“จุดตะเกียงกลางบ่อลึกถึงใจ อย่าห่างไกลเล่นหมากล้อมปล่อยข้าหงอย”

ผู้ชมเพิ่งเห็นหลินจือไป๋เขียนสองบรรทัดแรกของบทกลอนนี้ ต่างรู้สึกว่าประณีตลงตัว เข้ากับบรรยากาศดี มีความกลมกลืนชวนซึมซาบ แต่ยังห่างไกลจากคำว่า “น่าตื่นตะลึง” อยู่มาก จนบางคนรู้สึกผิดหวังอยู่ลึก ๆ ประมาณว่าไม่ถึงกับความคาดหวังที่ตั้งไว้สูง เนื่องจากตอนนี้ผู้คนคาดหวังกับอัจฉริยะผู้ชนะต่อเนื่องหกรอบนี้ไว้มากเหลือเกิน ทว่าพอถึงสองบรรทัดหลัง

“วางเต๋าคู่ถั่วแดงแฝงเลศลอย รักฝังรอยลึกถึงกระดูกเจ้ารู้ไหม”

กลิ่นอายของบทกลอนทั้งบทก็พลันแผ่ซ่านออกมาในทันใด!

ห้องถ่ายทอดสดทั่วทุกทวีปต่างกู่ร้องด้วยความตื่นตะลึง!

“ยอดเยี่ยมจริง ๆ!”

“สองบรรทัดสุดท้ายถึงกับพุ่งทะยาน!”

“ความคิดถึงนี้เขียนได้ดีเกินไปแล้ว!”

“แม้จะไม่เข้าใจความหมายทั้งหมด แต่ความงดงามของถ้อยคำช่างล้ำเลิศ!”

“ฮ่า ๆ ๆ ดูเหมือนว่าทุกคนจะเหมือนฉัน เป็นพวกไร้ความรู้กันหมด แค่รู้สึกว่าเขียนดี แต่ไม่รู้ว่าดียังไงแน่ชัด”

“ก็มีผู้บรรยายอยู่นี่ไงล่ะ”

“ผู้บรรยายทั้งสามครับ สองบรรทัดสุดท้ายนี่แปลว่าอะไรครับ?”

การดูการแข่งขันบทกลอนนี้ ถ้าไม่มีผู้บรรยายช่วยแปลความเข้าใจให้จริง ๆ แล้วแทบจะรับไม่ไหว

และบรรดาผู้บรรยายก็ไม่ลืมหน้าที่ของตัวเอง

ผู้บรรยายหญิงในกลุ่มสามคนเอ่ยด้วยความตื่นเต้นในทันทีว่า: “สองบรรทัดท้ายของบทกลอนนี้คือยอดฝีมือจากสวรรค์ บางคนอาจจะยังไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็น ‘วางเต๋าคู่ถั่วแดงแฝงเลศลอย’ แต่ถ้าคุณสังเกตดูดี ๆ จะพบว่าลูกเต๋าโบราณของเรานั้น จุดหนึ่งและสี่จะใช้สีแดง ซึ่งดูเหมือนว่ามีการวางถั่วแดงไว้ในลูกเต๋า ส่วนความหมายของถั่วแดงที่สื่อถึงความคิดถึงนั้น ไม่ต้องอธิบายก็รู้กันอยู่แล้ว…”

“ถูกต้องเลย”

ผู้บรรยายชายรูปร่างอ้วนกล่าวเสริมพร้อมรอยยิ้ม: “แต่ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีรายละเอียดสำคัญที่หลายคนอาจไม่รู้ นั่นคือลูกเต๋านั้น ในยุคโบราณมักทำจากกระดูกวัว มักเลือกจากส่วนที่หนาและแข็งแรง มาตัดเป็นรูปสี่เหลี่ยม เจาะจุดแต่ละด้านให้ครบหกด้าน เท่านี้ก็กลายเป็นลูกเต๋าแล้ว จุดสีแดงบนลูกเต๋าที่เป็นเลขหนึ่งและสี่ ก็เปรียบได้กับเม็ดถั่วแดงที่เจาะลึกถึงกระดูก ดังนั้นประโยคสุดท้าย ‘รักฝังรอยลึกถึงกระดูกเจ้ารู้ไหม’ ก็คือ ‘ความคิดถึงฝังลึกถึงกระดูก’ แฝงด้วยการเล่นคำสองนัยอย่างงดงาม!”

“โอ้?”

ผู้บรรยายหญิงหัวเราะพลางกล่าวว่า “ทีแรกฉันนึกว่า ‘รักฝังรอยลึกถึงกระดูกเจ้ารู้ไหม’ เป็นเพียงคำเปรียบเปรยธรรมดา ไม่คิดว่าจะเป็นการเล่นคำซ้อนจริง ๆ ถึงกับ ‘ถั่วแดงเจาะเข้ากระดูก’ จริง ๆ”

“แต่ฉันว่าพวกเธอยังไม่ได้เข้าใจบทกลอนนี้อย่างถ่องแท้”

ผู้บรรยายชายร่างผอมคนเดียวในห้องถ่ายทอดสดที่ยังคงไม่ตกหลุมรักบทกลอนของหลินจือไป๋ หัวเราะเบา ๆ แล้วเอ่ยว่า: “ไม่อย่างนั้น พวกเธอคงไม่มัวแต่วิเคราะห์แค่สองบรรทัดหลังนี่หรอก”

“พวกเราไม่เข้าใจ?”

ผู้บรรยายหญิงกับชายอ้วนดูไม่พอใจนัก เพราะพวกเขาแค่รู้สึกว่าสองบรรทัดแรกนั้นเทียบกับสองบรรทัดหลังไม่ได้ เลยไม่ได้พูดถึงก็เท่านั้นเอง

“เหอะ ๆ”

ผู้บรรยายร่างผอมอธิบายว่า: “เมื่อกี้พวกเธอพูดถึงการเล่นคำซ้อนในบทกลอนนี้ใช่ไหมล่ะ แล้วถ้ามีความเป็นไปได้ว่า สองบรรทัดแรกของบทกลอนก็เล่นคำซ้อนด้วยล่ะ?”

“อะไรนะ?”

ผู้บรรยายหญิงอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็เบิกตากว้าง พลางพึมพำว่า:

“‘จุดตะเกียงกลางบ่อลึกถึงใจ’… หรือว่าจะเป็น…”

ชายอ้วนข้าง ๆ จู่ ๆ ก็ฟาดต้นขาแรง ๆ พร้อมอุทานว่า: “ฉันเข้าใจแล้ว!”

เมื่อเห็นทั้งสองเหมือนจะเข้าใจแล้ว ชายผอมจึงพยักหน้าและกล่าวว่า: “ใช่แล้ว ‘จุดตะเกียงกลางบ่อลึกถึงใจ’ ตามตัวอักษรแปลว่า จุดตะเกียงในก้นบ่ออะไรสักอย่าง ฟังดูเหมือนเล่าความหลังที่ไม่สลักสำคัญ แต่คำว่า ‘ลึกถึงใจ’ สามตัวนี้ แท้จริงแล้วเป็นคำพ้องเสียงของ ‘ลึกซึ้ง’ ซึ่งหมายถึง ‘ฝากฝังอย่างลึกซึ้งถึงเธอ’ แล้วฝากฝังอะไรล่ะ? คำตอบอยู่ในบรรทัดถัดไป”

ชายผอมหยุดไปเล็กน้อย แล้วกล่าวต่อว่า: “บรรทัดถัดไป ‘อย่าห่างไกลเล่นหมากล้อมปล่อยข้าหงอย’ ตามความหมายผิวเผินเหมือนจะบอกว่า เราส่งเจ้าเดินทางแล้วนะ แต่อย่าลืมเกมหมากล้อมที่เรายังเล่นไม่จบ ไว้ค่อยกลับมาแข่งกันต่อ แต่จริง ๆ แล้ว คำว่า ‘โม่เว่ยฉี (ปล่อยข้าหงอย)’ สามตัวนี้ แฝงความหมายพ้องเสียงว่า ‘โม่เหวยฉี’ แปลว่า ‘อย่าผิดนัด’ กลับกลายเป็นว่า เป็นคำฝากฝังจากบรรทัดแรก ว่าอย่าลืมนัดของเรา อย่าลืมวันกลับของเจ้านะ”

คำซ้อนความหมาย!

ทุกบรรทัดล้วนซ้อนความหมาย!

บทกลอนนี้แทบจะใช้เทคนิคการเล่นคำซ้อนอย่างลึกล้ำถึงขีดสุด!

เมื่อบทกลอนนี้ทุกประโยคล้วนแฝงความหมาย แฝงนัยในทุกถ้อยคำ ค่อย ๆ ไต่ระดับซึมลึกทีละขั้น บ่มเพาะทีละบรรทัด ในที่สุดก็ถ่ายทอดความรู้สึกอาลัยอาวรณ์อย่างสุดซึ้งและอ่อนหวานได้อย่างเต็มเปี่ยม พร้อมกับสร้างภาพหญิงสาวผู้เฉลียวฉลาด ลุ่มลึก และเต็มไปด้วยความรักขึ้นมาได้อย่างมีชีวิตชีวา!

ผู้ชมจากทุกทวีปต่างนิ่งอึ้งไปหมด!

“ปุ!”

“ตอนแรกยังรู้สึกว่าเรียบง่าย ไวยากรณ์บางคำก็แปลก ๆ แต่ที่แท้กลับมีความลึกซึ้งขนาดนี้!?”

“ขอโทษที ฉันไม่มีความรู้พอจริง ๆ!”

“การเล่นคำซ้อนแบบนี้เต็มไปด้วยลูกเล่นซ่อนเร้น บทกลอนนี้ถึงกับสรรสร้างภาพหญิงสาวที่กำลังเฝ้ารอสามีท่ามกลางหุบเขาอันเงียบงันได้อย่างสมจริง!”

“ทีแรกคิดว่าแค่สองบรรทัดท้ายโดดเด่น สุดท้ายกลับกลายเป็นว่าสี่บรรทัดล้วนยอดเยี่ยม!”

“ที่สำคัญคือ สไตล์การเขียนของเขาควบคุมได้อย่างสง่างามไม่หนักมือเลยนะ ต้องรู้ว่าเมื่อกี้หลินจือไป๋ยังเขียนบทกลอนแนวฮึกเหิมอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับเขียนบทกลอนจากมุมมองของหญิงสาวได้!”

บทกลอนนี้ดำเนินเรื่องจากมุมมองของหญิงสาว

ผู้แต่งคือเวินถิงจวิ้น นามปากกาว่าเฟยชิง แต่เขากลับเป็นกวีชายในราชวงศ์ถัง สไตล์ของเขาอ่อนโยน ละเมียดละไม และเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ส่งผลอย่างมากต่อวิวัฒนาการของบทเพลงภายหลัง ถึงขั้นได้รับการยกย่องว่าเป็น “บิดาแห่งสำนักฮวาเจียน!”

สำนักฮวาเจียนเป็นแนวทางศิลปะอย่างหนึ่ง

หรือจะพูดได้ว่านี่คือสไตล์ที่เวินถิงจวิ้นสร้างขึ้นด้วยตนเอง บทเพลงของเขามักกล่าวถึงเรื่องรักร้างยามค่ำคืน ท่ามกลางดอกไม้และพระจันทร์ จนเกิดเป็นแนวสุนทรียะแห่ง “กลิ่นหอม นุ่มนวล และวิจิตร” ซึ่งกลายเป็นเอกลักษณ์ของสำนักฮวาเจียน ด้วยฝีมือระดับนี้ กวีในยุคปลายถังแทบจะไม่มีใครต้านทานได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า ความสามารถด้านกวีนิพนธ์ของเขา ก็ได้รับการยอมรับจากประวัติศาสตร์นับพันปี เชื่อว่าทุกคนที่เคยเรียนย่อมเคยได้ยิน “เสียงไก่กลางดึกใต้แสงจันทร์ในกระท่อม” และบท โพสัมนั่น ที่ขึ้นต้นว่า “ภูเขาน้อยซ้อนชั้น ทองทอประกายสลัว”

นี่แหละคือความเป็นเลิศทั้งด้านกวีและคำร้อง!

แน่นอนว่า ตอนนี้หลินจือไป๋ก็ปรากฏเป็นภาพเดียวกันในสายตาผู้ชมทั่วทุกทวีป เขากลายเป็นภาพลักษณ์ของ “ยอดฝีมือด้านกวีและคำร้อง” จนผู้คนไม่กล้าฟันธงว่าเขาเก่งด้านไหนมากกว่ากัน เพราะเขาแสดงผลงานได้ดีทั้งสองสายจริง ๆ!

“รอบนี้ก็แน่นอนว่าได้คะแนนสูงสุดอีกแล้ว!”

“พูดอีกอย่างก็คือ ตอนนี้เหลือแค่รอบสุดท้ายแล้วใช่ไหม!?”

“ถ้าในรอบสุดท้าย หลินจือไป๋ยังรักษามาตรฐานไว้ได้ เขาก็จะสร้างสถิติคว้าแชมป์ติดต่อกันเจ็ดรอบได้สำเร็จ!”

“คนเดียวพิชิตทั้งทวีปอย่างแท้จริง!”

ว่ารอบนี้มั่นใจได้หรือไม่นั้น ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ชมเป็นคนตัดสิน

แต่ใครที่มีรสนิยมด้านศิลปะสักนิดก็รู้ได้ทันทีว่า รอบนี้ของหลินจือไป๋คือผลงานที่ยอดเยี่ยมที่สุดในเวทีนี้อย่างไม่ต้องสงสัย!

นักกวีอีกหลายคนในรอบนี้ รวมถึงอวิ๋นไคเยว่ด้วย ผลงานก็ยังอยู่ในระดับดีเท่านั้น ไม่ถึงกับน่าทึ่งเท่าหลินจือไป๋!

และผลลัพธ์ก็เป็นเช่นที่คาดไว้

เมื่อพิธีกรประกาศผลรอบที่สอง หลินจือไป๋ก็ได้อันดับหนึ่งอีกครั้ง ทิ้งห่างคู่แข่งไปไกลลิบ!

ความจริงแล้ว

ตั้งแต่ที่พิธีกรเริ่มอ่านบทกลอนรักบทนั้นของหลินจือไป๋ ทุกคนก็พอจะคาดการณ์ผลลัพธ์ได้แล้ว

พวกเขาคือกวีระดับแนวหน้า ย่อมทราบดีถึงความซับซ้อนและชั้นเชิงของบทกลอนนี้ ว่ามีความ “อวดฝีมือ” แต่ออกมาอย่างสง่างามแค่ไหน เน้นไปที่คำว่า “ไม่หนักมือแต่แฝงพลัง” อย่างแท้จริง!

“ท่านประธานหลิน ผมขอถอนตัวแล้วครับ”

ผู้ได้อันดับหนึ่งในรอบที่สองคือหลินจือไป๋ อันดับสองคืออวิ๋นไคเยว่ มีเพียงสองคนนี้เท่านั้นที่ได้เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศรอบที่สาม

นักกวีอีกสี่คนที่เหลือ รวมถึงเซี่ยซินอี๋ ต่างต้องตกรอบทั้งหมด

แม้เซี่ยซินอี๋จะได้อันดับที่สี่ ซึ่งถ้าอีกนิดเดียวก็อาจช่วยให้ฉีโจวได้เหรียญทองแดง

แต่ชัดเจนว่า ผู้ชมจากฉีโจวไม่ได้ใส่ใจเหรียญทองแดงแล้วในตอนนี้ เพราะพวกเขาทุกคนรู้ดีว่า ขอแค่หลินจือไป๋ยังคงกดดันอวิ๋นไคเยว่ไว้ได้อีกหนึ่งรอบ ก็มีเหรียญทองอีกเหรียญเข้ากระเป๋าแน่นอนแล้ว!

……

เซี่ยซินอี๋แม้จะตกรอบ แต่ก็ยิ้มขณะเดินจากไป เพราะหลินจือไป๋จะยังคงสู้ต่อไปจนได้รับชัยชนะ

ผู้ที่ตกรอบไปพร้อมกับเธอ ยังมีนักกวีจากฉู่โจวอีกสามคน แต่ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอนั้น กลับเป็นใบหน้าบูดเบี้ยวทั้งสามใบ

“พวกคุณคิดว่า อาจารย์อวิ๋นไคเยว่ จะสามารถแบกรับความกดดัน และคว้าเหรียญทองให้ฉู่โจวได้ไหม?”

นักข่าวสกัดถามทั้งสามคน

นักกวีด้านซ้ายหันกลับไปมองเวที แล้วตอบโดยไม่รู้ตัวว่า: “แบบนี้จะชนะได้ยังไง?”

นักกวีด้านขวาตอบด้วยความโกรธว่า: “นี่มันศึกวรรณกรรมฉี-ฉู่แท้ ๆ แต่ยังไปเชิญตัวแทนจากภายนอกมา เท่ากับลืมจุดเริ่มต้นของงานนี้ไปแล้ว!”

ส่วนคนกลางนั้น สีหน้าเหมือนกลืนน้ำตาเฝื่อน ๆ ไม่หยุดโบกมือไปมาแล้วว่า: “อย่าถามเลย... อย่าถามเลย...”

เป็นฉากหนึ่งที่น่าสนใจ

มีนักกวีหลายคนแล้วที่ในการให้สัมภาษณ์กับนักข่าว ได้โจมตีระบบตัวแทนรับเชิญเช่นนี้ ซึ่งเท่ากับตบหน้าตัวเองและฉู่โจวต่อหน้าสาธารณะ!

ทั้งนี้ก็เพราะว่าหลินจือไป๋น่ากลัวเกินไป!

น่ากลัวจนทุกคนที่ได้ประมือกับหลินจือไป๋ ไม่มีใครมีประสบการณ์การแข่งที่ดีเลยแม้แต่น้อย!

เหล่านักกวีเหล่านี้มาแข่งในนามของฉู่โจวเพื่อชื่อเสียงของดินแดนก็จริง แต่พวกเขาก็มีเป้าหมายส่วนตัวเช่นกัน

สุดท้ายกลับถูกหลินจือไป๋ทำให้กลายเป็นตัวตลก โชว์หน้าไม่ออกบนเวที มีใครบ้างที่จะยินดีได้?

ถึงขนาดไม่อยากให้เกียรติภาพลักษณ์ทางการกันเลยทีเดียว

ผู้ที่รู้สึกไม่สบายใจอีกคน ก็คืออวิ๋นไคเยว่ที่เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศแล้วเช่นกัน

ในการแข่งขันสองรอบแรก คนเข้าร่วมเยอะ อวิ๋นไคเยว่ยังไม่รู้สึกอะไรมาก แต่เมื่อเข้าสู่รอบชิงและต้องเผชิญหน้ากับหลินจือไป๋โดยตรง เขาก็เพิ่งตระหนักว่าแรงกดดันที่ตัวเองเผชิญอยู่มหาศาลเพียงใด!

เหงื่อไหลเต็มหลัง!

โดยเฉพาะเมื่อหวนคิดถึงการแสดงของหลินจือไป๋ในสองรอบแรก และตลอดหกวันที่ผ่านมาในศึกวรรณกรรม อวิ๋นไคเยว่ถึงกับรู้สึกชาไปทั้งตัว...

ตอนแข่งกลอนในจ้าวโจว เขาเจอเพื่อนร่วมสายนักกวี ก็ยังจัดการได้แบบทีละคน

แต่พอมาถึงศึกวรรณกรรมฉี-ฉู่ เจอกับหลินจือไป๋ แข่งไปแค่สองรอบ เขาก็เริ่มไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร!

“อวิ๋นไคเยว่กดดันขนาดนั้นเชียวเหรอ? นี่คือบัณฑิตอันดับหนึ่งของจ้าวโจวนะ?”

หลี่ไป๋ที่นั่งชมการแข่งขันอยู่ข้างล่าง พอเห็นสีหน้าอวิ๋นไคเยว่าไม่ดี ก็อดรู้สึกสะใจไม่ได้ เพราะเขาเองก็เคยประมือกับหลินจือไป๋มาแล้ว

ทั้งในหมากล้อม และกลอนคู่

และมีแต่คนที่เคยเจอกับหลินจือไป๋เท่านั้น ถึงจะเข้าใจว่าแรงกดดันนั้นน่ากลัวเพียงใด!

“เอาล่ะ หมดเวลาพักแล้ว”

หลังจบรอบที่สอง พักกันสิบนาที ตอนนี้การแข่งขันเริ่มต่อ

พิธีกรกล่าวว่า: “ตอนนี้ทุกคนคงสงสัยใช่ไหมว่า หัวข้อของรอบที่สามของรายการกลอนคืออะไร ความจริงแล้วรอบนี้ไม่มีข้อจำกัดอะไรที่ตายตัว ขอแค่คุณหลินจือไป๋และคุณอวิ๋นไคเยว่ สร้างสรรค์บทกลอนโดยอิงจากความรู้สึกในขณะนี้ก็พอแล้ว”

นั่นแปลว่าสองผู้เข้าแข่งขันต้องแต่งกลอนสด!

แต่การแต่งสดก็ถือเป็นโจทย์ในตัวมันเอง เพราะเนื้อหาของบทกลอนที่คุณจะเขียน ต้องไม่ขัดแย้งกับสภาพแวดล้อมตรงหน้า

อวิ๋นไคเยว่สูดลมหายใจลึก ยังมีโอกาส!

เขามีบทกลอนว่าด้วยการปีนเขา ที่เก็บไว้เป็นไม้ตาย รอจังหวะเหมาะ ๆ วันนี้แหละคือจังหวะนั้น

และรอบนี้ก็คือโอกาสนั้น ตอนนี้พวกเขาอยู่บนยอดเขา บทกลอนนี้นำมาใช้จะไม่รู้สึกแปลก และถ้าโชคดีชนะขึ้นมา ก็จะกลายเป็นการกลับเกมจากสถานการณ์สิ้นหวัง!

คิดได้ดังนี้

อวิ๋นไคเยว่ก็เริ่มเขียนกลอนลงอย่างรวดเร็ว:

เบื้องบนผาสูงชันพันวา เบื้องล่างพนาเขาซ้อนแนวล้ำ เกี้ยวไกวใจเพลินเงียบพึมพรำ เมฆขาวธารน้ำคือใจในครา

“โอ้?”

พิธีกรกล่าวว่า: “อาจารย์อวิ๋นไคเยว่าแต่งกลอนเสร็จเรียบร้อยแล้ว นี่คือบทกลอนว่าด้วยความรู้สึกขณะปีนเขา...”

ปีนเขา?

หลินจือไป๋เลิกคิ้ว เขาเองก็คิดจะแต่งเรื่องปีนเขาเหมือนกัน

เพราะช่วงเวลานี้ มีอยู่หนึ่งบทที่เหมาะสมที่สุดกับฉากตอนนี้ และสามารถทำให้ผู้ชมทุกคนจดจำตัวเขาได้อย่างลึกซึ้ง!

เขาสูดลมหายใจลึก

ยกพู่กันขึ้น

พ่นลมหายใจออกคราหนึ่ง หลินจือไป๋ก็เขียนสามตัวอักษรด้วยสิงซู ลงไปว่า:

ชมขุนเขา

ที่นี่คือเขาวั่งคงซาน

การที่หลินจือไป๋เขียน “ชมขุนเขาวั่งคงซาน” อาจจะยิ่งเข้ากับสถานที่ในขณะนั้น

แต่หลินจือไป๋ไม่ต้องการแก้ไขอะไร เขาต้องการเขียนถึงภูเขาไท่ซาน เพราะหนึ่ง เป็นภูเขาที่ต้นฉบับบทกลอนของตู้ฝู่เขียนไว้ และสอง อย่าลืมว่าหลินจือไป๋เป็นชาวฉินโจว และภูเขาไท่ซานก็อยู่ในฉินโจว แม้เขาจะเป็นตัวแทนรับเชิญของฉีโจว แต่การกล่าวถึงบ้านเกิดเช่นนี้ ย่อมไม่มีใครตำหนิ ด้วยแนวคิดนี้ เขาจึงเขียนเนื้อกวีลงไป:

【อันไท่ซานเฉกไฉน? ขจีเขียวพร่างซานตง】

กล้องเร่งซูมเข้าอย่างรวดเร็ว ทุกจังหวะพู่กันของหลินจือไป๋ถูกจับภาพอย่างชัดเจน

ช่างภาพเหมือนตั้งใจจะถ่ายทอดรายละเอียดทุกการขีดเขียนของเทพแห่งอักษรผู้นี้จากระยะใกล้

“ไท่ซาน?”

“นี่เขาเขียนถึงภูเขาไท่ซาน!?”

“ซานตงก็คือภูเขาไท่ซานของฉินโจวนั่นเอง!”

ผู้บรรยายทั้งสามในห้องถ่ายทอดสดกำลังช่วยวิเคราะห์กับผู้ชม ขณะนั้นหลินจือไป๋ก็เขียนสองวรรคต่อมา:

【งามดังดงแดนเซียน เปลี่ยนเวียนหมุนแสงเงา】

ผู้บรรยายหญิงกล่าวว่า: “ความหมายคร่าว ๆ ของประโยคนี้คือ ธรรมชาติอันน่าอัศจรรย์ได้รวบรวมความงามนับพันเข้าไว้ที่นี่ ขณะที่ด้านเหนือและใต้ของภูเขา ก็เหมือนแบ่งช่วงเวลาระหว่างเช้ากับค่ำ…”

ยังพูดไม่ทันจบ

หลินจือไป๋ก็เขียนต่ออีกสองวรรค:

【ยืดอกล้างไอเมฆ พินิจวิหคหวน】

วรรคนี้ผู้บรรยายหญิงยังตีความไม่ทันเข้าใจ แต่ผู้บรรยายชายอ้วนรีบอธิบายทันทีว่า:

“ยืดอกล้างไอเมฆ พินิจวิหคหวน กล่าวอย่างง่ายคือ กวีเห็นเมฆลอย และนกบินเข้าหุบเขา ทำให้รู้สึกปลอดโปร่งอย่างยิ่ง”

วรรคเหล่านี้ ผู้ชมรู้สึกได้บ้างไม่มากก็น้อย

แต่เมื่อผสมกับการแปลของผู้บรรยาย และทักษะภาษาของทุกคน ก็ยิ่งเข้าใจได้ทันที!

ตอนนี้เหลือเพียงสองวรรคสุดท้าย

หลินจือไป๋เขียนอย่างช้า ๆ:

【ยืนมองยอดเขาสูง……】

ผู้บรรยายหญิงรีบแปลว่า: “วรรคนี้ทุกคนน่าจะเข้าใจดี หมายถึง ฉันจะต้องขึ้นไปถึงยอดเขาให้ได้…”

ผู้บรรยายชายอ้วนกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า: “ถ้าจะตีความแบบทรงพลัง ก็คือ ‘ฉันจะต้องยืนอยู่บนจุดสูงสุด!’”

พูดจบ หลินจือไป๋เขียนวรรคสุดท้ายว่า:

【มองหยันเหล่าเนินจ้อย!】

ทั้งห้องถ่ายทอดสด เงียบสนิทในทันที ผู้บรรยายชายอ้วนและหญิงต่างนิ่งงัน จ้องมองบทกลอนของหลินจือไป๋อย่างเหม่อลอย

ความรู้สึกโอ่อ่ายิ่งใหญ่ทะลักเข้าสู่ใจ ทำให้หัวใจเต้นแรง หลอดเลือดทุกเส้นเหมือนถูกปลุกให้ตื่น!

“ยืนมองยอดเขาสูง มองหยันเหล่าเนินจ้อย……”

ผู้บรรยายชายผอม ผู้เป็นคนมีเหตุผลที่สุดในห้องถ่ายทอดสด ท่องวรรคนี้เบา ๆ สักพัก แล้วก็อุทานออกมาว่า:

“ท่านอาจารย์นี่เปรียบตัวเองกับไท่ซานจริง ๆ ข้านับถือ!”

วรรคนี้โอหังเกินไป ทรงพลังเกินไป และยังทรงคุณค่าทางศิลปะอย่างมหาศาล!

ที่สำคัญที่สุดคือ คนที่แต่งบทกลอนนี้คือหลินจือไป๋ ตั้งแต่เขาเข้าร่วมศึกวรรณกรรมฉี-ฉู่มา

ก็ได้แสดงพรสวรรค์ระดับฟ้าดิน เหยียบย่ำยอดฝีมือในแต่ละสาขาอย่างราบคาบ

เรียกได้ว่า สมกับวรรคสุดท้ายของเขา:

มองหยันเหล่าเนินจ้อย!

ณ ชั่วขณะนี้ ทุกคนต่างก็ถูกพลังอันยิ่งใหญ่ของบทกลอนนี้ กระแทกเข้าสู่หัวใจอย่างรุนแรง!