กู้ฝานเดินมาที่โต๊ะทำงานของซูถง ขณะดูการเล่นเกมของซูถง เขาก็เอ่ยถึงเรื่องทำงานล่วงเวลาในคืนนี้

“คืนนี้มีนักลงทุนของบริษัทเราจะมา ดังนั้นต้องอยู่ทำงานต่ออีกนิดหน่อย ประมาณทุ่มนึงนะ”

“มื้อเย็นเราก็ทานที่บริษัทนี่แหละ”

ซูถงพยักหน้า “ไม่มีปัญหาค่ะ คุณกู้ เป็นนักลงทุนเทวดาของบริษัทเราหรือเปล่าคะ?”

กู้ฝานถึงกับอ้ำอึ้ง ไม่รู้จะตอบยังไงดี “นักลงทุนเทวดา? เอ่อ… ก็คงประมาณนั้นล่ะ แต่จะว่าไป เรียกว่า ‘นักลงทุนปีศาจ’ น่าจะเหมาะกว่านะ…”

“เอ๊ะ? เธอเล่นเกมนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงเก่งขนาดนี้!”

จู่ๆ กู้ฝานก็สังเกตเห็นว่าตัวเองดูการเล่นของซูถงไม่ออกแล้ว!

ซูถงควบคุมตัวละคร "ซิซีฟัส" ได้อย่างชำนาญ กระโดดข้ามแท่นลอยฟ้าได้อย่างคล่องแคล่ว พอลงพื้นก็หลบหลีกอุปสรรคเบื้องหน้าได้อย่างเฉียบคม การเล่นทั้งหมดเป็นไปอย่างต่อเนื่องไม่มีพลาด ผ่านด่านนี้ไปได้แบบสมบูรณ์แบบ!

นี่คือการเล่นของเธองั้นเหรอ?

ต้องรู้ไว้ว่าตอนสิบวันก่อน กู้ฝานยังเห็นเธอเล่นแล้วพลาดบ่อยอยู่เลย

ทำไมถึงพัฒนาขึ้นเร็วขนาดนี้?

กู้ฝานประหลาดใจ “เธอเล่นเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ซูถงไม่หันหน้ามอง แต่ยังคงจดจ่อกับหน้าจอเกมพลางตอบไปว่า “หืม? คุณกู้ ฉันเล่นไปเกือบ 150 ชั่วโมงแล้วนะคะ ฝีมือแค่นี้มันแปลกตรงไหนเหรอ…”

กู้ฝานขมวดคิ้ว “ไม่ใช่สิ เธอจะเล่นไป 150 ชั่วโมงได้ยังไง?”

เกมนี้เพิ่งทดสอบได้สองสัปดาห์ และวางขายมาแค่สามวัน รวมถึงมีสุดสัปดาห์สามครั้งตามเวลางานปกติแปดชั่วโมง เธอเล่นได้มากสุดก็แค่ 80 กว่าชั่วโมงเท่านั้น

150 ชั่วโมงนี่มาจากไหน?

ซูถงตอบแบบสบายๆ “หลังเลิกงานฉันก็กลับไปฝึกต่อค่ะ ช่วงเย็นกับวันหยุดสุดสัปดาห์ก็เล่นตลอด”

กู้ฝานถึงกับตกตะลึง “ไม่จำเป็นต้องทุ่มเทขนาดนั้นก็ได้…”

ซูถงตอบอย่างจริงจัง “ไม่ได้หรอกค่ะ ในฐานะหัวหน้าทีมทดสอบของบริษัท นี่คือความรับผิดชอบของฉัน ถ้าให้คนอื่นรู้ว่าหัวหน้าทีมทดสอบยังเล่นเกมไม่เป็น มันจะน่าอายมากเลยนะคะ

“แต่ว่าฉันโง่ไปหน่อย เล่นตั้งนานแล้วแต่บางครั้งก็ยังพลาดอยู่ดี”

กู้ฝานถึงกับอึ้งจนไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

หากเขาไม่รู้จักนิสัยของซูถงดีพอ เขาอาจคิดว่าเธอกำลัง "อวด" ก็ได้

เล่นไป 150 ชั่วโมงจนเก่งขนาดนี้ก็ถือว่าไม่ธรรมดาแล้วนะ!

ท้ายที่สุดแล้ว เกมนี้มีระดับความยากอยู่ชัดเจน!

“หรือว่า…ซูถงอาจไม่ใช่คนเล่นเกมไม่เก่ง? ที่เธอดูเล่นแย่ก่อนหน้านี้ นอกจากจะเป็นเพราะเวลาฝึกน้อยแล้ว อีกส่วนหนึ่งคือ…พรสวรรค์ในการเล่นเกมของเธอมันแปลกๆ?”

กู้ฝานเริ่มเกิดข้อสันนิษฐานที่ดูจะเกินจริงขึ้นมา

ในสัปดาห์แรกของการทดสอบ กู้ฝานเคยแอบสังเกตวิธีเล่นเกมของซูถง พบว่าเธอไม่มีพรสวรรค์ด้านเกมอย่างเห็นได้ชัด มือไม่ค่อยแม่น และยังไม่ค่อยเข้าใจกลไกของเกมอีกด้วย

นี่เป็นจุดอ่อนตามธรรมชาติของซูถงในเรื่องเกม และนี่ก็เป็นเหตุผลหลักที่กู้ฝานเลือกเธอมาเป็นหัวหน้าทีมทดสอบ

คนที่ไม่ค่อยเข้าใจกลไกของเกม ย่อมไม่สามารถหา "บั๊กสำคัญ" ที่กู้ฝานซ่อนไว้ได้ ซึ่งก็จะไม่ทำให้แผนการของกู้ฝานพัง

แต่ก็อย่างที่เขาว่าไว้ “เมื่อพระเจ้าปิดประตูบานหนึ่ง ย่อมเปิดประตูอีกบานหนึ่งให้เสมอ”

ซูถงกลับมีจุดเด่นที่เหนือกว่าคนทั่วไป นั่นคือ “ความอดทนและความพยายาม!”

ในเวลา 17 วัน เธอเล่นไป 150 ชั่วโมง แม้แต่หลังเลิกงานก็ยังเล่นต่อเนื่อง หากเป็นเกมอื่นก็พอเข้าใจได้ แต่เกมนี้คือเกมที่ทำให้ผู้เล่นต้อง “ทนทุกข์” อย่างแท้จริง!

ยิ่งไปกว่านั้น ซูถงยังไม่รู้เลยว่ามี "เร่งความเร็ว" และ "มังกรสะบัดปีก" ซึ่งเป็นบั๊กที่ทำให้เกมง่ายขึ้น แต่เธอก็ยังเล่นต่อไปได้อย่างไม่ย่อท้อ

นี่แสดงให้เห็นว่า ทัศนคติและความอดทนของเธอนั้นสูงจนเกินคาด และสิ่งนี้ก็นับเป็นพรสวรรค์ในการเล่นเกมรูปแบบหนึ่ง

พรสวรรค์ของผู้เล่นนั้นมีหลายแบบ บางคนเรียนรู้เร็วและเก่งขึ้นในทันที แต่ขาดความอดทน พอเจออุปสรรคก็ถอดใจหรือเปลี่ยนเกมเล่น ส่วนบางคนแม้จะเริ่มต้นได้ช้า แต่ด้วยความมุ่งมั่นและความพยายาม ในระยะยาว พวกเขาจะเป็นคนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของเกมนั้นได้

และนี่ก็คือพรสวรรค์อีกชนิดหนึ่ง

เห็นได้ชัดว่า พื้นฐานทักษะนี้ของซูถง หากเพิ่ม "เร่งความเร็ว" และ "มังกรสะบัดปีก" เข้าไปด้วยล่ะก็ ผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร?

นี่แสดงให้เห็นว่าทัศนคติและความอดทนของเธอดีถึงขั้นน่าตกใจเลยทีเดียว

และนี่ จริง ๆ แล้วก็ถือเป็นพรสวรรค์ในการเล่นเกมประเภทหนึ่ง

สำหรับเกมเดียวกัน บางคนเริ่มต้นได้เร็ว โดดเด่นขึ้นมาได้ทันที แต่ขาดความอดทน พอเจออุปสรรคก็ล้มเลิก หรือเปลี่ยนไปเล่นเกมอื่น ส่วนบางคนแม้จะเริ่มช้ากว่า แต่ก็มีความพยายามและความสม่ำเสมอ

หากยืดเวลาให้นานออกไป คนประเภทหลังนี่แหละ ที่จะสามารถยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดของเกมได้ในท้ายที่สุด

และนี่ก็ถือเป็นพรสวรรค์รูปแบบหนึ่งเช่นกัน

ชัดเจนเลยว่า คุณสมบัติแบบนี้ของซูถงมีส่วนช่วยอย่างมากในเรื่องการเรียน ไม่แปลกใจเลยที่เธอเป็นนักเรียนหัวกะทิ

ถ้าพื้นฐานแบบนี้ได้เสริมด้วย "เร่งความเร็ว" กับ "มังกรสะบัดปีก" จะเป็นยังไงนะ?

ต้องยอมรับเลยว่าซูถงเชื่อฟังจริง ๆ ก่อนหน้านี้กู้ฝานบอกให้เธอเล่น เส้นทางสู่นรก ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องดูคู่มือ เธอก็ไม่ดูจริง ๆ แม้กระทั่งเกม ซิซีฟัส เธอก็ยังคงเล่นเองโดยไม่เปิดดูคู่มือ

ไม่อย่างนั้น เมื่อคืนเธอน่าจะได้เห็นวิดีโอ ‘มังกรมองบน’ ไปแล้ว

คิดมาถึงตรงนี้ กู้ฝานจึงพูดขึ้นว่า: “พอแค่นี้ก่อน ไม่ต้องฝึกต่อแล้ว เปิดเว็บวิดีโอ แล้วค้นหาคลิปสตรีมสดของอาจารย์ติงดู”

ตอนแรกกู้ฝานคิดว่าซูถงจะตื่นเต้นหลังได้เห็นการเล่นของอาจารย์ติง แต่ไม่น่าเชื่อว่าเธอกลับดูหดหู่ อารมณ์ดิ่งลงต่ำอย่างเห็นได้ชัด

กู้ฝานแปลกใจเล็กน้อย: “เป็นอะไรไปน่ะ?”

ซูถงชี้ไปที่คลิปสอน ‘มังกรสะบัดปีก’ บนหน้าจอ: “คุณกู้คะ ฉันทำผิดพลาดใช่ไหม... ทำไมบั๊กใหญ่ขนาดนี้ฉันถึงทดสอบไม่เจอ...”

สีหน้าของเธอดูหดหู่มาก

ถึงแม้ในอินเทอร์เน็ตจะยังคงถกเถียงกันอย่างดุเดือดว่า "เร่งความเร็ว" และ "มังกรสะบัดปีก" เป็นบั๊กหรือไม่ แต่ซูถงที่เคยอ่านแผนการออกแบบมาก่อนก็รู้ดีว่าในแผนการนั้นไม่มีฟีเจอร์สองอย่างนี้เลย

เธอจึงรู้สึกว่าตัวเองไม่เหมาะสมกับตำแหน่งหัวหน้าทีมทดสอบ

กู้ฝานทั้งขำทั้งอ่อนใจ นี่เธอรู้สึกผิดเพราะความรับผิดชอบมากเกินไปหรือเนี่ย?

เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องคิดมากขนาดนั้นเลย!

ในความเป็นจริง เหตุผลที่กู้ฝานให้ซูถงมาเป็นหัวหน้าทีม ก็เพราะเธอหาบั๊กไม่เจอไง!

แต่กู้ฝานก็รู้ดีว่าเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นอีกบ่อย ๆ ดังนั้นครั้งนี้จะต้องแก้ไขให้เหมาะสม

ซูถงคือพนักงานคนแรกของเขา แถมยังนั่งตำแหน่งหัวหน้าทีมทดสอบที่สำคัญมาก เกี่ยวกับปัญหาบั๊กนี้ ทั้งสองฝ่ายต้องมีความเข้าใจตรงกัน เพื่อที่จะร่วมมือกันสร้าง นี่เทียนถัง ให้กลายเป็นบริษัทเกมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก ทำลายแผนการของลิลิธให้พังทลาย

คิดได้เช่นนี้ กู้ฝานก็ปลอบเธอว่า: “เรื่องนี้เธอไม่ต้องรู้สึกผิดเลยนะ”

ซูถงแสดงท่าทีแปลกใจเล็กน้อย: “เอ๋? หรือว่านี่ไม่ใช่บั๊ก แต่เป็นกลไกที่คุณกู้วางแผนไว้แล้วเหรอคะ?”

กู้ฝานรีบส่ายหัว: “นั่นเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด”

ถึงแม้ว่าลิลิธจะไม่สามารถลงมาบนโลกในเวลากลางวัน แต่กู้ฝานก็ไม่มั่นใจว่าเธอจะมี ‘สายลับ’ บนโลกหรือไม่

เพื่อความปลอดภัย กู้ฝานสามารถให้คำใบ้ที่ชัดเจอบางส่วนกับคนที่ไว้ใจได้ แต่จะไม่มีวันยอมรับต่อหน้าใครทั้งนั้นว่า ‘กระสุนโค้ง’ กับ ‘มังกรสะบัดปีก’ เป็นกลไกที่เขาออกแบบไว้ล่วงหน้า เขาจะต้องยืนยันให้หนักแน่นว่าสิ่งเหล่านี้คือบั๊ก

ไม่เช่นนั้นอาจโดนลิลิธลงโทษด้วยสัญญาได้

ซูถงกลับหดหู่ลงอีกครั้ง: “แบบนี้ก็แปลว่า มันเป็นบั๊กจริง ๆ ที่ฉันทดสอบไม่เจอ...”

กู้ฝานไอเบา ๆ สองครั้ง: “เหตุผลที่เธอรู้สึกผิด ก็เป็นเพราะเธอเข้าใจงานทดสอบเกมนี้ยังไม่ลึกซึ้งพอ”

ซูถงแปลกใจ: “ทำไมล่ะคะ? งานทดสอบเกมมันก็แค่ง่าย ๆ ไม่ใช่เหรอ แค่ทดสอบอย่างจริงจัง ทำให้เกมไม่มีบั๊กเท่านั้นเอง”

กู้ฝานส่ายหัวอย่างมีนัยยะแล้วพูดว่า: “นั่นเป็นแค่ข้อกำหนดของบริษัทเกมทั่วไปที่ไม่มีคุณภาพ แต่บริษัทของเราน่ะ...ไม่เหมือนใคร!”

ซูถงมองเขาด้วยความสงสัย: “แล้วข้อกำหนดของบริษัทเราคืออะไรคะ?”

กู้ฝานเรียบเรียงคำพูดเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า: “ง่าย ๆ เธอต้องทำให้ได้ 3 ข้อนี้

“ข้อแรก เธอต้องเข้าใจว่าเราก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา ไม่ใช่พระเจ้า ฉันเขียนโค้ดที่ไม่มีบั๊ก 100% ไม่ได้ และเธอก็ไม่สามารถทดสอบจนพบทุกบั๊กในเกมได้

“เราทำได้แค่ในขอบเขตที่ทำได้ โดยไม่รู้สึกผิดกับตัวเอง ส่วนสิ่งที่เกินความสามารถของเรา ก็ไม่จำเป็นต้องบังคับฝืนทำ

“ข้อที่สอง เธอต้องเข้าใจว่า เกมเป็นสิ่งที่เต็มไปด้วยเรื่องราวลี้ลับ บ่อยครั้งที่เกมจะฮิตขึ้นมาหรือดับลงไปอย่างไร้เหตุผล และการที่ผู้เล่นค้นพบวิธีเล่นนอกกรอบที่นักออกแบบคาดไม่ถึง ก็เป็นเรื่องปกติ

“เธอรู้ไหมว่า นักออกแบบเกมประเภทไหนที่ผู้เล่นเกลียดที่สุด?

“พวกเขาเกลียดนักออกแบบที่ ‘สอนผู้เล่นเล่นเกม’ ซึ่งคนพวกนี้มีลักษณะเด่นคือ พอเห็นผู้เล่นเจอวิธีเล่นนอกกรอบ พวกเขาจะหาทางขัดขวางและแก้ไขทันที

“ในมุมหนึ่ง การที่ผู้เล่นพบวิธีเล่นที่อยู่นอกกรอบของกฎเกมนั้น ถือเป็นของขวัญจากสวรรค์ ทำให้เกมมีความเป็นไปได้ที่มากขึ้น

“ถ้าไม่คว้าโอกาสนี้ไว้แล้วกลับไปแก้ไข นั่นแหละคือหายนะของนักออกแบบเกม

“ข้อที่สาม เธอเป็นผู้ทดสอบเกม และยังเป็นนักออกแบบเกมในอนาคต ไม่ว่าจะเป็นการทดสอบหรือการออกแบบ สิ่งสำคัญไม่ใช่การ ‘คาดการณ์ล่วงหน้า’ แต่คือการ ‘ตามน้ำให้เป็น’

“พูดอีกอย่างคือ แทนที่จะเสียใจว่าทำไมไม่เจอบั๊กนี้ก่อน สู้มองว่ามันเป็นโชคชะตาหรือของขวัญจากสวรรค์ แล้วศึกษามันให้ดี ใช้มันให้เป็นประโยชน์ ทำความเข้าใจว่าทำไมผู้เล่นถึงชอบ จนกระทั่งเชี่ยวชาญกว่าผู้เล่นซะอีก

“นี่ต่างหากที่เป็นทัศนคติที่ควรมี”