【ซักกางเกงใน?】

【โอ๊ยยย นี่พูดออกมาได้จริงเหรอ?】

【ทำไมฉันรู้สึกว่าอิงอิงกำลังอ่อยเศรษฐีอันดับหนึ่งอยู่อ่ะ?】

【อิงอิง ห้ามมีแฟนนะ!】

【แต่ฉันว่าคุณเศรษฐีก็ดีนะ เหมาะกับอิงอิงอยู่】

【ฉันไม่ยอมรับ!】

【ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะยอมรับหรือไม่แล้วล่ะ แต่เป็นเรื่องที่คุณเศรษฐีเขาไม่สนใจเลยต่างหาก ในหัวเขามีแต่เงิน ผู้หญิงไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อเทียบกับเงิน】

ยอดผู้ชมของทีมสีน้ำเงินพุ่งสูงมาก

มีผู้ชมมากกว่าทีมอื่น ๆ อย่างเห็นได้ชัด

พอทุกทีมทานข้าวเย็นเสร็จ การถ่ายทอดสดของวันนี้ก็สิ้นสุดลง

อย่างน้อยทีมงานก็ยังไม่บ้าคลั่งถึงขนาดถ่ายทอดสดช่วงที่แขกรับเชิญนอนหลับ และทันทีที่รายการ "เดินทางสู่ลี่ซาน" จบลง

โซเชียลมีเดียที่ใหญ่ที่สุดของฉีโจว "เวยชู" ก็เต็มไปด้วยกระแสที่เกี่ยวข้องกับรายการ!

"ดู ‘เดินทางสู่ลี่ซาน’ มาทั้งวัน รู้สึกว่าหลินจือไป๋นี่มันขุมทรัพย์ชัด ๆ!"

"ขึ้นเขาหาเห็ด ผักป่า ลงน้ำตกปลา ในบรรดาแขกรับเชิญ 16 คน เขานี่เด่นสุด!"

"ที่โหดสุดคือแต่งเพลงกล่อมอิงอิงกับเจียนเจียให้เลิกทะเลาะกัน แถมเพลงยังเพราะอีก!"

"เศรษฐีอันดับหนึ่งนี่รู้อะไรเยอะมาก โตมาจากชนบทเหรอ?"

"ฮ่า ๆ คิดมากไปแล้ว เศรษฐีอันดับหนึ่งเป็นลูกมหาเศรษฐีของฝั่งฉินโจวต่างหาก!"

"ระดับไหน?"

"ระดับที่ว่าคุณปู่ของเขาคือคนที่มีอิทธิพลที่สุดในวงการบันเทิงของฉินโจว!"

"เดี๋ยว! ฉันเห็นเสี่ยวเลี่ยงก็โพสต์เกี่ยวกับ ‘เดินทางสู่ลี่ซาน’ ด้วย!"

เสี่ยวเลี่ยงเป็นนักพฤกษศาสตร์ และยังเป็นกรรมการที่อายุน้อยที่สุดของสมาคมวิจัยพฤกษศาสตร์แห่งฉีโจว

เขามีชื่อเสียงในโลกออนไลน์จากซีรีส์วิดีโอ "วิเคราะห์สิ่งมีชีวิตสุดฮิต" ที่ให้ความรู้เกี่ยวกับพืชและสัตว์ต่าง ๆ ด้วยการนำเสนอแบบตลก ๆ

วันนี้เขาได้รับข้อความจากแฟน ๆ มากมาย

ทุกคนต่างถามถึงระดับความรู้ทางพฤกษศาสตร์ของหลินจือไป๋ในรายการ

เสี่ยวเลี่ยงเลยลองเปิดดูแล้วก็ต้องตกใจมากจนต้องออกมาโพสต์เวยชูว่า

"ลองดูไลฟ์ย้อนหลังของ ‘เดินทางสู่ลี่ซาน’ แล้ว ระดับการจำแนกพืชของหลินจือไป๋ถือว่าอยู่ในระดับมืออาชีพ ความรู้เกี่ยวกับเห็ดและผักป่าของเขาแม่นยำแบบไม่มีพลาด ปกติระดับนี้ต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญที่อยู่ในวงการมาหลายปีถึงจะมีความเข้าใจขนาดนี้ ไม่น่าเชื่อว่าเขาเป็นดาราแต่กลับมีความรู้ในด้านนี้ด้วย แต่ขอเตือนว่าห้ามเลียนแบบการเก็บเห็ดของเขาเด็ดขาด เขามีความรู้แน่นถึงกล้าเก็บเองแต่ถ้าคนทั่วไปลองมั่ว ๆ อาจแย่ได้..."

นี่ถือเป็นคำชื่นชมจากผู้เชี่ยวชาญโดยตรง ทำให้ทุกคนเริ่มเข้าใจว่าความรู้พฤกษศาสตร์ของหลินจือไป๋ ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ

และไม่ใช่แค่เสี่ยวเลี่ยง

ต่อมาไม่นานก็มีอินฟลูเอนเซอร์อีกคนออกมาพูดถึงหลินจือไป๋ด้วย!

"วันนี้มีแฟน ๆ หลายคนถามผมว่าหลินจือไป๋เก่งเรื่องตกปลาแค่ไหน ผมเป็นสายตกปลาไม่ค่อยสนใจโซเชียลเท่าไหร่ ตอนแรกไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร พอรู้ว่าเป็นดาราที่ไปตกปลาในรายการเลยลองเปิดดู แต่เผลอไปดูยาว 2 ชั่วโมงเต็ม ต้องยอมรับว่าฝีมือการตกปลาของเขาโหดมาก ผมเองถ้าไปตกที่บ่อเดียวกันก็ไม่แน่ใจว่าจะได้ปลาเยอะกว่าหรือเปล่า..."

เจ้าของโพสต์นี้คือ "เทียนหยวนเหอเฉียง"

ชื่อจริงคือเหอเฉียง

เป็นที่รู้จักกันในฉายา "จักรพรรดิแห่งวงการตกปลา"

เป็นนักตกปลาที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดในฉีโจว

"หลินจือไป๋ 66666!"

"ถึงขนาดที่ว่าเหอเฉียงยังยอมรับฝีมือของเขา!"

"ตกปลาได้เท่าเหอเฉียงเลยเหรอ?"

"นี่มันเทพเจ้าแห่งการเอาตัวรอดแล้ว!"

"เหมือนมนุษย์ที่ปลดล็อกทุกสกิลมาแล้ว"

"เก่งไปหมดทุกอย่างเลย!"

ในขณะที่ดาราคนอื่นอาจจะมีความสามารถหลากหลาย

แต่สิ่งที่หลินจือไป๋ทำมันเกินกว่าความสามารถทั่วไปมาก!

...

วันถัดมา

พอตื่นเช้า การถ่ายทอดสดเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

หลินจือไป๋ตื่นขึ้นมาพบว่า เพื่อนร่วมทีมทั้งสามคนออกไปกันหมดแล้ว

แต่บนโต๊ะยังมีชามโจ๊กใบหนึ่ง วางอยู่ใต้ชามเปล่า

ข้าง ๆ มีโน้ตแปะไว้ว่า

"ในหม้อมีไข่ต้ม พวกเราต้องไปทำงาน ข้าวเช้าหนึ่งเหรียญดอกท้อ"

เป็นข้อความจากฉู่ฉู่

หลินจือไป๋หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกินไข่ต้มหนึ่งฟองและซดโจ๊กอุ่น ๆ ไปหนึ่งชาม

จากนั้นจึงเดินออกไปดูรอบ ๆ เห็นว่าแขกรับเชิญทุกกลุ่มกำลังช่วยกันสร้างเวที

ทุกคนเหงื่อไหลไคลย้อยกันหมด

"อิงอิง เช็ดเหงื่อหน่อย"

กู้สิงยื่นทิชชู่ให้กับเย่อิง

"ใช้ทิชชู่ไม่ได้ ต้องใช้ทิชชู่เปียกบำรุงผิวสิ"

ฉีเทียนเหวินหยิบทิชชู่เปียกออกมายื่นให้แทน

กู้สิงหันไปมองฉีเทียนเหวินเงียบ ๆ แต่ยังคงจ้องเย่อิงต่อไป

อย่างไรก็ตามเย่อิงไม่ได้รับทั้งสองอัน แต่กลับหันไปเรียกชื่อหนึ่งออกมาแทน

"หลินจือไป๋"

ใบหน้าของกู้สิงและฉีเทียนเหวินพลันหมองลงพร้อมกัน

หลินจือไป๋ไม่ได้สังเกตสิ่งที่เกิดขึ้น

เขาเพียงพยักหน้าถามขึ้นว่า

"พวกเธอทำงานนี้ได้ค่าตอบแทนเท่าไหร่?"

"สร้างเวทีเสร็จแล้ว คนละสามเหรียญดอกท้อ"

ฉีเจียนเจียตอบ

ใบหน้าที่ปกติจะเย็นชา ตอนนี้กลับแดงก่ำจากการทำงานหนัก

"รายการใจป้ำขนาดนี้เลย?"

หลินจือไป๋ประหลาดใจ

"ก็งานใช้แรงงานไง!"

โจวหานจิ้นที่กำลังแบกอุปกรณ์กล่าวขึ้น

หลินจือไป๋มองไปรอบ ๆ เห็นทุกคนทำงานหนักกันหมด

มีเพียงเขาคนเดียวที่เดินชิล ๆ ไม่ต้องทำอะไร

พอคิดแบบนั้นก็รู้สึกเกรงใจขึ้นมา

ดังนั้นเขาจึงเดินขึ้นเวทีไปยิ้มพลางพูดว่า

"เห็นทุกคนลำบากกันแบบนี้ ผมรู้สึกตื่นเต้นมาก อดใจไม่ไหว ต้องร้องเพลงให้ฟังซะแล้ว!"

พูดจบ

หลินจือไป๋ไม่สนใจว่าคนอื่นจะสนุกกับเขาหรือไม่ เขาหยิบไมโครโฟนขึ้นมาแล้วเริ่มร้องเพลงทันที

"แสงแดดสีทองเปล่งประกาย!"

"ไก่ขันสามครั้ง ดอกไม้ตื่นแล้ว!"

"นกน้อยรีบแต่งขน!"

"นกกางเขนสร้างรังใหม่!"

"ผึ้งน้อยขยันเก็บน้ำหวาน!"

"ชีวิตที่มีความสุขมาจากไหน?"

"ต้องมาจากการทำงานเท่านั้น!"

ตอนแรกทุกคนก็ฟังไปแบบไม่มีอะไร มันก็แค่เพลงเด็กธรรมดา ๆ เพลงหนึ่ง

แต่พอถึงท่อนหลังเท่านั้นแหละ ทุกคนเริ่มพูดไม่ออก

นี่นายกำลังร้องเพลงสรรเสริญการทำงานอยู่ใช่ไหม?

แล้วตัวเองล่ะ? ทำไมไม่เห็นลงมาทำงานเลย!?

ปากก็บอกว่าการทำงานยิ่งใหญ่ที่สุด แต่ตัวเองไม่เคยลงมือทำเลยสักครั้ง!

บนเวที หลินจือไป๋ร้องด้วยใบหน้าจริงจัง

"ใบไม้สีเขียว ดอกไม้สีแดง ผีเสื้อตัวน้อยมัวแต่เล่นสนุก ไม่รักเรียน ไม่ชอบทำงาน เราจะไม่เป็นแบบมัน!"

ทุกคน : "..."

นายบอกว่าผีเสื้อมัวแต่เล่นสนุก?

ที่นี่มีใครเล่นมากกว่านายอีกไหม!?

หลินจือไป๋ชี้ไปที่โจวหานจิ้นที่กำลังขนของ

"ต้องเรียนรู้นกกางเขนสร้างรังใหม่!"

จากนั้นชี้ไปที่จางซีหยางที่กำลังทำงาน

"ต้องเรียนรู้ผึ้งน้อยขยันทำงาน!"

โจวหานจิ้นเบ้ปากมองบน

จางซีหยางฟังแล้วแทบไม่อยากทำต่อ

แต่หลินจือไป๋ยังคงสอนศีลธรรมให้ทุกคนต่อไป

"ความสุขของการทำงานนั้นไม่มีที่สิ้นสุด! การทำงานคือเกียรติสูงสุด!"

"ความสุขของการทำงาน?"

ทุกคนเริ่มหน้าดำคร่ำเครียดขึ้นเรื่อย ๆ แต่เย่อิงกลับหัวเราะจนหยุดไม่ได้

"โหดร้ายจริง ๆ!"

นายยังมีหน้ามาพูดเรื่องความรุ่งโรจน์ของการทำงาน?

ถ้านายลงแรงช่วยสักหน่อย ทุกคนคงไม่รู้สึกอยากต่อยนายขนาดนี้ แม้แต่ผู้กำกับยังอดทนไม่ไหว

"หลินจือไป๋ ลงมาเถอะ ฉันกลัวว่านายจะถูกต่อยจริง ๆ"

หลินจือไป๋โค้งตัวลงจากเวทีพลางพูดด้วยความภาคภูมิใจ

"ขอบคุณทุกท่านที่ให้กำลังใจ"

ไม่มีเสียงปรบมือแม้แต่คนเดียวแต่หลินจือไป๋ก็ยังคงกล่าวขอบคุณอย่างหนักแน่น

ขณะที่ผู้ชมทางบ้านหัวเราะกันลั่น

【ร้องเพลงเด็กโดยไม่สนใจสถานการณ์เลย!】

【ขำตาย! 5555】

【โคตรเข้ากับบรรยากาศ!】

【นี่มันมุกตลกนรก! คนเดียวที่ไม่ต้องทำงานมาพูดให้ทุกคนทำงาน!】

【ถ้าร้องแล้วขนาดนี้ ก็ร้องให้หมดเลย!】

【ร้องดีมาก! ครั้งหน้าอย่าร้องอีกนะ!】

【มีแค่ฉันคนเดียวเหรอที่คิดว่าหลินจือไป๋แย่มาก? คนอื่นเหนื่อยแทบตาย แต่เขายังเล่นอยู่ได้】

【เล่นตรงไหน นี่มันมุกขำ ๆ ไง! แค่สร้างบรรยากาศ รายการก็ต้องมีสีสันหน่อย!】

【หลินจือไป๋ก็ทำงานนะ! ตกปลา หาเห็ด หาอาหารป่า ถ้าเขาไม่มีความสามารถมากขนาดนี้ คงไม่สามารถหาเงินได้เยอะขนาดนั้นหรอก!】

ตอนเที่ยง

งานสร้างเวทีเสร็จสมบูรณ์

รอเพียงการแข่งขันในวันพรุ่งนี้

หลังจากทุกคนกินข้าวเที่ยงเสร็จ ก็ได้เวลาพักผ่อน

บางคนกลับห้องไปซ้อมร้องเพลงเตรียมแข่ง

บางคนออกไปเดินเล่น

"อย่ามองว่าฉันเป็นแค่แกะตัวหนึ่ง!"

เย่อิงกับพวกไปที่คอกแกะอีกครั้งเพื่อเก็บมูลแกะ ระหว่างที่เก็บพวกเธอก็ร้องเพลงที่หลินจือไป๋แต่งเมื่อวานด้วย

ตอนนี้ไม่มีความรู้สึกรังเกียจอีกแล้ว ไม่เหมือนตอนที่เริ่มรายการ ทุกคนทำหน้ารังเกียจคอกแกะสุด ๆ

ตอนนี้...

"มูลแกะก็คือเหรียญดอกท้อที่แสนงดงาม!"

ต่อมาฉีเจียนเจียและหลี่เซียวก็เข้ามาร่วมทีมเก็บมูลแกะด้วย

คอกแกะจึงแน่นขนัดไปด้วยคนถึง 7-8 คน

แต่แล้ว...

"เฮ้!"

"นี่ของฉัน!"

"ตรงนี้เป็นของฉันนะ!"

"ฉีเจียนเจีย!"

"อย่าแย่งสิ!"

"มูลแกะใคร ๆ ก็เก็บได้ ทำไมต้องเป็นของอิงอิงด้วย!?"

"นี่มันของแกะต่างหาก!"

ฉากสุดพิลึกก็เกิดขึ้น

ฉีเจียนเจียและเย่อิงกำลังทะเลาะกันเพราะแย่งมูลแกะ!

【ปุ๊！】

【อะไรกันเนี่ย!】

【สองราชินีที่ยิ่งใหญ่ของฉีโจว กำลังแย่งมูลแกะกันเหรอ!?】

【นี่คือชีวิตของคนล้มละลายเหรอ!?】

【ฉันดูไม่ออก แต่ฉันรู้สึกช็อกมาก!】

【แกะยังตกใจเลยนะ!】

【555555 นี่มันภาพในตำนาน!】

【เจียนเจียกับอิงอิงคงไม่คิดเลยว่าการทะเลาะกันครั้งนี้ จะเป็นเพราะมูลแกะ】

ผู้ชมตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

พวกเขามองดูสองราชินีกำลังแข่งกันเก็บมูลแกะอย่างจริงจัง

หลังจากเก็บเสร็จ ทั้งสองก็เริ่มให้อาหารแกะต่อ

"กินเร็ว!"

"กินเยอะ ๆ จะได้ถ่ายเยอะ ๆ !"

มีแกะตัวหนึ่งดูเหมือนจะเข้าใจความคาดหวังของพวกเธอ มันจึงปล่อย "เม็ดทองคำ" ออกมาทันทีเป็นสิบเม็ด แถมยังอุ่น ๆ อยู่เลย

เย่อิงและฉีเจียนเจียสบตากัน

จากนั้น...

พุ่งเข้าแย่ง!

ทั้งสองรีบโน้มตัวลงไปเก็บมูลแกะทันที

แขกรับเชิญที่เหลือในคอกแกะถึงกับอ้าปากค้าง!

เพื่อหาเงินจากมูลแกะ พวกเธอทั้งสองได้โยนศักดิ์ศรีของตัวเองทิ้งไปแล้ว

ในขณะนั้นเอง หลินจือไป๋ที่เพิ่งเดินมาหลังมื้อเที่ยง มองมาที่พวกเธออย่างสงสัย

"พวกเธอเก็บมูลแกะอีกแล้วเหรอ?"

เย่อิงชะงัก

เธอลังเลเล็กน้อย ไม่กล้าหยิบต่อ

ฉีเจียนเจียยิ่งกว่านั้น เธอเลือกที่จะยอมแพ้และยืนขึ้นอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

เย่เจิ้นที่อยู่ในคอกแกะเช่นกัน มองฉีเจียนเจียด้วยความรู้สึกเปรี้ยวใจเล็ก ๆ

ดูเหมือนว่าที่นี่จะมีคนที่เจียนเจียแคร์อยู่จริง ๆ

เพราะทันทีที่หลินจือไป๋ปรากฏตัว ฉีเจียนเจียถึงกับไม่กล้าเก็บมูลแกะต่อ

ด้วยความรู้สึกขมขื่น เย่เจิ้นก้มลงไปเก็บมูลแกะขึ้นมาแล้วใส่ลงในถุงของฉีเจียนเจีย

เขามีผิวที่ค่อนข้างคล้ำ แต่ตอนนี้กลับดูดำหม่นยิ่งกว่าเดิม

ในขณะเดียวกัน กู้สิงที่อยู่ในคอกแกะมองไปที่เย่อิง

เขาเห็นว่าเพียงเพราะหลินจือไป๋เดินเข้ามา เธอก็ไม่กล้าเก็บมูลแกะต่อ

เขาอดคิดไม่ได้ว่า...

ดูเหมือนอิงอิงจะให้ความสำคัญกับหลินจือไป๋มากเป็นพิเศษ

"เย่เจิ้น!?"

เย่อิงรู้สึกตกใจที่เห็นเย่เจิ้นเก็บมูลแกะให้ฉีเจียนเจีย

เธออารมณ์เสียมาก!

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะหลินจือไป๋!

ก็ไม่รู้ทำไม พอเขาปรากฏตัว เธอกลับไม่กล้าเก็บมูลแกะต่อทั้ง ๆ ที่เมื่อวานยังทำต่อหน้าเขาได้โดยไม่รู้สึกอะไรเลย!

คิดดูดี ๆ แล้ว มีอะไรให้อาย?

เมื่อวานฉันยังเก็บให้เขาดูอยู่เลย!

พอคิดได้แบบนั้นเย่อิงก็ฮึดขึ้นมา เธอมองไปที่หลินจือไป๋แล้วพูดอย่างไม่พอใจ

"หลินจือไป๋ นายจะเข้ามาเก็บมูลแกะด้วยไหม!?"

หลินจือไป๋ยิ้มสบาย ๆ

"ไม่จำเป็น"

จากนั้นสายตาของเขาหันไปมองเหล่าแกะในคอก

"ผู้กำกับอยู่แถวนี้ไหม? คุณสังเกตเห็นไหมว่า ขนของแกะพวกนี้ยาวเกินไป?"

"ผมบอกพวกคุณเลยนะ ขนที่ยาวเกินไปส่งผลกระทบต่อสุขภาพและชีวิตของแกะเหล่านี้"

"เพื่อให้พวกมันเติบโตแข็งแรง เราต้องตัดขนมัน"

จากนั้นหลินจือไป๋ก็พูดต่อด้วยรอยยิ้ม

"ถ้าคุณให้ 20 เหรียญดอกท้อ วันนี้ผมจะช่วยตัดขนพวกมันให้หมดเลย!"

ผู้กำกับหวงถิงกระตุกมุมปากเล็กน้อย

หมอนี่... หมอนี่กำลังจะ "โกนขนแกะ" ใช่ไหม!?

ขนแกะพวกนี้ถึงกำหนดต้องตัดแล้วจริง ๆ

แต่ทางทีมงานไม่ได้ตั้งใจให้แขกรับเชิญเป็นคนทำ เพราะงานนี้ต้องอาศัยความเชี่ยวชาญระดับหนึ่ง

ดาราเหล่านี้จะไปตัดขนแกะเป็นได้ยังไง?

แต่หลินจือไป๋กลับเสนอตัวเองขึ้นมา

"นายทำเป็นเหรอ?" ผู้กำกับถามอย่างสงสัย

พอได้ยินแบบนั้น หลินจือไป๋ก็รู้ว่ามีโอกาสแล้ว!

เขายิ้มมั่นใจแล้วตอบว่า

"คุณเอาเครื่องหมายคำถามออกไป แล้วก็วางใจเถอะ!"

"นายแน่ใจ?"

หวงถิงขมวดคิ้ว "การโกนขนแกะ ถ้าพลาดขึ้นมา อาจทำให้ผิวมันเป็นแผลได้นะ"

หลินจือไป๋ยังคงยิ้ม

"ถ้าผมทำให้มันเป็นแผล ผมจะจ่ายค่าปรับ 50 เหรียญดอกท้อให้รายการ"

"แต่ถ้าผมทำได้ดี อย่าลืมให้ผม 20 เหรียญดอกท้อนะครับ"

"20 เหรียญมากไป!"

หวงถิงพยายามต่อรอง

เขากังวลว่าหลินจือไป๋จะมีเงินเยอะเกินไปซึ่งอาจจะส่งผลกระทบต่อระบบเศรษฐกิจของหมู่บ้านลี่ซานในรายการ

แต่ในขณะเดียวกันข้อเสนอนี้ก็น่าสนใจมาก ถ้าหลินจือไป๋ทำได้จริง มันจะกลายเป็นไฮไลต์ของรายการเลยทีเดียว!

“งั้นแบบนี้แล้วกัน”

หลินจือไป๋กล่าวว่า "ไม่ใช่แค่โกนขนแกะนะ ผมสังเกตเห็นว่ามีบางตัวที่กีบเท้ามีปัญหา ทีมงานช่วยไปเอาอุปกรณ์จากคนเลี้ยงแกะมาให้ผมหน่อย ผมจะซ่อมกีบเท้าให้พวกมันเอง"

"ยี่สิบเหรียญดอกท้อนี่ คุ้มแน่นอน!"

"อย่าโม้ให้มันมากไป!"

ยังไม่ทันที่ผู้กำกับหวงถิงจะพูดอะไร เย่เจิ้นที่อยู่ห่างออกไปก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น

"หลินจือไป๋ นายอย่าบอกนะว่าแค่ดูคลิปซ่อมกีบลากับโกนขนแกะไม่กี่คลิป แล้วคิดว่าทำได้แล้ว?"

"อย่าพยายามเกินไปเลย"

กู้สิงก็เสริมขึ้นมา "กีบเท้าแกะไม่ใช่เล็บคน มันไม่ใช่เรื่องง่ายนะ บ้านฉันเลี้ยงแมวแค่สองตัว ตัดเล็บให้มันยังยากเลย นี่นายคิดจะซ่อมกีบแกะ?"

"พวกเขาพูดถูก"

หวงถิงถามต่อ "นายเคยมีประสบการณ์ด้านนี้มาก่อนรึเปล่า? เคยเลี้ยงแกะไหม?"

หลินจือไป๋ส่ายหน้า แน่นอนว่าเขาได้ทักษะจากระบบแต่เรื่องนี้พูดออกไปไม่ได้

"เฮ้อ"

หรงอีหลางทำหน้าเหนื่อยใจ "นายไม่เคยทำสิ่งเหล่านี้มาก่อน แล้วทำไมมั่นใจขนาดนี้?"

"ไม่ไหวก็ไม่ต้องฝืน"

หลินจือไป๋ยักไหล่ "ผมแค่คิดว่ามันน่าสนุกและอยากให้พวกมันสบายขึ้น ถ้าทางทีมงานไม่มั่นใจก็ไม่เป็นไร"

"ก็ได้ ยังไม่ได้บอกว่าไม่ได้"

หวงถิงหัวเราะ "งั้นลองดู นายลองทำดู เดี๋ยวผมให้คนไปเอาอุปกรณ์มาให้และให้คนเลี้ยงแกะมาดูด้วย ถ้ามีอะไรผิดพลาด เขาจะได้ช่วยแก้ไขได้"

"โอเค!"

หลินจือไป๋เปิดใช้ทักษะจากระบบทันที

ขณะเดียวกัน

ผู้ชมที่ดูถ่ายทอดสดต่างพูดคุยกันอย่างดุเดือด

【โกนขนแกะ?】

【ซ่อมกีบเท้าแกะ?】

【หลินจือไป๋ทำได้จริงดิ?】

【เขาบอกเองว่าไม่มีประสบการณ์ แบบนี้ไม่ใช่ฝืนเกินไปเหรอ?】

【โกนขนแกะดูง่ายก็จริง แต่ของจริงมันต้องใช้เทคนิคเยอะมากนะ】

【ทำไมผู้กำกับถึงยอมให้เขาลอง? ถ้าทำแกะเจ็บขึ้นมาจะวุ่นนะ】

【แต่นี่คือหลินจือไป๋นะ เขาคือ "มนุษย์ระดับแม็กซ์"! ถ้าคนเลี้ยงแกะสอนนิดหน่อย เดี๋ยวก็คงทำได้แหละ】

【ระดับแม็กซ์อะไรกัน อย่าเพิ่งอวยเวอร์ไป】

【หมอนี่ดูเหมือนจะเล่นอะไรแปลก ๆ อีกแล้ว】

【เขามีเงินมากเกินไป เลยอยากเสียเงินค่าปรับรึไง?】

แม้ว่าหลินจือไป๋จะมีความสามารถรอบด้าน แต่ผู้ชมส่วนใหญ่ไม่เชื่อว่าเขาจะโกนขนแกะและซ่อมกีบเท้าได้

จากนั้นไม่นาน

เจ้าของแกะมาถึงพร้อมอุปกรณ์ในมือ

เขาเป็นชายวัยห้าสิบปีไว้เคราหนาตาและดูแข็งแรงมาก

"ใครบอกว่าอยากโกนขนแกะ?"

"ผมเองครับ"

ชายคนนั้นมองเขาด้วยความสงสัย "เด็กหนุ่ม งานนี้ต้องใช้ฝีมือนะ"

"แกะพวกนี้กลัวการโกนขนไหม?"

"ไม่หรอก พวกมันเชื่องมาก ขอแค่นายอย่าทำให้มันเจ็บก็พอ"

"งั้นไม่มีปัญหา"

หลินจือไป๋ยิ้ม จากนั้นเขาหยิบมีดโกนมาจากชายคนนั้นและนำแกะตัวหนึ่งออกมาให้พื้นที่กว้างขึ้นและสะอาดกว่าเดิม

แขกรับเชิญที่เหลือต่างจ้องมองอย่างตั้งใจ

บรื๊นนนนนนนน!

เสียงเครื่องโกนขนดังขึ้น

หลินจือไป๋กดแกะเบา ๆ และเริ่มโกนขน

"ออกมาแล้ว!"

"ข้างในขนมันขาวมากเลย!"

"อัศจรรย์!"

"เหมือนถอดเสื้อเลยอะ!"

พูดให้ถูกต้องก็คือเหมือนถอดเสื้อขนแกะ

ด้วยท่าทางคล่องแคล่วของหลินจือไป๋ ขนแกะชิ้นใหญ่ถูกโกนออกมาอย่างสวยงามและสมบูรณ์

แขกรับเชิญที่ยืนดูต่างพากันร้องอุทานด้วยความตื่นเต้น

เจ้าของแกะที่มองอยู่ก็ยิ้มออกมา ในที่สุดเขาก็วางใจ

"ไอ้หนุ่ม นายทำได้ดีมาก!"

ถึงขนาดที่ว่าแม้แต่เขาเองยังรู้สึกว่าหลินจือไป๋ทำได้เนียนกว่าตัวเองซะอีก!

ในโซเชียลมีเดีย

【ว้าว!】

【สุดยอด!】

【รู้สึกผ่อนคลายแปลก ๆ!】

【หลินจือไป๋ทำได้จริง ๆ ด้วย!】

【นี่มันโกนขนแกะที่โคตรเพลินตา!】

【แกะนี่เชื่องมาก!】

【แกะดูดีใจเลยนะ 555 หุ่นผอมลงทันที!】

แฟน ๆ ต่างชื่นชมฝีมือของหลินจือไป๋

มือของเขามั่นคงและโกนออกมาอย่างเรียบร้อย เหมือนเป็นช่างโกนขนแกะมืออาชีพ!

หลินจือไป๋ลูบตัวแกะเบา ๆ ขนที่กีบเท้าก็โกนเสร็จเรียบร้อย พื้นที่โดยรอบสะอาดหมดจด

"เจ้าแกะตัวนี้น่ารักจริง ๆ"

แกะตัวนั้นนอนนิ่งอย่างพอใจ แต่ทันทีที่โกนเสร็จหลินจือไป๋ก็หัวเราะเบา ๆ และพูดขึ้นว่า

"ดูสิ กีบเท้าสวยมากเลยนะ ถ้าเอาไปทำซุปแกะคงอร่อยน่าดู"

"แบะ!!"

แกะตัวนั้นกระเด้งตัวขึ้นมาทันที!

มันรีบคุกเข่าลงกับพื้น ยืดตัวแข็งทื่อ แล้วรีบวิ่งหนีไปทันที!!