วันรุ่งขึ้น

หลินจือไป๋กลับไปโรงเรียน

ช่วงบ่ายกลับมาบ้าน

เจียงเฉิงโทรมา

“ผมได้พบกับพี่ชายของเจ้านายแล้วครับ และเซ็นสัญญาเรียบร้อย เขาอยากจะซื้อขาดโปรเจครายการวาไรตี้นี้ไปเลย แต่ผมทำตามที่คุณสั่ง เซ็นสัญญาแบบแบ่งส่วนแบ่งให้เรา เราจะได้ส่วนแบ่ง 10% ของรายได้รวมทั้งหมดครับ”

“อืม”

หลินจือไป๋ยิ้มเล็กน้อย

ความจริงรายการนี้จะยกให้พี่ชายฟรี ๆ ก็ได้

แต่หลินจือไป๋ต้องการหาเงินจากเฉินฮวา เพราะฉะนั้นจะให้ฟรี ๆ ไม่ได้ แถมสิทธิ์ในรายการต้องอยู่ในมืออย่างมั่นคง ถ้าซีซั่นแรกดัง ซีซั่นสองก็อาจจะขึ้นราคาได้

ยังไงก็ไม่ใช่เงินที่จะเสียก็ไม่ได้ของพี่ชาย

สิ่งเดียวที่พี่ชายต้องแบกรับคือความเสี่ยง

ถ้ารายการนี้ล้มเหลว สถานการณ์ของพี่ชายในแผนกคงแย่ลงไปอีก

โชคดีที่หลินจือไป๋เขียนแผนโครงการไว้อย่างละเอียดมาก เอารายละเอียดของ "ฉันคือนักร้อง" จากโลกก่อนมาดัดแปลงไว้ทุกจุด แม้กระทั่งวิธีสร้างผลลัพธ์ของรายการก็จัดการเตรียมไว้หมด

พี่ชายแทบไม่ต้องทำอะไรเลย

ถือแผนโครงการแล้วทำตามแบบที่วางไว้ก็พอ

เหมือนป้อนข้าวถึงปากแล้ว

แม้ว่ารายการนี้จะปรากฏตัวบนบลูสตาร์ และอาจจะเจอกับสถานการณ์ที่ไม่เข้ากับวัฒนธรรมที่นี่ แต่ก็ไม่มีทางล้มเหลวแบบหมดรูปแน่นอน!

หลังจากวางสาย

ไม่นาน หลินโส่วจัวก็มาเพื่อสอนหลินจือไป๋ร้องเพลงต่อ

ก่อนเริ่มเรียน

หลินจือไป๋พูดขึ้นว่า:

“พี่ชายฉันทำรายการวาไรตี้หนึ่งขึ้นมา นายอยากเข้าร่วมไหม?”

“วาไรตี้?”

หลินโส่วจัวยิ้ม:

“ถ้าคุณอาผมให้ไป ผมก็ไปครับ”

“นายไม่ถามหน่อยเหรอว่ารายการแบบไหน?”

“มันจะเป็นรายการอะไรก็ช่างเถอะครับ ในเมื่อคุณอาผมไม่มีวันทำร้ายผมอยู่แล้ว”

หลินจือไป๋หัวเราะ:

เด็กคนนี้ระวังจะถูกหลอกขายจนหมดตัวโดยไม่รู้ตัวนะ

“ถ้าอย่างนั้นเตรียมตัวไว้ เดี๋ยวพี่ชายฉันน่าจะติดต่อไป รายการนี้น่าจะดีทีเดียว เอาล่ะ เราเริ่มเรียนกัน”

“ครับ!”

บทเรียนวันนี้ยังคงยาวสามชั่วโมงเหมือนเดิม

หลังเรียนเสร็จ

หลินโส่วจัวสะพายเป้เดินจากไป

...

วันต่อ ๆ มา

ทีมถ่ายทำละครอยู่ระหว่างเตรียมตัว

รายการวาไรตี้ก็อยู่ระหว่างเตรียมการเช่นกัน

ถึงแม้เรื่องพวกนี้จะเกี่ยวข้องกับหลินจือไป๋ แต่เขาไม่จำเป็นต้องลงมือจัดการเอง

แต่ที่ดูเหมือนจะคึกคักเป็นพิเศษในช่วงนี้คือ "กลุ่มครอบครัว"

เพราะคุณพ่อหลินตงได้รับบทละครเรื่อง "พุ่งทะยาน" แล้ว!

ในกลุ่มแชตครอบครัว ชื่อกลุ่มคือ "คฤหาสน์ตระกูลหลิน" สมาชิกกลุ่มคือสมาชิกห้าคนของครอบครัวหลินพอดี

พ่อ: 【พ่อได้รับบทละครที่ดีมาก ๆ เลย! ถ้าถ่ายออกมาอาจจะดังเปรี้ยงปร้างได้เลยนะ ว่ากันว่าคนเขียนบทระบุเลยว่าต้องการให้พ่อเป็นคนกำกับ เห็นทีว่าคนเขียนบทคนนี้คงเป็นแฟนคลับพ่อแน่ ๆ!】

แม่: 【เรื่องเกี่ยวกับอะไรคะ?】

พ่อ: 【เป็นแนวตำรวจ-โจร คนเขียนบทชื่อ "ปู๋เย่โหว" พ่ออ่านบทเสร็จแล้วเลยไปหาอ่านนิยายของเขาด้วย แต่บอกเลยนะ สไตล์การเขียนนิยายของเขาไม่เหมือนกับบทละครเลย แถมไม่เหมาะกับเด็ก ๆ แน่นอน!】

พี่สาว: 【ยินดีด้วยนะคะพ่อ!】

พี่ชาย: 【วันนี้เป็นวันแห่งข่าวดีเลยครับ บริษัทวาไรตี้ใหม่ของผมผ่านการอนุมัติแล้ว ตอนนี้เริ่มเตรียมงานอย่างเป็นทางการ รายการนี้อาจจะดังได้เหมือนกัน!】

พี่สาว: 【ช่วงนี้ครอบครัวเรามีแต่ข่าวดีจริง ๆ เลย (ยิ้มแฉ่ง)】

แม่: 【หลังจากอาการของเจ้าเล็กดีขึ้น ครอบครัวเราก็มีแต่เรื่องดี ๆ ไม่หยุดเลย】

หลินจือไป๋: 【ทั้งหมดเป็นเพราะผมเอง!】

พี่สาว: 【กรี๊ด! ปู๋เย่โหว คนนั้นเขียนนิยายโหดมาก! แล้วบทละครของเขาต้องเป็นหนังสยองขวัญแน่ ๆ เลย เขายังเป็นแฟนคลับพ่ออีกเหรอ!?】

พ่อ: 【…】

แน่นอนว่า "เจ้าเล็ก" คือชื่อเล่นของหลินจือไป๋ในกลุ่มครอบครัว

ไม่มีทางที่ครอบครัวจะรู้เลยว่าคำพูดว่า "ทั้งหมดเป็นเพราะผมเอง" ของหลินจือไป๋มีความหมายลึกซึ้งเพียงใด

ปิดทองหลังพระ

...

วันที่ 15 พฤศจิกายน

หลินจือไป๋กำลังเรียนร้องเพลงเหมือนเช่นทุกวัน

หลังเรียนจบ

เสียงระบบดังขึ้นในหัวของหลินจือไป๋:

"ทักษะการร้องเพลง +1"

หลินจือไป๋ยิ้มอย่างอารมณ์ดี

ทักษะ "การร้องเพลง" ของเขาหยุดนิ่งมาหลายวันแล้ว

ครั้งนี้ เมื่อค่าเสียงเพิ่มขึ้น

ทักษะการร้องเพลงของหลินจือไป๋แตะถึง 35 แล้ว!

หลินโส่วจัวที่เตรียมตัวกลับ เห็นหลินจือไป๋ยิ้มอยู่ เลยถามด้วยความสงสัย:

“คุณอาผมยิ้มอะไรอยู่เหรอครับ?”

“คิดอะไรสนุก ๆ ได้น่ะ” หลินจือไป๋ตอบพลางยิ้มกว้างกว่าเดิม

“ช่วงนี้นายก็เหนื่อยพอแล้ว ตั้งแต่นี้ไปไม่ต้องมาสอนร้องเพลงฉันอีกล่ะ เตรียมตัวเข้าร่วมวาไรตี้ให้เต็มที่เถอะ”

“ผมไม่เหนื่อยหรอกครับ…” หลินโส่วจัวเข้าใจว่าหลินจือไป๋ไม่อยากรบกวนเขา

“นายก็มีเรื่องของตัวเองต้องทำเหมือนกัน อีกอย่างช่วงนี้ฉันคงไม่มีเวลามาเรียนต่อแล้ว” หลินจือไป๋ตบไหล่หลินโส่วจัวเบา ๆ

“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ แต่ถ้าคุณอามีอะไรให้ช่วยอีกก็บอกผมได้เลย” หลินโส่วจัวตอบอย่างจริงจัง

“อืม”

หลินโส่วจัวจากไป

หลินจือไป๋ขึ้นไปบนห้องชั้นบน เปิดระบบขึ้นมา

“เฟยหง”

“มีอะไรให้ช่วยคะ โฮสต์?”

“ฉันมีแต้มทักษะเหลืออยู่ห้าคะแนนใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ จะใช้งานแต้มทักษะไหมคะ?”

“อืม”

หน้าต่างข้อมูลปรากฏขึ้นตรงหน้า หลินจือไป๋ชี้ไปที่ การร้องเพลง:

“เฟยหง ใช้แต้ม!”

ทักษะการร้องเพลงเริ่มก้าวกระโดดเพิ่มขึ้น

36... 37... 38... 39... 40

ทักษะการร้องเพลงของหลินจือไป๋หยุดที่ 40

ในขณะเดียวกัน

หลินจือไป๋รู้สึกได้ถึงความรู้สึกแปลก ๆ ในหัว คล้าย ๆ มีอะไรไหลเวียนอย่างแผ่วเบา

จากนั้น ความรู้สึกนั้นก็ลามไปถึงลำคอ มันทั้งคันและจั๊กจี้ เหมือนมีอะไรเล็ก ๆ เคลื่อนไหวอยู่

“ฮัดเช้ย!”

หลินจือไป๋จามออกมา ความรู้สึกคันจั๊กจี้หายไปทันที

เสียงระบบ เฟยหง ดังขึ้น:

“การเพิ่มแต้มเสร็จสมบูรณ์ พัฒนาทักษะการร้องเพลงของผู้ใช้งานสำเร็จเรียบร้อยแล้ว”

“เสร็จแล้วเหรอ?”

หลินจือไป๋รู้สึกกระตือรือร้น ลองดูผลลัพธ์เสียหน่อย

เขาลองกระแอมเบา ๆ ก่อนเริ่มร้อง:

“จันทร์สาดแสง หอมกลิ่นนาง…”

ว้าว!

มันต่างออกไปจริง ๆ!

เขาอธิบายความรู้สึกไม่ได้ชัดเจน แต่เหมือนกับว่าการร้องของเขาคล่องตัวขึ้นมาก การควบคุมเสียงดูเหมือนจะอยู่ในมือเขาทั้งหมด การหายใจก็ยาวนานและมีพลังมากกว่าเดิม

เปลี่ยนเพลงอีกสักเพลง

เขาลองร้องต่อ:

“จอกหนึ่งคารวะแสงอาทิตย์ยามเช้า จอกหนึ่งคารวะแสงจันทรา…”

สุดยอด!

เพลงนี้ยิ่งชัดเจนกว่าเดิม เพราะมันไม่ใช่เพลงที่ต้องใช้เทคนิคสูงมาก

หลินจือไป๋ยิ่งตื่นเต้น เขาลองร้องเพลงที่ตัวเองเคยแต่งและปล่อยออกมาก่อนหน้านี้ทั้งหมด และพบว่าทักษะการร้องของเขาก้าวไปอีกขั้น เสียงที่ออกมานั้นคล้ายกับนักร้องมืออาชีพ

“เฮ้อ...”

จากคนที่แต่ก่อน ร้องเพี้ยนทุกตัวโน้ต ผ่านการพัฒนาด้วยตัวเอง และแน่นอน...ด้วยระบบ การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ทำให้เขารู้สึกพอใจและตื่นเต้นอย่างมาก

...

หลังจากสงบสติอารมณ์ลง หลินจือไป๋เริ่มทบทวนและวางแผนสำหรับขั้นตอนต่อไป

ตอนนี้เขามีโปรเจกต์ใหญ่มากมายในมือ:

รายการวาไรตี้

นิยาย

เพลง

ละครโทรทัศน์

แม้ภารกิจจะดูเหมือนมากเกินไป แต่หลินจือไป๋ไม่กังวล

เริ่มจากละครโทรทัศน์ก่อน:

《พุ่งทะยาน》 ได้รับการอนุมัติแล้ว บริษัท เฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์ ซึ่งเป็นยักษ์ใหญ่ในวงการ ทำให้ทุกอย่างดำเนินไปได้อย่างราบรื่น ทุกอย่างตั้งแต่ทีมงาน ฉาก ไปจนถึงนักแสดง ต่างก็พร้อมแล้ว

หลินจือไป๋จึงไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย

แต่สำหรับวาไรตี้โชว์ 《ฉันคือนักร้อง》

นี่เป็นสิ่งที่เขาต้องใส่ใจบ้าง

ผู้เข้าร่วมที่สำคัญคือ จางซีหยาง และ หลินโส่วจัว

จางซีหยางไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง เขาเป็นนักร้องระดับตำนานที่มีศักยภาพจะเข้ารอบลึก ๆ ได้อย่างแน่นอน

แต่สำหรับหลินโส่วจัวนั้น เขายังไม่แน่ใจ

หลินจือไป๋กำลังพิจารณาว่าควรจะช่วยเหลือยังไงดี

“ถ้าโส่วจัวตกรอบเร็วเกินไป จะอดเกาะกระแสความดังของรายการแน่”

หากถึงที่สุด เขาอาจต้องใช้ระบบช่วยสร้างเพลงที่เหมาะสมให้หลินโส่วจัวโดยเฉพาะ

...

ถัดมาคือ นิยาย

ปู๋เย่โหว เพิ่งเริ่มมีชื่อเสียง หากต้องการรักษาความนิยม จำเป็นต้องมีผลงานใหม่ออกมาอย่างต่อเนื่อง

หลินจือไป๋ตัดสินใจว่า เดือนหน้า จะส่งสองเรื่องใหม่ลงในนิตยสารสืบสวน

เขาเลือกสองเรื่องสั้นจาก “รวมเรื่องสั้น” ที่เขาได้รับจากระบบ ได้แก่:

《向阳之诗》(บทกวีแห่งมุมอุ่นแดด)

《远离的夫妇》(SO-far โซฟา)

ทั้งสองเรื่องไม่ถือว่าเป็นแนวที่มืดหม่นนัก แต่คุณภาพนั้นโดดเด่นและสามารถสร้างกระแสได้อย่างแน่นอน

สุดท้าย

หลินจือไป๋หันไปสนใจเรื่องร้องเพลง

ในช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาทุ่มเทให้กับการเรียนร้องเพลงเพื่อเตรียมตัวปล่อยเพลงที่เขาจะแสดงด้วยตัวเอง

“เพลงมีอยู่แล้ว...”

หลินจือไป๋ได้รับเพลง 《สะพานหักและหิมะตก》จากระบบ

นี่จะเป็นเพลงที่เขาร้องเอง แต่เขาต้องเปิดตัวภายใต้ชื่อใหม่

...

"แล้วจะใช้ชื่ออะไรดีล่ะ?"

คิดอยู่พักหนึ่ง หลินจือไป๋นึกไม่ออก เลยโทรหาเจียงเฉิงเพื่อขอคำแนะนำ

“เจ้านายครับ”

เสียงของเจียงเฉิงดังมาจากปลายสาย

“ผมอยากจะสร้างอีกตัวตนขึ้นมา คุณช่วยคิดชื่อที่ฟังดูเข้าทีให้หน่อยสิ”

“ชื่อใหม่?” เจียงเฉิงถามด้วยความสงสัย “ทำไมต้องใช้ชื่อใหม่อีกล่ะครับ? ทั้ง ‘ไป๋ตี้’ และ ‘ปู๋เย่โหว’ ที่มีอยู่แล้วก็โด่งดังมากอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”

“ช่วยคิดชื่อให้หน่อยเถอะ” หลินจือไป๋พูดขัด ไม่ได้อธิบายอะไรมาก

เจียงเฉิงครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วแนะนำ:

“เดี๋ยวนี้การตั้งชื่อดูเหมือนจะนิยมใช้ชื่อที่เกี่ยวข้องกับ 《诗经》(คัมภีร์ซือจิง) หรือถ้าไม่งั้นก็ลองดูจาก 《楚辞》(บทกวีแห่งรัฐฉู่) ก็ได้ครับ”

“บทกวีแห่งรัฐฉู่?”

จู่ ๆ หลินจือไป๋ก็นึกชื่อขึ้นมาได้ เขาตอบทันที:

“งั้นเอาเป็น ‘ฉู่ฉือ’ แล้วกัน ฟังดูดีนะ”

เจียงเฉิงได้ยินแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ:

“เจ้านายครับ...นี่คิดเร็วไปไหมครับ?”

“มันก็ไม่ได้สำคัญขนาดนั้น แค่ชื่อเรียกเฉย ๆ” หลินจือไป๋ตอบแบบไม่ใส่ใจ

เจียงเฉิงได้แต่ยอมรับ:

“เข้าใจแล้วครับ งั้นชื่อใหม่ก็คือ ‘ฉู่ฉือ’ นะครับ แล้วเจ้านายจะใช้ชื่อใหม่ทำอะไร?”

“แน่นอนว่าต้องเป็นนักร้องไง!” หลินจือไป๋ตอบด้วยความมั่นใจ

หลังจากได้ยินคำตอบนี้ เจียงเฉิงเงียบไปพักใหญ่

“ฮัลโหล? ฟังอยู่ไหม?” หลินจือไป๋ถาม เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ

หลังจากเงียบไปนาน เจียงเฉิงก็ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ:

“เจ้านายครับ...ในฐานะคนแต่งเพลงอัจฉริยะที่มีชื่อเสียงโด่งดัง การที่คุณจะร้องเพลงเองมันก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ?”

“…ก็จริง”

“ผมไม่ได้ตกใจอะไรหรอกนะครับ” เจียงเฉิงพูดต่อ “ต่อให้คุณบอกว่าคุณสามารถตั้งท้องเองได้ ผมก็คงจะไม่รู้สึกแปลกใจอีกแล้ว”

“นั่นผมทำไม่ได้แน่ ๆ” หลินจือไป๋รีบตอบ

“งั้นเรื่องการเปิดตัวนักร้อง ‘ฉู่ฉือ’ คุณมีแผนยังไงบ้างครับ?”

“ง่ายมาก” หลินจือไป๋พูดต่อ “ช่วยหาให้ฉันสตูดิโอบันทึกเสียงที่เหมาะ ๆ หน่อย นอกนั้นฉันจัดการเองได้หมด”

“แล้วเวลาระบุชื่อคนแต่งเพลงในเครดิต จะใส่ชื่อใครครับ?” เจียงเฉิงถาม

“ก็ใส่ชื่อ ‘ฉู่ฉือ’ ไปเลย”

หลังจากได้ยินคำตอบนี้ เจียงเฉิงเงียบไปอีกครั้ง

ถ้าเขามาจากโลก เขาจะต้องถามอย่างแน่นอน

“คุณมีทั้ง ‘QQ’ อยู่แล้ว ตอนนี้ยังจะสร้าง ‘WeChat’ อีกเหรอครับ?”