เย่ไฉ่เอ๋อร์กำลังจะขึ้นเวทีแล้ว!

ผู้ชมจากทั่วทุกทวีปที่กำลังรับชมการแข่งขันประลองวรรณศิลป์ระหว่างฉีและฉู่ต่างก็ตื่นเต้นกันขึ้นมา

ความตื่นเต้นนี้สะท้อนออกมาอย่างชัดเจนในเรตติ้งที่พุ่งขึ้นทันทีหลังจากที่เย่ไฉ่เอ๋อร์กำลังจะขึ้นเวที

เหตุผลนั้นเรียบง่ายมาก

หนึ่ง เย่ไฉ่เอ๋อร์มีระดับฝีมือกู่ฉินที่สูงมาก;

สอง เย่ไฉ่เอ๋อร์หน้าตาสวยมาก!

อย่าดูถูกคะแนนจากหน้าตาเด็ดขาด แค่หน้าตาสวย แล้วบวกกับความสามารถที่แข็งแกร่งในสาขาใดสาขาหนึ่ง...

ไม่ว่าจะเป็นนักดีดกู่ฉินหรือนักกีฬาก็ตาม ก็สามารถกลายเป็นผู้เข้าแข่งขันที่มีความนิยมสูงสุดได้ ความนิยมอาจจะไม่ด้อยไปกว่าศิลปินระดับใหญ่ ๆ เลย!

แถมยังดูมีระดับมากกว่าอีกด้วย

ดังนั้นที่ผู้ชมเฝ้ารอเมื่อเย่ไฉ่เอ๋อร์ขึ้นเวทีก็เป็นเรื่องปกติ ครึ่งหนึ่งเป็นเพราะหน้าตาของเธอ อีกครึ่งหนึ่งจึงเป็นเพราะการบรรเลงกู่ฉินของเธอจริง ๆ

กล้องจับภาพไปยังเธอ

เย่ไฉ่เอ๋อร์ค่อย ๆ เดินขึ้นเวที แล้วนั่งลงหน้ากู่ฉิน

ใบหน้าของเธอไม่แสดงออกถึงความตื่นเต้นเลยสักนิด ริมฝีปากยังมีรอยยิ้มเล็ก ๆ เธอหยิบจี้ที่อยู่ตรงหน้าอกออกมาแล้วจูบมันเบา ๆ

นั่นคือของที่แม่ของเธอที่ล่วงลับทิ้งไว้ให้

จากนั้น เย่ไฉ่เอ๋อร์ก็บริหารนิ้วทั้งห้า แล้วเริ่มการบรรเลง

เพลงที่เธอเล่นชื่อว่า "เมฆฝนแห่งเขาอูซาน" เป็นเพลงกู่ฉินที่คลาสสิกและเปี่ยมด้วยอารมณ์ละเมียดละไม ถ่ายทอดต่อกันมาหลายร้อยปีจนถึงปัจจุบัน

ผู้ชมส่วนใหญ่ต่างก็คุ้นเคยกับเพลงนี้อยู่แล้ว

แต่เย่ไฉ่เอ๋อร์ได้ให้คนช่วยเรียบเรียงใหม่

ในกลิ่นอายที่คุ้นเคยเดิม ๆ จึงมีการตีความด้วยสไตล์เฉพาะตัวของเธอเพิ่มเข้ามาอีก

……

ฉินโจว

“นี่คือ ‘เมฆฝนแห่งเขาอูซาน’ ใช่ไหม? เหมือนจะมีการเรียบเรียงใหม่? รู้สึกว่าเพราะกว่าต้นฉบับอีกนะ!”

“ต้นฉบับเป็นเพลงที่คลาสสิกที่สุด แต่เวอร์ชันนี้สดใหม่สุด ๆ บวกกับการแสดงของเย่ไฉ่เอ๋อร์ เลยทำให้รู้สึกเร้าใจขนาดนี้”

“ระดับกู่เจิงนี่สุดยอดมาก!”

“ไอ้บ้า ข้างบนนั่น นี่มันกู่ฉินโว้ย! ไม่ใช่กู่เจิง!”

“อ้าว ฉันนึกว่ามันคือเครื่องดนตรีเดียวกันมาตลอด แต่บรรเลงออกมาดีจริง ๆ มีเสน่ห์มาก”

“ดีดได้ขาวจริง ๆ!”

“หวังว่านายกำลังพูดถึงกู่ฉินนะ!”

……

ฉีโจว

“แม้ว่าเย่ไฉ่เอ๋อร์จะเป็นตัวแทนพิเศษจากฉู่โจว แต่ก็ต้องยอมรับว่าระดับของเธอสูงจริง”

“ฉันฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่ก็รู้สึกว่าเหนือกว่าคนก่อนหน้านี้”

“อาจารย์อันอวี้โจวก็เก่งมากแล้ว แต่เย่ไฉ่เอ๋อร์คืออัจฉริยะด้านกู่ฉินที่หายากในรอบร้อยปีเลยนะ!”

“ใช่ นั่นแหละเหตุผลที่ปีที่แล้วเย่ไฉ่เอ๋อร์ถึงได้ชนะขาดและคว้าแชมป์มา”

“ดูจากปีนี้ก็คงจะชนะขาดอีกแน่ ๆ!”

“นี่เพิ่งรอบแรกเอง ก็ให้ความรู้สึกประณีตงดงามขนาดนี้แล้ว!”

“รายการนี้เราคงหมดหวังแล้ว!”

……

ฉู่โจว

“เทพธิดา! เทพธิดา! เทพธิดา!”

“เย่ไฉ่เอ๋อร์ทำให้ฉันอยากร้องไห้จริง ๆ เธอกำลังสู้เพื่อพวกเราฉู่โจว!”

“หรือว่าเพราะฉู่ให้ค่าตอบแทนเยอะกันแน่… แต่ฉันก็ชอบเธอมากอยู่ดี!”

“เหนือกว่าคนแรกเยอะเลย!”

“คนแรกชื่ออันอวี้โจว เป็นผู้เข้าแข่งขันจากฉีโจว ได้เหรียญทองแดงเมื่อปีที่แล้ว จริง ๆ ก็ไม่ได้อ่อนแออะไร”

“ฮ่า ๆ การเปรียบเทียบทำให้เห็นความต่างไงล่ะ!”

“เพลงคลาสสิกขนาดนี้ยังกล้าเรียบเรียงใหม่ ไม่เสียชื่อไฉ่เอ๋อร์จริง ๆ!”

……

จ้าวโจว

“ถึงเวลาโชว์ของไฉ่เอ๋อร์อีกแล้ว!”

“ไฉ่เอ๋อร์ขึ้นเวทีเร็วเกินไป กดดันคนอื่นมากเลยนะ (หัวหมา)”

“อันอวี้โจว: โชคดีที่ฉันได้เล่นเป็นคนแรก”

“สัมผัสได้เลยว่าเหล่าผู้เข้าแข่งขันที่ตามหลังสั่นงันงกกันหมดแล้ว”

“คนที่โชคร้ายสุดคือคนที่เล่นต่อจากไฉ่เอ๋อร์ โดนบดหัวเต็ม ๆ!”

“ระดับของไฉ่เอ๋อร์ แม้แต่ในจ้าวก็ยังเป็นอันดับหนึ่งเลยนะโจว!”

“ถ้าไฉ่เอ๋อร์เอาจริง รับรองว่าทำลายจิตใจพวกฉีกับฉู่แน่ ๆ แต่เธอเป็นคนจริงจังด้วยสิ”

……

จงโจว

“เทคนิคกู่ฉินสุดยอดมาก!”

“ระดับแบบนี้ ต่อให้เป็นในจงโจวก็ยังหายากเลยใช่ไหม?”

“ปรมาจารย์เหนือปรมาจารย์!”

“นี่คือราชาแห่งปรมาจารย์!”

“ฉันที่ไม่เข้าใจกู่ฉินยังรู้สึกว่าเพลงนี้ยอดเยี่ยมสุด ๆ!”

“ความรู้สึกอ่อนหวานละเมียดละไมนี้ มันสุดยอดจริง ๆ!”

“แต่เดิมก็แค่ดูเพลิน ๆ ไม่คิดว่าจะมีผู้เข้าแข่งขันแบบนี้ในศึกประลองวรรณศิลป์ฉีฉู่ด้วย?”

……

ไม่ต้องสงสัยเลย!

การแสดงของเย่ไฉ่เอ๋อร์ เอาชนะใจทั้งสนามได้อย่างสิ้นเชิง!

แค่ดูสีหน้าของผู้ชมในสนาม ก็เห็นได้ชัดว่าพวกเขาหลงใหลแค่ไหน!

หลายคนถึงกับหลับตา ราวกับจมดิ่งอยู่ในท่วงทำนองของ “เมฆฝนแห่งเขาอูซาน”

หลินจือไป๋เองก็ตั้งใจฟังอยู่

เขามีระดับฝีมือระดับตำนาน ดังนั้นจึงฟังออกว่า เย่ไฉ่เอ๋อร์อยู่ในระดับไหน

“ใกล้ระดับตำนานแล้วสินะ?”

หลินจือไป๋ประเมินคร่าว ๆ รู้สึกว่าไม่น่าจะผิดนัก

นี่ทำให้หลินจือไป๋รู้สึกโล่งใจ ที่อย่างน้อยตอนนี้เขาก็มีระดับเพียงพอที่จะรับมือกับอีกฝ่ายได้แล้ว

แต่ว่าสุดท้ายการแข่งขันก็วัดกันที่ฟอร์มการเล่น ไม่ใช่ว่าใครระดับสูงกว่าจะได้แชมป์เสมอไป

ระดับบรอนซ์บางทียังฆ่าระดับคิงได้เลย ไหนจะเย่ไฉ่เอ๋อร์ที่ระดับใกล้จะถึงตำนานแล้วอีก

เพราะงั้นหลินจือไป๋จำเป็นต้องจริงจังอย่างที่สุด

เพลงที่จะใช้แข่งขันในรอบแรกวันนี้ เขาได้เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

ในระหว่างที่คิดอยู่นั้น

เวลาก็ผ่านไปเรื่อย ๆ

การบรรเลงของเย่ไฉ่เอ๋อร์ก็สิ้นสุดลง ในสนามก็ดังขึ้นด้วยเสียงปรบมืออันร้อนแรง!

ตอนนี้ ผู้ชมจากทั่วทุกทวีปที่ดูการแข่งขันอยู่ ร้อยละเจ็ดสิบต่างก็เป็นคนที่เข้าใจกู่ฉิน ไม่อย่างนั้นคงดูรายการนี้ไม่รู้เรื่อง

ก็เหมือนกับคนที่ไม่เข้าใจบาสเกตบอล ก็คงไม่มานั่งดูการแข่งขันบาสเกตบอลเป็นเรื่องเป็นราว

ส่วนอีกสามสิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลือ ก็เป็นพวกที่แค่ร่วมวงดูไปด้วย ไม่เข้าใจก็ยังฟังเพลิน ๆ ได้ หรือบางคนก็อยากเปิดใจลองเสพเสน่ห์ของการบรรเลงกู่ฉินดูบ้างเท่านั้นเอง

และในตอนนี้

กว่าร้อยละเก้าสิบห้าของผู้ชม ล้วนเข้าใจกู่ฉิน!

ดังนั้นปฏิกิริยาตอบสนองต่อความดีงามของบทเพลงจึงสะท้อนออกมาอย่างตรงไปตรงมา!

ผู้เข้าแข่งขันที่อยู่หลังเวทีต่างก็สัมผัสได้ว่า ความกระตือรือร้นของผู้ชมในรอบนี้ เห็นได้ชัดว่าเหนือกว่ารอบที่แล้ว!

หากว่าความรู้สึกเช่นนี้ยังไม่ชัดเจนพอ...

งั้นคะแนนก็คือสิ่งที่ชัดเจนที่สุดแล้ว

คะแนนรวมของการบรรเลงของเย่ไฉ่เอ๋อร์นั้น สูงถึง 1,488 คะแนน!

แน่นอนว่าคิดเป็นค่าเฉลี่ย

หลังจากตัดคะแนนสูงสุดและต่ำสุดออก คะแนนเฉลี่ยของเย่ไฉ่เอ๋อร์คือ 93!

สิ่งนี้ทำให้ผู้เข้าแข่งขันที่เหลือทุกคนรู้สึกเหมือนมีเงาดำปกคลุมในใจ

โดยเฉพาะผู้เข้าแข่งขันจากฉีที่เหลืออีกสามคน ยิ่งมีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก พึมพำเบา ๆ ว่า

“เป็นจังหวะโดนยำอีกแล้วสินะ”

“ปีที่แล้วเป็นยังไง ปีนี้ก็เป็นอย่างนั้น”

“ท่านประธานหลิน ท่านไม่ต้องกังวลหรอก แพ้ก็แพ้ไป ไม่มีใครโทษพวกเราหรอก มีแต่จะโทษว่าคู่แข่งน่ากลัวเกินไป”

ทั้งสามคนยังปลอบใจหลินจือไป๋อีก

เพราะยังไงหลินจือไป๋ก็เพิ่งจะได้เจอกับสถานการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก

ไม่เหมือนกับทั้งสามคนนั้นและอันอวี้โจวที่เล่น “เหมยฮวาซานน่ง” ไปแล้ว ทั้งสี่คนนี้เคยโดนเย่ไฉ่เอ๋อร์ยำมาแล้วเมื่อปีที่แล้ว

“ไม่เป็นไรหรอก”

หลินจือไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า “แค่ได้มีส่วนร่วมก็พอแล้ว”

ทั้งสามเห็นหลินจือไป๋มีทัศนคติดีขนาดนี้ ยังปลอบใจตัวเองได้ ก็พยักหน้าและไม่ได้พูดอะไรอีก

แต่พวกเขาไม่รู้ว่า

คำพูดของหลินจือไป๋นั้น เป็นการปลอบใจทั้งสามคน

การมีอยู่ของเย่ไฉ่เอ๋อร์ สำหรับผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ๆ แล้ว ไม่ต่างอะไรกับการโจมตีข้ามมิติ

แม้ผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ๆ จะเป็นระดับปรมาจารย์เช่นกัน แต่หลินจือไป๋คาดว่าระดับฝีมือของพวกเขาไม่น่าจะเกิน 85 คะแนน

เย่ไฉ่เอ๋อร์ที่อยู่ระดับใกล้ตำนาน เล่นกับพวกเขาแบบสบาย ๆ ซึ่งสิ่งนี้จะเห็นได้ชัดจากการแข่งขันถัดไป

คนที่สาม...

คนที่สี่...

คนที่ห้า...

คนที่หก...

มีทั้งปรมาจารย์กู่ฉินจากฉีโจว

และก็มีปรมาจารย์กู่ฉินจากฉู่โจว

แต่ไม่ว่าปรมาจารย์กู่ฉินจะมาจากฉีหรือฉู่ ล้วนแล้วแต่ถูกเย่ไฉ่เอ๋อร์บดขยี้แบบไม่เหลือชิ้นดี!

อย่าว่าแต่จะมีใครเหนือกว่าเย่ไฉ่เอ๋อร์เลย

แม้แต่พวกเขาทั้งหมดยังไม่อาจเทียบเท่าอันอวี้โจวที่ออกมาเป็นคนแรกได้!

อย่างน้อยอันอวี้โจวยังได้คะแนนเฉลี่ย 88 ถือว่าเป็นคะแนนที่สวยมากแล้ว

จนกระทั่งคนที่เจ็ดจากฉู่โจว ขึ้นเวที ได้คะแนน 89 แซงหน้าอันอวี้โจวไปได้

แต่ก็ยังห่างจากเย่ไฉ่เอ๋อร์อยู่มาก

……

เมื่อเผชิญกับสถานการณ์แบบนี้ บรรดาทวีปต่าง ๆ ก็พากันถอนหายใจอีกรอบ แต่ที่หงุดหงิดที่สุดในตอนนี้ ก็คือผู้ชมจากฉีโจว

“โว้ย!”

“ตอนนี้อันดับหนึ่งกับสองเป็นของฉู่โจวทั้งคู่!”

“งั้นปีนี้พวกเราคงได้แค่ลุ้นเหรียญทองแดง? เหรียญเงินยังไม่มีสิทธิ์ลุ้นเลย?”

“ทำไมถึงแย่กว่าปีที่แล้วอีก?”

“ถึงแม้เย่ไฉ่เอ๋อร์จะแข็งแกร่งก็เถอะ อย่างน้อยพวกเราก็ควรจะเอาเหรียญเงินกลับมาบ้างสิ!”

“รู้สึกว่าพวกเขาโดนเย่ไฉ่เอ๋อร์ยำจนหมดสภาพแล้ว เฮ้อ เหลือแค่หลินจือไป๋ยังไม่ได้แสดงใช่ไหม?”

“เดาว่าหลินจือไป๋ก็คงไม่ต่างกันหรอกมั้ง”

สภาพจิตใจของผู้ชมจากฉีก็แทบไม่ต่างจากผู้เข้าแข่งขันกู่ฉินของฉีโจว เรียกได้ว่าอยู่ในโหมดยอมแพ้และหมดอาลัยตายอยากแล้ว

อย่างที่โบราณว่าไว้

ไม่คาดหวังก็จะไม่ผิดหวัง!

ปีที่แล้วหวังไว้เต็มเปี่ยม แต่กลับโดนยำยับ ปีนี้ก็ยังใช้ผู้เล่นชุดเดิมไปชนกับอีกฝ่ายที่ก็เป็นชุดเดิมเหมือนกัน จะมีทางพลิกกลับได้ยังไง?

มีเพียงหลินจือไป๋เท่านั้นที่เป็นตัวแปร

ผู้ชมจากฉีก็รู้กันอยู่แล้วว่าหลินจือไป๋มีระดับปรมาจารย์

แต่ปัญหาคือผู้เข้าแข่งขันในรายการนี้ทุกคนก็ล้วนเป็นระดับปรมาจารย์ แล้วหลินจือไป๋จะเอาอะไรไปชนะเย่ไฉ่เอ๋อร์ที่บดขยี้ทุกคนได้ล่ะ?

ในบรรยากาศเช่นนี้เอง

พิธีกรก็ประกาศเรียกชื่อหลินจือไป๋

“ผู้เข้าแข่งขันท่านต่อไป คืออาจารย์หลินจือไป๋ ซึ่งเป็นตัวแทนพิเศษจากฉีที่เชิญมาจากฉิน ผลงานที่ท่านจะนำเสนอ แตกต่างจากผู้เข้าแข่งขันทั้งเจ็ดคนก่อนหน้า เพราะอาจารย์หลินจือไป๋จะบรรเลงบทเพลงที่แต่งขึ้นเอง มีชื่อว่า ‘บทสนทนาของชาวประมงและคนตัดฟืน’!”

แน่นอนว่าไม่ใช่บทเพลงที่หลินจือไป๋แต่งขึ้นเอง

บทเพลงนี้มีชื่อว่า “บทสนทนาของชาวประมงและคนตัดฟืน” เป็นหนึ่งในสิบบทเพลงโบราณระดับตำนานของแผ่นดินเทพเจ้า

บทเพลงนี้มีเวอร์ชันการถ่ายทอดมากกว่า 30 รูปแบบในประวัติศาสตร์ บางเวอร์ชันมีเนื้อร้องด้วย

ต้นฉบับที่ยังหลงเหลืออยู่ในปัจจุบันปรากฏครั้งแรกในราชวงศ์หมิง โดยเซียวหลวนใน “หนังสือโน้ตเสียงใหญ่ ภาคต่อแห่งสวนแอปริคอต” ซึ่งมีหลายฉบับ

หยางเปี่ยวเจิ้งได้ปรับปรุงโน้ตเพลงและแต่งเนื้อร้องขึ้นใหม่ ส่วนในราชวงศ์ชิง เหล่านักกู่ฉินได้ตัดเนื้อร้องออกแล้วปรับปรุงทำนองเล็กน้อย กลายเป็นบทเพลงบรรเลงเดี่ยวที่สมบูรณ์

บทเพลงนี้งดงามและแฝงด้วยความสงบ ถ่ายทอดบทสนทนาระหว่างชาวประมงและคนตัดฟืนผ่านทำนองที่โต้ตอบกัน

จึงได้ชื่อว่า “บทสนทนาของชาวประมงและคนตัดฟืน”

แต่บทเพลงเครื่องดนตรีที่เป็นระดับตำนานทุกเพลง เรื่องราวเบื้องหลังล้วนเป็นเพียงการแต่งแต้ม สีสันที่ควรให้ความสนใจจริง ๆ คือคุณภาพของการบรรเลง

ดังนั้นพิธีกรจึงเพียงแค่แนะนำชื่อเพลงอย่างคร่าว ๆ เท่านั้น

หากในภายหลังบทเพลงนี้ได้รับการเผยแพร่อย่างเป็นทางการ หลินจือไป๋ก็จะเขียนเรื่องราวเบื้องหลังของ “บทสนทนาของชาวประมงและคนตัดฟืน” ออกมาอย่างครบถ้วน เพื่อช่วยให้ผู้ฟังเข้าใจเนื้อหาได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ส่วนในตอนนี้?

หลินจือไป๋ต้องใช้การบรรเลงชนะใจผู้ชมให้ได้ก่อน ถึงจะทำให้ผู้คนสนใจเรื่องราวเบื้องหลังของบทเพลงนี้

ในแววตาที่เคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยนั้น

หลินจือไป๋ก็เอื้อมมือไปลูบกู่ฉินเบา ๆ

……

ฉีโจว

“ถึงตาหลินจือไป๋แล้ว”

“เศรษฐีอันดับหนึ่งจะกู้โลกได้หรือไม่?”

“เพ้อฝันแล้วมั้ง นึกว่ากำลังอยู่ในวาไรตี้หรือไง หลินจือไป๋ชนะไม่เป็นรองใคร?”

“อยากจะกู้โลกต้องชนะเย่ไฉ่เอ๋อร์ให้ได้ หลินจือไป๋ก็เก่งอยู่หรอก แต่ในเรื่องกู่ฉิน เย่ไฉ่เอ๋อร์คือไร้เทียมทานจริง ๆ!”

……

ฉินโจว

“ฉู่ฉือ! ฉู่ฉือ! ฉู่ฉือ!”

“ไป๋ตี้! ไป๋ตี้! ไป๋ตี้!”

“พี่น้องทั้งหลาย ฉันมีลางสังหรณ์ว่า ไป๋ตี้อาจทำให้เราประหลาดใจ!”

“ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน แม้ว่าสกิลเขาอาจไม่เท่าเย่ไฉ่เอ๋อร์ แต่บทเพลงที่เขาแต่งขึ้นเองต้องโดดเด่นแน่นอน!”

...

ฉู่โจว

“นี่คือหลินจือไป๋คนนั้น ที่สมัครทุกประเภทเลยสินะ”

“กล้องหมุนสามร้อยหกสิบองศาทดสอบหน้าตา เขาก็ยังผ่านได้หมด!”

“หน้าตานี่สุดยอดเลย! ไม่แปลกใจเลยที่เมื่อกี้เย่ไฉ่เอ๋อร์ถึงได้ขอช่องทางติดต่อจากเขา”

“อย่ามโนไปเรื่อยได้ไหมล่ะ!”

……

จงโจว

“ใช่เขาแน่ ๆ คนที่เอาชนะจูเก๋อชิวเหลียงได้ หลินจือไป๋!”

“คนนี้มีของจริงนะ ด้านอักษรพู่กันก็สามารถเทียบกับจูเก๋อชิวเหลียงได้ กู่ฉินก็ถึงระดับปรมาจารย์อีก...”

“แค่ไม่รู้ว่าเป็นปรมาจารย์ระดับไหนเท่านั้น”

“เพราะถึงจะเป็นปรมาจารย์ ก็ยังมีระดับฝีมือที่แตกต่างกันอยู่ดี”

……

ทั้งคนที่เข้าใจกู่ฉินและคนที่ไม่เข้าใจ ต่างก็เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ

การบรรเลงของหลินจือไป๋นั้นผ่อนคลายมาก ไม่รีบไม่ร้อน จังหวะช้ากว่าทุกคนที่บรรเลงไปก่อนหน้า

ช้าจนคนที่ไม่เข้าใจกู่ฉินรู้สึกว่าอืดอาด คิดในใจว่า ทำไมคนนี้ถึงเล่นช้าแบบนี้กันนะ

แต่ในขณะนั้นเอง เย่ไฉ่เอ๋อร์ที่อยู่หลังเวทีกำลังนั่งหลับตาพักสายตา ก็พลันลืมตาขึ้นมา ท่ามกลางแววตาที่มีความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่าง

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง

สีหน้าของเหล่าคณะกรรมการก็ค่อย ๆ กลายเป็นจริงจังขึ้นเรื่อย ๆ

ผู้ชมในสถานที่ที่เข้าใจกู่ฉิน ยิ่งลุกขึ้นตั้งใจฟัง แตกต่างจากคนที่ไม่เข้าใจ เพราะพวกเขาได้สัมผัสถึงกลิ่นอายของบทเพลงนี้

นี่คือกลิ่นอายที่ล่องลอย และยังเป็นสไตล์ที่เปี่ยมด้วยอิสรเสรี

และเมื่อท่วงทำนองหลักเริ่มเปลี่ยนแปลงและพัฒนาอย่างต่อเนื่อง พร้อมทั้งเสริมด้วยทำนองใหม่ ๆ รวมถึงการใช้เทคนิคดีดไล่สลับเพลงบทสนทนาของชาวประมงและคนตัดฟืน ก็เข้าสู่จุดพีคในท่อนที่เจ็ด!

ในขณะนั้นเอง

ผู้ชมมากมายในสถานที่ ต่างเผยสีหน้าที่เปี่ยมด้วยความอิ่มเอม!

เย่ไฉ่เอ๋อร์ที่อยู่หลังเวที สีหน้าก็เปลี่ยนจากประหลาดใจกลายเป็นตกตะลึง!

ในเสียงกู่ฉินของหลินจือไป๋ เธอสัมผัสได้ถึงความอิสระของฤๅษี และความสงบสุขอันเปี่ยมด้วยเสน่ห์!

ภายในบทเพลงใช้เทคนิคดีดสาดแรงและดีดสามจังหวะ สร้างเสียงที่ทรงพลัง พร้อมประสานกับจังหวะแบ่งย่อย ทำให้เย่ไฉ่เอ๋อร์รู้สึกราวกับภูผาสูงตระหง่าน อยู่ตรงหน้า และราวกับได้ยินเสียงขวานจาม “ตง ตง” อยู่ข้างหู!

เพลงดี!

เทคนิคเยี่ยม!

สมกับเป็นหลินจือไป๋ที่สามารถแต่งเหมยฮวาซานน่งได้!

เย่ไฉ่เอ๋อร์ที่รักกู่ฉินมาตั้งแต่เด็ก ดวงตาเริ่มเปล่งประกาย เหมือนกับตอนที่ได้ยินเหมยฮวาซานน่งจนเกิดแรงปรารถนา!

เพลงนี้ เธอก็อยากได้เช่นกัน!

เดี๋ยวก่อน!

นี่คือการแข่งขัน ตัวเองเคยให้คำมั่นกับฉู่โจวว่าจะคว้าแชมป์มาให้ได้

ถ้าทำไม่ได้ ตัวเองต้องจ่ายเงินชดใช้ แต่ถ้าทำได้ก็จะได้เงินมากกว่า!

เย่ไฉ่เอ๋อร์ต้องการเงินอย่างมาก!

มีเงินถึงจะจัดกิจกรรมกู่ฉินได้ ถึงจะทำให้ศิลปะแขนงนี้ได้รับการสืบสานต่อไป ถึงจะทำให้มีคนรุ่นใหม่เข้ามาในวงการนี้มากขึ้น!

แต่ความสามารถที่หลินจือไป๋แสดงออกมา...

ดูเหมือนจะกลายเป็นภัยคุกคามต่อเธออย่างมหาศาล!

นี่คือสิ่งที่เย่ไฉ่เอ๋อร์ไม่เคยคาดคิดเลยก่อนเริ่มการแข่งขัน เธอคิดว่าการแข่งครั้งนี้จะชนะได้ง่าย ๆ!

“ต้องเอาจริงแล้วล่ะ...”

“แต่เมื่อเทียบกับการได้ที่หนึ่ง การได้ลิขสิทธิ์เพลงนี้ดูจะสำคัญยิ่งกว่า?”

เย่ไฉ่เอ๋อร์ตกอยู่ในความลังเล

ขณะเดียวกัน ผู้ชมจากแต่ละทวีปที่รับชมการถ่ายทอดสด ก็พลันคึกคักขึ้นมา บรรดาผู้รักกู่ฉินจำนวนมากต่างก็รู้สึกตื่นเต้น!

แม้ระดับการบรรเลงของพวกเขาจะไม่เท่าเย่ไฉ่เอ๋อร์ แต่ระดับการฟังของพวกเขาไม่ได้ด้อยเลย...

นี่เป็นเรื่องปกติ

ก็เหมือนกับนักชิมที่ทำอาหารไม่เก่งเท่าพ่อครัวมืออาชีพ

ดังนั้นผู้ชมจากแต่ละทวีป จึงฟังออกว่าเพลงของหลินจือไป๋นี้ไม่ธรรมดา!

“มีลุ้นแล้ว!”

คนรักกู่ฉินคนหนึ่งจากฉีโจว ที่เคยสิ้นหวังกับผลการแข่งขันกู่ฉินของฉีไปแล้ว พลันตบต้นขาตัวเองแรง ๆ ขึ้นมา!