ในความเงียบ มีเพียงเสียงฝนโปรยปรายลงมา

จี้เจวี๋ยมองทุกอย่างอย่างเหม่อลอยเป็นเวลานาน ก่อนจะทรุดนั่งลงบนธรณีประตู

เหนื่อยล้าจนแทบขาดใจ

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ!”

เขาง้างห้านิ้วที่แข็งเกร็งออก โยนราวเหล็กที่กำไว้แน่นลงพื้น แล้วกวาดตามองไปรอบๆ ลานเล็กๆ ที่แห้งโศกยังคงเงียบงัน โชคดีที่บ้านจี้เจวี๋ยค่อนข้างอยู่ลึก เพื่อนบ้านซ้ายขวาที่ใกล้ที่สุดก็ย้ายไปนานแล้ว ไม่งั้นตอนนี้คงวุ่นวายกันไปใหญ่

เขากำโทรศัพท์ไว้แน่น หลายครั้งที่คิดจะโทรแจ้งความ แต่พอกดหมายเลขไปปุ๊บ กลับตัดสายทิ้งเฉย

แจ้งความ?

จะแจ้งว่าอะไร? ว่ามีตาแก่คนหนึ่งพังเข้าบ้านผม กินไก่ต้มของผม ทุบประตูบ้านกับประตูตู้เย็น แล้วจะกินผมต่อ? ศพเหรอ? โอ้ เผาจนเป็นเถ้าแล้ว อยู่ในโคลนนั่นแหละ ลองดูสิ ผมบริสุทธิ์แน่นอน ผมป้องกันตัวโดยชอบธรรม

มีประโยชน์ไหม?

กว่าสิบปีมานี้ หยาเฉิงตัดงบความมั่นคงทุกปี ความสงบเรียบร้อยก็เละเทะขึ้นเรื่อยๆ ตำรวจก็ยิ่ง “ใกล้เคียงมนุษย์” เข้าไปทุกที ว่ากันว่าผู้ว่าการคนใหม่ก็ทนไม่ไหว ตอนรับตำแหน่งใหม่ๆ ยังคิดจะเหมางานทั้งสถานีตำรวจไปจ้างเอกชนทำให้หมด

ยิ่งกว่านั้น…ก็กลายเป็นเถ้าไปแล้ว

เถ้า

จี้เจวี๋ยมองเสื้อผ้าขาดวิ่นสองชิ้นนั้น ถอนหายใจอย่างหมดแรง

แกจะเอาอะไรกันวะ

เมื่อวานขี่สามล้อจะมาชนฉันก็ว่าไปอย่าง วันนี้โผล่มาแทะคน…ท้ายสุดก็อยู่ๆ ก็กลายเป็นเถ้า หายวับ!

ทำไมวะ!

ที่ทำทั้งหมดนี่ก็เพื่อจะมาบอกฉันว่า “พี่ชาย นายหอมดีจัง” แค่นั้น? แล้วทิ้งปมหลอนติดตาให้เด็กซวยๆ คนหนึ่งไปตลอดชีวิต?

บ้ากันไปแล้วรึไง?!

ไม่สิ ท่าทางแบบนั้นเรียกว่ามีสติไม่ได้ ตั้งแต่ต้นจนจบมีแต่ความคลุ้มคลั่ง แล้วยัง…สสารวิญญาณสีเลือดที่คนธรรมดาไม่มีทางมีได้เด็ดขาด เหมือนเป็นสิ่งมีชีวิต ไม่สิ ยิ่งเหมือนปรสิตที่ซ่อนอยู่ในร่างของมัน

แล้วไอ้สิ่งนั้นมันอะไรกันแน่?

ท่ามกลางความงุนงงและตื่นตระหนก เขารู้สึกว่าโทรศัพท์สั่นขึ้น หน้าจอที่แตกร้าวสว่างขึ้น ปรากฏชื่อคุ้นตา ทำให้เขาชะงัก แล้วหัวใจพลันนิ่งลง

ลู่เฟิง!

เฟิงเกอไปรับราชการอยู่แดนกลางสี่ปี กลิ้งเกลือกอยู่ในหลุมโคลนนั่น เป็นพลร่ม แล้วยังรอดกลับมาครบ 32 ประการ ถึงเขาไม่เคยเล่าถึงอดีตให้ใครฟัง แต่ดูจากรอยสักที่แน่นพรืด กับเหรียญตราที่โยนให้พี่น้องไว้เล่นเป็นของเล่น ก็น่าจะมีประสบการณ์พวกนี้อยู่เพียบ

“ฮัลโหล? เฟิงเกอ!”

จี้เจวี๋ยรับสาย ฮึดใจขึ้นมา “พี่ฟังก่อน ผม…”

“เสี่ยวจี้ ตอนนี้สะดวกไหม”

เสียงลู่เฟิงในโทรศัพท์แหบพร่า “มาที่โรงพยาบาลจี้ฉือหน่อย”

เขาว่า “แม่เกิดเรื่องแล้ว”

ร่างจี้เจวี๋ยสะท้านวูบ

เหมือนถูกฟ้าผ่า

.

.

ครึ่งชั่วโมงถัดมา จี้เจวี๋ยที่ไม่มีเวลาจัดการหน้าตาตัวเอง รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าลวกๆ คว้ามอเตอร์ไซค์มือแปดของตัวเอง ขับฝ่าน้ำขังตรงมาที่โรงพยาบาล

โรงพยาบาลที่คนแน่นแทบล้น ทางเดินเต็มไปด้วยเตียงชั่วคราวที่ตั้งเรียงราย กลิ่นอับอวลอยู่ในอากาศ กลิ่นเชื้อราถึงจะถูกล้างมาหลายครั้งจนไม่ฉุนชัด แต่ก็ยังคงอบอวลอยู่

คนที่ไปโรงพยาบาลเอกชนไม่ไหว จ่ายค่าตรวจครั้งละเป็นพันไม่ไหว ก็เหลือหวังพึ่งได้แค่โรงพยาบาลรัฐไม่กี่แห่งที่คิวต้องรอไปถึงปลายปีหน้า หรือไม่ก็โรงพยาบาลฉือซ่านที่คริสตจักรฉงกวงให้การสนับสนุน

ท่ามกลางพยาบาลหมอที่เร่งรีบวิ่งวุ่น ในที่สุดจี้เจวี๋ยก็หาแม่ลู่เจออย่างทุลักทุเลตรงทางเดินหน้าห้องตรวจ

“โอ๊ย เรื่องไม่ใหญ่โตอะไรหรอก แค่ชนๆ กระแทกๆ นิดหน่อย ไม่เป็นไร เจ้าลูกหมานั่นน่ะ ชอบทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่”

แม่ลู่ที่ใบหน้ายังพันผ้าพันแผล ผมสั้นถูกโกนไปเกินครึ่ง โบกมือ ทำหน้ายิ้มไม่ใส่ใจ “ไม่ต้องห่วงๆ แม่แกยังสบายดีอยู่”

ไม่เห็นเจ้าสามกับน้องเล็ก คิดว่าตอนนี้คงอยู่บ้านทำการบ้านกันเรียบร้อยแล้ว

ลู่เฟิงก้มหน้ามึนเงียบ นั่งยองๆ สูบบุหรี่อยู่หน้าประตูทางเดิน รอผลแล็บด้วยกระดาษใบนั้นในมือ

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

จี้เจวี๋ยมองผ้าพันแผลที่แขนของเธอ กับรอยแผลบนหน้า ตกตะลึงพูดไม่ออก ข้างๆ มีน้องสาวรองลู่หลิงคอยเฝ้าอยู่ ดวงตาแดงก่ำ โทษตัวเองไม่หยุด “เมื่อคืนหนูควรอยู่ช่วยแม่เฝ้าร้าน ผิดหนูเอง ผิดหนูทั้งนั้น”

แม่ลู่ฟาดมือลงไปที่ท้ายทอยลูกสาวฉับหนึ่ง “แก? เพิ่มแกไปอีกคน จะให้ยกผักไปถวายโจรหรือไง? ไม่แน่ว่าจากปล้นทรัพย์จะกลายเป็นปล้นสวาท!”

เมื่อคืน ดึกๆ ใกล้จะเช้า มีขโมยงัดประตูเข้าร้านซ่อมรถ คุ้ยค้นรื้อของกระจุย

ลู่เฟิงออกไปหาเพื่อนร่วมรบกินเหล้า ยังไม่กลับ น้องสาวรองอยู่บ้านอ่านหนังสือควบดูแลเด็กสองคน ร้านมีแม่ลู่เฝ้าอยู่คนเดียว แม่ลู่สะดุ้งตื่น ตาถลนตะโกนลั่น คว้าประแจที่ยาวกว่าต้นแขนของจี้เจวี๋ยเพื่อสู้ตายกับโจร แต่กำปั้นสองข้างสู้สี่มือไม่ไหว ในความมืดทึบ โดนฟาดเข้าที่ท้ายทอยสลบไป เกือบถูกหิ้วตัวพาไป

ถ้าไม่บังเอิญ ตอนโจรยกคนเจอรถเข็นขายอาหารดึกที่กำลังเก็บของ แล้วคุณยายที่เข็นรถจำหน้าได้ ป่านนี้อาจไม่มีโอกาสได้เจอตัวคนแล้วก็ได้

ใครจะไปรู้ว่าจะโดนขายส่งไปไหนต่อไหน

คิดถึงผลลัพธ์แล้ว จี้เจวี๋ยก็เสียวสันหลังวาบ หนาววูบไปทั้งตัว

“โอ๊ย ไม่เป็นไร เรื่องเล็กๆ”

แม่ลู่ตบอกแปะๆ ยกแขนที่ใหญ่กว่าต้นขาจี้เจวี๋ยขึ้นส่าย “ป้าแข็งแรงจะตาย เห็นไหม ยังวิ่งโลดเต้นได้อยู่เลย”

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

จี้เจวี๋ยไม่รู้จะพูดอะไร ทิ้งตัวนั่งข้างแม่ลู่ หลายครั้งจะอ้าปากแต่ก็กลืนคำกลับ รู้สึกกลัวและหมดแรงยิ่งกว่าตอนตัวเองเฉียดตายเสียอีก

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เด็กกำพร้าไร้พ่อแม่คนหนึ่ง เอาตัวรอดคนเดียวในหยาเฉิง ความยากลำบากไม่ต้องให้คนนอกมาเข้าใจ แต่ถ้าไม่มีการอุปการะดูแลของแม่ลู่ ป่านนี้จี้เจวี๋ยคงได้กลายเป็น “เจวี๋ยผู้มอดม้วย” ไปนานแล้ว

ยังไม่ต้องพูดถึงการถ่ายทอดวิชาซ่อมรถแบบเทหมดหน้าตัก… มหาวิทยาลัยเทียนเหมินคือสถาบันชั้นหนึ่งของไห่โจว เป็นหนึ่งในพันธมิตรห้ามหาวิทยาลัยแห่งสหพันธ์ จะสอบเข้าไปเพื่อเปลี่ยนชะตาชีวิตมันยากแค่ไหน แทบทำให้ทุกคนเครียดจนหายใจไม่ออก ถ้าไม่ได้แม่ลู่ทุ่มแรงสนับสนุนทุกอย่าง ป่านนี้จี้เจวี๋ยจะได้เป็นนักศึกษามีอนาคตไกลของเทียนเหมินงั้นหรือ?

ฝันไปเถอะ ไอ้หนู!

ไปกรีดกระเป๋าคนที่ทางออกสถานีใต้ ทั้งสถานีรถไฟทั้งท่าเรือนู่นไป!

ถึงตอนนี้เห็นว่าแม่ลู่ไม่เป็นอะไรมาก เขาก็ถอนหายใจโล่งอก แต่พอเอนตัวพิงแม่ลู่ ภาพเตือนอันชวนขนหัวลุก…ก็ลอยขึ้นมาอีกครั้ง

[ตรวจพบสสารวิญญาณปนเปื้อน ต้องการดูดซับหรือไม่?]

รอยยิ้มของจี้เจวี๋ยแข็งค้างอยู่บนหน้า

เขาฝืนหันไปมองแม่ลู่ที่หน้าซีดแต่ยังฝืนยิ้ม กลืนน้ำลายอึกหนึ่ง

บนตัวแม่ลู่…ตอนนี้ เมื่อเขาให้สสารวิญญาณในนาฬิกาข้อมือทำงาน ก็เห็นแสงสีเลือดเป็นจุดๆ รำไรอยู่ใต้ผ้าพันแผล คล้ายเชื้อราขึ้น

“แม่ลู่ ผ้าพันแผลเหมือนมีฝุ่นติดนิดหน่อย” จี้เจวี๋ยยกมือแตะเบาๆ บนผ้าพันแผล “เดี๋ยวผมหยิบออกให้นะ”

ลวดลายราวเมทริกซ์โลหะผุดขึ้นจากกลางฝ่ามือ สัมผัสเพียงพริบตา ฉวัดเฉวียนผ่านไป ทุกจุดสีเลือดหายวับสิ้น จากนั้น เมทริกซ์ก็เลือนหาย

“โอ๊ย ไอ้เด็กนี่ มือไม้ซุ่มซ่าม…”

แม่ลู่ร้องอุทาน แต่ไม่นานก็ยิ้มตาหยี “เฮ้ อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้นะ ตอนนี้รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นเยอะเลย หน้าอกก็ไม่อึดอัดแล้ว เมื่อกี้เจ้าลูกหมานั่นทายาให้นี่สิ เหมือนจะฆ่าแม่ตัวเอง ฉันว่า ต้องไปฝึกมาอีกหน่อย กองทัพสอนอะไรกันนักกันหนา…”

“แม่” น้องสาวรองสะกิดแม่ลู่ เป็นเชิงบอกให้หยุดพูด

ลู่เฟิงกลับมาพร้อมผลแล็บ สีหน้าที่ขมุกขมัวมีรอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้น

“ไม่เป็นไรหรอก แม่ แผลติดเชื้อนิดหน่อย ฉีดยาฆ่าเชื้อกับบาดทะยักสองเข็มก็พอ” เขาส่งผลตรวจให้ “แต่ที่หัวมีอาการกระทบกระเทือนเล็กน้อย หมอบอกให้พักรักษาตัว ช่วงนี้อยู่บ้านพักผ่อนดีๆ ร้านปล่อยให้ผมกับเสี่ยวจี้จัดการ”

แน่นอนว่าแม่ลู่ไม่ยอม เธอยังคิดจะกลับไปจัดร้านซ่อมรถใหม่ให้เรียบร้อย ลู่เฟิงกับลู่หลิงก็ได้แต่ช่วยกันกล่อมอยู่ยกใหญ่ ระหว่างนั้นจี้เจวี๋ยก็ช่วยเกลี้ยกล่อมอยู่นาน ในที่สุดก็ยอมล้มเลิกความคิดไป

ที่จริงแล้ว รวมถึงลู่เฟิงด้วย พี่น้องสี่คนไม่ได้เป็นลูกแท้ๆ ของป้าใหญ่ลู่แม้แต่คนเดียว

เมื่อหลายปีก่อน แม่ลู่เคยล้มป่วยหนัก ฮอร์โมนเกินขนาดทำลายสุขภาพ เธอเลยไม่ได้แต่งงานไปตลอดชีวิต

ลู่เฟิงรวมถึงเด็กสี่คนในร้าน ล้วนเป็นเด็กที่แม่ลู่เก็บมาจากข้างถนน เลี้ยงดูมาด้วยความลำบากแสนสาหัสตลอดหลายปี ความผูกพันในครอบครัวแน่นแฟ้นยิ่งกว่าคนเลือดเดียวกันเสียอีก

น่าเสียดาย นอกจากน้องรองที่เพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้ว ไม่มีใครที่เรียนดีเลย…

ก็โทษแม่ลู่ไม่ได้ที่เอ็นดูจี้เจวี๋ย เด็กหนุ่มที่มาทำงานเหลือเกิน ตั้งแต่เขาเข้ามา เธอก็ไม่ต้องปวดหัวขึ้นความดันเพราะคณิตกับภาษาอังกฤษของน้องเล็กอีก

หลายปีผ่านไป เธอก็ถือว่าเขาเป็นคนในบ้านเรียบร้อย ไม่เคยถือสาเรื่องอะไรกัน

พอแม่ลู่ยอมพักสักสองสามวัน จี้เจวี๋ยก็โล่งอก

กล่อมเสร็จแล้ว ลู่หลิงถือใบสั่งยาไปรับยา ลู่เฟิงทำตาเป็นสัญญาณให้จี้เจวี๋ย ทั้งสองอ้างว่าจะออกไปสูบบุหรี่ เดินออกไปยืนใต้ชายคา มองสายฝนเทกระหน่ำ

จี้เจวี๋ยไม่แตะทั้งเหล้าและบุหรี่ ส่วนลู่เฟิงสิ เป็นสิงห์อมควัน นิสัยเสียติดมาจากกองทัพ

“ลำบากนายต้องวิ่งไปวิ่งมานะ” ลู่เฟิงเอ่ยขอบคุณ “เช้าๆ ตกอกตกใจ เลยวุ่นแบบไม่รู้หัวรู้ก้อยมาถึงตอนนี้ สมองโล่งเป็นกระดาษ”

“เกรงใจบ้าอะไรนัก” จี้เจวี๋ยมองค้อน ไม่พูดมาก เพียงถามว่า “ทางตำรวจมีเงื่อนงำอะไรไหม?”

“ไม่มี”

ลู่เฟิงส่ายหน้า “จะหวังพึ่งพวกทำเรื่องปัดๆ นั่นเรอะ เฮ้อ…ให้เรากลับบ้านไปรออย่างเดียว ทะเบียนรถก็ปลอม รถตู้บรรทุกสีขาวในเขตเป่ยซานมีเกลื่อน หาไม่เจอหรอก”

“มีกล้องวงจรปิดไหม?”

“ในร้านมี แต่ถ่ายหน้าไม่ติด กล้องข้างนอก…หลายปีแล้วเป็นแค่ของประดับ เสียไปเกือบหมด”

“…”

ในความเงียบ จี้เจวี๋ยมองนาฬิกาข้อมือตัวเองเป็นพักใหญ่ จู่ๆ ก็พูดว่า “ฉันกลับไปร้านดูสักหน่อย เผื่อจะเจอร่องรอยอะไรบ้าง”

“ช่วยเก็บกวาดไปด้วย ไม่งั้นแม่ต้องอยู่นิ่งไม่ได้แน่ ของที่พังแล้วถ้าซ่อมได้ก็ซ่อม ถ้าซ่อมไม่ได้ อย่าบอกแม่ แอบทิ้งไปเงียบๆ ไม่งั้นแม่ก็จะเสียดายของอีก” ลู่เฟิงตบไหล่เขา แล้วโอบรัดแน่นๆ ครั้งหนึ่ง “ลำบากหน่อย เดี๋ยวฉันซื้อคอมใหม่ให้”

จี้เจวี๋ยกลอกตา ไม่หลงกล “แกก็แค่อยากได้คอมใหม่ไว้เล่นเกมใช่ไหมล่ะ?”

“ฮะฮะฮะ โดนแกจับได้สิ”

ลู่เฟิงยิ้มกว้าง สะบัดก้นบุหรี่ แล้วโยนกุญแจรถให้น้องสาวรอง “เดี๋ยวเธอขับรถพาแม่กลับบ้านนะ ช่วงนี้ที่บ้านฝากด้วย”

“หา?” ลู่หลิงอึ้ง เบิกตากว้าง “แล้วพี่ล่ะ?”

ลู่เฟิงก้มหน้า โบกมือเบาๆ “ฉันจะออกไปถามเพื่อนๆ ดูหน่อย ว่ามีความคืบหน้าไหม คืนนี้คงไม่กลับ”

“…เสี่ยวเฟิง!”

เห็นเขากำลังจะหันหลังเดินออกไป แม่ลู่ก็ยกเสียงขึ้นทันที อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่พอเขาหันกลับมา มุมปากเธอขยับสองสามครั้ง กลับไม่รู้จะเอ่ยว่าอะไร

เพียงแต่ คราวนี้เธอไม่ได้เรียกชื่อเล่นของเขา

ลู่เฟิงยิ้ม โบกมือให้

“ไม่ต้องห่วงหรอก แม่ ผมแค่ไปถามข่าว”

เขาหันหลังจากไป ละลายหายไปในม่านฝน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา จี้เจวี๋ยยกมือ เปิดประตูม้วนของร้านซ่อมรถขึ้น

ภาพที่เห็นคือความพินาศเละเทะไปทั่ว

ตั้งแต่เคาน์เตอร์ยันชั้นวางของ ถูกผลักล้มระเนระนาดทั้งหมด

ไม่ได้เบาเหมือนที่แม่ลู่พูดเหมือนไม่มีอะไรเลยสักนิด ที่จริงมันคือ…การต่อสู้เป็นตายแบบทุ่มสุดตัว!

จี้เจวี๋ยดึงประตูม้วนลง แล้วเดินไปทางเคาน์เตอร์

ตาแก่ที่ทำร้ายคน สีเลือดประหลาด การจู่โจมไร้สาเหตุ

เรื่องที่ยังงงไม่กระจ่างมีมากเกินไป

อย่างน้อย ต้องมีหลักฐานเล็กๆ น้อยๆ ทิ้งเอาไว้บ้างสิ