บทที่ 79 เสินหง เพิ่มเวลา!

นอกจากภูมิอากาศกับนิสัยการกินที่ต่างกันแล้ว ภาคเหนือกับภาคใต้ยังมีความแตกต่างที่สำคัญอีกอย่างหนึ่ง นั่นคือวัฒนธรรมการอาบน้ำ

ภาคใต้อาจเป็นเพราะอากาศร้อนเป็นหลัก แทบจะอาบน้ำกันทุกวัน และส่วนใหญ่ก็อาบที่บ้านตัวเอง ใช้เครื่องทำน้ำอุ่น ไม่มีอะไรอย่างโรงอาบน้ำสาธารณะหรือศูนย์อาบน้ำแบบที่ภาคเหนือมีโดยเฉพาะ

แถมวิธีอาบน้ำของคนภาคใต้ก็ประมาณว่าบีบครีมอาบน้ำถูทั้งตัวแล้วล้างน้ำให้สะอาด จนคนภาคเหนือมองว่าแบบนั้นไม่เรียกอาบน้ำ เรียก “ชำระล้างตัว” มากกว่า

ปลายศตวรรษก่อน ทางตะวันออกเฉียงเหนือยังเป็นพวกโรงอาบน้ำแบบนั้นกันทั้งนั้น ทุกคนแก้ผ้าอาบด้วยกันหมด ช่วยกันขัดหลังอะไรพวกนี้ ก็คนเราก็เหมือนๆ กันนั่นแหละ มีเหมือนกันทุกคน ต่างกันก็แค่ขนาดและความยาวเท่านั้นเอง ที่คุณไม่มีก็แน่ล่ะว่าผมก็ไม่มี ไม่มีอะไรต้องอายกันหรอก

แน่นอนว่าก็ไม่ได้ถึงขั้นอย่างประเทศเล็กๆ บางประเทศที่มีอาบน้ำรวมชายหญิง ของเรานี่แบ่งแยกชัดเจน

แต่ภาพคนจำนวนมากอาบน้ำรวมกันแบบนี้ สำหรับเพื่อนๆ ชาวใต้ ถือเป็นการกระแทกจิตใจแบบสุดๆ เรียกได้ว่าล้างกรอบความคิดเดิมกันเลยทีเดียว

คนภาคใต้อาบน้ำ: ในห้องน้ำจะมีผีก็ได้ แต่ห้ามมีคน!

คนภาคเหนืออาบน้ำ: ในห้องน้ำจะมีคนก็ได้ แต่ห้ามมีผี!

อืม...ประมาณนี้แหละ

พอซุนจื่อเหวยมองศูนย์อาบน้ำตรงหน้าที่ทองระยิบระยับ ก็ทำหน้าสงสัยว่า ศูนย์อาบน้ำนี้ดูเหมือนจะ “สุจริต” ไปหน่อยหรือเปล่า?

แต่ชื่อก็ตั้งได้ดีนะ เรียกว่า ตุนหวงเฟยเทียน

เฉินโม่กลับเสียดายเล็กน้อย ว่าเทียนซ่างเหรินเจียนทำไมโดนปิดตรวจไปตั้งแต่ต้นเดือนแล้ว? ทำให้เขารู้สึกเสียดายแบบ “ท่านเกิดก่อนข้า ข้าเกิดเมื่อท่านแก่แล้ว”

เห็นซุนจื่อเหวยยืนนิ่งเหม่อลอยอยู่ เฉินโม่ก็สะกิดเขาทีหนึ่ง “ยังยืนอึ้งอะไรอยู่ล่ะ? ไปกันเถอะ~”

ตอนแรกทั้งสองคนกะว่าจะหาอะไรกินแถวๆ นี้ แต่พี่คนขับบอกว่าชั้นสองของศูนย์อาบน้ำมีบุฟเฟต์ จะอาบเสร็จแล้วค่อยกินก็ได้ หรือกินเสร็จค่อยลงไปอาบก็ได้ตามสบาย

เฉินโม่เดินมาที่เคาน์เตอร์ ดูป้ายราคา แพ็กเกจสูงสุด แพ็กเกจจักรพรรดิ: 698 หยวน/คน

ไม่ต้องคิดแล้ว เอาอันนี้แหละ

จ่ายเงินมัดจำ รับสายรัดข้อมือสองวง เฉินโม่ที่ชำนาญเส้นทาง พอเข้าไปข้างในแล้ว เขาก็ลากซุนจื่อเหวยที่เดินแบบซอมบี้ทะลวงเข้าไปทันที

เฉินโม่กับซุนจื่อเหวยเป็นคนตะวันออกเฉียงเหนือแท้ๆ พอเข้าบ่อน้ำ พอถึงที่ก็ทำอย่างคล่องแคล่ว ถอดชุดคลุมโป๊ะแตกกันทั้งคู่ ตูดขาวๆ โดด “ตู้ม ตู้ม” ลงบ่อใสอุณหภูมิ 40 องศา เหมือนต้มเกี๊ยวน้ำ เริ่มแช่กันตรงนั้นเลย

พอแช่จนตัวแดงทั้งตัว เหงื่อซึมพลั่กๆ ทั้งคู่ค่อยๆ เดินเอื่อยๆ ไปยังโซนขัดตัว

เฉินโม่เงยหน้าดูป้าย ขัดธรรมดา 20 หยวน อันนี้เป็นพื้นฐาน รวมอยู่ในแพ็กเกจแล้ว

ด้านบนยังมีพวกขัดด้วยน้ำส้มสายชู ขัดเกลือ ขัดผิว ขัดน้ำนม อะไรต่อมิอะไร ยิ่งไล่ขึ้นไปยิ่งแพง อันนี้ต้องจ่ายเพิ่ม

ไม่ต้องพูดมาก เฉินโม่สั่งให้ทั้งคู่เอาอันท็อปสุดนั่นเลย ขัดสปาความงามเอสเซนส์โคลนตุนหวง 168 หยวน

สองคนตัวล่อนจ้อนนอนราบบนแท่นขัด เหมือนปลาวางบนเขียง สายตาวอกแวกไปทั่ว ตื่นตาตื่นใจไม่น้อย

ชาตินี้ของเฉินโม่ก็เพิ่งเคยมาลองครั้งแรกเช่นกัน ใจเป็นเสือซิ่ง แต่ร่างกายยังไก่อ่อน

ซุนจื่อเหวยไม่ต้องพูดถึง แข็งเป็นหุ่นเชิด

ช่างขัดถือของสารพัด ทั้งโคลนบ้าง ผงบ้าง โปะๆ ใส่ตัวทั้งคู่ คล้ายๆ จะขาดก็แค่โรยผงยี่หร่าและพริกป่น จากนั้นก็เริ่มถูแบบกร๊วบๆ แรงมือกำลังดี ชำนาญจัดเต็ม

ขัดด้าน A เสร็จก็พลิกขัดด้าน B ซอกหลืบไม่เว้น ความรู้สึกเปรี้ยวซ่าเด็ดดวง

จริงๆ ตอนขัดตัวนี่มีข้อห้ามอยู่เหมือนกัน

อย่างเช่นอย่าได้พูดว่า “อาจารย์ กินข้าวหรือยัง?” เด็ดขาด

ไม่งั้นอาจารย์ออกแรงถูคุณจนหล่นจากเขียงลงไปในบ่อได้ ถ้าไม่ถลอกหนังสักชั้นก็นับว่าเฮงแล้ว

สิบกว่านาทีต่อมา ทั้งคู่รู้สึกปลอดโปร่ง โล่งทั้งกายใจ เหมือนวิญญาณเบาลงไปหลายกิโล

จากนั้นสองคนใส่ชุดคลุม ขึ้นชั้นสองที่มีของกินสารพัดไม่อั้น จัดหนักตรงนั้นเลย

จนสี่ทุ่ม ตะลุยกินดื่มจนพุงกาง ทั้งคู่เดินออกมาจากโซนพักผ่อนชั้นสาม เฉินโม่ก็ตรงไปที่เคาน์เตอร์ทันที ด้วยประสบการณ์ชาติที่แล้วที่มักจัดเลี้ยงลูกค้าอยู่บ่อยๆ

ไม่นานก็ได้ข้อมูลสำคัญจากปากพี่สาวสวยหน้าเคาน์เตอร์

เฉินโม่พาซุนจื่อเหวยเข้าลิฟต์

กดปุ่มชั้น 8

“ยังจำที่ฉันกำชับนายก่อนได้ไหม?”

“เอ่อ อะไรนะ? ลืมแล้ว”

“ไอ้คนไม่มีอนาคต ไม่สวย อายุมาก รูปร่างไม่เร้าใจ จำไว้ว่าขอเปลี่ยนได้”

เฉินโม่มองซุนจื่อเหวยที่พอออกจากลิฟต์แล้วจะก้าวเท้าซ้ายหรือขวาก็ยังลังเล อดไม่ได้ที่จะหงุดหงิดในความไม่ได้เรื่องของเขา

“ช่างเถอะ งั้นนายจำคติสองคำก็พอ!”

“สองคำไหน?”

“เพิ่มเวลา!”

มองนกกระจอกเทศตัวยักษ์สูงเกือบหนึ่งเมตรเก้าตามหลังตัวเองมา ด้วยสำนึกในฐานะพ่อทูนหัว เฉินโม่จึงตั้งใจจะจัดการเรื่องของหลานชายให้เรียบร้อยก่อน

ด้วยความเข้าใจในรสนิยมของเพื่อนซี้ เฉินโม่เลือกสาวใส่ถุงน่องดำหุ่นสูงโปร่ง อกสะโพกเด่น หน้าตาใช้ได้ ให้ซุนจื่อเหวย ส่งเข้าห้องนวดราวกับส่งเข้าหอ

ส่วนตัวเขาเองเปลี่ยนอยู่สองรอบถึงจะเลือกได้คนหนึ่ง เป็นสาวหน้าตาบอบบางแบบที่มีได้เฉพาะเจียงหนานสุ่ยเซียง

เฉินโม่ไม่รู้ว่าเธอชื่ออะไร ไม่รู้ว่าเธอมาจากไหน เห็นแค่ป้ายหมายเลข 69 ติดอยู่บนกระโปรงจีบสั้น และฉายาที่ขัดกับสัดส่วนของเธอสุดๆ: เสี่ยวจวี๋จื่อ

พอสาวน้อยยกกล่องใบเล็กมายืนตรงหน้าเฉินโม่ เขาก็รู้ทันทีว่า ต่อจากนี้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง โลกของเขาจะเป็นของหญิงสาวสวยอ่อนโยนตรงหน้านี้

ไม่นานนัก ท่ามกลางน้ำเสียงเหมือนร่ำไห้ของเสี่ยวจวี๋จื่อ เฉินโม่ก็ได้ฟังเรื่องราวโศกนาฏกรรมที่ทั้งเร้าใจทั้งพลิกผัน สมควรแก่การเล่าขาน

เรื่องกำลังเข้มข้น แต่หมดเวลา ใจยังค้าง

เสินหง เพิ่มเวลาให้ข้ารัวๆ โว้ย!

พอเสร็จสรรพแล้ว เฉินโม่ก็ยังหลงใหลในผิวสัมผัสอันละมุนและความอบอุ่นอุ้มชูที่เสี่ยวจวี๋จื่อมอบให้

ตอนนี้เขาจึงเข้าใจว่า นางฟ้าไม่ได้อยู่บนสวรรค์ แต่อยู่ในห้องส่วนตัว

ที่ล้างไม่ใช่เท้า แต่ล้างโคลนตมของโลกมนุษย์ ที่กดไม่ใช่นวด แต่กดความสึกกร่อนของกาลเวลา

แม้เวลาจะเลยเข้าตีหนึ่งตีสองไปแล้ว แต่เฉินโม่ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนได้ชำระล้างไขกระดูกใหม่ทั้งร่าง ใจโล่งโปร่ง สติใสกระปรี้กระเปร่า

ผู้หญิงนี่แหละคือสารเร่งปฏิกิริยาที่ปลุกปั้นความทะเยอทะยานของผู้ชายได้ดีที่สุด

นี่แหละคือชีวิตแบบที่ข้าต้องการ!

กระเป๋าเบาพร้อมรบ ออกเดินอีกครั้ง

เฉินโม่ซึ่งลมปราณเต็มเปี่ยม เมื่อเดินลงมาถึงโถงชั้นล่าง ก็เห็นซุนจื่อเหวยแต่งตัวเรียบร้อยแต่หน้าตาโทรมๆ กำลังถอนหายใจเฮือกๆ

เฉินโม่ไปชำระเงินก่อน รวมแล้วไม่กี่พัน เดี๋ยวนี้เขาเป็นเสี่ยแล้ว เรื่องเล็กน้อย

แล้วเขาก็เดินมาหยุดหน้าคู่หู มองท่าทางจ๋อยๆ ของอีกฝ่าย “อ้าว? ทำไมเสร็จเร็วจังวะ เสียดายหุ่นใหญ่ๆ ของแกชะมัด”

“เฮ้อ เดิมทีฉันคิดว่าเราสองคนก็ชะตาขมพอแล้ว ใครจะรู้ว่ายังมีที่ช้ำยิ่งกว่า จินจื่อ นายยังมีเงินสดเหลือเท่าไหร่?”

หืม? ไม่ชอบมาพากล เฉินโม่รีบปลุกซุนจื่อเหวยที่ยังอ่อนต่อโลกและเพิ่งโดนสะกดเสน่ห์ให้ตื่น “เมื่อกี้น้องคนนั้นเล่าอดีตอันแสนเศร้าของเธอให้ฟังแล้วสิ?”

“นายรู้ได้ไง?”

“อย่าเอาแต่ฟังเรื่องสิ ของมันต้องทำ ทำหรือยัง?”

ซุนจื่อเหวยหัวเราะแหะๆ เหมือนยังมีอารมณ์ค้าง พยักหน้านิดๆ

“งั้นก็ไม่เสียเงินฟรี งั้นให้ฉันเดาหน่อย เป็นสูตรเดิมใช่ไหม พ่อชอบเล่นพนัน แม่ป่วยหนัก น้องชายยังเล็ก และเธอเป็นคนเข้มแข็งรู้ความ?”

“นายรู้ได้ไงอีกแล้ว?”

ตั้งกี่ปีมาแล้ว สคริปต์ชุดนี้ยังไม่อัปเดตเวอร์ชันอีกเรอะ? เฉินโม่ได้แต่จนปัญญาจะด่า “ฉันก็เพิ่งฟังจบเหมือนกัน”

“นายว่าทำไมถึงมีคนชะตาน่าสงสารขนาดนี้ แถมดันมาเจอพวกเราสองพี่น้องพอดี ถ้าเราไม่ช่วย แล้วใครจะช่วยล่ะ”

“โอ๊ยเวร นายสมองแกทำงานแบบคอร์เดียวรึไง? หรือมาน้อยไป ต่อไปมีเวลาก็มาบ่อยๆ สิ แล้วแกจะพบว่า ยังมีคนชะตาน่าสงสารยิ่งกว่านี้อีกเยอะ”

“หรือว่าเสี่ยวเถาจื่อเธอโกหกฉัน?” ซุนจื่อเหวยที่เพิ่งรู้สึกตัวทีหลัง ตอนนี้ถึงได้ตระหนักว่าหัวใจอันบริสุทธิ์ของตัวเองโดนหลอกเข้าให้แล้ว

“ไปเถอะ~ จำไว้ให้ขึ้นใจนะ อย่าได้พยายามเกลี้ยกล่อมผู้หญิงสายนี้ให้กลับใจเด็ดขาด! ไม่งั้นด้วยสมองระดับนั้น เธอจะดูดจนเงินก้อนสุดท้ายในตัวแกหมดเกลี้ยง สุดท้ายคาดว่าแกคงเหลือทางเลือกเดียวคือกระโดดแม่น้ำ”

ซุนจื่อเหวยได้ยินก็กลืนน้ำลาย “เดี๋ยวนี้ผู้หญิงโหดกันทุกคนเลยเหรอ?”

“ไว้มีเวลาฉันจะพามาบ่อยๆ เดี๋ยวแกก็รู้หมดไส้หมดพุงเอง”

“ท่าทางก่อนหน้านี้แอบมาหลายรอบแล้วสิ ไม่แปลกที่สองเดือนก่อนหลังลาออกถึงได้จนขนาดนั้น เข้าใจแล้ว!”

เข้าใจบ้านแกสิวะ เฉินโม่รู้สึกใจล้า หมูในทีมตัวนี้ชักจะพาแบกไม่ไหว ไม่อยากเถียงให้เมื่อย

พอกลับถึงบ้าน เห็นซุนจื่อเหวยยังถอนหายใจยาวๆ อยู่นานไม่หายเศร้า เฉินโม่เลยเสนอว่า “ยังไงแกก็ไม่น่าจะหลับ ลงมือเคาะโค้ดหน่อยไหม เผื่อเยียวยาแผลในใจได้”

แปะๆๆๆ เสียงคีย์บอร์ดดังขึ้น

ส่วนเฉินโม่ก็เปิดบัญชีเน็ตแบงก์ ดูแล้วว่าช่วงกลางวันไม่กี่เจ้าลงเงินมาเรียบร้อย เขาหันไปถามว่า “ซุน ส่งเลขบัญชีแกมาหน่อย”

“เอาเลขบัญชีไปทำไม?”

“แบ่งเงิน!”

เสียงคีย์บอร์ดข้างๆ ดังรัวแรงยิ่งกว่าเดิม