บทที่ 126 ลมปราณโลหิตถูกลอบโจมตี ฮือๆๆ!!!

เจียงเฟิงพยักหน้า "อ้อ นั่นก็ไม่ใช่นะ..."

สีหน้าของซุนเฉินแข็งค้าง

เชี่ย!

ไม่ใช่แล้วมึงจะพยักหน้าทำเขืออะไร!

ทำเอากูดีใจเก้อเลย!

ทว่าพี่สาวเซี่ยงไฮ้กลับมีประกายในดวงตาคู่สวย เธอมองออกถึงมูลค่าของสิ่งที่เจียงเฟิงหยิบออกมา

"น้องชาย... ของชิ้นนี้ของเธอ... สามารถผลิตจำนวนมากได้ไหม?"

ผลประโยชน์จากครีมประทินโฉมนั้น พี่สาวเซี่ยงไฮ้รู้ดี

ไม่เพียงแต่รู้เท่านั้น

เธอยังรู้ด้วยว่ามีเพื่อนสนิทบางคนพยายามแกะสูตรครีมประทินโฉมของเจียงเฟิงอย่างลับๆ

เพียงแต่พวกหล่อนล้วนล้มเหลวก็เท่านั้น

แต่ตอนนี้เจียงเฟิงกลับหยิบสิ่งที่เรียกว่าสูตรยาแก้เมาค้างออกมาอย่างกะทันหัน...

นี่หมายความว่า มูลค่าของสิ่งนี้...

อาจจะน่าทึ่งยิ่งกว่าชื่อที่ดูธรรมดาๆ ของมันงั้นหรือ?

เจียงเฟิงยิ้มบาง "สูตรลับสืบทอดประจำตระกูลครับ"

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ทั้งสามคนที่อยู่ตรงนั้นก็เงยหน้าขึ้นขวับ!

แม้แต่ซุนเฉินที่เมื่อครู่ยังไม่สนใจก็อดเบิกตาโพลงไม่ได้ "เชี่ย! ไอ้หนู มึงพูดว่าอะไรนะ?"

"มึงหมายความว่า... สรรพคุณของสูตรนี้ มัน... มัน... มันพอๆ กับไอ้นั่นเลยเหรอ?!"

ลมปราณโลหิตและซุนเฉินตกตะลึงไปแล้ว!

ความหมายของคำว่าสูตรลับประจำตระกูล พวกเขารู้ซึ้งดีสุดๆ!

หากสิ่งนี้สามารถผลิตจำนวนมากได้ละก็...

ตลาดและความมั่งคั่งที่มันเป็นตัวแทน จะต้องอยู่ในระดับน่านน้ำสีครามอย่างแน่นอน!

ลมปราณโลหิตกลืนน้ำลายเอื้อก "ไอ้หนู... แล้วตอนนี้เอ็งหมายความว่ายังไง?"

เจียงเฟิงปรายตามองพี่สาวเซี่ยงไฮ้ ปลายนิ้วกดลงบนกระดาษยับยู่ยี่แผ่นนั้นเบาๆ

แล้วเลื่อนกระดาษไปทางพี่สาวเซี่ยงไฮ้อย่างเชื่องช้า

พลางเอ่ยยิ้มๆ

"ผมไม่ค่อยรู้เรื่องการผลิตยาเท่าไหร่ แต่พี่ชายพี่สาวทุกท่านก็ช่วยเหลือผมมาตลอด"

"ถ้าทุกคนสนใจ ลองมาร่วมวงเล่นด้วยกันดูก็ได้นี่ครับ"

"แน่นอนว่า เรื่องนี้คงต้องรบกวนพี่สาวให้เป็นธุระจัดการแล้ว..."

สิ้นคำของเจียงเฟิง บนโต๊ะอาหารก็เงียบกริบลงทันที!

ซุนเฉินและลมปราณโลหิตเบิกตาค้าง แม้แต่พี่สาวเซี่ยงไฮ้ที่มักจะนิ่งสงบมาตลอดก็ยังอดไม่ได้ที่ดวงตาคู่สวยจะสั่นไหว

ความหมายบางอย่างที่ไม่อาจล่วงรู้ได้ไหลเวียนอยู่ในแววตา

เนิ่นนานผ่านไป

พี่สาวจึงเผยอริมฝีปากสีแดงระเรื่อเอ่ยขึ้น "...น้องชาย เธอ... ไว้ใจฉันขนาดนี้เลยเหรอ?"

จากผลงานชิ้นเอกก่อนหน้านี้อย่างยาลูกกลอนพลังช้างสารและครีมประทินโฉมที่ได้ผลชะงัดนัก

มูลค่าของสูตรยาแก้เมาค้างขั้นเทพที่เจียงเฟิงหยิบออกมาในตอนนี้ย่อมเป็นที่ประจักษ์ชัด

หากบริหารจัดการให้ดี

นั่นคือตลาดน่านน้ำสีครามที่มีมูลค่าระดับร้อยล้านพันล้าน!

ยิ่งไปกว่านั้น หากสรรพคุณของไอ้เจ้านี่สามารถไปถึงระดับเดียวกับครีมประทินโฉมได้จริงๆ ละก็...

หัวใจของพี่สาวเซี่ยงไฮ้ก็สั่นสะท้าน!

นั่นหมายความว่ามันจะไร้คู่แข่งในตลาดอย่างแท้จริง!!!

"ถ้าพี่สาวชอบ ยกให้พี่เลยจะเป็นไรไปครับ?"

เจียงเฟิงยิ้มบางๆ แต่แววตาจริงจัง เขามองพี่สาวเซี่ยงไฮ้เงียบๆ น้ำเสียงไม่มีเค้าความเสแสร้งแม้แต่น้อย

ไม่ใช่ว่าเจียงเฟิงไม่รู้ถึงมูลค่าของสิ่งนี้

แต่เขาไม่สนมันจริงๆ

ระบบมอบของให้เขามากเกินไปแล้ว!

แค่สูตรยาอันเดียวจะนับเป็นอะไรได้?

พูดง่ายๆ ก็คือ ขอแค่เขาต้องการ ไม่ว่าจะเปิดบริษัท บุกวงการบันเทิง หรือขายเพลง วิธีหาเงินนั้นมีถมเถไป!

เพียงแต่เจียงเฟิงไม่มีแผนการในด้านนั้นก็เท่านั้น

การได้เกิดใหม่มีชีวิตอีกครั้งก็เพื่อความสุข

อย่างน้อยตอนนี้ที่ทำไลฟ์สตรีม เจียงเฟิงก็มีความสุขดี!

"เธอ..."

พี่สาวเซี่ยงไฮ้เผยอริมฝีปากเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่เจียงเฟิงนิ่ง

ทั้งสองสบตากัน

เจียงเฟิงไม่ได้หลบสายตา แต่กลับมองอีกฝ่ายอย่างเงียบๆ

ซ้ำร้าย

เขายังใช้ปลายนิ้วแตะกระดาษแผ่นนั้น แล้วดันเข้าไปหาอ้อมอกของพี่สาวเซี่ยงไฮ้อีกหนึ่งนิ้ว...

อย่าดูถูกระยะห่างเพียงแค่หนึ่งนิ้วนี้

มันกลับทำให้สายตาของพี่สาวเซี่ยงไฮ้เกิดความลนลานขึ้นมากะทันหัน

ดวงตาที่เคยสงบนิ่ง ไม่สะทกสะท้านต่อสิ่งใด และโลดแล่นในวงการธุรกิจมาหลายปีคู่นั้น เริ่มหลบสายตา

เธอใช้มือทัดปอยผมที่ข้างหูตามสัญชาตญาณ

พวงแก้มสองข้างอดไม่ได้ที่จะขึ้นสีระเรื่อ หลุดปากพูดออกไปว่า

"น้องชาย... คือ... ความจริงแล้วฉันยังโสดนะ..."

สิ้นประโยคนี้

บนโต๊ะอาหารก็เกิดเสียงโครมครามขึ้นมาทันที

ซุนเฉินเหมือนจะสำลักน้ำ หน้าดำหน้าแดงไออย่างบ้าคลั่ง "แค่กๆๆๆๆๆ!!!!"

ส่วนท่านอวิ๋นอี้ก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ใบหน้าเล็กๆ นั้นแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น!

โคตรเร้าใจเลย!!!

กรี๊ดดดดดด!!!

ฉันไม่ไหวแล้ว!!

สตรีมเมอร์กับพี่สาวน่าจิ้นสุดๆ ไปเลย!!!

มือซ้ายของเธอคว้าหมับเข้าที่ก้อนเนื้อนุ่มๆ ด้านข้างตามสัญชาตญาณ พอตื่นเต้นก็ยิ่งหยิกเต็มแรง!

ลมปราณโลหิตถูกหยิกจนหน้าเบี้ยวแยกเขี้ยวทันที...

เชี่ยเอ๊ย!!!

เจ็บ!!!

สีหน้าของลมปราณโลหิตบิดเบี้ยว เขาเหลือบมองตำแหน่งมือของอวิ๋นอี้

ให้ตายเถอะ!!!

มันอยู่ที่เนื้ออ่อนต้นขาด้านในของเขาพอดี!

เขามือสั่นพั่บๆ พยายามจะดันมือของอวิ๋นอี้ออกไป...

แต่ผลปรากฏว่าในวินาทีต่อมา

เจียงเฟิงมองพี่สาวเซี่ยงไฮ้ด้วยรอยยิ้ม พลางเอ่ยว่า "พี่สาวชอบไหมครับ?"

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา

น้องอวิ๋นอี้ที่มองดูอยู่ข้างๆ ก็ตื่นเต้นจนแทบจะจิ้นจนเป็นบ้าอยู่แล้ว!!

กรี๊ดดดดดด!!!

ฉันไม่ไหวแล้ว!!!

ฝ่ามือของเธอออกแรงบีบตามสัญชาตญาณ

สีหน้าของลมปราณโลหิตเปลี่ยนไปฉับพลัน ใบหน้าของเขาแดงก่ำเป็นสีตับหมูในพริบตา "โอ๊ยยย !!!!!!"

...

ไม่กี่นาทีต่อมา

ชายร่างกำยำสูงร้อยแปดสิบเซนติเมตรเดินกะเผลกๆ ออกมาจากร้านอาหาร

ลมปราณโลหิตผู้เคยยิ่งใหญ่เกรียงไกรในวงการนักเลง กลับถูกน้องอวิ๋นอี้ที่บอบบางน่ารักหยิกจนเกิดแผลใจเข้าอย่างจัง...

ลมปราณโลหิตน้อยใจจนอยากจะน้ำตาร่วงแหมะๆ

อย่างแรกเลยนะ...

กูไม่ได้ไปหาเรื่องใครเลยสักคน!

ซุนเฉินประคองลมปราณโลหิตด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ "พี่ชาย... มึงยังไหวไหมเนี่ย?"

ลมปราณโลหิตมีสีหน้าเศร้าสร้อย "กูรู้สึกเหมือนตัวเองได้รับบาดเจ็บสาหัส..."

เมื่อเห็นสภาพของทั้งสองคน

เจียงเฟิงกับพี่สาวเซี่ยงไฮ้ก็แทบจะขำตายอยู่แล้ว

ฮ่าๆๆๆ!!!

ลมปราณโลหิตกัดฟันกรอด "ไอ้หนู! เอ็งยังกล้าหัวเราะอีกนะ! ฝีมือเอ็งทั้งนั้น!!!"

เจียงเฟิงกรอกตาบน "เกี่ยวอะไรกับผมล่ะ!"

เจียงเฟิงไม่อยากยอมรับผิด

ล้อเล่นน่า ผมกำลังจี๋จ๋ากับพี่สาวของผมอยู่ แล้วพี่โดนน้องสาวลอบโจมตี แบบนี้จะมาโทษผมได้ไง???

ทั้งกลุ่มเดินออกจากโรงแรม

ตอนนี้น้องอวิ๋นอี้หน้าแดงเถือกด้วยความอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี!

กรี๊ดดดด!!

ตัวเองทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้ลงไปได้ยังไงเนี่ย!!!

เธอรีบจ้ำอ้าวสองก้าวไปตามลมปราณโลหิตให้ทัน แล้วเข้าไปประคองแขนของอีกฝ่ายไว้

เอ่ยขอโทษด้วยท่าทางน่าสงสาร

"พี่เฟิงคะ... ขอโทษค่ะ... ให้ฉันนวดให้ไหมคะ?"

สีหน้าของลมปราณโลหิตแข็งค้าง

เขาเพิ่งจะสังเกตเห็นว่า สาวน้อยที่ชื่ออวิ๋นอี้คนนี้ นอกจากจะเป็นคนเส้นตื้นและชอบเผือกแล้ว

เธอยังเป็นพวกซื่อบื้อโดยธรรมชาติอีกด้วย!

ตำแหน่งนั้น... มันจะนวดได้ยังไงเล่า!!

"ไม่เป็นไร"

ชายฉกรรจ์บางคนปฏิเสธความหวังดีของอีกฝ่ายด้วยสีหน้าขึงขัง

แถมเพื่อเป็นการแสดงความเข้มแข็งของตัวเอง

พี่ชายร่างบึ้กก็สะบัดมือที่ประคองอยู่ของซุนเฉินออก "มึงวางใจเถอะ... กูหายแล้ว..."

เพิ่งจะพูดจบ

ลมปราณโลหิตเพิ่งก้าวเท้าออกไปได้ก้าวเดียว ความเจ็บปวดแสนสาหัสก็แล่นปราดมาจากโคนขา

เห็นเพียงสีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไป

ขาขวาอ่อนยวบลงอย่างควบคุมไม่ได้

ดังตุ้บ แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าน้องอวิ๋นอี้...

น้องอวิ๋นอี้ (ยืนอึ้ง) : ???

ซุนเฉิน (งุนงง) : ???

เจียงเฟิง (ตกตะลึง) : "พี่เฟิง พี่..."

พี่สาวเซี่ยงไฮ้ (สีหน้าแปลกประหลาด) : "จะให้ฉันเรียกรถพยาบาลให้ไหม...?"

ลมปราณโลหิต (หมดอาลัยตายอยาก) : "..."

ช่างเถอะ

เหนื่อยแล้ว

ปล่อยให้มันพังพินาศไปเถอะ...