"นายจะให้ปืนฉัน?" เหวินหัวโตมองเฉินจื้อเชาด้วยสายตาพร่ามัวจากความเมา
เฉินจื้อเชานั่งยองๆ ลงกับพื้น มองเขาด้วยรอยยิ้ม "ใช่ ฉันให้แกได้! ขอแค่แกยอมช่วยอะไรฉันสักอย่าง แล้วมาอยู่กับฉัน ต่อไปอย่าว่าแต่ปืนเลย ฉันคืนทุกอย่างในอดีตให้แกได้!"
เหวินหัวโตดิ้นรนลุกขึ้นนั่ง มองเฉินจื้อเชาพลางหัวเราะแปลกๆ "นี่แกกำลังดึงตัวฉันงั้นสิ?"
เฉินจื้อเชาล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาปิดจมูก รังเกียจกลิ่นเหล้าที่คลุ้งไปทั้งตัวของเหวินหัวโต "ฉันกำลังคุยเรื่องสำคัญมากกับแกอยู่"
พูดจบก็กวักมือเรียกคนด้านหลัง "มานี่สิ หามพี่เหวินไปสร่างเมาหน่อย!"
ตำรวจนอกเครื่องแบบสองคนเดินเข้ามาพูดกับเหวินหัวโตยิ้มๆ "ขอโทษด้วยนะ พี่เหวิน!"
"พวกแกจะทำอะไร? ปล่อยฉัน!" เหวินหัวโตดิ้นสุดแรง
ทั้งสองคนหิ้วปีกเขาลากไปที่ก๊อกน้ำสาธารณะริมถนน
พอถึงข้างก๊อกน้ำ คนหนึ่งก็กดหัวเหวินหัวโตลง ส่วนอีกคนก็บิดเปิดก๊อกน้ำ
ซู่!
น้ำเย็นเฉียบกระแทกใส่หัวของเหวินหัวโต
"เวรเอ๊ย! ปล่อย... ปล่อยฉัน!"
ผ่านไปเกือบสามนาที!
เหวินหัวโตที่เปียกโชกไปทั้งหัวถึงถูกหิ้วปีกกลับมา แล้วโยนทิ้งตรงหน้าเฉินจื้อเชาราวกับหมาตาย
เฉินจื้อเชาปิดจมูก "ถุย กลิ่นเหล้ายังแรงขนาดนี้อีก?"
ในปากของเหวินหัวโตยังคงพ่นน้ำออกมา บ้วนน้ำเสียงดังค่อกแค่ก
เฉินจื้อเชานั่งยองๆ สายตาดูแคลน "เป็นไง ตอนนี้สร่างเมาหรือยัง? แกดูสภาพตัวเองตอนนี้สิ เหมือนหมาไม่มีผิด! เหวินหัวโตหนึ่งในห้าขุนพลเสือคนก่อนหายไปไหนแล้วล่ะ?"
เหวินหัวโตไม่พูดอะไร ได้แต่ถลึงตาใส่เฉินจื้อเชา
"ถลึงตาใส่ฉัน? ไม่ยอมงั้นสิ? หึๆ แกควรจะเกลียดตู้หย่งเซี่ยวคนนั้นถึงจะถูก! เขาเป็นคนทำให้แกกลายเป็นแบบนี้! เดิมทีแกร่วมเป็นร่วมตายกับเขามาตั้งหลายปี ถึงไม่มีความดีความชอบก็ยังมีความเหนื่อยยาก แต่เขากลับไม่เห็นแก่ความผูกพัน ไล่แกออกจากตำแหน่ง โหดเหี้ยมจริงๆ!"
เหวินหัวโตก็ยังคงไม่พูดอะไร
เฉินจื้อเชาพูดต่อ "นี่ ฉันไม่ชอบสายตาแบบนี้ของแกเลยนะ! ต่อให้เป็นหมาก็ต้องทำตัวให้เหมือนหมาสิ! ตอนนี้แกดูตัวเองสิ ใครยังเคารพแกบ้าง? ไปฟลอร์เต้นรำ ไปบาร์ ใครๆ ก็มองแกเป็นไอ้ขี้เมาหยำเป! ถ้าแกมาอยู่กับฉัน อย่างน้อยแกก็ยังทวงศักดิ์ศรีเมื่อก่อนกลับคืนมาได้ ว่าไง จะมาด้วยกันไหม?"
ในสายตาของเฉินจื้อเชา เหวินหัวโตไม่มีทางเลือกอื่นเลย
คนที่เคยชินกับความยิ่งใหญ่เกรียงไกร ตอนนี้กลับกลายเป็นหมาสิ้นไร้ไม้ตอก ความแตกต่างอันใหญ่หลวงนี้ทำให้คนเป็นบ้าได้เลย
ตอนนี้เขาเตรียมจะฝึกเหวินหัวโตให้กลายเป็นหมา แล้วปล่อยให้หมาตัวนี้หันกลับไปแว้งกัดตู้หย่งเซี่ยว
การได้เห็นพี่น้องเข่นฆ่ากันเอง นี่แหละคือเรื่องที่เฉินจื้อเชายินดีที่สุด
ในตอนที่เฉินจื้อเชากำลังทำหน้าได้ใจ และคิดว่าแผนการสำเร็จแล้วนั้น เหวินหัวโตกลับถ่มน้ำลายใส่หลังเท้าเขาอย่างแรง "ไปอยู่กับแม่แกสิ! อาเซี่ยวคือลูกพี่คนเดียวของฉัน เมื่อก่อนใช่ ตอนนี้ใช่ ต่อไปก็ยังใช่! คิดจะให้ฉันไปอยู่กับแก ฝันไปเถอะ!"
เฉินจื้อเชาอึ้งงัน สีหน้าได้ใจแข็งค้าง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วน
คนข้างๆ ก็ทำหน้าตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าเหวินหัวโตตกต่ำถึงขั้นนี้แล้ว ยังจะซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อตู้หย่งเซี่ยวขนาดนี้อีก
"ครั้งนี้ฉันทำผิด พี่เซี่ยวปลดฉันออกจากตำแหน่ง ฉันไม่มีปัญหา!" เหวินหัวโตหัวเราะเยาะใส่เฉินจื้อเชา "แกคิดจะฉวยโอกาสซื้อตัวฉัน ฝันไปเถอะ!"
เฉินจื้อเชาโกรธจัดจนหัวเราะออกมา "ดี ดี ดี แกกระดูกแข็งนักนะ! มีจุดยืนดี!"
คนข้างๆ อยากจะเข้าไปจัดการเหวินหัวโต แต่กลับถูกเฉินจื้อเชาห้ามไว้ "หมาตายตัวนี้ถึงจะไม่มีตำแหน่งแล้ว แต่อีกสี่เสือก็ยังสนิทกับมันมาก ขืนไปตีมันอาจจะโดนแว้งกัดเอาได้!"
"แล้วจะทำยังไง ปล่อยมันไปแบบนี้เหรอ?"
"หึๆ!" เฉินจื้อเชาแค่นเสียงเย็นชาสองครั้ง "ขยะ ก็ควรจะถูกทิ้งลงถังขยะสิ!"
"เข้าใจแล้ว พี่เชา!" ลูกน้องสองคนจับตัวเหวินหัวโตอย่างดุดัน แล้วหิ้วปีกเขาขึ้น
"ทำอะไร? พวกแกจะทำอะไร?"
"ทิ้งขยะไงล่ะ!"
ทั้งสองคนยกตัวเหวินหัวโตขึ้น แล้วยัดเขาลงไปในถังขยะรวดเดียว
"ฮ่าๆๆ!"
มองดูเหวินหัวโตดิ้นรนอยู่ในถังขยะ เฉินจื้อเชาหัวเราะอย่างมีความสุข "เอาล่ะ ไปกันเถอะ!"
รถคันหนึ่งขับเข้ามา เฉินจื้อเชาขึ้นรถ รอยยิ้มบนใบหน้าหุบลง ชกหมัดเข้าที่เบาะรถด้านหน้า "ตู้หย่งเซี่ยว แกใช้เวทมนตร์อะไรกันแน่ คนถึงได้ซื่อสัตย์กับแกมากมายขนาดนี้? แม่งเอ๊ย!"
"พี่เชา หมาตายตัวนี้ไม่ยอมช่วยพวกเรา พวกเราควรทำยังไงดีครับ?" ลูกน้องคนหนึ่งรวบรวมความกล้าถามขึ้น
แววตาของเฉินจื้อเชาเผยความเหี้ยมเกรียมออกมาวูบหนึ่ง "ไปหาต้าชวนจ๋ายมาสักสองสามคน หาคนกลางให้พวกมันลงมือ!"
ลูกน้องมองหน้ากัน "ทำแบบนี้... ผิดกฎนะครับ"
"กฎ?" มุมปากของเฉินจื้อเชาเผยความโหดเหี้ยมออกมา "ตั้งแต่ที่ตู้หย่งเซี่ยวเหยียบฉันจมดิน ฉันก็บอกตัวเองแล้วว่า ขอแค่จัดการเขาได้ กฎบ้าบออะไรก็ช่างมันเถอะ!"
เวลานี้เฉินจื้อเชามีจิตสังหารเต็มเปี่ยม
กฎของตำรวจ
ต่อให้มีความแค้นส่วนตัว ก็ต้องเอามาคุยกันซึ่งๆ หน้า ห้ามลอบสังหารเด็ดขาด
แต่ เฉินจื้อเชาบ้าไปแล้ว
……
"ฉันไม่ใช่ขยะ!"
เหวินหัวโตตะโกนเสียงดังลั่นอยู่ในถังขยะ
คนเดินถนนได้ยินเสียง ต่างพากันหันมอง
เหวินหัวโตถูกยัดไว้ในถังขยะ ทั้งร่างติดอยู่ข้างใน ขยับตัวไม่ได้
เขาได้กลิ่นเหม็นของขยะ มองดูท้องฟ้า หลับตาลงแล้วพูดว่า "ฉันต้องฮึดสู้แล้ว! จะให้พี่เซี่ยวดูถูกไม่ได้อีก! เหวินหัวโต แกทำได้!"
วินาทีนั้น บนถนนรถราขวักไขว่ ผู้คนเดินพลุกพล่าน
อดีตสารวัตรจีน เหวินหัวโตแห่งห้าขุนพลเสืออันโด่งดัง ตัดสินใจแล้วว่าจะต้องลุกขึ้นสู้
เป็นตำรวจมาหลายปี ตอนนี้สิ่งที่เขาทำเป็นนอกจากจับโจร ก็คือดื่มเหล้า แล้วก็เต้นรำ
ดังนั้น-
เขาเตรียมตัวเปิดไนต์คลับ
……
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา
สถานีตำรวจเซ็นทรัล
"คืนนี้ทุกคนมาช่วยอุดหนุนกันหน่อยนะ!" เหวินหัวโตถือการ์ดเชิญในมือ ยื่นให้อดีตเพื่อนร่วมงานอย่างอารมณ์ดี
"พี่เหวิน ร้ายกาจจังเลย! เป็นเถ้าแก่เปิดไนต์คลับเร็วขนาดนี้เชียว?" เฉียงตาเขพูดพลางหัวเราะ
"อะไรกัน เอาเงินเก็บมาเซ้งร้านนึง รู้สึกว่าไม่เลวเลยล่ะ!" เหวินหัวโตเกาหัว
"นั่นก็ดีมากๆ เลยล่ะ ดีกว่ามนุษย์เงินเดือนอย่างพวกเราตั้งเยอะ! เข้างานเก้าโมงเช้าเลิกห้าโมงเย็น บางทียังต้องทำโอทีอีก!" จวีฟันเหยินพูดอยู่ข้างๆ
เหวินหัวโตหัวเราะหึๆ "ฉันนี่เท่ากับเกษียณก่อนกำหนด- จริงสิ พี่เซี่ยวอยู่ไหม?"
เหวินหัวโตพูดพลางมองไปที่ห้องทำงานของตู้หย่งเซี่ยว
"เขาไม่อยู่! ทางสมาคมการค้าจีนเชิญเขาไปประชุม" เฉียงตาเขพูด "พวกนั้นดูแล้วไม่ใช่ย่อยเลยนะ"
"เกิดอะไรขึ้นเหรอ?" เหวินหัวโตถามด้วยความสงสัย
"ก็เรื่องรื้อถอนค่ายกำแพงเกาลูนนั่นแหละ..." เฉียงตาเขล้วงบุหรี่ออกมายื่นให้เหวินหัวโตมวนหนึ่ง แล้วก็แบ่งให้จวีฟันเหยินอีกมวนหนึ่ง จากนั้นตัวเองก็คาบไว้มวนหนึ่งแล้วพูดว่า "ก่อนหน้านี้ทำเรื่องรื้อถอน พวกนั้นไม่กล้าทำอะไรพี่เซี่ยว ตอนนี้รื้อถอนจะเสร็จแล้ว พวกนั้นก็เลยเตรียมจะอาละวาด"
"ใช่แล้ว ได้ยินมาว่าการประชุมครั้งนี้พวกนั้นเตรียมจะรวมหัวกันต่อว่าพี่เซี่ยว หาว่าเขาทำลายกฎ!" จวีฟันเหยินพูดอย่างโกรธเคืองเช่นกัน
"กฎบ้าบออะไรกัน! พื้นที่ส่วนกลางแต่ก่อนก็ไม่เคยมี ล้วนเป็นไอเดียชั่วๆ ที่พวกพ่อค้าหน้าเลือดคิดขึ้นมาทั้งนั้น!" เฉียงตาเขแค่นเสียงเย็น
เหวินหัวโตพอจะเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว บนใบหน้าฝืนยิ้มออกมา นำการ์ดเชิญในมือส่งให้เฉียงตาเขแล้วพูดว่า "งั้นนายช่วยหน่อย เอาการ์ดนี่ไปให้พี่เซี่ยว! ถ้าเขาว่าง ก็เชิญเขามาอุดหนุนไนต์คลับฉันคืนนี้ที!"
"ได้แน่นอน!"
"ขอให้กิจการเจริญรุ่งเรือง!"
