หลังจากเขียนฉือเสร็จ

หลินจือไป๋ก็วางพู่กันลง

ขณะเดียวกัน นักกวีฉือคนอื่น ๆ ที่ร่วมแข่งขันก็ทยอยเขียนเสร็จเช่นกัน เพราะเวลาใกล้หมดแล้ว อย่างไรก็ตาม ด้วยเป็นการแข่งขัน จึงไม่สามารถพูดคุยกันได้ และต่างคนก็ต่างมองไม่เห็นว่าคนอื่นเขียนอะไร จนกระทั่งเวลารอบนี้หมดลง นักกวีทุกคนวางพู่กันลง ผลงานของทุกคนจึงถูกเจ้าหน้าที่เก็บรวบรวม ส่งมอบให้คณะกรรมการตัดสิน

เห็นได้ชัดว่า

ขั้นตอนต่อไปคือการให้คะแนน

นักกวีที่เข้าแข่งขันเริ่มรู้สึกตึงเครียดขึ้นทีละน้อย เพราะในรอบแรกนี้ จะมีผู้เข้าแข่งขันสี่คนถูกคัดออก ซึ่งถือว่าเป็นอัตราตกรอบที่สูงพอสมควร ส่วนจินหราน ตัวแทนจากจ้าวโจวที่ถูกฉู่โจวเชิญมาเป็นตัวแทนภายนอก ยังคงมีรอยยิ้มผ่อนคลายบนใบหน้าอยู่เช่นเดิม

แล้วก็เป็นแบบนั้น

ห้านาที

สิบนาที

สิบห้านาทีผ่านไป

สีหน้าของผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่เริ่มตึงเครียดมากขึ้นเรื่อย ๆ

แต่หลินจือไป๋ยังคงสบายดี เพราะเขามีความมั่นใจในผลงานของตัวเองมากพอ

และในเวลานี้ คนที่มีท่าทีผ่อนคลายเท่าเขา ก็มีเพียงจินหรานซึ่งเป็นตัวแทนภายนอกเช่นกัน

ในที่สุด

ผู้ดำเนินรายการก็พูดขึ้นว่า “ครับ ผลงานของเหล่าอาจารย์ทุกท่านได้คะแนนเรียบร้อยแล้ว ตามกติกาของเรา เราจะตัดคะแนนสูงสุดและต่ำสุดออก จากนั้นคำนวณคะแนนเฉลี่ยเป็นคะแนนสุดท้าย ทีนี้ผมจะขอประกาศคะแนนของอาจารย์จากฉู่โจวของเราก่อน นั่นคืออาจารย์ไป๋กวนอู่ ซึ่งหลังจากตัดคะแนนสูงสุดและต่ำสุดแล้ว คะแนนเฉลี่ยที่ได้คือ 92.1 คะแนน!”

มากกว่า 90 คะแนน!

ถือว่าเป็นคะแนนที่สูงมากทีเดียว!

ไป๋กวนอู่ยิ้มแย้มทันที

จากนั้นมีการประกาศคะแนนของนักกวีอีกสองสามคน แต่คนเหล่านี้โชคไม่ดีนัก ส่วนมากได้คะแนนประมาณแปดสิบต้น ๆ บางคนยังได้ไม่ถึงแปดสิบด้วยซ้ำ มีเพียงหวงอวี้จากฉีโจวที่ได้ 90 คะแนน

“ท่านผู้ชมครับ”

พิธีกรกล่าวว่า “ถัดไปคือคะแนนของอาจารย์จินหราน ตัวแทนภายนอกจากจ้าวโจวที่มาร่วมทีมกับฉู่โจว...”

ลำดับนี้ดูเหมือนจะเป็นการสุ่ม

อย่างน้อย นักกวีในสนามก็คิดว่าแบบนั้น

แต่ผู้ชมต่างคาดเดาว่า พิธีกรน่าจะตั้งใจเก็บคะแนนของจินหรานกับหลินจือไป๋ไว้ท้ายสุด เพราะตอนนี้เหลือแค่สองคนนี้เท่านั้นที่ยังไม่ได้ประกาศคะแนน

และแล้วก็จริง!

เมื่อคะแนนของจินหรานออกมา ผู้ชมยิ่งมั่นใจมากขึ้น

เพราะจินหรานได้ 93.5 คะแนน ซึ่งมากกว่าทั้งไป๋กวนอู่และหวงอวี้!

เมื่อได้ยินพิธีกรประกาศคะแนนของตน จินหรานก็ยังคงยิ้มจาง ๆ เหมือนเดิม ราวกับว่าเรื่องทั้งหมดอยู่ในความคาดหมายของเขา ไม่มีอะไรให้น่าตกใจเลยสักนิด

“และสุดท้าย...”

พิธีกรยิ้มและกล่าวว่า “เราจะประกาศคะแนนของอาจารย์หลินจือไป๋ ทุกท่านก็รู้ว่า นับตั้งแต่เข้าร่วมศึกวรรณกรรมฉีชู่ หลินจือไป๋แสดงผลงานที่น่าตะลึงมาโดยตลอด ไม่รู้ว่ารอบนี้เขาจะยังทำให้ทุกคนตะลึงได้อีกหรือไม่?”

เขาหยุดชั่วอาจารย์่

แล้วพิธีกรก็พูดด้วยเสียงดังขึ้นว่า “หลังจากตัดคะแนนสูงสุดและต่ำสุด คะแนนเฉลี่ยของอาจารย์หลินจือไป๋คือ 98.2 คะแนน!”

ทันทีที่ประกาศผล

บทฉือที่หลินจือไป๋เขียน ก็ปรากฏขึ้นบนจอขนาดใหญ่!

ทันใดนั้น!

กระดานข้อความถ่ายทอดสดระเบิด!

“ฉันรู้อยู่แล้วว่าต้องได้คะแนนสูงมาก!”

“คะแนนนี้มันสุดยอดจริง ๆ!”

“สมควรแล้ว คะแนนนี้เหมาะสมที่สุดแล้ว!”

“ดูเร็ว! มีถึงเกือบ 20 คนจากกรรมการ 50 คน ที่ให้คะแนนเต็ม!”

“ในใจฉัน บทนี้ต้องได้เต็มเท่านั้น!”

“เห็นด้วย!”

“แค่ 98.2 เองเหรอ ต่ำไปแล้วล่ะ!”

“นี่เป็นฉือแนวความเศร้าของหญิงในห้องหอที่ดีที่สุดที่ฉันเคยเห็น!”

“สำหรับบทฉือแนวนี้ บทนี้แตะระดับเพดานไปแล้ว!”

คะแนนของหลินจือไป๋ ได้อันดับหนึ่งของรอบแรกแบบทิ้งห่าง คู่แข่งมากมาย

แต่ผู้ชมหลายคนกลับยังไม่พอใจ คิดว่าบทฉือนี้สมควรได้เต็มร้อย

แถมยังตำหนิกกรรมการบางคนที่ให้คะแนนอย่างระมัดระวังเกินไป

……

เมื่อเทียบกับปฏิกิริยาของผู้ชมที่คาดการณ์ไว้แล้ว

บรรดานักกวีที่เข้าแข่งขันในสนาม กลับถูกผลนี้ฟาดเข้าเต็ม ๆ จนตั้งตัวไม่ทัน!

ไป๋กวนอู่มองหลินจือไป๋ด้วยดวงตาเบิกโพลง

หวงอวี้ ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมทีมจากฉีโจว แสดงสีหน้าตกตะลึงสุดขีด

แม้แต่จินหราน ที่ตั้งแต่ต้นจนจบการแข่งขันมีแต่รอยยิ้มราบเรียบดั่งเขาไท่ซานถล่มลงมาก็ไม่สะเทือน

ในตอนนี้ รอยยิ้มของเขาก็หายวับไป

ดวงตาวาววับเหมือนสายฟ้า จ้องเขม็งไปที่หลินจือไป๋ ราวกับรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของรุ่นพี่ตัวแทนภายนอกของจ้าวโจวในอดีต

หลินจือไป๋คนนี้...ผิดปกติ!

เขาหันกลับไปมองฉือที่ปรากฏบนจออีกครั้ง:

“…ความหมองหม่นนี้ไร้หนทางเยียวยา เลือนหายจากมุ่นคิ้ว ไปปรากฏ ณ กลางใจ ปรากฏในดวงใจ……”

จินหรานรู้สึกว่า หัวใจของตนเอง เหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบไว้แน่น!

“งั้นก็น่าเสียดายนะครับ”

พิธีกรประกาศชื่อผู้เข้าแข่งขันสี่คน

ผู้ที่ถูกเรียกชื่อทั้งสี่คน ล้วนถูกคัดออกจากการแข่งขัน

บังเอิญคือในสี่คนนั้น เป็นผู้เข้าแข่งขันจากฉีโจวสองคนและฉู่โจวสองคน

ทั้งสี่คนยิ้มเจื่อน ๆ มองหน้ากัน ก่อนจะเดินลงจากเวที ยังไม่ทันถึงหลังเวทีก็ถูกนักข่าวขวางไว้ ถามว่าพวกเขาอยากจะพูดอะไรหรือไม่

“ผมพูดได้แค่ว่า อาจารย์หลินจือไป๋คือเทพเจ้า”

นี่คือสัมภาษณ์ของผู้เข้าแข่งขันจากฉีโจวคนแรก เขาส่ายหัวก่อนจากไป

“ประธานหลินจือไป๋คือภูเขาสูงที่ใครก็ข้ามไม่ได้ ไหน ๆ ก็แบบนี้แล้ว แพ้เร็วหรือช้าก็ไม่ต่างกันหรอก”

นี่คือถ้อยคำสุดท้ายของผู้เข้าแข่งขันฉีโจวคนที่สอง

คำสัมภาษณ์ของผู้เข้าแข่งขันฉู่โจวสองคนต่อมา กลับออกมาน่าสนใจ

คนหนึ่งกล่าวว่า: “หวังว่าอาจารย์จินหรานจะสู้ให้ถึงที่สุด...”

อีกคนกล่าวว่า: “ผมหวังว่า ศึกวรรณกรรมฉีชู่ครั้งหน้า จะยกเลิกระบบตัวแทนภายนอก ห้ามแต่ละทวีปเชิญคนจากทวีปอื่นมาแข่ง!”

นี่เป็นครั้งแรก ที่มีผู้เข้าแข่งขันออกมาวิจารณ์ระบบตัวแทนภายนอกอย่างเปิดเผย

และผู้วิจารณ์ระบบนี้กลับเป็นคนจากฉู่โจว ทั้งที่ระบบนี้ก็เป็นสิ่งที่ฉู่โจวเป็นฝ่ายคิดค้นขึ้นมาเสียเอง

ทำเอาผู้ชมฉีโจวพากันหัวเราะร่วน

“ปีก่อนฉู่โจวได้ผลประโยชน์จากระบบนี้ไปเท่าไหร่ ปีนี้ก็ถูกไป๋ตี้ตัดขาขาดไปกี่ข้าง ฉีกเส้นเอ็นไปกี่เส้นแล้วล่ะ”

“ผู้ครอบครองไป๋ตี้ ครองโลกา!”

“ดูแค่ฟอร์มของเศรษฐีวันนี้ ฉันก็นึกไม่ออกเลยว่าจินหรานจะเอาอะไรไปต้านเขา!”

……

ฝั่งผู้ชมฉู่โจว เริ่มเข้าสู่ภาวะ “ปิดตัว”

“หลินจือไป๋เริ่มโหดตั้งแต่รอบแรกเลยเหรอ!”

“ฉันไม่เชื่อ! เขาจะสามารถเทียบชั้นเฉินหวังได้จริงเหรอ!?”

“เดาสิ! เฉินหวังก็เคยเขียนฉือแนวหญิงในห้องหอนะ แต่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จัก อย่างน้อยในแนวนี้ หลินจือไป๋เก่งกว่าเฉินหวังอีก!”

……

ผู้ชมฉินโจว:

“ไม่มีใครเข้าใจความเศร้าของหญิงในห้องหอได้ลึกซึ้งไปกว่าไป๋ตี้อีกแล้ว!”

“นี่มันแนวโน้มแชมป์หกรายการรวดชัด ๆ!”

“ฉันว่าได้แน่!”

……

จ้าวโจว

“ไม่ดีแล้วล่ะ!”

“อาจารย์จินหราน อาจารย์จินหราน ต้องสู้ไว้ให้ได้ คุณเป็นหนึ่งในปราการสุดท้ายของพวกเราแล้ว!”

“หรือว่าหลินจือไป๋คือเฉินหวังกลับชาติมาเกิดกันแน่!?”

……

จงโจว

“เทียบเคียงเฉินหวัง!”

“นี่เพิ่งแค่รอบแรก ฉันยังไม่อาจยอมรับได้เต็มที่ แต่ก็ต้องยอมรับว่ารุนแรงเกินไปจริง ๆ”

“คอยดูกันต่อไป ฉันรู้สึกว่าหลินจือไป๋เหมือนมีความองอาจเหมือนเฉินหวังในอดีตจริง ๆ”

……

เพิ่งจะเป็นเพียงรอบแรก หลินจือไป๋ก็ได้รับคำชื่นชมว่า “เทียบเคียงเฉินหวัง” มากขึ้นแล้ว

แต่เห็นได้ชัดว่า

ก็อย่างที่ชาวเน็ตบางคนพูดไว้

ระดับนี้ยังไม่เพียงพอ

งั้นก็ต้องเร่งไฟแรงขึ้นอีก

พอดีกับขณะนั้น พิธีกรก็เตรียมจับสลากหัวข้อคำสำคัญของรอบที่สองแล้ว

“อาจารย์ทั้งหกท่านพร้อมแล้วหรือยังครับ? ผมจะทำการจับคำสำคัญของรอบที่สองแล้วนะ! ขอให้จอภาพเริ่มหมุนได้เลย!”

ซ่า ซ่า ซ่า——

หน้าจอหมุนวน

“หยุด!”

เมื่อพิธีกรพูดว่า “หยุด” บนจอก็ปรากฏคำสองคำนี้ขึ้นมา:

ไว้ทุกข์

ใช่แล้ว ก็คือคำว่า “ไว้ทุกข์” สองคำนี้

ในชั่วขณะเดียวกับที่คำสองคำนี้ปรากฏขึ้นมา เหมือนกระทั่งอากาศก็พลันหนักอึ้งขึ้นนิดหนึ่ง แม้แต่พิธีกรก็ไม่คาดคิดว่าคำสำคัญของรอบที่สอง จะหนักหน่วงยิ่งกว่ารอบแรกเสียอีก

แม้ว่า “ความเศร้าโศกของหญิงในห้องหอ” จะพบเห็นไม่บ่อย แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นเฉพาะกลุ่ม

แต่ “ไว้ทุกข์” นั้น ถือว่าเป็นหัวข้อที่เฉพาะกลุ่มอยู่มาก

“ไม่อยากเชื่อเลยว่าคำสำคัญรอบนี้จะเป็น ‘ไว้ทุกข์’ บทกลอนหรือบทกวีฉือที่ไว้ทุกข์คนตาย ผมเชื่อว่าทุกท่านต้องเคยอ่านผ่านตามาบ้าง และก็คงเข้าใจว่า หัวข้อนี้เป็นแนวที่ผู้มีชีวิตเขียนเพื่อรำลึกถึงผู้ล่วงลับ แต่สิ่งที่บางท่านอาจยังไม่รู้ก็คือ บนบลูสตาร์ของเรา ทวีปที่มีบทกลอนและบทฉือไว้ทุกข์มากที่สุดก็คือ ‘ฉีโจว’ และ ‘ฉู่โจว’ ซึ่งบทกวีไว้ทุกข์เหล่านี้ ส่วนใหญ่ล้วนแต่งขึ้นในยุคสงครามฉี-ฉู่”

สงครามฉี-ฉู่นั้นโหดร้ายเกินจะบรรยาย

ในยุคนั้นมีเรื่องราวน้ำตานองนับไม่ถ้วน จนถึงวันนี้ก็ยังคงถูกเล่าขานต่อมา

พิธีกรกล่าวด้วยน้ำเสียงซาบซึ้งว่า:

“เช่น แม่ทัพใหญ่ของฉีโจว ‘ฟ่านอู่’ ภรรยาของเขาล้มป่วยหนักใกล้เสียชีวิต แต่เขาจำต้องออกรบต่างแดน จนกระทั่งสิบปีให้หลังจึงกลับสู่บ้านเกิด ซึ่งตอนนั้นภรรยาของเขาได้ล่วงลับไปนานแล้ว แม้แต่แม่ทัพยังหลีกเลี่ยงความโหดร้ายไม่ได้ แล้วสามัญชนธรรมดาที่ต้องพลัดพรากในสงคราม จนสุดท้ายจากกันอย่างไม่มีวันพบเจออีก มีอีกมากมายเหลือเกิน เพราะฉะนั้น ผมคิดว่าอาจารย์ทุกท่านสามารถเริ่มจากอารมณ์แบบนี้ แล้วเขียนผลงานของพวกท่านออกมา…”

เจตนาของโจทย์ได้อธิบายอย่างชัดเจนแล้ว

นักกวีทั้งหกคนบนเวที สีหน้าแสดงอาการครุ่นคิด

แต่สีหน้าของหลินจือไป๋กลับมีแววสับสนอยู่เล็กน้อย

ในประวัติศาสตร์วรรณกรรมจีน ตั้งแต่ยุค《ซือจิง》ก็มีบทกวีไว้ทุกข์ผู้ตายปรากฏขึ้นแล้ว

ผู้ที่เขียนบทกวีไว้ทุกข์ได้มีชื่อเสียงที่สุด ได้แก่ “พานเยว่” แห่งราชวงศ์จิ้นตะวันตก และ “หยวนเจิ้น” แห่งราชวงศ์ถังตอนกลาง รวมถึง “หลี่ซางอิ่น” แห่งปลายราชวงศ์ถังก็เคยมีผลงานแนวไว้ทุกข์เช่นกัน

บทกวีของพวกเขาโศกเศร้าและสะเทือนใจยิ่งนัก

แต่การใช้ฉือเพื่อเขียนไว้ทุกข์ ในโลกก่อนหน้านั้นกลับแทบไม่เคยมีเลย!

รวมถึงในบลูสตาร์นี้ด้วย

บทฉือไว้ทุกข์ ถือเป็นหัวข้อที่แคบมาก

แต่โชคดีที่มี “ซูซื่อ”!

ตั้งแต่บทกวีไว้ทุกข์ปรากฏขึ้นครั้งแรก ไปจนถึงสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ ทุกคนต่างเขียนแต่บทกวี ไม่มีใครเคยเขียนบทฉือเลย!

จนกระทั่ง “ซูตงโพ” เขียนบทที่มีชื่อว่า《เจียงเฉิงจื่อ · คืนวันที่ 20 เดือนอ้าย ปีอี่เหม่า》ขึ้นมา

ใช่แล้ว ใช้ “ฉือ” เพื่อไว้ทุกข์คนตาย คนแรกคือ “ซูซื่อ”!

และผลงานนี้ เมื่อเขียนขึ้น ก็กลายเป็นระดับสุดยอดของบทกวีฉือไว้ทุกข์ทันที นับพันปีต่อมายังถูกบรรจุลงในตำราเรียน ทำให้นักเรียนแห่งแดนเทียนเฉาไม่มีใครไม่รู้จัก!

โดยเฉพาะบทเริ่มต้น

เรียกได้ว่าไม่มีใครไม่รู้จัก ไม่มีใครไม่เคยได้ยิน!

แต่ใช้บทนี้เลย มันจะเว่อร์ไปไหม?

หลินจือไป๋คิดอยู่อาจารย์่หนึ่ง ก็รู้สึกว่าไม่เกินไปเท่าไหร่ เพราะตนเองยังเคย “คัดลอก” 《ท่วงทำนองวารี》มาก่อนเลย!

ถึงแม้บทนี้จะสุดยอดเช่นกัน แต่ในแง่ความเป็นที่รู้จักและอิทธิพล

ก็ยังไม่เท่า《ท่วงทำนองวารี》

คิดได้เช่นนี้

หลินจือไป๋ก็หยิบพู่กันขึ้นมา

……

หลังพิธีกรอธิบายจบกล้องก็จับภาพไปที่ปฏิกิริยาของนักกวีแต่ละคนบนเวที

บนเวทียังเหลือนักกวี 6 คน

ผู้ที่โดดเด่นที่สุดคือหลินจือไป๋และจินหราน

ดังนั้นกล้องจึงจับภาพทั้งสองคนมากกว่าคนอื่นโดยธรรมชาติ

โดยเฉพาะกล้องที่จับหลินจือไป๋พอเขาขยับลงมือเขียน ก็กลายเป็นจุดสนใจของทุกคนทันที

“โอ้!”

“อาจารย์หลินจือไป๋เริ่มเขียนแล้ว!”

“ครั้งนี้เขาได้แรงบันดาลใจเร็วจังเลยเหรอ?”

“โอ้!”

“เขาลงมือจริง ๆ แล้ว!”

ท่ามกลางสายตาของทุกคน หลินจือไป๋เขียนประโยคนี้ขึ้นมา:

สิบปีแล้ว ความเป็นความตายแสนห่างไกลสุดเอื้อม……

วรรคเริ่มต้นนี้!

แม้จะเพียงแค่วรรคแรก แต่ผู้ชมกลับรู้สึกถึงพลังลึกลับกดทับลงบนหัวใจ!

ผู้บรรยายหลายคนในไลฟ์ถึงกับอดไม่ได้ ต้องเอ่ยทวนคำขึ้นมา:

“สิบปีแล้ว ความเป็นความตายแสนห่างไกลสุดเอื้อม……”

“แม้ไม่คิดถึง……”

“แต่ใจก็ลืมไม่ลง……”

ทันใดนั้น มีผู้บรรยายคนหนึ่งนึกบางสิ่งขึ้นมาได้ พูดด้วยสีหน้าครุ่นคิดว่า:

“นี่อาจเป็นมุมมองของแม่ทัพฟ่านอู่หรือเปล่า?”

เหมือนที่พิธีกรได้เล่าไว้ก่อนหน้า

แม่ทัพฟ่านอู่ต้องออกศึกขณะภรรยาป่วยหนัก

ว่ากันว่ากว่าเขาจะได้กลับบ้าน ก็อีกสิบปีให้หลัง และภรรยาก็ได้จากโลกนี้ไปแล้ว

เมื่อหลินจือไป๋เปิดมาด้วยประโยคนี้ ก็ยากจะไม่ให้คนคิดเชื่อมโยงถึงเรื่องนั้น

“เฮ้ย!?”

“เหมือนจะจริงแฮะ!”

ผู้ชมก็เห็นด้วยกับคำกล่าวของผู้บรรยาย

“นี่เขาจะเขียนบทฉือไว้ทุกข์ภรรยาในมุมมองของแม่ทัพฟ่านอู่ใช่ไหม?”

บทเปิดแบบนี้ ชวนให้นึกถึงเรื่องราวของแม่ทัพฉีโจวกับภรรยาอย่างยิ่ง

ขณะนั้น หลินจือไป๋เขียนต่ออีกว่า:

สุสานเดียวดายอยู่ห่างไกลนับพันลี้ ไม่มีที่ให้เอ่ยความเศร้าลึกในใจ

แม้ได้พบกันอีกก็คงไม่อาจจำกันได้ ใบหน้าเปื้อนฝุ่นผง ผมหงอกดั่งน้ำค้างขาว

ผู้บรรยายหญิงอดไม่ไหว ลุกขึ้นยืน ดวงตาเต็มไปด้วยความตะลึงงัน

โดยสัญชาตญาณ เธอแปลให้ทันทีว่า:

“พวกเราสามีภรรยา พลัดพรากจากกันมาสิบปีเต็ม

แม้จะฝืนใจไม่ให้คิดถึง แต่ก็ยากจะลืมเลือน

สุสานเดียวดายที่อยู่ไกลพันลี้นั้น

ไม่มีที่ใดจะกล่าวถึงความเศร้าสะเทือนใจในอก

แม้ได้พบเจอกันอีกครั้ง

เจ้าก็อาจไม่จดจำข้าได้แล้ว

ใบหน้าข้าถูกปกคลุมด้วยฝุ่น ผมขาวราวเกล็ดน้ำค้าง…”

เธอเว้นจังหวะไปเล็กน้อย

จากนั้นผู้บรรยายหญิงก็กล่าวด้วยเสียงสั่นเครือว่า:

“บทฉือนี้ แค่ครึ่งแรก ฉันก็อยากคุกเข่าให้เทพเจ้าแล้ว ระดับของบทฉือไว้ทุกข์นี้สูงส่งมาก ถึงแม้ครึ่งหลังจะไม่ได้เขียน หรือเขียนออกมาได้แย่ ก็ยังคุ้มค่ากับคะแนนเกิน 90 แน่นอน!”

บทฉือแบ่งออกเป็นครึ่งบนและครึ่งล่าง

หลินจือไป๋เขียนเพียงครึ่งแรก ก็ได้เกิน 90 คะแนน นี่ถึงจะเป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้บรรยายหญิง แต่ก็แสดงออกโดยอ้อมว่า ครึ่งบนของบทนี้ได้สร้างแรงสั่นสะเทือนให้เธอมากเพียงใด!

แต่ว่ากลับกันแล้ว

เมื่อครึ่งแรกของหลินจือไป๋ทำได้อย่างสมบูรณ์แบบ ครึ่งหลังจะด้อยลงได้อย่างไร?

หลังจากพักเล็กน้อย หลินจือไป๋ก็หยิบพู่กันขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนว่าเขาคิดต่อจากเดิมได้แล้ว——

“ค่ำคืนนี้ในความฝันอันเงียบสงบ พลันหวนคืนสู่บ้านเกิด ที่ริมหน้าต่างเล็ก เจ้ากำลังแต่งตัว”

ผู้บรรยายหญิงตาวาววับ:

“เมื่อคืนฉันฝันเงียบ ๆ ว่ากลับไปบ้านเกิด ที่หน้าต่างห้องเล็ก ๆ เธอกำลังแต่งหน้าแต่งตัวอยู่…”

“เห็นหรือยัง?”

“การพรรณนาในตอนนี้ กลายเป็นความฝันแล้ว!”

“การเริ่มบทล่างของบทฉือแบบนี้ ทำให้อารมณ์ศิลป์พุ่งขึ้นสุดขีดในทันที!”

ผู้ชมบางคนก็ตื่นเต้น

บางคนก็ยังงง ๆ อยู่บ้าง

แต่ต่อจากนั้น ไม่กี่พู่กันของหลินจือไป๋ กลับสามารถกระแทกความงุนงงเหล่านั้นให้แตกกระจายได้ทันที:

ต่างสบตากันโดยไม่เอื้อนเอ่ย มีเพียงหยาดน้ำตาหลั่งรินเป็นพันสาย

ประโยคนี้ “ต่างสบตากันโดยไม่เอื้อนเอ่ย มีเพียงหยาดน้ำตาหลั่งรินเป็นพันสาย” ต่อให้คนที่ไม่เคยเรียนหนังสือ

ก็พอจะเข้าใจความหมายโดยทั่วไปได้!

เมื่อรวมกับเนื้อความก่อนหน้านี้

เสน่ห์ของบทคลาสสิกที่ยืนหยัดผ่านกาลเวลา ก็กำลังบานสะพรั่งอย่างเสรี!

และในขณะนั้นเอง หลินจือไป๋ก็เติมประโยคสุดท้ายของบทฉือทั้งบทลงไปว่า:

“ข้ารู้ดีว่าทุกค่ำคืนเดือนสว่างของทุกปี ใจจะปวดร้าวที่สุด ณ เนินเขาที่มีสนเตี้ยรายล้อม”

บทฉือนี้ เป็นผลงานไว้ทุกข์ภรรยาของซูตงโพ

สะเทือนใจอย่างถึงที่สุด!

และตอนนี้ ในมุมมองของผู้ชมบนบลูสตาร์ พวกเขากลับคิดว่าหลินจือไป๋กำลังเขียนเรื่องราวของแม่ทัพผู้นั้นกับภรรยา

แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญ

สิ่งสำคัญคือ ไม่ว่าจะตีความอย่างไร คุณค่าของบทฉือนี้ก็ชัดเจนอยู่ตรงหน้า ในขณะที่มันถูกเขียนขึ้น ผู้คนทุกคนก็เริ่มกลับมาทบทวนคำชื่นชมที่เคยพูดไว้เกี่ยวกับหลินจือไป๋ว่า:

เทียบเคียงเฉินหวังได้หรือไม่!?