คืนวันนั้น

สถานีโทรทัศน์เฉินฮวา

ละคร "พุ่งทะยาน" มีทั้งหมด 43 ตอน โดยในวันแรกเพื่อดึงดูดผู้ชมให้มากที่สุด สถานีได้ฉายรวดเดียว 3 ตอน ส่วนหลังจากนั้นจะเป็นจังหวะวันละ 2 ตอน สำหรับคืนนี้คือการฉายตอนที่ 4 และ 5 ซึ่งในสองตอนนี้มีตัวละครใหม่ที่ทรงพลังปรากฏตัว!

เหล่าโม่!

ไท่ซู!

สวี่เจียง!

ไป๋เจียงป๋อ!

เรื่องราวต่อเนื่องจากตอนที่ 3

เริ่มต้นจากเรื่องราวของอันซินที่ผู้ชมสงสัยว่าเขาขึ้นเขาไปทำอะไร อีกด้านหนึ่งคือประวัติการก้าวสู่ความร่ำรวยของเกาชี่เฉียงก็ยังคงดำเนินต่อไป เขาบังเอิญเข้าไปพัวพันกับคดีการตายของสวี่เล่ย ลูกชายของสวี่เจียง ซึ่งสวี่เจียงที่ภายนอกดูเหมือนเป็นเจ้าของไนท์คลับแพลทตินัมฮวน แต่ในความเป็นจริงแล้วเขาคือหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในเมืองจิงไห่!

ลูกชายของสวี่เจียงตาย

สวี่เจียงเสียใจจนสุดจะทน

เขาจัดพิธีรำลึกถึงลูกชายในบ้านพักตากอากาศ และในห้องทั้งห้องเต็มไปด้วยนมแคลเซียมสำหรับเด็กซึ่งเป็นเครื่องดื่มที่ลูกชายของเขาชอบที่สุดตอนยังมีชีวิตอยู่

หน้าจอโทรทัศน์

เมื่อผู้ชมเห็นฉากนี้ก็อดหัวเราะไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่การรำลึกถึงผู้เสียชีวิตควรเป็นช่วงเวลาที่จริงจัง แต่นมแคลเซียมสำหรับเด็กกลับทำให้บรรยากาศทั้งหมดพังทลาย:

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!”

“สวี่เจียงนี่มันฮาเกินไป!”

“เขาเป็นนักแสดงตลกชัด ๆ!”

“นมแคลเซียมเด็กนี่สุดยอดจริง ๆ เลย เล่ยชอบมาก!”

“ทั้ง ๆ ที่เป็นละครตำรวจ-มาเฟีย ซึ่งปกติควรจะจริงจัง แต่เรื่องนี้เวลาเล่นมุกตลกนี่ก็เอาจริงเอาจังเหมือนกันนะ อย่างตอนที่อันซินขึ้นเขา ที่สุดท้ายกลายเป็นการไปลงทะเล!”

บนหน้าจอโทรทัศน์

หลังจากรำลึกถึงลูกชายเสร็จ

สวี่เจียงหยิบไม้กอล์ฟสวมรองเท้าหนังออกนอกบ้าน และที่หน้าประตูคฤหาสน์มีลูกน้องในชุดสูทสีดำยืนอยู่เป็นแถว ทุกคนพูดพร้อมกันว่า:

“นายใหญ่ ขอแสดงความเสียใจด้วย!”

“คำพูดไร้สาระไม่มีประโยชน์ ไปให้คนอื่นเสียใจดีกว่า”

สวี่เจียงใส่ชุดสูทสีขาว สวมสร้อยคอทองคำ ใช้ไม้กอล์ฟพาดบ่า ลูกน้องทั้งหมดเดินตามเขาไปเป็นกลุ่มใหญ่ และในตอนนี้ก็มีการถ่ายภาพระยะไกลที่ดูกระตุ้นอารมณ์มาก หัวหน้าแก๊งในชุดขาวนำลูกน้องออกไปอย่างยิ่งใหญ่!

ผู้ชมตื่นเต้น!

“โห! โคตรเท่เลยฉากนี้ ให้คนอื่นไปเสียใจแทน โอ้ย สวี่เจียงนี่มันมีของจริง ๆ ฉากนี้ปลุกไฟในตัวคนดูเลย!”

“เท่จนลุกเป็นไฟ!”

“แอบชอบสวี่เจียงแล้วสิ”

“สวี่เจียงนี่ทั้งที่เป็นนักแสดงตลก แต่พอเล่นบทแบบนี้ กลับถ่ายทอดความโหดเหี้ยมและน่าเกรงขามของหัวหน้าแก๊งออกมาได้แบบไม่เสียมุกตลกเลย!”

“สุดยอด!”

สวี่เจียงเริ่มค้นหาฆาตกรอย่างดุเดือด!

ไท่ซูออกมาช่วยไกล่เกลี่ย ไป๋เจียงป๋อกับสวี่เจียงประจันหน้ากันตรง ๆ แต่เมื่อเผชิญกับพลังและบารมีของสวี่เจียง ไป๋เจียงป๋อถึงกับถอยกรูด

สวี่เจียงทุบโต๊ะ!

“แกมันขี้ขลาด! แกขี้ขลาดจนถึงขั้นไม่กล้าฆ่าใคร! ถ้าแกไม่กล้าฆ่า งั้นแบบนี้นะ แกไปหาที่ซ่อนตัวที่ปลอดภัยอยู่สักสองเดือน แล้วฉันจะจัดการเรื่องทั้งหมดเอง พอทุกอย่างเรียบร้อยแล้วแกค่อยกลับมา แต่อย่าลืมนะต้องกลับมาแบบหางจุกตูดและนั่งกินข้าวที่โต๊ะเด็กเข้าใจไหม?”

ตัวละครสวี่เจียงทั้งโหดเหี้ยมและตลก!

บทพูดนี้เองที่ผสมผสานความโหดเหี้ยมกับความตลกได้อย่างลงตัว จนผู้ชมฟังแล้วถึงกับระเบิดหัวเราะออกมา!

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”

“นี่มันละครตลกหรือเปล่าเนี่ย!”

“ตำรวจมาเฟีย × ตลก √”

“กลับไปนั่งโต๊ะเด็กนะ!”

“ตัวละครสวี่เจียงนี่เรียกเสียงหัวเราะจากฉันไปหมดเลย ตั้งแต่นมแคลเซียมเด็ก ให้คนอื่นไปเสียใจแทนและมุกโต๊ะเด็ก บอกเลยว่าฆ่าเรียบ!”

“โอย!”

“นักแสดงคนนี้ เขาเล่นละครตลกมาก่อนนะ แล้วตลกของเขาก็ไม่ได้ตลกอะไรขนาดนั้น แต่พอมาเล่นบทหัวหน้าแก๊งในเรื่องนี้ กลับทำให้ตลกได้ขนาดนี้เลย!”

“ตลกจนแทบขาดใจ!”

เพราะตัวละครสวี่เจียงที่โดดเด่นมากเกินไป คืนนี้ผู้ชมหน้าจอโทรทัศน์ต่างหัวเราะกันจนท้องแข็ง เดิมทีทุกคนจับจ้องไปที่อันซินและเกาชี่เฉียง แต่กลับมีตัวละครลับที่กลายเป็นขวัญใจของทุกคนในทันที!

สองตอนจบลง

โลกออนไลน์พูดถึงกันทั้งคืน

แต่แน่นอนว่ายังมีคนพูดถึงละครเรื่องลุยบ้าเลือดของทางสถานีโทรทัศน์เทียนกวง ซึ่งคุณภาพของเรื่องนั้นน่าประทับใจและยังมีผู้ชมติดตามอยู่ไม่น้อย

แผนกโทรทัศน์ของเทียนกวง

คืนนี้กลุ่มแชทของผู้บริหารระดับสูงเต็มไปด้วยข้อความสนทนา

“ทุกคนอย่าเพิ่งหมดกำลังใจเลยนะครับ เรตติ้งในวันแรกไม่ได้หมายความว่าจะเป็นตัวชี้วัดสุดท้าย เขาอาจจะเริ่มต้นได้สูงแต่ตกต่ำลงในภายหลังก็ได้ บทของเรามั่นคงมาก เพียงแค่ช่วงแรกเรตติ้งอาจเสียเปรียบเพราะจังหวะของเราไม่เร็วเท่าพุ่งทะยาน”

“ใช่เลยครับ”

“อีกอย่างเรตติ้งของเราในวันแรกก็ไม่ได้ห่างจากเขามาก เป็นเพียงความแตกต่างเล็กน้อยเท่านั้น เราสามารถไล่ตามได้แน่นอน แม้ว่าจังหวะของพวกเขาจะเร็ว แต่เร็วไปก็ใช่ว่าจะดีเสมออาจพังได้ในภายหลัง ตอนนี้ลุยบ้าเลือดของเราก็เริ่มเข้าสู่เนื้อเรื่องแล้ว เรตติ้งน่าจะพลิกสถานการณ์ได้!”

“วันนี้ต้องพลิกเกมได้แน่นอน!”

“ขอแค่อย่าให้ช่องว่างห่างเกินไปก็พอ”

“ท่านรองผู้อำนวยการซูพูดแบบนี้ไม่ได้สิครับ ใครจะเป็นฝ่ายชนะยังไม่แน่นอนเลย ปู๋เย่โหวยังเป็นมือใหม่ที่ไม่มีประสบการณ์เขียนบท ส่วนอาจารย์เหยียนชาง ของเราคือมือเขียนบทระดับแนวหน้าและมากประสบการณ์”

“อืม...”

ซูฉานไม่ได้พูดอะไรต่อไปเพื่อซ้ำเติมละครของฝ่ายตนเอง คืนนี้เธอได้ดูตอนที่ 4 และ 5 ของพุ่งทะยานแล้ว หลังจากดูจบเธอก็แทบไม่อยากพูดอะไรอีกเลย

ในวงการนิยาย

เหล่านักอ่านและนักเขียนที่ดูสองตอนในคืนนี้ต่างตื่นเต้นจนแทบหยุดไม่ได้ ละครเรื่องนี้ยิ่งดูยิ่งสนุกขึ้นเรื่อย ๆ และสองตอนคืนนี้น่าตื่นเต้นยิ่งกว่าสามตอนแรกเสียอีก!

“ขำจนท้องแข็ง!”

“ตัวละครสวี่เจียง นี่สุดยอดจริง ๆ!”

“ละครเรื่องนี้เลือกนักแสดงได้ดีมาก!”

“เมื่อวานฉันยังสงสัยว่าพุ่งทะยานจะเริ่มต้นได้สูงแต่ค่อย ๆ ตกลงหรือเปล่า แต่พอดูวันนี้แล้วสบายใจเลย นี่มันเริ่มสูงแล้วยังจะไปสูงกว่านี้อีก ใครจะไปคิดว่าผู้เขียนบทอย่างปู๋เย่โหวนี่เขียนบทครั้งแรก!”

“สุดยอดมาก!”

“บทของปู๋เย่โหวนี่เขียนได้ดีกว่านิยายของเขาอีก นี่เขากำลังจะเปลี่ยนอาชีพไปเป็นนักเขียนบทเลยหรือเปล่า?”

“อย่านะ!”

“ฉันยังอยากอ่านนิยายที่เขาเขียนอยู่ ไม่ว่าจะเป็น ‘เฮยเย่โหว’ หรือ ‘ไป๋เย่โหว’ ก็ได้ แต่บทนี้จะนับเป็นเฮยเย่โหวหรือไป๋เย่โหวดีล่ะ?”

“นับเป็นปู๋เย่โหวสิ”

“ฮ่า ๆ ๆ ไม่ผิดเลย คนเขียนนิยายคือตัวตนเฮยเย่โหวกับไป๋เย่โหว ส่วนคนเขียนบทคือตัวตนปู๋เย่โหวเอง”

วันต่อมา

ข่าวล้นหน้าสื่อ!

เหมือนเป็นสัญญาณบ่งบอกอะไรบางอย่าง วันนี้ข่าวที่รายงานเกี่ยวกับพุ่งทะยานมีมากกว่าข่าวของลุยบ้าเลือดอย่างเห็นได้ชัด

“‘พุ่งทะยาน’ เรียกเสียงหัวเราะจากผู้ชม!”

“รีวิวจากชาวเน็ต: ‘พุ่งทะยาน’ สนุกขึ้นเรื่อย ๆ!”

“‘พุ่งทะยาน’ กับวลีทองของสวี่เจียง: ‘ต่อไปนี้กินข้าวให้นั่งโต๊ะเด็ก!’”

“‘ลุยบ้าเลือด’ กำลังเข้าที่เข้าทาง”

“‘ลุยบ้าเลือด’ vs ‘พุ่งทะยาน’ จะพลิกสถานการณ์ได้หรือไม่?”

“เริ่มนับถอยหลังเรตติ้งวันนี้!”

ในที่สุด!

เวลา 10 โมงเช้า

เรตติ้งออกมาแล้ว

อันดับ 1: ‘พุ่งทะยาน’

ตอนที่ 4 เรตติ้ง: 2.98%

ตอนที่ 5 เรตติ้ง: 3.12%

อันดับ 2: ‘ลุยบ้าเลือด’

ตอนที่ 4 เรตติ้ง: 2.08%

ตอนที่ 5 เรตติ้ง: 2.01%

อันดับ 3: ……

หากการเผชิญหน้ากันในวันแรกเป็นเพียงการปะทะเบื้องต้นของสองเรื่องนี้ การปะทะกันในวันที่สองคือการดวลกันอย่างแท้จริง!

เฉินฮวา ชนะอย่างเด็ดขาด!

เรตติ้งของพุ่งทะยานสูงขึ้นทุกตอน!

ในขณะที่เรตติ้งของลุยบ้าเลือดกลับลดลงเรื่อย ๆ ทั้ง ๆ ที่เนื้อเรื่องเริ่มเข้มข้นและกระแสตอบรับจากผู้ชมก็ไม่ได้แย่

ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น?

คำตอบชัดเจนอยู่แล้ว

เพราะเฉินฮวาและเทียนกวงเป็นละครประเภทเดียวกัน ผู้ชมจึงซ้อนทับกันสูงมาก อีกทั้งยังฉายในช่วงเวลาเดียวกัน ดังนั้นผลลัพธ์จึงเป็นไปตามธรรมชาติ เมื่อฝ่ายหนึ่งขึ้น อีกฝ่ายก็ต้องลดลง

...

ที่พักของหลินจือไป๋

เสียงโทรศัพท์ของเจียงเฉิง ดังขึ้นมา ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงที่ทั้งสงสารและแฝงความสะใจเล็กน้อย:

“ดูเหมือนว่าฝ่ายเทียนกวง จะร้อนใจจริง ๆ พวกเขาเริ่มจากเป็นฝ่ายหาเรื่อง แต่กลับเล่นตัวเองจนพัง ‘ลุยบ้าเลือด’ จะฉายเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ดันเลือกมาฉายพร้อมกับละครใหม่ของพวกเราคุนเผิง (鲲鹏) แบบนี้มันไม่ควรเลยจริง ๆ”

เจียงเฉิงถอนหายใจด้วยความรู้สึกหลากหลาย

ความจริงตอนที่เขาได้อ่านบทของพุ่งทะยานครั้งแรก เขาก็รู้แล้วว่าละครเรื่องนี้มีศักยภาพที่จะดังเป็นพลุแตก แต่ความสำเร็จที่เกิดขึ้นกลับยิ่งเกินกว่าที่เขาคาดคิด ซึ่งมันทำให้เขาตระหนักถึงความสามารถอันน่ากลัวของเจ้านายอีกครั้ง

หลินจือไป๋ยิ้มเล็กน้อย

การฉายภาพยนตร์ต้องดูช่วงเวลาที่เหมาะสม เช่นเดียวกับการฉายละคร เทียนกวงเล่นผิดเองเต็ม ๆ ที่คิดจะมาเล่นงานพุ่งทะยาน

สุดท้ายใครกันแน่ที่ล่าฝ่ายตรงข้าม?

นี่คือละครที่ในชาติที่แล้วดังจนกลายเป็นกระแสระดับชาติ ติดเทรนด์ทุกวัน แม้แต่ในตลาดสดก็ยังได้ยินคุณลุงคุณป้าพูดถึง ดังนั้นจะพูดว่าละครนี้ “ใครยุ่งด้วยคนนั้นเจ๊ง” อาจดูเกินจริงไปหน่อย แต่แทบจะไม่มีละครแนวเดียวกันเรื่องไหนที่กล้าบอกว่าจะกดพุ่งทะยานให้ต่ำกว่าได้แน่นอน

ฝันร้ายของเทียนกวงเพิ่งจะเริ่มต้น

ต่อจากนี้พวกเขาจะได้เห็น “ทิวทัศน์แห่งนรก” เพราะความร้อนแรงของ ‘พุ่งทะยาน’ จะต่อเนื่องไปจนถึงตอนจบ

นอกจากวลีฮา ๆ ของสวี่เจียง อย่าง “กินข้าวให้นั่งโต๊ะเด็ก” หรือ “ปล่อยให้คนอื่นเสียใจไปเถอะ” ยังมีอีกหลายฉากในตำนานที่ยังไม่โผล่มาเลย

หลินจือไป๋มั่นใจว่า:

ฝ่ายแผนกโทรทัศน์ของเทียนกวงจะต้องมีคนโดนโยนความผิดเพราะการตัดสินใจที่โง่เง่าครั้งนี้ และสุดท้ายจะนำไปสู่การปรับโครงสร้างครั้งใหญ่

อย่างไรก็ตาม...

มีคนหนึ่งที่สมควรได้รับโอกาส

หลินจือไป๋หรี่ตาลงเล็กน้อย:

“จับตาดูซูฉานของแผนกโทรทัศน์เทียนกวงไว้ ถ้าเธอเข้าหาคุณ คุณก็ลองแย้มความเป็นไปได้ในการร่วมมือให้เธอฟัง แต่ถ้าเธอไม่เข้าหาเราก็ปล่อยไว้ก่อน เพราะการที่เราเสนอตัวไปเองกับการที่คนอื่นเข้าหาเราก่อนมันต่างกันมาก”

“ซูฉานเหรอ?”

เจียงเฉิงครุ่นคิด:

“ถ้าจำไม่ผิด ซูฉานน่าจะเป็นหลานสาวแท้ ๆ ของประธานบอร์ดเทียนกวง เจ้านายตั้งใจจะช่วยดันเธอให้ขึ้นตำแหน่งในเทียนกวงเหรอครับ?”

“อืม”

หลินจือไป๋ตอบเรียบ ๆ:

“ยังไงเราก็ให้โอกาสเธอแล้ว ถ้าเธอไม่รู้จักคว้ามันไว้ เราก็ไม่มีเหตุผลต้องดันคนไร้ความสามารถขึ้นไปอยู่ในจุดสูงสุด คุนเผิงไม่ได้มีตัวเลือกแค่เธอคนเดียว”

“เข้าใจครับ”

เจียงเฉิงหัวเราะ:

“อยากรู้จังว่าใครในเทียนกวงที่คิดจะเล่นงานพุ่งทะยาน ถ้าคน ๆ นั้นคือซูฉานจริง ๆ ชีวิตเธอคงจะลำบากแล้วล่ะ”

“คงไม่ใช่เธอ”

หลินจือไป๋ตรวจสอบข้อมูลของซูฉานมาแล้ว ในฐานะรองผู้อำนวยการฝ่ายโทรทัศน์ของเทียนกวง การตัดสินใจแบบนี้น่าจะมาจากผู้อำนวยการฝ่ายมากกว่า

“แล้วทางน่าเซินล่ะ?”

เจียงเฉิงถาม:

“ถ้าบริษัทช่วยดันครอบครัวของเจ้านาย ทางเทียนกวงถ้าเลือกซูฉานแล้ว น่าซินล่ะ เจ้านายมีเป้าหมายในใจแล้วหรือยัง?”

เจียงเฉิงกำลังคาดเดา

วิธีคิดของเจ้านายอาจจะเป็นการช่วย “องค์ชาย” และ “องค์หญิง” ที่ถูกมองข้ามในทั้งสามกลุ่มใหญ่เช่นกรณีของซูฉาน เธอเป็นหลานสาวของประธานบอร์ดเทียนกวง แต่เพราะเป็นผู้หญิงจึงไม่มีสิทธิ์สืบทอดโดยปกติ แต่การที่คุนเผิงเข้ามาแทรกแซงทำให้เธอมีโอกาสและสถานะ “องค์หญิง” ของเธออาจกลายเป็นจุดแข็งแทน

“ค่อยว่ากัน”

เจียงเฉิงคาดเดาไม่ผิด หลินจือไป๋กำลังพิจารณาอิ๋นตงหน่วน สำหรับฝั่งน่าเซิน

อิ๋นตงหน่วนไม่ใช่เคยพูดหรือว่าเริ่มเข้ามาดูแลบางส่วนของธุรกิจบริษัทแล้ว? แต่คาดว่าเธอคงยังไม่มีอิทธิพลมากในน่าซิน เพราะเธอยังเด็กอยู่

รอไปก่อน

แล้วไปต่ออย่าง “พุ่งทะยาน”!