เพลง เลือดเหล็กใจภักดิ์ -> https://www.youtube.com/watch?v=1PCBWNMajKk

บ้านของหลินจือไป๋

แม่ของหลินจือไป๋นั่งอยู่บนโซฟา มือถือรีโมตทีวีเอาไว้แน่น

หลินจือไป๋ หลินเซิ่งเทียน หลินซี และพ่อ ต่างนั่งเรียงกันเป็นแถว รอชมการออกอากาศของ 《มังกรหยก》

“จะเริ่มแล้วนะ”

“เอาเมล็ดแตงโมมาด้วย”

“ใครเสนอให้กิน คนนั้นเก็บกวาดนะ หลินซี เดี๋ยวเธอเป็นคนกวาด”

“ให้พี่เซิ่งกวาดเถอะ”

“ให้พ่อกวาดเถอะ”

“แล้วทำไมไม่ให้เจ้าเสี่ยวเฮย ฃกวาดล่ะ?”

“เสี่ยวเฮยเป็นผู้มีพระคุณ ถ้าไม่ได้มันใช้กลยุทธ์หนุ่มรูปงามกับซูฉาน สถานีเทียนกวงก็คงไม่รับ 《มังกรหยก》 หรอก!”

แม่กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

...

บ้านของหลินเซี่ย

ครอบครัวหลินเซี่ยก็ดูอยู่เช่นกัน แต่บรรยากาศต่างจากบ้านของหลินจือไป๋โดยสิ้นเชิง ครอบครัวของลุงรองดูกระสับกระส่ายและหงุดหงิด

“เมื่อไหร่จะเริ่มเนี่ย?”

หลินหู่เริ่มออกอาการเบื่อหน่าย

ขณะที่หลินเฟิ่งกลับดูไม่แยแส เล่นโทรศัพท์พลางพูดเย้ยว่า:

“มันมีอะไรให้น่าดูเหรอ? อยู่ในวงการนี้มาตั้งนาน ยังไม่เข้าใจอีกเหรอว่า การฝืนกระแสตลาดไม่มีวันมีจุดจบที่ดี ปู๋เย่โหวก็ไม่เว้นหรอก รอบนี้พ่อชนะชัวร์!”

“ลูกสาวพูดถูกต้องแล้ว ปู๋เย่โหวไม่ไหวหรอก”

หลินเซี่ยพยักหน้าอย่างพอใจ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้สึกเปลือกตากระตุกอย่างประหลาด ใจคอเริ่มไม่สงบ รู้สึกประหลาดกับความกังวลของตัวเอง ก็แค่ละครที่ตลาดไม่ต้องการ ทำไมต้องกังวลด้วย?

ขณะนั้นเอง

หลินเป่าที่กำลังก้มหน้าเล่นมือถืออยู่ก็โพล่งขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเดือดดาล:

“ปู๋เย่โหว? ไอ้ปู๋เย่โหวนั่นเป็นตัวอะไรหา!”

“พูดถูก! ปู๋เย่โหวมันไม่มีอะไรเลย!”

หลินหู่หัวเราะออกมา แต่แล้วก็สงสัยขึ้น:

“ว่าแต่นายโกรธอะไรขนาดนั้น?”

หลินเป่าดวงตาแดงก่ำ ชี้ไปที่มือถือของตัวเอง ซึ่งกำลังอ่าน ‘กระบี่เทพสังหาร’ พร้อมตะโกนว่า:

“เขากล้าดียังไงถึงเขียนให้ปี้เหยาตาย! ปี้เหยา! ปี้เหยาของฉัน!”

คนในครอบครัว: ???

รู้สึกว่ามันแปลก ๆ ยังไงไม่รู้...

...

ในวิลล่าหลังหนึ่ง

ซูฉานนั่งอยู่หน้าทีวี เสียงข้อความจากกลุ่มแชทในมือถือดังขึ้นไม่หยุด เป็นข้อความจากเพื่อนร่วมงานในฝ่ายโทรทัศน์ที่กำลังแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน

“จะไหวไหมเนี่ย?”

“เรตติ้งจะไม่แย่เหรอ?”

“ปีนี้เรตติ้งละครกำลังภายในยิ่งแย่ลงทุกที”

“ไม่เข้าใจว่าทำไมท่านหัวหน้าถึงยืนกรานจะรับ 《มังกรหยก》 ไว้ ถึงแม้มันจะเป็นละครของปู๋เย่โหว แต่มันก็ยังเป็นละครกำลังภายในอยู่นะ”

“ที่สำคัญ ข้อตกลงดันเป็นให้ปู๋เย่โหวเขียนละครกำลังภายในเพิ่มอีกสองเรื่องให้เรา”

“ทำไมไม่เป็นละครตำรวจ-โจร หรือแม้แต่ละครดราม่าน้ำเน่าก็ยังดี กำลังภายในมันไม่มีตลาดแล้วจริง ๆ”

“เฮ้อ”

“ถือว่าเป็นการทำบุญให้ปู๋เย่โหวละกัน ถ้าเรตติ้งแตะสองได้ ฉันจะจุดธูปขอบคุณเลย”

ซูฉานอ่านข้อความในกลุ่มแต่ไม่ได้พูดอะไร

การที่สถานีเทียนกวงยอมรับละครเรื่องนี้ไว้ ทำให้เธอต้องแบกรับแรงกดดันมหาศาล

เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำพูดของหลินจือไป๋ในคืนนั้น:

“นี่เป็นโอกาสเก็บตก อยู่ที่ว่าเธอจะคว้ามันได้ไหม”

ตอนนั้นหลินจือไป๋เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

ซูฉานไม่ได้ใช้เวลาตัดสินใจนานนักก่อนจะตอบตกลง

ไม่ใช่ว่าความฉลาดเธอหายไปหรอก แต่เธออยากจะเดิมพันกับปู๋เย่โหวและบริษัทคุนเผิงต่างหาก

แต่พอมาถึงวันออกอากาศจริง ต่อให้เป็นเธอ ซูฉานก็อดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้ เพราะถ้าละครเรื่องนี้ล้มเหลว อาชีพการงานของเธอในบริษัทจะได้รับผลกระทบอย่างใหญ่หลวง โอกาสที่เธอสร้างมาก็อาจสูญเสียไปถึงหนึ่งในสาม

นี่จึงถือเป็นการเดิมพันครั้งใหญ่ของเธอ

...

ในท่ามกลางการรอคอยของทุกคน เพลงธีมของละครก็ดังขึ้นมา เป็นเพลงคลาสสิกในใจของคนมากมายในชาติที่แล้ว "เลือดเหล็กใจภักดิ์"

“ราวกับว่าเคยพบในฝัน คลื่นในใจปรากฏพลัน

ทิ้งความเศร้าความเคืองในโลก เคียงคู่ไปสุดขอบฟ้า

ท่องทั่วสี่ทิศในทะเลทรายไพศาล ลมหนาวพัดทั่วฟ้าไพศาล

ไหนเลยจะกลัวหิมะพรมหน้า ดั่งต้นแลเถาร้อยเรียงกัน

นอกด่านโจนอาชายิงอินทรี ทรายฮือโหมทั่วไพรไพศาล

ชีพนี้ไร้ระอายิ้มภาคภูมิ ดั่งเถาและต้นร้อยเรียงพัวพัน

ฟ้ากว้างใหญ่ ทุ่งไพรไพศาล ควรรู้ว่ารักดั่งสายธารไหล

เปลี่ยนแปรร้อยแปด ตัดไม่ขาด ชวนวุ่นใจ

ร้อยเคี่ยวกรำก็ยังอยู่ที่ใจ ยากตัดขาดเมตตา-ธรรม...”

เพลงนี้เป็นการร้องคู่ ชาย-หญิง

ฝ่ายชายคือจางซีหยาง ฝ่ายหญิงคือหานเยว่ซวง

เพลงคลาสสิกเช่นนี้ ไม่ว่าจะข้ามกาลเวลาไปไกลแค่ไหน ก็ยังคงมีเสน่ห์ไม่เสื่อมคลาย!

...

บนโลกออนไลน์

ผู้ชมมากมายที่รอชมละครเรื่องนี้ ต่างก็ถูกเพลงนี้ตีเข้ากลางใจทันทีที่ได้ยิน

“เพลงนี้เพราะมาก!”

“อารมณ์มันได้!”

“เนื้อร้องและดนตรีเป็นของฉู่ฉือ ใช่ไหม?”

“ดนตรีของฉู่ฉือสุดยอดจริง ๆ!”

“ฉู่ฉือรู้ภาษาฉีด้วยเหรอ?”

“ฮ่า ๆ ๆ อาจจะเป็นเพราะไปเขียนเพลงภาษาฉู่ให้กับสุ่ยเฉียวอู่ ในรายการ “พี่สาวขี่พายุท่องคลื่น” มาก่อนมั้ง คราวนี้เลยแต่งเพลงภาษาฉี”

“ถ้าเป็นคนอื่นคงฟังดูเหลวไหล แต่ถ้าเป็นไป๋ตี้กับฉู่ฉือ มันก็ฟังดูมีเหตุผลดีนะ”

“ไปดูละครต่อเร็ว!”

“ในที่สุดก็เริ่มแล้ว!”

แม้ว่า "เลือดเหล็กใจภักดิ์" จะเป็นเพลงคลาสสิก แต่ผู้ชมยังไม่คุ้นเคยกับเนื้อเรื่องของละครเรื่องนี้เท่าไร เมื่อพวกเขาได้คุ้นชินกับเรื่องราวใน "มังกรหยก" อย่างเต็มที่แล้ว พวกเขาจึงจะรักเพลงนี้จริง ๆ ตอนนี้ส่วนใหญ่แค่รู้สึกว่า “เพราะมาก” เท่านั้น

บนหน้าจอโทรทัศน์

เรื่องราวเริ่มต้นด้วยการแนะนำฉากหลังของยุคสมัย: ในยุคปลายของราชวงศ์โบราณของบลูสตาร์ ขุนพลผู้ยิ่งใหญ่ที่คล้ายคลึงกับเยว่เฟยในชาติที่แล้ว ถูกกังฉินในราชสำนักวางแผนร้ายจนถึงแก่ชีวิต จากนั้นเรื่องก็เล่าถึง กัวเสี้ยวเทียน และ หยางเถี่ยซิน สองพี่น้องที่ได้รู้จักกับชิวชู่จี รวมถึงการพบกันของหวันเหยียนหงเลี่ยกับเปาซีรั่ว และสุดท้ายชิวชู่จีตั้งชื่อให้ลูกชายในครรภ์ของเปาซีรั่วกับ หลี่ผิง (ภรรยาของกัวเสี้ยวเทียน) ว่า...

กั๊วยเจ๋ง!

หยางคัง!

ละครเรื่องนี้มีทั้งหมด 60 ตอน โดยละครแนวนี้มักออกอากาศวันละ 3 ตอน และในคืนแรกนี้ก็เช่นกัน ตอนแรกเล่าเรื่องของรุ่นพ่อแม่ของกั๊วยเจ๋งและหยางคัง ตอนที่สองแนะนำตัวละคร ชิวชู่จีและเจียงหนานเจ็ดประหลาด ส่วนตอนที่สามพาเราไปที่ทะเลทราย ซึ่งเริ่มเผยนิสัยและโอกาสของกั๊วยเจ๋งตอนเด็ก โดยเนื้อเรื่องสำคัญคือเจ๋อเปี๋ยถูกเถี่ยมู่เจินไล่ล่าและรอดตายด้วยการช่วยเหลือของกั๊วยเจ๋ง และในตอนหลัง เถี่ยมู่เจินพบว่าเจ๋อเปี๋ยมีฝีมือการต่อสู้สูงจึงแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้านายกองสิบ และกั๊วยเจ๋งก็ได้เรียนวิชายิงธนูจากเจ๋อเปี๋ย จนสุดท้ายได้เป็นพี่น้องกับลูกชายของเถี่ยมู่เจินคือทัวเหลย

...

ที่บ้านของหลินจือไป๋

หลังดูครบสามตอน

แม่ พูดอย่างเสียดายว่า “ยังดูไม่จุใจเลย”

พ่อ ถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า “เป็นยังไงบ้าง?”

แม่ตอบว่า “พรุ่งนี้ไปทำงาน พี่ช่วยเอาต้นฉบับมาให้ฉันดูหน่อยสิ?”

พ่อไม่ตอบ

หลินซี กล่าวอย่างจริงจังว่า “จังหวะเรื่องดูช้าไปนะ ตอนที่สามแล้วยังอยู่ในวัยเด็กของตัวเอกอยู่เลย แต่เนื้อเรื่องในตอนที่สามน่าสนใจมาก...”

หลินเซิ่งเทียน เสริมว่า “รู้สึกเหมือนกำลังจะเริ่มสนุก”

หลินจือไป๋ คิดอยู่พักหนึ่งก่อนพูดว่า “เรื่องราวเล่าด้วยจังหวะที่ค่อยเป็นค่อยไป แม้ว่าจะดูช้า แต่ถ้าคิดว่านี่คือเรื่องยาว 60 ตอน ความเร็วเท่านี้ถือว่าพอดีแล้ว...”

แม้พูดออกไปแบบนั้น แต่ในใจของหลินจือไป๋กลับคิดว่า "นี่เพิ่งแค่เริ่มต้นนะ พวกคุณยังไม่ได้อ่านนิยายต้นฉบับ ถ้าได้อ่านจะรู้เลยว่าในต้นฉบับจังหวะเรื่องยิ่งช้ากว่านี้อีก ช่วงแรกทั้งหมดคือการปูเรื่องทั้งนั้น ในละครเองก็เร่งจังหวะให้ไวขึ้นมากแล้ว ตอนที่สามนี่มีจุดพีคให้เห็นตั้งแต่เนิ่น ๆ เลย"

ในตอนที่กั๊วยเจ๋งช่วยเจ๋อเปี๋ยไว้ และได้รับการจดจำจากเถี่ยมู่เจิน ก็เป็นจุดพีคที่สำคัญมากในเรื่อง เหมือนการช่วยคนตกอับคนหนึ่ง แต่คน ๆ นั้นกลับเป็นผู้ที่มีฐานะและพลังอำนาจยิ่งใหญ่ และด้วยการดำเนินเรื่องของกิมย้ง ทำให้ทุกอย่างดูสมเหตุสมผล สร้างความรู้สึกอยากติดตามเรื่องราวในอนาคตได้อย่างดีเยี่ยม

...

บนโลกออนไลน์

ผู้ชมที่ได้ดูละครแล้วต่างก็มาถกเถียงกัน

“รู้สึกว่าก็โอเคนะ แต่จะบอกว่าตราตรึงใจมากก็ไม่ถึงขนาดนั้น การปูเรื่องยาวกว่าที่ฉันคิดไว้ กว่าจะมาสนใจจริง ๆ คือตอนที่ตัวเอกช่วยตัวละครใหญ่นั่นแหละ”

“เห็นด้วย”

“จังหวะมันช้าเกินไป”

“ตอนแรกฉันคิดว่าหยางเถี่ยซินกับกัวเสี่ยวเทียนจะเป็นตัวเอก แต่พอมารู้ว่าเป็นกั๊วยเจ๋งนี่แหละที่เป็นตัวเอก แต่สิ่งที่ฉันชอบในละครเรื่องนี้คือการที่ปู๋เย่โหวเอาแนวกำลังภายในมาผสานกับประวัติศาสตร์ได้ลงตัวมาก ซึ่งเหนือกว่าละครกำลังภายในทั่วไปเยอะเลย”

“ใช่เลย”

“ละครกำลังภายในทั่วไปมักวนเวียนอยู่แต่ในโลกยุทธจักร แต่เรื่องนี้ยกระดับขึ้นไปอีกขั้น เอาตัวละครประวัติศาสตร์เข้ามาใส่ในเรื่องด้วย และไม่ได้แค่ใส่ชื่อ แต่ยังให้พวกเขาโต้ตอบกับตัวละครที่แต่งขึ้นมาเองอีกด้วย”

“แต่เรื่องระดับมันกินไม่ได้หรอกนะ”

“สรุปก็คือ เป็นละครกำลังภายในที่ไม่เลว แต่ก็แค่นั้นเอง สำคัญคือต้องดูว่าเนื้อเรื่องต่อไปจะเป็นยังไง เพราะตัวเอกยังไม่โตเลย”

“ฉันว่าดีนะ”

“ฉันชอบการออกแบบตัวละครเจียงหนานเจ็ดประหลาดมาก ทุกคนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่ชัดเจน หลังดูจบยังจำแต่ละตัวละครได้อย่างชัดเจนเลย!”

เพิ่งสามตอนเท่านั้น

ผู้ชมยังไม่ได้รู้สึกว่า “โห สุดยอด!” แต่นี่เป็นเรื่องปกติ เพราะตัวละครสำคัญอย่างอึ้งย้งยังไม่ปรากฏตัวเลยรวมถึง บูรพา ประจิม ทักษิณและอุดร ก็ยังไม่มีบทบาทอะไร ละครเรื่องนี้ หรือแม้แต่นิยายต้นฉบับ เนื้อหาที่สุดยอดจะอยู่ในช่วงหลัง ๆ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของนิยายกำลังภายในของกิมย้งทุกเรื่อง ต้องใช้ความอดทนรอให้การปูเรื่องเข้าที่ก่อน แล้วถึงจะเข้าสู่ช่วงไฮไลต์ต่อเนื่อง

ในขณะเดียวกัน

ซูฉาน ที่ดูละครจบสามตอนก็กำลังเลื่อนดูความคิดเห็นในโลกออนไลน์ หลังเห็นมุมมองของผู้ชมส่วนใหญ่ เธอก็ถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย เพราะไม่มีปัญหาใหญ่อะไร

ฐานคนดูที่ตั้งไว้ยังคงมั่นคง

ผู้ชมส่วนใหญ่ยังคงสนใจที่จะดูต่อ แม้ว่าจะไม่ได้รู้สึกประทับใจจนตะลึง แต่แค่การที่ดูสองสามตอนที่เน้นการปูเรื่องโดยไม่เสียความอดทนไป ก็แสดงให้เห็นว่าละครเรื่องนี้มีคุณภาพไม่น้อย ซูฉานเองได้ดูเนื้อเรื่องถัดไปหมดแล้ว

เธอมีลางสังหรณ์ว่า

ละครเรื่องนี้จะต้องดังระเบิด!

แต่ความ “ดังระเบิด” นี้ต้องอาศัยเวลาสะสมไปทีละนิด ไม่สามารถเกิดขึ้นได้ในทันที เพราะช่วง “พีค” ของเรื่องยังมาไม่ถึง

...

อีกด้านหนึ่ง

หลินเซี่ย ดูจบสามตอน กลับมีข้อสรุปที่แตกต่างจากซูฉานโดยสิ้นเชิง

“เป็นละครกำลังภายในที่ธรรมดามาก ไม่มีอะไรที่เซอร์ไพรส์เลย ถ้าพิจารณาจากความนิยมในกำลังภายในที่ลดลงในปัจจุบัน เรตติ้งก็คงจะอยู่ในระดับกลาง ๆ เท่านั้น”

“ก็แค่ตอนที่สามพอมีอะไรน่าสนใจบ้าง”

หลินหู่ที่อยู่ข้าง ๆ เสริมขึ้นว่า “ละครต้องมีจุดพีคสิ ถ้าไม่มีจุดพีคจะดึงดูดคนดูได้ยังไง แต่เรื่องนี้เหมือนเน้นแค่การปูเรื่องอย่างเดียว”

“ก็ถือว่ามีเอกลักษณ์ของปู๋เย่โหวอยู่บ้าง”

หลินเฟิ่งแค่นเสียง “มีไอเดียที่ดูน่าสนใจ แต่ไอเดียพวกนี้ยังไม่พอจะดึงเรตติ้งให้สูงขึ้นได้”

หลินเป่าทำท่าจะพูด แต่สุดท้ายก็เงียบไป เขาเองที่ตอนนี้ทำงานเกี่ยวกับการ์ตูน เริ่มมีความเข้าใจในการเล่าเรื่องของตัวเอง

หลินเป่าคิดว่า

แค่เนื้อหาสามตอนแรกยังไม่สามารถตัดสินอนาคตของละครเรื่องนี้ได้แน่นอน แต่สิ่งที่แน่ชัดคือ การปูเรื่องในสามตอนแรกยังไม่ทำให้ผู้ชมหมดความอดทน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความเก่งกาจของปู๋เย่โหว ที่สำคัญที่สุดคือหลินเป่ารู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เห็นตอนที่ตัวเอกโตขึ้น

ความรู้สึกคาดหวังนี้คือแรงผลักดันที่ทำให้เขาอยากดูต่อ

สำหรับนิยาย การ์ตูน หรือแม้แต่ละคร ความรู้สึกคาดหวังคือสิ่งสำคัญที่สุด หากจับจุดนี้ได้ ทุกอย่างก็อยู่ในกำมือ

แน่นอน

ละครยังต้องพึ่งเรตติ้งเป็นตัววัดผลอยู่ดี

วันถัดมา

เรตติ้งของสามตอนแรกก็ออกมา...