“ได้แล้ว!”

ชาชีฮยอนกระโดดเหยงๆ ด้วยความดีใจที่ถูกรางวัลเงินสด 3,000 ยูโร

เพิ่งจะเริ่มจับงานศิลปะได้ไม่นาน แต่เพราะตั้งใจศึกษามาตลอด เลยทายผลงานและศิลปินได้เยอะกว่าคิด

เดิมทีเป็นเด็กหัวดีอยู่แล้ว ทีนี้ยังเชื่อมโยงผลงานกับศิลปินได้ด้วย

แม้พอทำตามเงื่อนไขครบแล้ว ต่อจากนั้นจะเป็นการจับฉลากตามดวงก็เถอะ น่าเอ็นดูจริงๆ

ว่าแต่ ถ้วยรางวัลนี่จะเอายังไงดี

มาร์โซที่ตามปกติทำตัวอวดเก่งไม่เบา พอจบสุนทรพจน์ก็หายไปไหนไม่รู้

กิจกรรมจับฉลากทายศิลปินก็จบแล้ว ทีนี้คงเหลือแค่ปาร์ตี้ที่ SNBA จัด ไม่รู้จะได้เจอกันที่นั่นไหม

เดี๋ยวค่อยโทรหาแล้วกัน

“มิสเตอร์โก! ขอความรู้สึกสักคำหน่อยครับ!”

“ช่วยบอกให้ชัดหน่อยได้ไหมว่าคุณเตรียมทำอะไรกับอ็องรี มาร์โซ!”

“ท่านเคานต์โกซูยอล! หลานชายคว้ารองชนะเลิศ ความรู้สึกตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ!”

“แผนต่อไปเป็นอย่างไร!”

พองานจบ อยู่ๆ บรรดานักข่าวก็กรูเข้ามา จนผมตกใจ

“สักครู่ครับ! เราจะจัดที่สำหรับสัมภาษณ์แยกต่างหาก รบกวนตอนนั้นนะครับ”

บังแทโฮออกหน้ามาขวางนักข่าวให้

“เอายังไงดี”

คุณปู่ถามว่าหมายถึงจะไปห้องจัดเลี้ยงไหม

คงร้องไห้มามาก รอบดวงตาแดงไปหมด

“วันนี้ผมอยากพักครับ”

ถึงจะเสียดายอาหารอร่อยๆ ในงานเลี้ยง แต่เพราะความตึงเครียดคลายลง หรือเพราะไปปะทะกับมาร์โซมาก็ไม่รู้ รู้สึกล้าเหลือเกิน

“งั้นก็ดี ต่อไปคงยุ่ง พอมีเวลาก็ควรพัก”

“ขากลับซื้อพิซซ่าเข้าไปกินได้ไหมครับ”

ปกติท่านว่าอาหารดึกไม่ดีต่อสุขภาพ แต่วันที่น่ายินดีแบบวันนี้ น่าจะพอได้ เลยลองถามดู เห็นท่านทำท่าคิด

“ดึกแล้ว ไม่รู้จะยังมีไหมนะ”

“อ่า”

คุณปู่หัวเราะแผ่วๆ

“ถ้าหาดูก็คงมีแหละ”

ผมหัวเราะด้วยใจเบิกบาน แล้วคุณปู่ก็กอดผมแน่น

“ยินดีด้วยนะ”

ผมก็กอดท่านแน่นตอบ

* * *

หนึ่งสัปดาห์หลังจบการประกวดอาร์นูโว

อย่างที่คุณปู่บอก จริงๆ แล้วเป็นสัปดาห์ที่ยุ่งสุดๆ

ผมเตรียมใจไว้แล้ว แต่ความสนใจที่ท่วมท้นเกินคาด ทำเอาต่อให้มีสักสามร่างก็คงยังไม่พอ

วันนี้แค่เซ็นลายเซ็นราวสองชั่วโมงก็หมดแรง

ถ้าไม่ใช่เพราะความสุขที่ได้พบแฟนๆ ต่อให้ได้เงินมากแค่ไหน ผมก็คงปฏิเสธไปแล้ว

“เหนื่อยล่ะสิ”

บังแทโฮถามด้วยความเป็นห่วง

ไม่น่าแปลกใจ เพราะผมถูกสื่อมากมายเรียกไปสัมภาษณ์ วุ่นกับงานที่สมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสเป็นเจ้าภาพ รวมถึงรายการวิทยุและ TV จนหัวหมุน

ถึงจะได้เงิน แถมยังได้เล่าเรื่องของตัวเองเต็มที่ก็ดีอยู่หรอก แต่เหนื่อยจนไม่มีแรงตามดูซีรีส์ด้วยซ้ำ แค่นี้ก็คงไม่ต้องพูดอะไรมากแล้ว

ถ้าไม่ได้บังแทโฮช่วยคัดงานที่สำคัญจริงๆ ให้ คงทนไม่ไหวแน่

“วันนี้เอาแค่นี้แล้วพักกันเถอะ”

“ครับ”

ตั้งแต่สัปดาห์หน้าก็มีงานกองพะเนินรออยู่แล้ว

งานซาลงของ SNBA ปี 2028 ที่จะได้เข้าร่วมในฐานะรองชนะเลิศการประกวดอาร์นูโว แค่ไปนั่งประจำที่ก็พอ แต่หลังจากนั้นยังต้องช่วยมาร์ติน แยนเซนถ่ายทำสารคดีอีก

ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่ปีหน้าผมวางแผนจะมาเรียนต่อ ก็ต้องสอบเกี่ยวกับการสมัครเข้าเรียนด้วย

ทั้งปีที่แล้วกับปีนี้ผมแทบไม่ได้ไปโรงเรียนอย่างเป็นเรื่องเป็นราว จะสอบผ่านไหมยังน่าสงสัย

ถ้ามีเวลาสักสามเดือนเต็มๆ ก็น่าจะพอเตรียมตัวได้อยู่ แต่ไม่รู้เวลาจะอำนวยไหม

“แล้วคุณปู่ล่ะครับ”

“ได้รับการติดต่อจากคุณมาร์โลแล้วเลยออกไป”

ผมนึกถึงคำของปิแอร์ มาร์โลที่บอกว่าจะช่วยแนะนำโรงเรียนกับบ้าน

ยังไงเสีย เขาอยู่ปารีส ก็น่าจะบอกสิ่งที่ผมหรือคุณปู่ยังไม่รู้ได้ดี

“บอกว่าจะกลับมาก่อนจบรอบออกอากาศครั้งหน้า”

ผมพยักหน้าแล้วขึ้นรถ

เรามุ่งหน้าไปสถานี TF1 ซึ่งเป็นสถานีที่ใหญ่ที่สุดในฝรั่งเศส

ได้ยินว่าสตูดิโอกับสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในเมืองบูลอญ-บียองกูร์ชานปารีส คงใช้เวลาเดินทางสักหน่อย

มองบังแทโฮที่กำลังขับรถอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกว่าเขาเองก็ดูเหนื่อยเล็กน้อย

มาอยู่ปารีสก็สองสัปดาห์เข้าไปแล้ว จะให้ไม่ล้าก็คงยาก

ชาชีฮยอนที่ได้มาเที่ยวแบบไม่ต้องกังวลอะไร พอถึงเวลาจะกลับบ้านก็ยังบอกว่าอยากกลับเร็วๆ เลย

“ไหวไหมครับ”

“อะไรล่ะ”

“ถ้าต้องมาอยู่ปารีส อาจลำบากได้นะครับ”

ผมน่ะอยากขยายขอบเขตการทำงานเลยตั้งใจมาเรียนต่อ แต่บังแทโฮจะให้มาทำงานประจำที่ปารีสโดยทิ้งครอบครัวไว้ก็คงยาก

ไปทำงานต่างเมืองสักครั้งสองครั้งยังพอได้ แต่ถ้าบ่อยๆ เข้า ก็คงเหนื่อยล้า

บังแทโฮยิ้มกว้าง

“ผมคิดไว้ตั้งแต่แรกแล้วแหละ จะเป็นปารีส ลอนดอน หรือไม่ก็นิวยอร์กก็ไม่รู้หรอกนะ แค่อยู่ๆ มามันก็เร็วไปหน่อย”

เขาเป็นคนที่ยอมลาออกจากงานมั่นคงเพื่อมาทำงานกับผม จิตใจผมเลยไม่ค่อยสบาย

“มันเป็นเรื่องดีนะ ศิลปินที่ฉายแววแป๊บเดียวแล้วหายไปก็เยอะ โดยเฉพาะศิลปินอายุน้อยๆ ยิ่งเยอะ”

เพราะความเป็น “เด็ก” เลยถูกจับตามองอยู่พักหนึ่ง แล้วพออายุมากขึ้นก็ค่อยๆ ถูกลืม คนแบบนั้นมีไม่น้อย

นอกจากเรื่องความสามารถส่วนตัวหรือภาระกดดันแล้ว ยังมีเรื่องความผันผวนของมูลค่าศิลปินกับผลงานด้วย

ศิลปินที่อนาคตยังไม่ชัดเจน ย่อมไม่อาจเรียกความสนใจจากคนที่มองผลงานเป็นสินทรัพย์เพื่อการลงทุนได้

อ็องรี มาร์โซกำลังพยายามเปลี่ยนสภาพแวดล้อมแบบนั้น และผมเองก็หวังว่าสักวันหนึ่งมันจะดีขึ้นเหมือนกัน

“อย่ากังวลเกินไปเลย จะไม่เป็นไรแน่นอน แล้วถ้าจะได้ทำงานกับนายด้วยละก็ เรื่องแค่นี้ฉันทนได้อยู่แล้ว”

คุณปู่เป็นห่วงว่าบังแทโฮจะมีรายได้ไม่พอ

ถึงจะมีไฟแค่ไหน แต่ในเมื่อมีครอบครัวแล้ว อย่างน้อยก็ต้องมีรายได้ที่พอมั่นคงบ้าง ท่านพูดไว้แบบนั้น

คำนวณดูแล้ว ปีนี้เงินที่จะตกถึงมือเขารวมๆ ราวๆ 34 ล้านวอน

จากนั้นก็ต้องจ่ายภาษี ค่าบริหารสำนักงาน แล้วพอมาอยู่ปารีสนานๆ แบบนี้ ค่าตั๋วเครื่องบินไปกลับ ค่าที่พัก ค่าอาหาร มีแต่รายจ่ายสารพัด

ถ้าอยู่คนเดียวยังพอว่า แต่สำหรับครอบครัวสามคน คงลำบาก

จะจัดนิทรรศการบ่อยๆ ก็ได้อยู่หรอก แต่ไม่มีทางปั๊มงานระดับจัดแสดงออกมาได้ทันที

ถ้าจะเพิ่มงานภายนอกก็ยิ่งเหนื่อย แถมกลับทำให้เวลาสร้างงานน้อยลง กลายเป็นเสียระยะยาว

สุดท้ายคงต้องกันเงินให้ต่างหาก

“รถติดแฮะ หลับซะหน่อยสิ”

ต่อให้เขาไม่บอก ผมก็เริ่มง่วงอยู่แล้ว

“งั้นผมขอหลับแป๊บเดียวนะครับ”

“อือ”

ผมหลับตาลง

“ฮุน ตื่นเถอะ ถึงแล้ว”

“……?”

เหมือนจะพริ้มตาไปนิดเดียว พอลืมตาขึ้นก็พบว่าเวลาแทบไม่ได้ผ่านไปเลย ทั้งที่รถติด แต่ก็ใช้เวลาแค่ 30 นาที

พออัดรายการเสร็จวันนี้ จะไปกินมื้อเย็นดีๆ แล้วพรุ่งนี้นอนยาวถึงเที่ยงเลยก็แล้วกัน

“สวัสดีครับ ผมมีนัดออกรายการ ‘รายการอัลฟองส์ เมนดี้’ ครับ”

ทันทีที่บังแทโฮเอ่ยกับพนักงานต้อนรับ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งพรวดเข้ามา

“แฮ่กๆ ขอโทษจริงๆ ครับ ผมควรจะรอคุณตรงเวลาพอดีเลย”

ไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกไปเองหรือเปล่า ช่วงนี้ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็มักถูกปฏิบัติแบบทำให้เกร็งอย่างนี้ตลอด

“พวกเราเพิ่งมาถึงเองครับ”

ผมยิ้มแล้วเอื้อมมือไปจับ

* * *

TF1 เป็นสถานีโทรทัศน์แห่งแรกของโลก และแม้ในปี 2028 ซึ่งสื่อดิจิทัลครองตลาดโทรทัศน์ TF1 ก็ยังรักษาสถานะไว้ได้ด้วยการตลาดเชิงรุกและคอนเทนต์ที่แข็งแรง

ในบรรดารายการต่างๆ ทอล์กโชว์ที่อัลฟองส์ เมนดี้ คนดังยอดนิยม เป็นผู้ดำเนินรายการ ทำเรตติงเกิน 30% ทุกตอน เรียกว่าเป็นรายการฮิตสุดๆ

วันนี้พวกเขาเชิญแขกพิเศษมา จึงยิ่งดึงดูดความสนใจมากกว่าปกติ

“ทุกคนน่าจะยังจำการประกวดอาร์นูโวที่ทำให้ปารีสคึกคักกันไปเมื่อไม่นานนี้ได้”

เมื่อสัญญาณขึ้น พิธีกร อัลฟองส์ เมนดี้ ก็เริ่มรายการด้วยน้ำเสียงสบายๆ

“ตอนประกวด หลายคนคงอยากรู้กันมากเพราะว่าไม่มีการเปิดเผยตัวเจ้าของผลงานจนถึงท้ายสุด วันนี้เราจะได้พบกับเจ้าของ ‘ระลอกคลื่นฤดูร้อน’ โกฮุนกันครับ”

ตามด้วยคำแนะนำตัวของอัลฟองส์ เมนดี้ โกฮุนก็ปรากฏตัวบนเวที

ผู้ชมในสตูดิโอส่งเสียงเชียร์กึกก้อง และอัลฟองส์ เมนดี้ก็ลุกจากที่นั่งขึ้นมาต้อนรับโกฮุนด้วยความยินดี

“รบกวนทักทายผู้ชมทางบ้านหน่อยครับ”

“สวัสดีครับ ผมโกฮุนครับ เป็นจิตรกรครับ”

“จิตรกร จิตรกร”

อัลฟองส์ เมนดี้พูดตามคำของโกฮุน

โกฮุนยกคิ้วแสดงความสงสัยเล็กน้อย

“ด้วยอาชีพผมได้เจอคนทำงานศิลป์มามากมาย รวมถึงสายทัศนศิลป์ด้วย ส่วนใหญ่จะแนะนำตัวว่าเป็นศิลปิน คนที่บอกว่าตัวเองเป็นจิตรกรแบบนี้ นานๆ จะได้ยินทีนะครับ”

โกฮุนพอเข้าใจที่อัลฟองส์พูดก็เอ่ยตอบ

“ทุกวันนี้คำว่า ‘ทัศนศิลป์’ ไม่ได้หมายถึงแค่การวาดรูปอย่างเดียวแล้วครับ มีทั้งศิลปะจัดวาง การแสดงสด ประติมากรรม ไปจนถึงการใช้ทั้งพื้นที่รวมเสียงด้วย คำว่า ‘ศิลปิน’ อาจจะเหมาะกว่าในหลายกรณี”

อัลฟองส์ เมนดี้ที่จับประเด็นสำคัญได้ ชี้นิ้วไปในอากาศ

“แต่ทั้งที่คิดอย่างนั้น คุณถึงยังบอกว่าตัวเองเป็นจิตรกรสินะครับ”

“ครับ ผมไม่ใช่คนที่ ‘ทำ’ ศิลปะ แต่เป็นคนวาดภาพครับ”

อัลฟองส์ เมนดี้ยิ้มบางๆ

“ดูท่าวันนี้เราจะได้คุยกันอย่างสนุกเลย เดี๋ยวพักโฆษณาก่อนแล้วค่อยเริ่มกันครับ”

└รู้สึกว่าโกฮุนเหมือนจะอ้วนขึ้น แต่วันนี้กลับดูผอมแฮะ ㅠㅠ

└คงเพราะช่วงนี้ยุ่งมากมั้ง เดี๋ยวนี้ไม่มีที่ไหนที่เขาไม่ไปออกเลย

└ยังเด็กอยู่ด้วย กลัวจะหักโหมเกินไปหรือเปล่า

└มีโกซูยอลอยู่ด้วยนั่นแหละ เขาคงดูแลกันได้ล่ะ คนที่รักโกฮุนยิ่งกว่าอะไร

└อ้ย บ้าเอ๊ย พวกนายฟังออกกันหมดเหรอ? ไม่มีซับเหรอเนี่ย?

└รายการสดจะเอาซับจากไหนล่ะ 5555

└เดี๋ยวคงมีซับลงคอมมูนิตี้อย่างเป็นทางการมั้ง ช่วงนี้มีใครสักคนขยันทำซับมาให้ตลอด

└ไม่คิดเลยว่าจะมาติ่งจิตรกร แถมเชียร์เด็กเกาหลีแล้วดันอยากเรียนภาษาฝรั่งเศสอีก โคตรไม่คาดคิด

└นึกถึงตอนที่สัดส่วนคนเลือกภาษาเยอรมันเป็นภาษาที่สองในสอบเข้ามหาลัยพุ่งเพราะแพโดบิน 5555

└ทุกคนดูกันจากไหนอยู่?

อัลฟองส์ เมนดี้วางแขนพาดบนโต๊ะแล้วถาม

“อยากรู้ว่าคุณมองความต่างระหว่าง ‘ศิลปิน’ กับ ‘จิตรกร’ ยังไงครับ”

น้ำเสียงของอัลฟองส์ไม่โอ้อวด

ด้วยท่าทีสบายๆ เหมือนคุยกันในชีวิตประจำวัน ทำให้โกฮุนตอบได้อย่างผ่อนคลาย

“เป็นเรื่องที่ผมคุยสรุปกับคุณปู่ไว้ครับ ผมคิดว่าศิลปะไม่ใช่สิ่งที่เรา ‘ทำ’ แต่มัน ‘กลายเป็นศิลปะ’ ขึ้นมาเองครับ”

“กลายเป็น?”

“ถ้ามีใครบอกว่าภาพของผมเป็นศิลปะ มันก็กลายเป็นศิลปะขึ้นมาได้ ดังนั้นผมเลยเป็นจิตรกร ไม่ใช่ศิลปินครับ”

“คำพูดเท่มากครับ ปกติคุยกับคุณปู่บ่อยไหมครับ”

“แน่นอนครับ โดยปกติก็ทะเลาะกันเรื่องกินนี่แหละ”

อัลฟองส์เบิกตากว้าง

“ฮะฮะ จิตรกรระดับสุดยอดสองท่านทะเลาะกันเรื่องกินหรือครับ?”

“คุณปู่ชอบอาหารเค็ม แต่ผมชอบของมันๆ หรือไม่ก็หวานๆ ครับ”

“ทั้งสองท่านไม่ได้ทานอาหารสุขภาพกันเลยนะครับ”

“ใช่ครับ”

“ปกติชอบทานอะไรกันบ้างครับ?”

“ปกติผมกินอาหารเกาหลีครับ อย่างซุปกิมจิหรือผักลวกคลุกเครื่อง แล้วก็กินกับเนื้อ”

“อาหารเกาหลีเหรอ ผมเคยลองบิบิมบับนะครับ กิม…ชิ…จิเก? ออกเสียงถูกไหมครับ?”

“สุดยอดเลยครับ คิมชีจีแก”

“ซุปกิมจิคืออาหารแบบไหนเหรอครับ?”

“เป็นอาหารประเภทซุปที่ทำจากกิมจิที่หมักจนได้ที่ครับ ผมชอบแบบที่ใส่สันคอหมูเยอะๆ”

“อ๋อ กิมจิ ผมรู้จักครับ ผมนึกว่าเป็นอะไรคล้ายสลัด ที่แท้เอาไปทำเมนูซุปได้ด้วยเหรอ?”

“ได้สิครับ วิธีทำมีหลายแบบมาก จะเอาไปผัดกับข้าวก็ได้ หรือเอาไปนึ่งกับเนื้อก็มี ก็อย่างว่า เป็นอาหารดั้งเดิมของเรา”

“สรุปว่าคุณชอบอาหารดั้งเดิม แล้วเห็นมีบทความบอกว่าคุณชอบพิซซ่ามันฝรั่งด้วยใช่ไหมครับ?”

“ครับ แป้งที่บ่มดีๆ ทามายองเนส วางมันฝรั่ง ชีส กับเบคอน การจับคู่นั้นมันเหมือนเมฆของโกลด มอแนเลยครับ”

“เดี๋ยวก่อนนะครับ พิซซ่ามันฝรั่งเหมือนเมฆของมอแนงั้นเหรอ?”

“หมายถึงให้ความรู้สึกสงบ และสมบูรณ์แบบครับ”

อัลฟองส์ส่ายหน้าแล้วยิ้มกว้าง

“ดูท่าวันนี้สัมภาษณ์คงยากหน่อยนะครับ”