คุณปู่แปลกไป

ท่านไม่ทานข้าว เอาแต่เปิดปากแล้วก็ปิดอยู่ซ้ำไปมา เหมือนจะมีเรื่องอยากพูด เลยรออยู่แบบนั้น แต่มันก็ผ่านไปนานน่าจะราวหนึ่งนาทีแล้ว

รู้สึกอึดอัดเลยถามขึ้นมา

“ทำไมเหรอครับ”

“เปล่า”

“ผมไม่มีอะไรปิดบังคุณปู่นะครับ”

คุณปู่เม้มปากแน่นแล้วก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

“จำโรงพยาบาลที่เคยเข้าไปรักษาได้ไหม?”

“ครับ”

“จำคุณหมอที่ให้คำปรึกษาที่นั่นได้ด้วยใช่ไหม?”

ยังไม่ถึงปีด้วยซ้ำ จะให้จำไม่ได้ได้ยังไง พอพยักหน้าตอบ ท่านก็เริ่มเข้าเรื่องเสียที

“ปู่คิดว่าฮุนอาจจะเครียดมากไปหน่อยนะ”

น่าจะยังวิตกกับเรื่องเมื่อวานอยู่

“บางทีอาจจะเจ็บป่วยโดยไม่รู้ตัว หรืออาจจะได้รับผลกระทบไม่ดีโดยที่ไม่รู้สึกตัว อยากลองตรวจดูหน่อยไหม?”

“ครับ”

ดูเหมือนท่านจะกังวลกับเรื่องไม่เป็นเรื่องอยู่พักใหญ่

ผมรีบตอบตกลงก่อนจะคีบกิมจิผักกาดขาวมากิน กิมจิพวกที่แดง ๆ ไม่เหมือนกัน กิมจิผักกาดขาวไม่เผ็ดเท่าไหร่แล้วก็ไม่เค็มจนเกินไป

ทั้งปากทั้งท้องรู้สึกสดชื่นขึ้นมา คิดว่ากิมจิทั้งหมดนี่เจ้านี่น่าจะดีที่สุดแล้ว

พอเงยหน้าขึ้นมามอง คุณปู่กลับทำหน้าตกใจอย่างจงใจ

“ไม่เป็นไรเหรอ?”

“การตรวจมันจะเป็นอะไรไปล่ะครับ”

คุณปู่คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า แล้วตักเนื้อวัวต้มซีอิ๊วใส่บนช้อนผม

แค่เนื้อวัวต้มซีอิ๊วกับกิมจิผักกาดขาวก็ทำให้กินข้าวได้สองถ้วยแบบสบาย ๆ แล้ว

เนื้อวัวที่เคี่ยวพอเหมาะพอดีออกจะแข็งหน่อย ๆ แต่ก็มีผักกาดขาวกรอบ ๆ เย็น ๆ มาช่วยเสริมรสสัมผัสได้อย่างดี

พอกินไปครึ่งนึงแล้วได้ข้าวขาวร้อน ๆ เติมอีกหน่อยก็เหมือนขึ้นสวรรค์แล้วล่ะ

ผมตักเนื้อวัวต้มซีอิ๊วให้คุณปู่บ้าง

แม้ท่านจะพยายามคิดจากมุมของผมให้มากที่สุดแล้ว แต่ก็ดูเหมือนจะยังเชื่อในสิ่งที่ผมพูดได้ยากอยู่ดี

จริง ๆ ผมเองก็คิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันไม่น่าเชื่ออยู่แล้ว จะให้ไปโรงพยาบาลก็คงไม่แปลกอะไร

แต่ในเมื่อผมมั่นใจในสายสัมพันธ์ระหว่างผมกับคุณปู่แล้ว ต่อไปผมคงไม่จำเป็นต้องพยายามพิสูจน์อะไรอีก

ปัญหาก็คือจะจัดการสถานการณ์นี้ยังไง เพราะปล่อยไว้แบบนี้มันเลยจุดที่จะแกล้งทำเป็นล้อเล่นไปแล้ว

“…….”

คงจะเป็นไปได้เองล่ะมั้ง

ถึงแม้ทั้งโลกจะคิดว่าผมบ้า แต่ถ้าได้วาดรูปแล้วก็ได้อยู่กับคุณปู่ มันก็ไม่มีปัญหาอะไร

วันต่อมา

พอเลิกเรียนปุ๊บ ผมก็ไปโรงพยาบาล WH Korea กับคุณปู่ โรงพยาบาลที่ผมลืมตาตื่นขึ้นมาครั้งแรก แถมยังอยู่ที่นั่นตั้งสองเดือน รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

“ฮุนอา ถ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องไปก็ได้นะ”

มาถึงที่จอดรถโรงพยาบาลแล้ว คุณปู่ก็ยังลังเลอยู่เลย

“ไม่เป็นไรจริง ๆ นะครับ แค่มาตรวจดูว่าผมไม่เป็นอะไรนี่นา”

“ก็ใช่ แต่ว่า...”

เพราะท่านเชื่อมั่นเต็มที่ว่าผมไม่ได้บ้า เลยทำให้ลังเลแบบไม่ใช่คุณปู่ตามปกติ

ตอนที่ธีโอเองก็เป็นแบบเดียวกัน สุดท้ายถึงกับพูดให้ผมไปโรงพยาบาลจิตเวชเอง แล้วพอผมเข้าไปจริง ๆ ก็เขียนจดหมายมาถามสารทุกข์สุกดิบตลอด ว่ามีอะไรไม่สะดวกมั้ย มีใครนิสัยไม่ดีหรือเปล่า

ทั้งธีโอและคุณปู่ ต่างก็รักผมมากเหมือนกัน

...

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา คิมฮีวอนได้ประเมินสภาพจิตใจของโกฮุนอย่างละเอียด

ผ่านการสนทนาเชิงลึก เธอสามารถยืนยันได้ว่าโกฮุนพูดคุยอย่างมีระเบียบ ใช้ถ้อยคำที่สละสลวย สามารถใช้ภาษาได้หลากหลายโดยไม่มีปัญหา และไม่พบพฤติกรรมวิตกกังวลแต่อย่างใด

โกฮุนแสดงปฏิกิริยาในเชิงบวกอย่างมากต่อคำอย่าง “พิซซ่าหน้ามันฝรั่ง”, “จาจังมยอน”, “เนื้อวัว”, “จิ้งหรีด”, “ผีเสื้อ”, “ดอกทานตะวัน” และ “ด้วงกว่าง”

ในทางกลับกัน คำเฉพาะและชื่อเฉพาะ เช่น “ศิลปะร่วมสมัย”, “สปอนจ์บ๊อบ” และ “อ็องรี มาร์โซ” กลับกระตุ้นสภาวะจิตใจที่ซับซ้อนอย่างเห็นได้ชัด

ขณะที่คำอย่าง “ปลาหมึกยักษ์” หรือ “ฟันดาบ” กลับกระตุ้นการปฏิเสธอย่างรุนแรง

คิมฮีวอนยิ้มบาง ๆ ขณะมองโกซูยอลที่ดูค่อนข้างประหม่า กับโกฮุนที่ดูสบายใจ

“ไม่มีอะไรน่ากังวลมากค่ะ”

โกซูยอลถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

“ฮุน ตอนนี้หนูมีความสุขไหม?”

“ครับ”

คิมฮีวอนพยักหน้าแล้วหยิบผลการตรวจให้ดู

โกซูยอลเอียงคออย่างสงสัย

“แต่เหมือนยังไม่พอใจหมดนะครับ?”

“ปกติจะไม่มีใครได้คะแนนเต็มหรอกค่ะ ถ้าได้แบบนั้นกลับอันตรายมากกว่า สำหรับฮุน เขารู้วิธีจัดการกับความเครียดได้ดี ซึ่งในแง่ของพัฒนาการและแรงจูงใจ ความเครียดระดับหนึ่งก็มีประโยชน์นะคะ”

“อย่ากังวลมากเลยค่ะ”

“ดูสิคะ ตอนนี้กลับเป็นฮุนที่เป็นห่วงคุณปู่ซะเอง”

“อื้ม…”

“ผลการทดสอบด้านอื่นก็อยู่ในเกณฑ์ปกติทั้งหมดค่ะ”

ขณะเลื่อนเมาส์ดูข้อมูล คิมฮีวอนหันไปมองโกฮุน

“สิ่งที่ชอบและไม่ชอบของฮุนชัดเจนมาก และมีความคิดเชิงซ้อนสูง สิ่งนี้สะท้อนถึงภาวะอารมณ์ที่มั่นคง ปกติหากมีปัญหาทางจิตใจ คนไข้มักจะช้าหรือไวเกินไปในแง่ความรู้สึกค่ะ”

โกซูยอลพยักหน้า

“ฮุนพูดจามีเหตุผล และซื่อตรงกับความต้องการ ตอนนี้สิ่งที่ฮุนต้องการมากที่สุดก็คือคุณปู่ค่ะ”

โกซูยอลลูบหัวหลานเบา ๆ

“ฮุน อยากได้อย่างอื่นอีกไหม?”

“ของอร่อยครับ”

คำตอบของโกฮุนทำให้คิมฮีวอนหัวเราะ

“ใช่ค่ะ ฮุนสนใจเรื่องอาหารมาก แต่ก็ต้องระวังอย่าทานเยอะเกินไปนะ เพราะอาจไม่ดีต่อสุขภาพ”

“ครับ”

“เรื่องต่อไปเกี่ยวกับแวนโก๊ะ จากที่คุยกัน ดูเหมือนฮุนจะเริ่มลังเลกับเรื่องนั้นแล้วค่ะ”

พอคิมฮีวอนพูดจบ โกฮุนก็พยักหน้า

“ตอนนี้ฮุนรู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองมันไม่อาจอธิบายด้วยเหตุผลล้วน ๆ แต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหาร้ายแรงค่ะ”

“งั้นทำไม…”

โกซูยอลยังคงสงสัย ว่าทำไมหลานชายถึงคิดว่าตัวเองคือแวนโก๊ะ

เมื่อรู้ทันความคิดของเขา คิมฮีวอนจึงยกตัวอย่างขึ้นมา

“แนวคิดเรื่อง ‘ตัวฉัน’ เกิดจากการเรียนรู้ค่ะ”

โกซูยอลและโกฮุนเอียงคอไปในทิศทางเดียวกัน คิมฮีวอนแอบหัวเราะเล็กน้อย เพราะทั้งสองคนมีท่าทางคล้ายกันมาก

“ลองนึกภาพเด็กชายวัย 3 ขวบชื่อชอลซูนะคะ ถ้าถามเขาว่า ‘ชอลซูชอบสีฟ้าหรือสีแดงมากกว่ากัน?’ คิดว่าเขาจะตอบยังไงคะ?”

ทั้งคู่ส่ายหน้าพร้อมกัน

“เด็กคนนั้นจะตอบว่า ‘สีฟ้า’ หรือ ‘ชอลซูชอบสีแดง’ จะไม่พูดว่า ‘ฉันชอบ…’”

ทั้งสองทำหน้าไม่เข้าใจ แล้วเผยอปากเล็กน้อย

“เพราะเด็กยังไม่เข้าใจแนวคิดเรื่อง ‘ตัวฉัน’ จึงอ้างถึงตัวเองด้วยชื่อที่คนอื่นเรียก เช่น ‘ชอลซู’ แทนที่จะพูดว่า ‘ฉัน’ ค่ะ”

โกซูยอลที่กำลังครุ่นคิดพยักหน้าเบา ๆ ส่วนโกฮุนกะพริบตา

“เรามักพูดว่ามนุษย์คือสัตว์สังคมใช่ไหมคะ? เพราะแนวคิดเรื่องตัวตนของเราก็ถูกสร้างขึ้นจากสังคมรอบตัว ดังนั้นในสถานการณ์พิเศษแบบที่ฮุนกำลังเผชิญ เมื่อรอบข้างพูดถึงแวนโก๊ะอยู่เสมอ ก็ย่อมได้รับอิทธิพลค่ะ แต่จากผลการประเมิน ไม่เข้าข่ายอาการหลงผิดนะคะ”

“……”

“ที่ฮุนระบุชัดว่าตัวเองเป็นหลานของคุณปู่ นั่นแสดงว่าความสัมพันธ์นี้สำคัญกับเขามาก และเขาให้ค่าน้ำหนักสูง ความเข้าใจเรื่องตัวตนของเขาจะพัฒนาไปตามกระบวนการเข้าสังคม และปัญหานี้จะค่อย ๆ คลี่คลายค่ะ ที่จริงตอนนี้ฮุนก็ไม่ได้ยืนยันตัวเองว่าเป็นแวนโก๊ะแบบสุดโต่งแล้ว”

โกซูยอลยังคงมีข้อสงสัย

“แล้วคำพูดของคนอื่น ๆ จะส่งผลลบกับฮุนหรือเปล่าครับ?”

“จะบอกว่าไม่มีเลยก็ไม่ได้นะคะ แม้ดูเหมือนเขาจะรับมือได้ แต่ก็ยังไม่แน่นอนค่ะ”

“อืม... แล้วควรทำยังไงดีครับ?”

“มีวิธีหนึ่งคือการเผชิญซ้ำกับสถานการณ์เพื่อให้ชิน แต่วิธีนี้เริ่มถูกวิจารณ์ว่าไม่เหมาะค่ะ เพราะบางความเครียดก็ไม่อาจ ‘ชิน’ ได้จริง ๆ”

โกซูยอลพยักหน้าอีกครั้ง

“อีกวิธีคือ แยกออกจากต้นตอของความเครียดค่ะ เพราะเราเปลี่ยนตัวฮุนไม่ได้ ก็ต้องเปลี่ยนสิ่งแวดล้อมแทน”

คิมฮีวอนมองโกฮุนที่ดูเป็นห่วงคุณปู่ แล้วกล่าวต่อ

“ตอนนี้ฮุนรู้ดีว่าเขาเป็นใคร ถ้าเป็นเด็กคนอื่น ฉันอาจไม่แนะนำให้เข้าร่วมการให้คำปรึกษาแบบนี้เลยค่ะ”

“อืม…”

“ฮุนไม่เคยปฏิเสธว่าตัวเองเป็นโกฮุน หรือว่าเป็นหลานของคุณปู่ สิ่งที่คุณกังวลจะค่อย ๆ คลี่คลายไปเองตามเวลาค่ะ”

คิมฮีวอนประเมินสภาพของโกฮุนว่าเป็นเพียงอาการชั่วคราวของเด็กที่มีความรู้สึกลึกซึ้งและอ่อนไหว

“ไม่ต้องกังวลมากหรอกครับ”

โกฮุนตบหลังโกซูยอลเบา ๆ

ต่างจากความกังวลของโกซูยอล โกฮุนมีความสุขมาก และไม่ได้รู้สึกเครียดกับสิ่งภายนอกเท่าไรเลย

กลับกลายเป็นว่าเจ้าหลานคนนี้ห่วงคุณปู่เสียอีก น่ารักน่าชื่นใจจริง ๆ

“คุณหมอก็บอกแล้วว่าผมไม่ได้บ้า”

“ชิ… พูดอะไรแบบนั้น เด็กคนไหนจะบ้ากัน!”

“แต่ถ้าคิดว่าตัวเองคือจิตรกรที่ตายไปแล้วก็บ้าแล้วไม่ใช่เหรอครับ”

“ไอ้เด็กนี่ พูดอะไรไม่มีหูรูดอีกแล้วนะ! ถ้าพูดแบบนั้นอีกทีเดียว เดี๋ยวโดนคุณปู่ดุแน่!”

โกซูยอลกับโกฮุนเริ่มเถียงกันไปมาอย่างออกรส

คิมฮีวอนนึกถึงช่วงหลายวันที่ผ่านมา แล้วตัดสินใจว่า หากเป็นครอบครัวที่สุขภาพดีแบบนี้ ความสับสนของโกฮุนก็น่าจะคลี่คลายได้ในเร็ววัน

“จริง ๆ แล้วอาการของฮุนก็ดีมากค่ะ แทบไม่จำเป็นต้องทำอะไรเพิ่มเติมเลย ถ้าอยากพักใจ ช่วงปิดเทอมจะพาไปที่สงบ ๆ สักพักก็ไม่เลว”

“ครับ เข้าใจแล้วครับ”

โกซูยอลและโกฮุนกล่าวขอบคุณคิมฮีวอน

ไม่นานหลังจากนั้น

ระหว่างทางกลับบ้าน โทรศัพท์ของโกฮุนก็ดังขึ้น เป็นสายจากบังแทโฮ

“ครับ อาบัง”

–อือ ฮุนอา เรื่องที่พูดกันคราวก่อนเกี่ยวกับที่ดินน่ะ คิดว่าน่าจะต้องบอกท่านคณบดีด้วย เลยว่าจะไปที่บ้านหน่อย

“ตอนนี้กำลังกลับบ้านอยู่ครับ คุณปู่ ใช้เวลานานเท่าไหร่เหรอครับ?”

“ประมาณ 20 นาที? ตัวแทนบังเหรอ?”

“ครับ อาบัง ประมาณ 20 นาทีครับ”

–โอเค แล้วเจอกันนะ

“ครับ”

โกฮุนวางสายแล้ว

“เรื่องอะไรเหรอ? เกี่ยวกับรายการทีวีที่ถ่ายอยู่เหรอ?”

“เปล่าครับ เขาบอกว่าอยากซื้อที่ดิน เลยจะมาคุยกับคุณปู่ด้วย”

โกซูยอลกระพริบตา

“ที่ดิน?”

“ครับ”

“ที่ดินอะไร?”

โกฮุนอ้าปากจะพูด แต่ชะงักไปชั่วขณะ

เขาไม่สามารถบอกความจริงได้ว่ากำลังมองหาที่ดินไว้ หากวันหนึ่งถูกคุณปู่ไล่ออกไปอยู่คนเดียว

เวลาที่เขาคิดว่าจะสามารถเปิดเผยความคิดทุกอย่างได้โดยไม่ต้องปิดบัง ช่างสั้นนัก

“ทำไมเงียบไปล่ะ?”

เมื่อคุณปู่ถามย้ำ โกฮุนก็รีบหาข้ออ้างขึ้นมา

“ของขวัญเกษียณให้คุณปู่ครับ”

“…หืม?”

“พอคุณปู่เกษียณ เราไปอยู่ที่ที่อากาศดี ๆ ด้วยกัน วาดรูป ใช้ชีวิตเงียบ ๆ กันครับ”

โกซูยอลขมวดคิ้วเอียงศีรษะอย่างไม่เข้าใจ

แม้จะเคยได้ยินจากเพื่อนว่า หลาน ๆ ให้จดหมายเป็นของขวัญบ้าง คูปองนวดบ้าง หรือดอกไม้ที่พับจากกระดาษ แต่ไม่เคยได้ยินใครให้ที่ดินเป็นของขวัญเลยสักคน

“แล้วทำไมต้องเป็นเธอซื้อ? เธอมีเงินที่ไหน?”

“ผมมีเงินเยอะครับ”

“…ก็ใช่แหละ แต่ว่าหลานที่ไหนจะซื้อที่ดินให้คุณปู่เป็นของขวัญเกษียณกัน?”

เพราะไม่สามารถพูดได้ว่าเคยคิดจะอยู่คนเดียว โกฮุนจึงต้องพยายามทำให้โกซูยอลเชื่อให้ได้

“คุณหมอก็พูดแบบนั้นไม่ใช่เหรอครับ ว่าไปใช้ชีวิตอยู่ที่เงียบ ๆ จะดี”

โกซูยอลกระพริบตา

แม้คุณหมอจะบอกว่าไม่มีปัญหา แต่พอเห็นหลานที่เพิ่งตั้งสติได้ กลับต้องเผชิญหลายเรื่องเร็วเกินไปก็อดคิดไม่ได้

ตามที่คิมฮีวอนพูดไว้ ตลอดปีที่ผ่านมา โกฮุนได้รับข้อมูลมากมายและจึงสับสนอยู่บ้างในช่วงหนึ่ง

อีกไม่นานก็ปิดเทอมแล้ว การไปอยู่เงียบ ๆ ก็คงดีเหมือนกัน

“ก็ได้ งั้นเอาแบบนั้นก่อนละกัน ส่วนเรื่องที่ดิน ปู่จะหาดูเอง”

“แต่ของขวัญให้คุณปู่ จะให้คุณปู่เป็นคนซื้อได้ยังไงกันล่ะครับ”

“เฮ้อ เจ้าหนูนี่”

โกซูยอลหัวเราะเบา ๆ อย่างหมดคำจะพูด