คำถามทั้งร้อยข้อ มีบรรดายอดฝีมือด้านกลอนคู่บางคนตอบได้แค่ครึ่งเดียว แต่หลินจือไป๋กลับตอบได้ทั้งหมด แถมคะแนนยังสูงสุดในรอบแรก ความแตกต่างเรียกได้ว่าเห็นได้ด้วยตาเปล่า!

ต่อมา

คะแนนของสวีไห่หยุนออกมาแล้ว ได้ 95.6 คะแนน!

ส่วนคะแนนของหลี่ป๋อ ได้ 93.3 คะแนน อยู่อันดับที่สามในรอบแรก

ผลลัพธ์นี้ทำให้สวีไห่หยุนตะลึงไปชั่วขณะ เงยหน้ามองไปทางหลินจือไป๋โดยไม่รู้ตัว เขาตอบคำถามได้เร็วขนาดนี้ นึกว่าอันดับหนึ่งในรอบแรกต้องเป็นของตัวเองแน่นอน คาดไม่ถึงว่ายังสู้เจ้าคนจากฉินโจวที่ได้ฉายาว่า “ราชันแห่งกลอนคู่” ไม่ได้

ดูท่าวันนี้จะเป็นศึกหนักจริง ๆ

ในฐานะยอดฝีมืออันดับหนึ่งของจ้าวโจว สวีไห่หยุนไม่เจอผู้ทัดเทียมมาหลายปีแล้ว การปรากฏตัวของหลินจือไป๋ไม่เพียงไม่ทำให้เขาหวั่นเกรง กลับยิ่งกระตุ้นจิตใจนักสู้ในตัวเขาให้เร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม

ส่วนเรื่องที่หลินจือไป๋ชนะในรอบแรก...

นั่นไม่ได้แปลว่าหลินจือไป๋เก่งกว่าสวีไห่หยุนแน่นอน แค่อาจตอบได้เร็วกว่าเท่านั้น

เช่นเดียวกัน

หลี่ป๋อที่อยู่อันดับสาม แม้จะรู้ว่าคะแนนตัวเองห่างจากหลินจือไป๋กับสวีไห่หยุนมาก แต่เขาก็ไม่รู้สึกกังวล

นี่เพิ่งแค่รอบแรก

การประลองแต่ละรอบมีจุดเน้นที่ต่างกัน

บางทีรอบต่อไป อาจเป็นช่วงเวลาที่เขาได้แสดงฝีมือก็เป็นได้?

ส่วนอีกเจ็ดคนที่เหลือกลับมีสีหน้าหม่นหมอง รวมถึงมู่เย่เฟิง ผู้เป็นยอดฝีมือกลอนคู่อันดับหนึ่งของฉู่โจว ก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก

นี่มันไม่ใช่การแข่งกลอนคู่แล้ว!

นี่มันชัด ๆ ศึกเทพสังหารเทพ!

หลินจือไป๋ สวีไห่หยุน หลี่ป๋อ ทั้งสามคนแข็งแกร่งเกินไป!

ดูท่าว่าเหรียญทอง เงิน ทองแดง คงจะอยู่ในมือสามคนนี้แล้วแน่!

แม้ตนจะเป็นยอดฝีมือกลอนคู่อันดับหนึ่งของฉู่โจว แต่ก็เห็นชัดว่ายอดฝีมืออันดับหนึ่งของแต่ละทวีปมีระดับฝีมือที่แตกต่างกัน!

……

ฉินโจว

ผู้ชมที่ดูการถ่ายทอดสดต่างก็หัวเราะกันครื้นเครง

“ไร้แรงกดดันเลย รอบแรกก็ได้อันดับหนึ่ง!”

“การแข่งขันครั้งนี้ทำให้นึกถึงครั้งที่ไป๋ตี้แข่งกลอนคู่ครั้งแรก ที่สถาบันศิลปะแห่งฉินโจว ตอนนั้นก็สังหารเรียบเหมือนกัน!”

“นั่นคือศึกแจ้งเกิดในวงการกลอนคู่ของไป๋ตี้เลย!”

“ยอดฝีมือกลอนคู่ของฉู่โจวดูล้าไปหน่อยนะ เทียบกับอีกสามทวีปยังห่างเยอะเลย”

“หรือว่าหลินจือไป๋จะคว้าเหรียญทองอีกแล้ว!?”

……

ฉีโจว

ผู้ชมตื่นเต้นสุดขีด!

“หลินจือไป๋ที่หนึ่ง หลี่ป๋อที่สาม โล่งใจเลย!”

“เห็นมหาเศรษฐีอยู่อันดับหนึ่ง ฉันรู้สึกมั่นใจขึ้นมาเลย!”

“ฮ่า ๆ ฉันก็ว่าแล้ว กลอนคู่ของมหาเศรษฐีต้องเหนือกว่าหลี่ป๋อแน่!”

“วันนี้มหาเศรษฐีจะคว้า 5 เหรียญเลยรึเปล่า?”

“เขาปิดตำนานในสี่แขนงอย่าง ดนตรี หมากล้อม จิตรกรรม ตัวอักษร ไปแล้ว ยังไม่พอใจอีกเหรอ คราวนี้จะกลายเป็นเทพจริง ๆ แล้ว?”

……

ฉู่โจว

ผู้ชมแทบจะร้องไห้กันแล้ว!

“ขอร้องล่ะ ใครก็ได้ช่วยหยุดหลินจือไป๋ที!”

“เขาไร้เทียมทานทั้ง ดนตรี หมากล้อม จิตรกรรม ตัวอักษร ก็ว่าไปอย่าง แต่นี่มาถึงกลอนคู่ ยังครองเกมอีกเหรอ!”

“อยู่ ๆ ก็นึกถึงก่อนหน้านี้ ที่หลายคนสงสัยว่าหลินจือไป๋แข่งทั้งเจ็ดสาขาได้ยังไง แต่ตอนนี้ดูแล้วหมอนี่ทำได้ทุกอย่างจริง ๆ!”

“มู่เย่เฟิงสู้หลินจือไป๋ไม่ได้ก็ช่างเถอะ แต่ทำไมถึงแม้แต่ตัวช่วยที่เราจ้างมาราคาแพงก็ยังสู้ไม่ได้!?”

“อย่าเพิ่งสิ้นหวัง นี่เพิ่งรอบแรก เป้าหมายอยู่ที่รอบสาม!”

……

จ้าวโจว

ผู้ชมมากมายหน้าแดงร้อนผ่าว!

“แม้แต่สวีไห่หยุนอาจารย์ของพวกเราก็ยังสู้หลินจือไป๋ไม่ได้เหรอ?”

“ความแม่นยำของเขาสูงเกินไปแล้ว!”

“คำถามร้อยข้อ แต่ละข้อคิดได้แค่สิบกว่าวินาที เขาทำได้แทบถูกทั้งหมดได้ยังไง!?”

“เหลือเชื่อจริง ๆ!”

“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าในรอบสองเขาจะยังนำขาดแบบนี้ได้อีก!”

……

จงโจว

ผู้ชมดูไปยิ่งรู้สึกตื่นเต้น!

“หลินจือไป๋ เทพเจ้าไร้เทียมทาน!”

“การแข่งขันวรรณกรรมฉีฉู่ ไม่รู้ตัวกลายเป็นโชว์ส่วนตัวของหลินจือไป๋ไปแล้ว!”

“เขานี่จะกวาดห้าเหรียญจริง ๆ แล้ว!”

“ไอดอลสู้ ๆ หลินจือไป๋ ฉันรักคุณ!”

“แบบนี้ต่อไปฉันคงกลายเป็นแฟนคลับตัวยงของเขาแล้ว!”

……

การแข่งขันวรรณกรรมฉีฉู่ครั้งนี้ ดูเหมือนจะกลายเป็นเวทีที่หลินจือไป๋สะสมแฟนคลับจากทุกทวีป

และเมื่อแข่งรอบแรกจบลง

มีสุดยอดฝีมือกลอนคู่สี่คนที่ตกรอบไป

บรรยากาศการแข่งขันเริ่มตึงเครียดขึ้นทันทีเมื่อเข้าสู่รอบที่สอง

พิธีกรกล่าวว่า “หลังจากการแข่งขันที่ดุเดือดในรอบแรก ตอนนี้มีหกท่านที่ผ่านเข้าสู่รอบสอง ต่อไปขออธิบายกติกาของรอบที่สอง โดยในรอบนี้ ผู้เข้าแข่งขันทั้งหกจะผลัดกันเป็นผู้ออกโจทย์ คนละหนึ่งข้อ ผู้ที่เหลือต้องตอบคำถามนั้น ผลสุดท้ายจะเลือกสามอันดับแรกเข้าสู่รอบสาม และผู้ที่ได้อันดับหนึ่งในรอบนี้ จะเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศโดยอัตโนมัติ!”

ความหมายก็ง่าย ๆ

อันดับหนึ่ง สอง และสาม จะเข้าสู่รอบสาม

แต่รอบสามมีสามคน การแข่งจะยุ่งยากไปหน่อย

ดังนั้นกติกาของรอบสามจึงถูกออกแบบให้ อันดับสองและสามในรอบสอง แข่งกันก่อน แล้วผู้ชนะจึงไปเจอกับอันดับหนึ่งในรอบนี้

หลังอธิบายกติกาเสร็จสิ้น

พิธีกรกล่าวว่า “ก่อนอื่นขอเชิญอาจารย์เฉินหลิงของเราขึ้นมาออกข้อสอบ”

เฉินหลิงเป็นผู้เข้าแข่งขันจากฉีโจว หนึ่งในหกคนที่ผ่านเข้ารอบสอง เธอพยักหน้า แล้วเริ่มเขียนกลอนวรรคบน

“墨……” (โม่)

เขียนได้เพียงอักษรตัวแรก เฉินหลิงก็หยุดมือ

ผู้ชมต่างตกตะลึง กลอนวรรคบนของเธอทำไมถึงไม่เขียนต่อ?

พิธีกรก็ชะงักเล็กน้อย แล้วเอ่ยว่า “อาจารย์เฉินหลิง เขียนเสร็จแล้วเหรอครับ?”

เฉินหลิงยิ้มแล้วพยักหน้า เธอรู้ดีว่าการแข่งขันวันนี้ เป็นศึกของหลินจือไป๋ หลี่ป๋อ และสวีไห่หยุน เทพทั้งสามคน เธอแทบไม่มีโอกาสเข้าสู่รอบสาม หรือจะพูดว่าไม่มีทางเลยด้วยซ้ำ ดังนั้นจึงขอเล่นสนุกไปเลยแล้วกัน

“กลอนวรรคบนของฉัน มีแค่อักษรเดียวเท่านั้น”

กลอนวรรคบนแค่อักษรเดียว ไม่ต้องพูดถึงความยากลำบาก ความแปลกใหม่นั้นถือว่าไม่ธรรมดา ผู้ชมจากหลายทวีปต่างก็แสดงความประหลาดใจ:

“โอ้โห!”

“เปิดหูเปิดตาจริง ๆ!”

“อักษรเดียวก็เป็นกลอนวรรคบนได้เหรอ?”

“หรือว่าจะเป็นกลอนกลไก?”

“ไม่เห็นมีกลไกอะไรเลย”

“เข้าใจแล้วครับ”

พิธีกรยิ้มกล่าวว่า “อาจารย์เฉินหลิงได้ออกโจทย์แล้ว ตอนนี้ผู้เข้าแข่งขันที่เหลืออีกห้าท่าน มีเวลาคิดคนละสิบนาทีครับ”

การจับเวลาแข่งขันได้เริ่มต้นขึ้น หลินจือไป๋ มู่เย่เฟิง หลี่ป๋อ และสวีไห่หยุน รวมถึงอีกคนจากฉู่โจวชื่อว่า ต้าซง จะต้องเขียนคำตอบของตนเองให้เสร็จภายในสิบนาที

หลินจือไป๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกพู่กันเขียนอักษรตัวหนึ่งลงไป...

โจทย์กลอนวรรคบนของเฉินหลิงนี้ แท้จริงแล้วก็แค่เกมแยกอักษรเท่านั้น ไม่อาจทำให้ยอดฝีมือที่แท้จริงลำบากใจได้

และก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ

หลังจากหลินจือไป๋แล้ว สวีไห่หยุนกับหลี่ป๋อก็เผยรอยยิ้มออกมา และเขียนคำตอบของพวกเขาลงไป

แน่นอนว่าคำตอบนี้ตอนนี้ยังไม่สามารถเปิดเผยได้ ต้องรอให้ครบสิบนาทีก่อน ถึงจะประกาศกลอนวรรคล่างออกมา

แต่ผู้ชมอยู่ในมุมมองพระเจ้า

สิ่งที่หลินจือไป๋ หลี่ป๋อ และสวีไห่หยุนเขียน พวกเขามองเห็นได้อย่างชัดเจนผ่านกล้อง

“泉 (เฉวียน) ?”

“ยอดฝีมือกลอนคู่ทั้งสามคนล้วนเขียนคำว่าเฉวียน!”

“ทำไมถึงเป็นอักษรนี้ล่ะ?”

“เข้าใจแล้ว นี่มันคือเกมแยกอักษร!”

“墨 (หมึก) แยกได้เป็น 黑土 (ดินดำ)，泉 (เฉวียน) แยกได้เป็น 白水 (น้ำขาว)!”

“ดำคู่ขาว ดินคู่น้ำ?”

“ยอดเยี่ยม!”

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ รู้สึกว่าไม่ยากนี่นา แบบนี้คือระดับโจทย์ของยอดฝีมือกลอนคู่เหรอ?”

“พอรู้คำตอบแล้วมองย้อนกลับไป ก็แน่นอนว่าจะไม่รู้สึกว่ายาก อีกอย่างอาจารย์เฉินหลิงน่าจะรู้ตัวว่าไม่มีทางผ่านเข้ารอบสามแล้ว ดังนั้นกลอนวรรคบนนี้จึงแค่ตั้งใจจะเล่นเกมสนุก ๆ กับทุกคนเท่านั้น”

ถูกต้องแล้ว

คำตอบก็คือ “泉” หลินจือไป๋ สวีไห่หยุน และหลี่ป๋อล้วนคิดออกในเวลาไม่ถึงห้านาที

มู่เย่เฟิงแม้จะสับสนอยู่บ้าง แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่เจ็ดถึงแปดนาที ในที่สุดก็คิดออกเช่นกัน เหลือเพียงต้าซงที่ยังคงเกาศีรษะอย่างขัดเขิน

เห็นได้ชัดว่า

ต้าซงคือยอดฝีมือกลอนคู่เพียงคนเดียวที่ถูกเฉินหลิงทำให้จนมุม

เมื่อครบสิบนาที คำตอบก็ได้รับการประกาศ หลินจือไป๋และอีกสามคนได้คะแนนเต็มสิบคะแนน

“ขอแสดงความยินดีกับทั้งสี่ท่าน!” พิธีกรเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนยิ้มกล่าวว่า “ต่อไป ขอเชิญอาจารย์มู่เย่เฟิงออกโจทย์ครับ!”

มู่เย่เฟิงมีสีหน้าเคร่งขรึม

เฉินหลิงสามารถโยนโจทย์ขำ ๆ ได้ แต่เขาไม่คิดจะยอมแพ้ เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะยกมือเขียนกลอนวรรคบนออกมา

กลอนวรรคบนของมู่เย่เฟิงคือ:

ห้าเดือนห้า เก้าเดือนเก้า ตวนหยางฉงหยาง

เมื่อกลอนวรรคบนนี้ปรากฏออกมา ผู้ชมก็สัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดา

พิธีกรกล่าวอย่างยิ้มแย้มว่า “ยังคงมีเวลาให้คิดสิบนาที ขอให้ทั้งห้าท่านเขียนกลอนวรรคล่างให้เสร็จภายในเวลา”

จากนั้น

เสียงบรรยายในห้องถ่ายทอดสดก็ดังขึ้น:

“ไม่เสียแรงที่เป็นอาจารย์มู่เย่เฟิง เชื่อว่าทุกท่านก็คงมองออก กลอนวรรคบนนี้มีความหมายที่ชัดเจนมาก”

“วันที่ห้าของเดือนห้าตามปฏิทินจันทรคติคือเทศกาลตวนอู่ หรือที่เรียกอีกชื่อว่า เทศกาลตวนหยาง ส่วนวันที่เก้าของเดือนเก้าคือเทศกาลฉงหยาง ดังนั้นแม้กลอนวรรคบนนี้จะมีเพียงสิบอักษร แต่กลับมีอักษรซ้ำกันถึงแปดตัว!”

“คือ เลขห้า 2 ตัว เลขเก้า 2 ตัว เดือน 2 ตัว และคำว่า หยางอีก 2 ตัว!”

กลอนบทกลอนคู่มีความซับซ้อนอยู่ไม่น้อย ทางผู้จัดจึงจัดให้มีผู้บรรยายอธิบายความยอดเยี่ยมของกลอนเหล่านี้ให้ผู้ชมเข้าใจ

ผู้ชมจากแต่ละทวีปพากันวิจารณ์กันอื้ออึง

“ยากมาก!”

“ไม่รู้จะเขียนกลอนวรรคล่างยังไงเลย!”

“ขอร่วมด้วย!”

“อย่าว่าแต่สิบนาทีเลย ให้สิบวันยังไม่แน่ใจว่าจะคิดออก”

“ถ้าไม่มีพรสวรรค์ จะให้สิบปีก็ยังไม่มีประโยชน์นะ”

“ฮ่า ๆ ๆ”

“ดูเหมือนบรรดาเทพทั้งหลายจะจนปัญญาแล้ว”

บรรดาเทพที่ว่าก็คือหลินจือไป๋ สวีไห่หยุน และหลี่ป๋อ

หลังจากกลอนวรรคบนของมู่เย่เฟิงปรากฏขึ้น ทั้งสามคนก็มีสีหน้าครุ่นคิด ดูเหมือนจะเจอปัญหายากเข้าให้แล้ว

ทำท่าเหมือนคิดไม่ออกพอหรือยัง?

หลินจือไป๋แกล้งรอประมาณสามนาทีก่อนจะยกพู่กันเขียนกลอนวรรคล่างลงไป

“โอ้โห!”

“มหาเศรษฐีตอบแล้ว!”

“แต่กลอนวรรคล่างนี้หมายความว่าอะไรล่ะ?”

“ขอให้เทพ ๆ ช่วยอธิบายหน่อย”

“เราดูไม่เข้าใจเลย?”

“คนที่เข้าใจกลอนบทเท่านั้นถึงจะรู้ว่าหลินจือไป๋เขียนได้ยอดเยี่ยมแค่ไหน!”

“ไป๋ตี้สุดยอด!”

ผู้ชมในมุมมองพระเจ้าได้เห็นกลอนวรรคล่างของหลินจือไป๋แล้ว

กลอนวรรคล่างที่เขาเขียนมีเนื้อหาว่า: 上旬上，中旬中，朔日望日！ (ต้นเดือนอยู่ต้น กลางเดือนอยู่กลาง วันขึ้นเดือนใหม่วันจันทร์เต็มดวง)

ผู้บรรยายก็แน่นอนว่าใช้มุมมองพระเจ้าเริ่มอธิบาย และก่อนเริ่มอธิบายก็อุทานขึ้นมาก่อนว่า:

“ยอดเยี่ยม!”

จากนั้นก็ค่อย ๆ บรรยายว่า: “ตามปฏิทินจันทรคติ วันที่ 朔 (โส่ว) และ 望 (วั่ง) อยู่ในช่วงต้นเดือนและกลางเดือนตามลำดับ ดังนั้นกลอนวรรคล่างของอาจารย์หลินจือไป๋จึงเป็นกลอนที่สมบูรณ์มาก ส่วนคำว่าวันขึ้นเดือนใหม่และวันจันทร์เต็มดวง หมายถึงอะไรนั้น ต้องย้อนกลับไปดูความเข้าใจเกี่ยวกับดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ในสมัยโบราณ…”

ผู้บรรยายพูดอธิบายยาวเหยียด

ผู้ชมก็เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่ก็รู้สึกว่า “เจ๋งมาก!”

จากนั้นหลี่ป๋อและสวีไห่หยุนก็ทยอยยกพู่กัน เขียนกลอนวรรคล่างของตน

ในนาทีสุดท้าย เฉินหลิงก็ยกพู่กันเขียนอยู่ไม่กี่คำ และเมื่อครบสิบนาที ทุกคนก็เปิดเผยกลอนวรรคล่าง

กลอนวรรคล่างของหลินจือไป๋ ไม่มีข้อกังขาใด ๆ ว่าเป็นกลอนที่สมบูรณ์ที่สุด!

กลอนวรรคล่างของหลี่ป๋อและสวีไห่หยุนนั้นยังด้อยกว่าเล็กน้อย

ส่วนของเฉินหลิงนั้นค่อนข้างฝืนอยู่ไม่น้อย เธอเขียนว่า:

สองเดือนสอง สามเดือนสาม กำเนิดมังกรกำเนิดราชา

กลอนวรรคบนแต่ละข้อเต็มสิบคะแนน

คณะกรรมการตัดสินให้คะแนนดังนี้:

หลินจือไป๋ 10 คะแนน สวีไห่หยุน 9 คะแนน หลี่ป๋อ 9 คะแนน เฉินหลิง 2 คะแนน ต้าซง 0 คะแนน

นี่แหละคือการประลองกลอนบท หลายครั้งไม่มีคำตอบตายตัว ความกลมกลืนและการเทียบคำของกลอนวรรคล่างต้องอาศัยผู้เชี่ยวชาญในการพิจารณา

กลอนวรรคล่างของเฉินหลิงแทบไม่ได้คะแนนเลย

เพราะ “ห้าเดือนห้า เก้าเดือนเก้า” ถ้าใช้ “สองเดือนสอง สามเดือนสาม” มาตอบ มันก็ยังฝืนอยู่มาก

แต่คำว่า “กำเนิดมังกรกำเนิดราชา” ไม่มีปัญหา อักษรทั้งสี่นี้น่าจะเป็นเหตุผลที่คณะกรรมการยังกรุณาให้สองคะแนนรักษาหน้าไว้บ้าง

ไม่เหมือนกับต้าซง ที่พอครบสิบนาทีแล้ว ยังไม่มีแนวทางใด ๆ ออกมาเลย

มู่เย่เฟิงถอนหายใจในใจ เขาไม่สามารถทำให้หลินจือไป๋จนมุมได้ และสำหรับสวีไห่หยุนกับหลี่ป๋อ ก็แค่สร้างความยากได้เล็กน้อยเท่านั้น

ต่อไปคือรอบของหลี่ป๋อในการออกโจทย์

หลี่ป๋อยิ้มเล็กน้อย แล้วเขียนกลอนวรรคบนว่า:

ชาหม่าจวนชาต้ง ชาเหมิงชาหม่ามู่ (แปลว่า: ปูทรายมุดรูทราย ทรายบังตาของปูทราย)

ชาหม่าคืออะไร?

หลี่ป๋อไม่คิดจะอธิบายเลย

แต่หลินจือไป๋กลับรู้ว่าชาหม่าคือปูทราย

ขณะเดียวกันนั้นเอง ผู้บรรยายก็หาข้อมูลได้ทันที และยิ้มอธิบายให้ผู้ชมฟังว่า:

“กลอนวรรคบนของอาจารย์หลี่ป๋อนี้ กล่าวถึง ‘ชาหม่า’ ซึ่งชื่อทางวิทยาศาสตร์คือ ‘ปูทราย’ เป็นสัตว์ชนิดหนึ่งในตระกูลปู มีความสามารถในการขุดโพรงอาศัยในพื้นทรายชายหาดได้อย่างยอดเยี่ยม วิ่งได้เร็วมาก จนได้รับการขนานนามว่าเป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังที่วิ่งเร็วที่สุดในโลก ความเร็วในการวิ่งสามารถพุ่งได้ถึง 3.4 เมตรต่อวินาที!”

จากนั้น

ผู้บรรยายก็กล่าวต่อว่า: “แต่กลอนวรรคบนนี้ ความยากไม่ได้อยู่ที่คำว่า ‘ชาหม่า’ เพียงอย่างเดียว ทว่าอาจารย์หลี่ป๋อได้ใช้คำว่า ‘ชา’ ถึงสี่ครั้ง และคำว่า ‘หม่า’ อีกสองครั้ง ภายในอักษรจีนสิบตัว ซึ่งถือว่ามีความยากมากกว่ากลอนบทของมู่เย่เฟิงเสียอีก ไม่รู้ว่าท่านอื่น ๆ จะตอบได้หรือไม่...”

มู่เย่เฟิงขมวดคิ้ว

เขาไม่รู้ว่า “ชาหม่า” คืออะไร แต่พอวิเคราะห์จากบริบทแล้ว คาดว่าน่าจะเป็นปูชนิดหนึ่ง ดังนั้นการเข้าใจโจทย์ไม่ใช่เรื่องยาก แต่แค่เข้าใจแล้วก็ยังไม่มีประโยชน์ มู่เย่เฟิงจำเป็นต้องคิดกลอนวรรคล่างที่สมมาตรออกให้ได้

ส่วนสวีไห่หยุนนั้น รู้ดีว่า “ชาหม่า” คืออะไร

แต่ถึงอย่างนั้น สวีไห่หยุนก็ยังรู้สึกว่าโจทย์ข้อนี้ยุ่งยากอยู่ดี ช่วงสองสามนาทีแรกยังคิดอะไรไม่ออก จนกระทั่งผ่านไปห้านาทีถึงเริ่มได้ไอเดียบางอย่าง

ส่วนเฉินหลิงนั้น ดวงตาเหม่อลอย

กลอนวรรคบนของหลี่ป๋อข้อนี้ ช่างแหลมคมยากเย็นเกินไป ภายในสิบนาที เธอรู้สึกว่าไม่น่าจะคิดคำตอบออกได้

ทว่าในทางกลับกัน หลินจือไป๋กลับยกพู่กันขึ้นแล้ว

ประมาณห้านาที เขาเขียนคำเหล่านี้ลงไป: สุ่ยหนิวสือสุ่ยเฉ่า สุ่ยจิ้นสุ่ยหนิวโถว (แปลว่า: ควายกินพืชน้ำ น้ำท่วมถึงหัวควาย)

กลอนวรรคล่างนี้ใช้คำว่า “ควาย” มาตอบกับ “ปูทราย” และใช้คำว่า “สุ่ย” ถึงสี่ครั้ง กับคำว่า “หนิว” สองครั้ง เรียกได้ว่าเป็นกลอนที่สมดุลเป็นอย่างยิ่ง

ผู้ชมในมุมมองพระเจ้าเบิกตากว้าง!

“เว้ยเฮ้ย!”

“อันนี้ฉันเข้าใจแล้ว!”

“เจ๋งมาก!”

“ไป๋ตี้เป็นคนแรกที่ตอบได้อีกแล้ว!”

“เป๊ะสุด ๆ!”

“สมบูรณ์แบบจริง ๆ!”

กลอนวรรคล่างของหลินจือไป๋ข้อนี้ ไม่ต้องให้ผู้บรรยายอธิบายยืดยาวเหมือนคราวก่อนเรื่องอะไร “ขึ้นต้นเดือน” ฯลฯ ที่บางคนยังงงอยู่

แต่ครั้งนี้

ไม่ใช่แค่หลินจือไป๋ที่ได้คะแนนเต็มสิบ

สวีไห่หยุนเองก็สามารถทำได้และได้รับสิบคะแนนเช่นกัน

จากนั้น มู่เย่เฟิงได้ห้าคะแนน เฉินหลิงได้สามคะแนน ต้าซงก็ได้สามคะแนนเช่นกัน

ต่อไปเป็นรอบที่ต้าซงออกโจทย์

บางทีอาจเพราะต้าซงมีระดับต่ำที่สุดในกลุ่มนี้ โจทย์ของเขาจึงไม่อาจทำให้ใครติดขัดได้เลย

จนกระทั่งถึงตาที่สวีไห่หยุนเป็นผู้ออกโจทย์

ในที่สุด ระดับความยากก็กลับมาอีกครั้ง กลอนวรรคบนของเขาคือ:

จีจีเต้าเต้าถงถงต่า…… (แปลว่า: ไก่หิวขโมยข้าว เด็กใช้กระบอกตี)

ทันทีที่กลอนวรรคบนนี้ถูกเขียนออกมา ผู้เข้าแข่งขันทุกคนก็ขมวดคิ้ว ไม่เว้นแม้แต่หลี่ป๋อ มีเพียงหลินจือไป๋ที่หรี่ตาลงเล็กน้อย

สวีไห่หยุนคนนี้ ออกโจทย์ได้ชวนงงเป็นอย่างยิ่ง

แต่หลินจือไป๋ผู้นี้ คือจอมหัวกะทิอันดับหนึ่งแห่งเจ็ดมณฑล และยังดำรงตำแหน่งแม่ทัพที่ปรึกษา ได้รับฉายาว่า “ราชันแห่งกลอนคู่ผู้ทะลวงลำไส้”

โจทย์นี้อาจทำให้คนอื่นลำบากใจได้ ทว่าไม่มีทางทำให้ข้าต้องจนมุมอย่างแน่นอน—

“เฟยหง ช่วยฉันด้วย!”