อ็องรี มาร์โซที่กำลังดูการถ่ายทอดสดส่วนตัวของโกฮุนอยู่หัวเราะหึๆ ออกมา

ฝีมือการใช้สีน้ำของเขานั้นธรรมดาอย่างยิ่ง

ถึงจะมีทักษะการวาดรูปอยู่บ้าง แต่ระดับความเข้าใจคุณสมบัติของสีน้ำก็แค่เข้าใจด้วยสมองเท่านั้น

แม้แต่โกฮุนเองก็ยังมีสิ่งที่ทำไม่ได้

“ว่าแล้วเชียว”

เขาจึงหัวเราะเยาะเด็กน้อยผู้ที่กล้ามาทำให้เขาประทับใจ

มีอยู่สองเรื่องที่ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ

หนึ่งคือฟังไม่รู้เรื่องว่าอีกฝ่ายพูดอะไร สองคือโกฮุนปฏิเสธนิทรรศการพิเศษ

ถึงจะพอรู้ได้จากแชตว่าโกฮุนคิดอะไรถึงปฏิเสธการเชิญเข้าร่วมนิทรรศการแล้วไปสมัครงานประกวดแทน แต่มันก็แค่นั้น

โกฮุนก็ยังคงถ่ายทอดสดด้วยภาษาเกาหลีอยู่เหมือนเดิม

ระหว่างนั้นดูเหมือนเขาจะพูดถึงเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซด้วย แต่ก็ฟังไม่รู้เรื่องว่าเขาพูดว่าอะไรเกี่ยวกับเขา

ที่ผ่านมาแค่ดูภาพวาดก็พอใจแล้ว แต่วันนี้กลับไม่ใช่แบบนั้น

ตอนที่เขากำลังจะปิดการถ่ายทอดสด

จู่ ๆ โกฮุนก็เริ่มร้องเพลงขึ้นมา

ตูตุรุตูตุ๊

อ็องรี มาร์โซหรี่ตาลง

“ทำอะไรของเขา?”

เขารู้สึกพูดไม่ออก

เขาสงสัยจริง ๆ ว่าหลังจากวาดสีน้ำที่แสนไร้สาระแบบนั้นแล้ว ยังกล้าจะมาร้องเพลงอีกได้ยังไง

“นั่นสิ ทำอะไรของเขา?”

มิเชล พลาตินีเอาเท้าเขี่ยแผ่นหลังของอ็องรี มาร์โซเบา ๆ

“สติไม่อยู่กับเนื้อตัวน่ะสิ ถ้าอยากเล่นระบายสีก็เอาที่ฉันส่งให้ไปเล่นสิ”

อ็องรีกำลังจะหันหน้าไป แต่ก็ชะงักไปชั่วขณะเมื่อพบว่าสายตาของมิเชลที่จ้องมองเขาอยู่นั้นไม่ธรรมดา

“อะไร?”

“อะไร?”

มิเชลเบิกตากว้างถามกลับ

อ็องรีไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมเธอที่นอนนิ่ง ๆ มาตลอดหนึ่งชั่วโมงหลังอาหารเช้า จู่ ๆ ถึงมาเป็นแบบนี้

เมื่อคืนที่ผ่านมา เธอยังมองเขาด้วยสายตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก เพราะชอบการทำเล็บเท้าที่เขาทำให้เลย

มิเชลที่เหมือนจะอ่านใจอ็องรีได้ก็ส่ายหน้า

“ดูให้เยอะ ๆ ล่ะ”

“ไม่ต้องดูหรอก”

เมื่ออ็องรี มาร์โซพูดว่าให้ปิดทีวี เสียงร้องของโกฮุนก็เงียบลง

ในเวลาเดียวกัน หน้าจอกลายเป็นโปร่งใส มองเห็นทั่วทั้งห้องด้านหลัง ทีวีพับเก็บเข้าเพดาน และคีย์บอร์ดอินฟราเรดที่เคยวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็หายไป

ทีวีถูกเก็บขึ้นเพดาน มิเชลก็เอ่ยขึ้น

“ทำไมล่ะ ก็ดูต่อสิ”

“ก็ฟังไม่รู้เรื่อง จะดูไปทำไม ภาพวาดก็ห่วยแตก”

อ็องรี มาร์โซลุกขึ้นแล้วหยิบขวดน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะ

“ไปเรียนดูสิ”

“เรียนอะไร”

“ภาษาเกาหลี คนดูการถ่ายทอดสดส่วนใหญ่เป็นคนเกาหลี แล้วจะพูดภาษาฝรั่งเศสเหรอ?”

“ไม่ดูแล้ว มันน่าเบื่อ”

มิเชลอยากจะถามว่าไหนบอกว่าน่าเบื่อ ทำไมถึงต้องตื่นตั้งแต่เช้ามืดมาดูถ่ายทอดสด ในวันที่มีเวลาด้วยกันแค่เดือนละครั้ง

แต่เพราะศักดิ์ศรีของเธอไม่ยอมให้พูดออกไป จึงได้แต่เก็บไว้ในใจ

มิเชลเลื่อนสายตาไปยังสมาร์ตโฟนแล้วเอ่ยถาม

“แล้วก็ อย่ารังแกฮุนนักเลย น่ารักออกจะตาย”

“น่ารัก?”

“ใช่ เขาบอกว่าไม่อยากพึ่งคุณ อยากแข่งด้วยตัวเองเพื่อจัดแสดงนิทรรศการนะ เด็กขนาดนั้นจะน่ารักแค่ไหนกัน”

ตามที่มิเชลพูด นิทรรศการพิเศษของ Salon National des Beaux-Arts ที่ลูฟวร์นั้นเป็นเวทีในฝันของศิลปินจากทั่วโลก

หลังจากที่อ็องรี มาร์โซเข้ารับตำแหน่งกรรมการบริหารของสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสในปี 2024 และดำเนินการปรับปรุงครั้งใหญ่ ก็ทำให้ซาลงซึ่งเคยเป็นเพียงแค่ “นิทรรศการที่เก่าแก่ที่สุด” ได้รับการยอมรับว่าเป็นงานประกวดที่ทรงเกียรติที่สุดในปีนั้น

แม้แต่ศิลปินชื่อดังก็ยังอยากเข้าร่วมแสดงในนิทรรศการพิเศษของซาลงที่ลูฟวร์ แต่ด้วยไม่มีคุณสมบัติก็ต้องกล้ำกลืนความเสียดายไว้

“ฮึ”

อ็องรี มาร์โซแค่นจมูก

“ถ้าเจ้าเด็กนั่นเข้าร่วม คนอื่นจะมีโอกาสตรงไหนล่ะ ฉันอุตส่าห์จัดแยกไว้ให้ต่างหาก แต่ดันปฏิเสธ?”

“……”

ถึงเขาจะพูดถึงโอกาสของคนอื่น แต่มิเชลก็รู้ดีว่าจริง ๆ แล้วเขาแค่โกรธที่น้ำใจของตัวเองถูกปฏิเสธ

เธอไหวไหล่เบา ๆ

“ใครจะไปรู้ ฮุนอาจจะไม่ได้รับรางวัลก็ได้นะ”

“พูดอะไรไร้สาระ”

อ็องรีพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“หมอนั่นก็รู้ตัวนั่นแหละ ว่าตัวเองจะได้รางวัลใหญ่ ก็เลยเข้าร่วมประกวดน่ะสิ ถ้าไม่มีความมั่นใจขนาดนั้น เขาจะกล้าปฏิเสธโอกาสแบบนั้นเหรอ?”

“คิดอยู่ตั้งนานแล้ว ทำไมคุณถึงเกลียดเขานักล่ะ?”

“อะไร?”

“ก็ใช่น่ะสิ ฮุนบอกว่าไม่อยากให้ใครพูดว่าเขาได้อภิสิทธิ์ เขาเลยทำแบบนี้นะ คนดีขนาดนั้น คุณเคยได้ยินเขาพูดเองเหรอ? ทำไมถึงได้อยากหาเรื่องเขานัก?”

“ก็เพราะว่า!”

อ็องรี มาร์โซชะงักไปในทันที

จาก <ทานตะวัน> ไปจนถึง <กระสุน> ที่กำลังทำอยู่ตอนนี้ เขาไม่อาจปฏิเสธความจริงที่ว่าโกฮุนเป็นอัจฉริยะ

เด็กน้อยที่เขามองว่าเป็นคู่แข่งที่ตัวเองต้องเอาชนะ ไม่มีทางที่จะแพ้ให้ใครหน้าไหนได้

“……ก็เพราะเขาเก่งน่ะสิ”

เมื่อได้ยินอ็องรีพูดแบบนั้น มิเชลก็ขมวดคิ้ว

“อะไรนะ?”

“ช่างมันเถอะ”

อ็องรี มาร์โซหันหน้าหนีไป

มิเชลที่มองแผ่นหลังของเขาอยู่ก็ยิ้มบาง ๆ ออกมา

เธอไม่เคยคิดเลยว่าคนที่มั่นใจในตัวเองและมีความภาคภูมิสูงขนาดนี้จะรู้สึกสับสนแบบนี้

มิเชลคิดว่าอ็องรีกำลังสับสนเพราะรู้ตัวว่าตนเองยอมรับความสามารถของโกฮุนเข้าแล้ว แต่ก็ไม่อาจระงับความรู้สึกด้อยค่าที่ผุดขึ้นมาในใจได้

มิเชลโอบคอของอ็องรีไว้

“จากที่ฉันดู ฉันว่างานของนายเจ๋งกว่าตั้งเยอะนะ?”

ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ มิเชลจึงยืนยันอีกครั้งด้วยหัวใจ เพราะเธอรักผลงานของอ็องรี มาร์โซมากกว่าอย่างจริงใจ

“จริง ๆ นะ”

อ็องรีเงียบไปอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก

“แน่นอนอยู่แล้ว”

น้ำเสียงเหมือนกำลังตัดสินใจบางอย่าง มิเชลจึงยิ้มแล้วจูบเขา

“ฉันจะลงแข่ง”

“ไปไหน?”

“งานประกวด”

“……หา?”

มิเชลแสดงท่าทางตกใจอย่างหายาก

“เดี๋ยวก่อน จะลงอะไรของนาย? ก็ปากนายนั่นแหละที่พูดเรื่องโอกาสอะไรนั่นไม่ใช่เหรอ”

“ไม่ใช่เรื่องของฉัน”

อ็องรี มาร์โซมีแววตาแรงกล้า

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

อย่างที่มิเชลคาดไว้ เขากำลังสับสนกับความรู้สึกแปลกปลอมที่เกาะกุมอยู่ในใจ

ความรู้สึกด้อยกว่า

อ็องรี มาร์โซไม่อาจยอมรับความรู้สึกต่ำตมนั้นได้

เขาไม่อาจยอมรับความเป็นตัวเองที่ถูกทำลายลง หรือสภาพที่รู้สึกอิจฉาผู้อื่นได้เลย

ถ้าเป็นการประกวดอื่นก็ว่าไปอย่าง

โชคดีที่คณะกรรมการตัดสินของ Salon des Beaux-Arts แห่งลูฟวร์ที่จะจัดขึ้นครั้งนี้ ประกอบด้วยนักวิจารณ์ศิลปะที่เขารังเกียจราวกับแมลง แต่ก็ยังพอมีคนที่พอใช้ได้และศิลปินผู้ทรงคุณวุฒิอยู่ด้วย

มิเชลพยายามห้ามเขา

“มีที่ไหนที่คนจัดการประกวดจะเข้าร่วมการประกวดเอง”

“ก็เป็นระดับชาติ”

“แค่ชื่อก็แค่ระดับชาติ! คิดว่าคนอื่นเขาโง่หรือไง?”

มิเชลร้องออกมาด้วยความหงุดหงิด

งบประมาณปีนี้ของสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสนั้น ได้รับจากเงินสนับสนุนของบุคคลและองค์กร 28% เงินอุดหนุนจากรัฐบาล 22% ค่าสมาชิกของศิลปินที่สังกัดสมาคม 9%

และที่เหลืออีก 41% ก็มาจากอ็องรี มาร์โซ

อ็องรี มาร์โซนับตั้งแต่ได้รับตำแหน่งกรรมการบริหารในปี 2024 ก็ได้บริจาคเงินจำนวนมหาศาลมาโดยตลอด และในความเป็นจริง สมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสนั้นก็ดำเนินการอยู่ภายใต้การสนับสนุนของอ็องรี มาร์โซ

ไม่มีศิลปินคนใดในฝรั่งเศสที่ไม่รู้ความจริงข้อนี้

หากอ็องรี มาร์โซเข้าร่วมงานประกวด คนอื่นก็ไม่อาจไม่สนสายตาของเขาได้

เมื่อมิเชลพูดเช่นนั้น อ็องรี มาร์โซก็เงียบคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น

“ส่งแบบไม่เปิดเผยตัวตนก็ได้”

“หา?”

“ไม่ต้องเปิดหน้าให้ใครเห็นก็ได้นี่”

“ถ้าส่งแบบไม่เปิดเผยตัวตน แล้วทีหลังจะทำยังไง? ตอนรับรางวัลล่ะ? ยังไงก็ต้องเปิดเผยตัวตนอยู่ดี แล้วก็จะมีแต่คนสงสัยว่าวางแผนกันไว้แล้ว”

“ฉันไม่ได้ลงเพราะอยากได้รางวัล ขอแค่ชนะโกฮุนก็พอ”

มิเชลมองหน้าอ็องรี ก่อนจะถอนหายใจเมื่อแน่ใจว่าเขาจริงจัง

นิสัยที่พอคิดอะไรแล้วต้องทำให้ได้ เธอรู้อยู่แก่ใจดี

“ตามใจเลย”

มิเชลนอนแผ่บนเตียงแล้วหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา ขณะอ่านข่าวอยู่นั้น ดวงตาเธอก็สะดุดกับข่าวหนึ่ง

[โกซูยอล ลาออกจากตำแหน่งคณบดีมหาวิทยาลัยเกาหลี]

จิตรกรโกซูยอล ผู้สร้างความประทับใจแก่โลกด้วยฝีแปรงอันกล้าหาญและเปี่ยมพลัง จะลาออกจากตำแหน่งคณบดีคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกาหลี ในวันที่ 3 เดือนหน้า

วงการศิลปะต่างคาดหวังว่า เขาผู้ดำรงชีวิตในฐานะผู้สอนศิลปะมาโดยตลอด จะกลับมาโลดแล่นในฐานะศิลปินอีกครั้ง

มหาวิทยาลัยเกาหลีได้ประกาศว่าจะจัดนิทรรศการเดี่ยวของโกซูยอล เพื่อเป็นเกียรติในวันเกษียณของเขา

ตั้งแต่วันที่ 3 สิงหาคมเป็นต้นไป ผลงานของโกซูยอลจะกลับมาจัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะกรุงโซลในประเทศเกาหลีใต้เป็นครั้งแรกในรอบ 19 ปี เป็นระยะเวลา 2 สัปดาห์

“ดูเหมือนท่านโกซูยอลจะเกษียณแล้วล่ะ”

อ็องรีหันหน้าไปมอง

“เขาจะจัดนิทรรศการเดี่ยวตั้งแต่วันที่ 3 เดือนหน้านะ”

มิเชลยื่นสมาร์ตโฟนให้ อ็องรีรับมาดูข่าวแล้วพยักหน้า

“ช้าไปตั้ง 10 ปี”

ผลงานที่โกซูยอลฝากไว้เมื่อตอนยังหนุ่ม เป็นสิ่งที่สร้างความสะเทือนใจอย่างใหญ่หลวงแก่เขา

สำหรับอ็องรี มาร์โซ ผู้ที่ไม่ค่อยสนใจศิลปะตะวันออกเท่าไร ฝีแปรงของโกซูยอลที่ยกระดับศิลปะเกาหลีขึ้นใหม่ ได้เปิดโลกอีกใบที่เขาไม่เคยนึกถึงมาก่อน

เมื่อเขาหยุดกิจกรรมแล้วหันไปเดินบนเส้นทางของนักการศึกษา จึงทำให้หลายคนรู้สึกเสียดายอย่างยิ่ง

อ็องรี มาร์โซก็เป็นหนึ่งในนั้น

ในขณะที่เขากำลังจะยื่นสมาร์ตโฟนคืนให้มิเชล เขาก็ขมวดคิ้ว

[เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ กำลังต่อสู้กับโรคร้าย!]

เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ ที่เมื่อวานเพิ่งเข้าร่วมงานที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะวิตนีย์ มีอาการทรุดหนักกะทันหันจนต้องถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล

เขาปรากฏตัวต่อสาธารณชนเป็นครั้งแรกในรอบสามเดือนในสภาพที่ซูบผอมเห็นได้ชัด และจากการสอบถามเพิ่มเติมพบว่าเขาเป็นโรคภูมิคุ้มกันบกพร่อง

จากการเปิดเผยของคนใกล้ชิด เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคระยะสุดท้ายตั้งแต่สามเดือนก่อน และเขาได้ทำการจัดการทรัพย์สินทั้งหมดไปแล้ว

มูลนิธิลูอี ที่ก่อตั้งโดยเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ ยังคงดำเนินกิจกรรมสนับสนุนการแสดงผลงานสุดท้ายของเขาและช่วยเหลือผู้ยากไร้

ข่าวร้ายเกี่ยวกับเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ ผู้เป็นสัญลักษณ์ของวงการศิลปะร่วมสมัย ทำให้วงการศิลปะตกตะลึง

ผลงานสุดท้ายของเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ จะจัดแสดงพร้อมกันในพิพิธภัณฑ์ 90 แห่งทั่วโลก ตั้งแต่วันที่ 1 สิงหาคมเป็นต้นไป

[ศิลปินผู้กลายเป็นเหยื่อในศึกการเมืองก่อนการเลือกตั้งสหรัฐ]

เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ ศิลปินรุ่นใหม่ชาวอเมริกัน กลายเป็นศูนย์กลางของการถกเถียงหลังจากออกมาเปิดเผยตัวตน

เหตุการณ์เริ่มขึ้นเมื่อพิพิธภัณฑ์ศิลปะหลายแห่งที่อยู่ระหว่างเจรจาจัดแสดงผลงานของเขา ประกาศยกเลิกสัญญา

วงการศิลปะและกลุ่มผู้มีความหลากหลายทางเพศจึงออกมาแสดงความไม่พอใจ ส่งผลให้เสียงวิพากษ์วิจารณ์กระจายไปอย่างกว้างขวาง

ในฐานะที่เขาเป็นตัวแทนศิลปินร่วมสมัยของสหรัฐอเมริกา เรื่องที่เกี่ยวข้องกับเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ จึงลุกลามไปถึงการเมือง

ฝ่ายรีพับลิกันระบุว่าพิพิธภัณฑ์มีสิทธิที่จะไม่จัดแสดงผลงานของกอนซาเลซ ขณะที่พรรคเดโมแครตโจมตีว่ารีพับลิกันยังยึดติดอยู่กับ DADT ที่ยกเลิกไปตั้งแต่ 17 ปีที่แล้ว

ท่ามกลางสงครามสื่อที่ดุเดือดก่อนการเลือกตั้ง ข่าวว่าเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซป่วยเป็นเอดส์ก็ถูกเปิดเผยออกมา และหนึ่งในสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรจากพรรครีพับลิกันได้กล่าวว่า “เห็นไหม จุดจบของเกย์ก็มีแต่ความวิบัติ ถึงเวลาต้องรักษาพวกเกย์แล้ว” ทำให้เกิดกระแสวิจารณ์อย่างรุนแรง

สมาชิกวุฒิสภาจากพรรคเดโมแครตที่ออกมาตอบโต้ ได้จุดประเด็นใหม่โดยกล่าวว่า “ควรให้พิพิธภัณฑ์ที่มองว่าเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซเป็นคนวิกลจริตและปฏิเสธการจัดแสดงผลงานของเขา ชดใช้ค่าเสียหาย”

ในวงการศิลปะมีการเรียกร้องว่าเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซกำลังตกเป็นเหยื่อของเกมการเมือง และวิงวอนให้ผู้คนมองผลงานสุดท้ายของศิลปินผู้เป็นตัวแทนของสหรัฐอเมริกาอย่างตรงไปตรงมา

ขณะเดียวกัน เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วนเมื่อวานนี้ และกำลังอยู่ในภาวะวิกฤต

“เป็นอะไรเหรอ?”

เมื่อเห็นสีหน้าอ็องรีไม่สู้ดี มิเชลก็ถามด้วยความเป็นห่วง เธอลุกขึ้นนั่งข้าง ๆ เขาแล้วมองหน้าจอสมาร์ตโฟนด้วยกัน

เมื่อได้รู้ข่าวการป่วยของเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ มิเชลก็เอามือปิดปากด้วยความตกใจ

กับบททดสอบที่ถาโถมใส่ศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ผู้ทำให้ศิลปะคอนเซ็ปต์ชวลเชื่อมโยงกับสาธารณชนได้ เธอไม่อาจไม่ตกใจได้เลย