การจับสลากรอบที่สอง

ลำดับการแสดงถูกกำหนดเรียบร้อยแล้ว

ราชีนีบุปผาได้ขึ้นแสดงเป็นคนแรก

ตามด้วยการร้องเพลงของต้นหลิวริมแม่น้ำ

ทุเรียนระเบิดจับสลากได้ลำดับที่สาม

ราชันย์ร้อยหน้าได้ลำดับสุดท้ายอีกครั้ง

หลินจือไป๋ไม่ได้ใส่ใจเรื่องลำดับการแสดงมากนัก ในตอนนี้เขากำลังลังเลว่าเพลงไหนที่ควรจะร้องเพื่อมอบให้กับแม่ของเขา เพราะก่อนหน้านี้เพื่อความไม่ประมาท เขาได้เตรียมซ้อมไว้ถึงสามเพลงด้วยกัน

"ค่อยตัดสินใจตามสถานการณ์ก็แล้วกัน!"

หลินจือไป๋หรี่ตาลง เขาไม่ได้แค่คิดเล่น ๆ เพราะเขาต้องการคว้าตำแหน่งแชมป์ในรอบนี้จริง ๆ เขาต้องการให้ทีมแดงทำผลงานได้อย่างสมบูรณ์แบบ

"เฮ้อ…สุดท้ายก็ต้องเป็นฉันอีกนั่นแหละ!"

"ถ้าไม่มีฉัน ทีมนี้คงไปไม่รอดแน่ ๆ!"

การแข่งขันเริ่มต้นขึ้น!

ราชินีบุปผาขึ้นเวทีเป็นคนแรก เธอร้องเพลงที่ยกย่องถึงพระคุณของพ่อแม่ ต้องบอกว่าการร้องของเธอนั้นยอดเยี่ยมมาก แสดงศักยภาพของนักร้องหญิงระดับท็อปได้เต็มที่ จนแม้แต่หลินจือไป๋ยังพยักหน้าชื่นชม

แต่…

ปฏิกิริยาของผู้ชมกลับค่อนข้างจืดชืด

ไม่ใช่ว่าเธอร้องไม่ดี

การแสดงของนักร้องระดับท็อปย่อมคู่ควรกับคำชม

เพลงก็กินใจมาก

แต่หัวใจของผู้ชมกลับ “ด้านชา” ไปแล้ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ได้ฟังเพลง 《พ่อ》 ความรู้สึกของผู้ชมถูกกระตุ้นอย่างรุนแรงจนสุดขั้ว น้ำตาถูกบีบเค้นออกมาจนหมดเกลี้ยง!

ไม่มีน้ำตาเหลือให้ร้องไห้อีกแล้ว!

ถึงแม้จะซาบซึ้งแค่ไหน ก็ร้องไห้ไม่ออก!

ต่อมาต้นหลิวริมแม่น้ำก็ขึ้นเวที แม้จะเป็นนักร้องระดับแชมป์ที่มีเสียงร้องยอดเยี่ยม ถ่ายทอดอารมณ์ได้อย่างจริงใจ แต่ปัญหากลับเหมือนเดิม ผู้ชม "อิ่มตัว" กับการฟังเพลงแนวซึ้ง ๆ แบบนี้แล้ว!

"รูปแบบการถ่ายทอดความรู้สึกแบบนี้… เราฟังมาเยอะเกินไปแล้ว!"

ความรู้สึกซาบซึ้งที่ถูกกระตุ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกลายเป็นความเฉยชา

ความจริงก็คือ

ตั้งแต่หลินจือไป๋ร้องเพลง 《พ่อ》 รวมถึงตอนที่หญ้าเขียวขจีแสดง ผู้ชมก็เริ่มเข้าสู่สภาวะนี้แล้ว

เพียงแต่เพลงของราชันย์ร้อยหน้าที่บีบคั้นอารมณ์อย่างรุนแรงนั้น ยังกระตุ้นความรู้สึกของผู้ชมได้อีกระลอก ทำให้เกิดการ "ดึงอารมณ์" ครั้งสุดท้าย

แต่หลังจากนั้นอารมณ์ของผู้ชมถูก "ใช้จนหมด"

เหมือนกับการที่ความรู้สึกถูกทำให้ "ไม่ไวต่อการกระตุ้น" อีกต่อไป

เมื่อการแสดงจบลง

ทั้งราชินีบุปผาและต้นหลิวริมแม่น้ำก็เริ่มตระหนักถึงปัญหานี้ พวกเขารู้สึกเสียดายที่ไม่ได้เลือกเพลงแนวอื่น ๆ เช่น เพลงรักสมัยใหม่ที่อาจจะได้ผลลัพธ์ดีกว่าการเลือกเพลงแนวซาบซึ้งเกี่ยวกับพ่อแม่

แต่การแข่งขันก็คือการแข่งขัน

การเลือกเพลงเองก็เป็น "ศิลปะแห่งปัญญา"

เมื่อต้นหลิวริมแม่น้ำร้องจบ เสียงปรบมือดังขึ้นตามมารยาท แต่บทสนทนาของผู้ชมกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

"เพลงแนวนี้อีกแล้วเหรอ"

"ฟังเพลงซึ้ง ๆ มากเกินไปจนไม่รู้สึกอะไรแล้ว"

"จริง ๆ ฉันก็ยังรู้สึกซาบซึ้งนะ แต่แค่รู้สึกว่าได้ยินแนวนี้บ่อยเกินไป เว้นแต่จะมีเพลงที่ซึ้งระดับเดียวกับ 《พ่อ》 ถึงจะกระทบใจฉันได้อีก"

"ใช่เลย"

"รอบแรกฉันร้องไห้แทบตาย แต่รอบนี้ ถึงแม้ว่าราชินีบุปผากับต้นหลิวริมแม่น้ำจะร้องได้ดีกว่าเดิม ฉันก็ยังร้องไม่ออก รู้แค่ว่าเพราะดี"

"ทำอะไรไม่ได้หรอก"

"วันนี้มันคือวันแห่งความกตัญญูนี่นา"

"ก็สมควรที่จะร้องเพลงแนวนี้แหละ"

"แต่ฉันอยากฟังอะไรที่แตกต่างบ้างนะ ต่อไปเป็นทุเรียนระเบิดใช่ไหม หวังว่าเขาจะสร้างเซอร์ไพรส์ให้เราได้บ้าง ไม่งั้นมันรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างยังไงก็ไม่รู้"

...

การพูดคุยของผู้ชมยังคงดำเนินต่อไป...

ทุเรียนระเบิดก้าวขึ้นเวทีแล้ว!

ผู้ชมที่เริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายกับรูปแบบการแสดงที่ซ้ำเดิม ทุเรียนระเบิดเองก็รับรู้ได้ถึงบรรยากาศนี้เช่นกัน นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาตัดสินใจทำการเปลี่ยนแปลงในเพลงที่จะร้องวันนี้ เพราะเขาต้องการคว้าตำแหน่งแชมป์ในรอบนี้ให้ได้!

การแข่งขันคัดเลือกทีมสีน้ำเงิน

ทุเรียนระเบิด โชว์ฟอร์มโหดไม่ยั้ง!

แต่พอเข้าสู่การแข่งขันแบบทีมแดง-น้ำเงิน เขากลับถูกราชันย์ร้อยหน้าขโมยซีนไปหลายครั้ง จนทุเรียนระเบิดรู้สึกอึดอัดสุด ๆ แถมยังเคยพ่ายแพ้ต่อคู่แข่งคนนี้ในรอบก่อน ๆ อีกด้วย ซึ่งเขายังไม่เคยได้ล้างแค้นเลย!

วันนี้…โอกาสของเขามาถึงแล้ว!

ตราบใดที่เขาสามารถคว้าแชมป์ได้ ราชันย์ร้อยหน้าก็จะกลายเป็นแค่ “ผู้แพ้” ทันที ซึ่งทุเรียนระเบิดรอคอยช่วงเวลานี้มานานมาก!

งั้น…มาเริ่มกันเลย!

เมื่อเสียงดนตรีอินโทรเริ่มขึ้น ทุเรียนระเบิด ค่อย ๆ ยกไมโครโฟนขึ้นช้า ๆ พร้อมกับเสียงกลองที่ดังขึ้น ก่อนที่เขาจะเปล่งเสียงร้องออกมา

"ความรักล่องลอยไปตามสายลมฤดูใบไม้ผลิ"

"ใครเย็นชา ใครเปี่ยมด้วยความรัก"

"โลกใบนี้จะหนาวเย็นแค่ไหน"

"ไม่ต้องพูดถึงความเจ็บปวดในใจ"

"สายลมและฝุ่นทรายปกคลุมท้องฟ้า"

"ทุกลมหายใจเชื่อมโยงถึงหัวใจสองดวง"

"จดจำตลอดชีวิต พระคุณของแม่ที่มอบให้ฉัน"

เพลงนี้มีชื่อว่า 《แด่แม่》

ตอนที่ผู้ชมเห็นชื่อเพลงครั้งแรก ก็รู้สึกเฉย ๆ เพราะวันนี้เต็มไปด้วยเพลงแนวนี้ทั้งวัน ทุกคนคิดว่าทุเรียนระเบิดคงจะเล่นสูตรเดิมอีกครั้ง ทำให้รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

แต่ทันทีที่เสียงร้องของเขาดังขึ้น ทุกคนกลับรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาในทันที!

ความสนใจในการฟังเพลงเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน!

ภาษาฉี!

ใช่แล้ว! เขาร้องเพลงนี้เป็นภาษาฉี!

ถึงจะเป็นเพลงเกี่ยวกับความรักของแม่

ถึงจะมีความรู้สึกซาบซึ้งคล้าย ๆ กับเพลงอื่น ๆ

แต่แค่เปลี่ยนมาใช้ "ภาษาฉี" ทุกอย่างกลับสดใหม่ขึ้นมาทันที!

หัวใจของผู้ชมที่เคยชากลับฟื้นคืนชีพ! ดวงตาของทุกคนเริ่มเป็นประกาย!

เสียงร้องของผู้ชมดังขึ้น

"ว้าว!"

"เพราะมาก!"

"โคตรเพราะเลย!"

"ฉันหลงรักเสียงร้องภาษาฉีของเขาเลย!"

"ปกติฉันไม่ค่อยชอบฟังเพลงภาษาฉีนะ แต่เพลงนี้ของทุเรียนระเบิดมันแตกต่างจริง ๆ!"

"ในที่สุดก็มีโชว์ที่พิเศษจริง ๆ สักที ถึงจะยังเป็นแนวเดิม แต่การร้องด้วยภาษาฉีทำให้ฟังแล้วรู้สึกสบายใจมาก!"

"ทุเรียนระเบิดนี่ใช่คนที่เป็นหนึ่งในสี่ราชาแห่งฉีโจวจริง ๆ เหรอ!?"

"แน่นอนอยู่แล้ว!"

"ทุเรียนระเบิดโชว์ของจริงสักที!"

"มีคนวิเคราะห์ไว้นานแล้วว่า ทุเรียนระเบิดก็คือเย่จวินจี๋ หนึ่งในสี่ราชาแห่งฉีโจว เขาเก่งในการร้องเพลงภาษาฉีที่สุด ถึงจะร้องเพลงภาษากลางได้เพอร์เฟ็กต์ แต่เพลงภาษาฉีมันมีเสน่ห์กว่าเยอะ!"

บางทีอาจเพราะเขาคุ้นเคยกับภาษานี้อย่างลึกซึ้ง

การร้องเพลงภาษาฉีของทุเรียนระเบิด ดูเหมือนเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขา ทุกการออกเสียง ทุกถ้อยคำ ถ่ายทอดอารมณ์ของเพลงออกมาได้สมบูรณ์แบบ!

มีผู้ชมเริ่มกรี๊ดออกมาแล้ว!

ซึ่งเป็นสิ่งที่ราชินีบุปผาและต้นหลิวริมแม่น้ำไม่สามารถทำได้ในรอบก่อน ๆ

บรรยากาศบนเวที

แทบจะเทียบเท่ากับตอนที่ร้องเพลง 《พ่อ》 เลยทีเดียว!

นี่แหละ! เสน่ห์ของภาษาฉีจากทุเรียนระเบิด!

แม้แต่คณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญก็รู้สึกประทับใจ หนึ่งในนั้น ฉินเลี่ยนที่มีความรู้กว้างขวางก็เริ่มอธิบายว่า

"นี่คือหนึ่งในเพลงคลาสสิกที่สุดเกี่ยวกับความรักของแม่จากฉีโจว เปิดตัวครั้งแรกในวันแห่งความกตัญญูเมื่อสิบปีก่อน และขึ้นอันดับหนึ่งในทุกชาร์ตเพลง!"

แต่หลี่เซียวก็เสริมว่า

"จุดสำคัญไม่ใช่แค่ตัวเพลง แต่คือการร้องของทุเรียนระเบิดที่ทำได้ดีไม่แพ้ต้นฉบับ! มีคนเคยพยายามแปลเพลงนี้เป็นภาษาจีนกลาง แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่สามารถถ่ายทอดความรู้สึกได้เท่ากับภาษาฉี นั่นแหละคือความสมบูรณ์แบบที่แท้จริง!"

ใช่แล้ว "สมบูรณ์แบบ!"

นี่คือคำจำกัดความที่คณะกรรมการมอบให้กับการแสดงครั้งนี้

ผู้ชมส่วนใหญ่เริ่มรู้สึกว่า ตำแหน่งแชมป์ในรอบนี้ น่าจะถูกทุเรียนระเบิดคว้าไปอย่างแน่นอน!

ราชาแห่งทีมสีน้ำเงิน ที่เคยโชว์ฟอร์มโหดในรอบคัดเลือก กลับมาอย่างยิ่งใหญ่อีกครั้ง!

...

ในฝั่งของผู้ชม

แม่พูดด้วยความซาบซึ้งว่า

"ร้องได้เพราะจริง ๆ นะ ฉันชอบฟังเพลงภาษาฉีมาตั้งแต่เด็กแล้ว เนื้อเพลงที่เขาร้อง ฉันไม่ต้องดูหน้าจอก็เข้าใจได้!"

หลินตงหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า:

"ตอนที่ฉันขอแต่งงานกับเธอ ฉันก็ร้องเพลงภาษาฉีชื่อว่า ‘มอบให้เธอ’ นั่นแหละ นี่แหละเคล็ดลับมัดใจเธอ"

แม่มองเขาอย่างไม่ใส่ใจแล้วพูดว่า

"เสียงร้องของคุณน่ะ อยู่ในระดับเดียวกับเสี่ยวเฮยเลยล่ะ ร้องเพี้ยนจนฟังไม่รู้เรื่อง แถมยังร้องเป็นภาษาฉีที่ไม่ถนัดอีกนะ ที่ฉันตกลงแต่งงานด้วยก็เพราะหน้าตาคุณยังพอดูได้ต่างหาก อย่าคิดนะว่าเสียงร้องแย่ ๆ แบบนั้นจะมัดใจฉันได้!"

หลินซีหัวเราะลั่น

"สรุปปริศนาได้แล้วล่ะ! ฉันสงสัยมานานว่า ทำไมเสี่ยวเฮยถึงร้องเพลงเพี้ยนขนาดนั้น ทั้ง ๆ ที่ฉันกับพี่ชายก็ร้องเพลงได้ปกติดี ที่แท้ต้นตอมาจากพ่อนี่เอง!"

หลินเซิ่งเทียน ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ส่ายหัวด้วยความเสียดาย

"น่าเสียดายนะ พอเพลงนี้ออกมา ราชันย์ร้อยหน้าคงหมดสิทธิ์ได้แชมป์แล้ว ตอนแรกฉันคิดว่าเขายังพอมีโอกาสอยู่บ้าง เพราะการแสดงของต้นหลิวริมแม่น้ำกับราชินีบุปผาก็ยังไม่โดดเด่นเท่าไหร่"

ทุกคนในครอบครัวพยักหน้าเห็นด้วย เพราะตั้งแต่ได้ฟังเพลง 《พ่อ》 พวกเขาก็เริ่มชื่นชอบราชันย์ร้อยหน้าเป็นพิเศษ อาจเป็นเพราะเสียงของเขาที่คล้ายกับหลินจือไป๋มากจนรู้สึกคุ้นเคยและอบอุ่นเป็นพิเศษ

แต่ครอบครัวไม่รู้ว่า

ราชันย์ร้อยหน้าก็คือหลินจือไป๋นั่นเอง!

ในขณะเดียวกัน…

หลินจือไป๋ ที่กำลังฟังการแสดงของทุเรียนระเบิด แววตาของเขาก็เปล่งประกายขึ้นเล็กน้อย เพราะเขาเพิ่งตัดสินใจได้ว่า…

"เพลงที่ฉันจะร้องในรอบต่อไปคือเพลงอะไร"

ภาษาฉีใช่ไหม?

ฉันก็ร้องได้เหมือนกัน!

ความจริงแล้วหลินจือไป๋ไม่ได้เชี่ยวชาญภาษาฉีมาก่อน แต่เขามี “ระบบ” ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์สุดมหัศจรรย์ หนึ่งในนั้นคือ “คุกกี้ภาษา”

คุกกี้ภาษา เป็นไอเท็มที่ต้องใช้ค่าความโด่งดังสูงมากในการแลก

มันช่วยให้เขาสามารถข้ามกระบวนการเรียนรู้ภาษาใหม่ได้อย่างรวดเร็ว

เนื่องจากเขามีแผนจะขยายตลาดไปที่ฉีโจวในอนาคต เขาจึงแลกไอเท็มนี้มาเรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้หลินจือไป๋ สามารถใช้ภาษาฉีได้อย่างคล่องแคล่ว และหากเขาต้องไปที่ฉู่โจวหรือที่อื่น ๆ ในอนาคต เขาก็สามารถแลกเปลี่ยนไอเท็มภาษาใหม่ได้อย่างง่ายดาย เพราะค่าความโด่งดังของเขาในตอนนี้สูงมากจนไม่ต้องกังวลอะไรเลย

...

ในห้องพักทีมแดง

ทิเบตันมาสทิฟฟ์มองไปที่ราชันย์ร้อยหน้าที่ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แล้วถอนหายใจ:

"จบแล้วล่ะ ดูเหมือนว่าเดี๋ยวนายคงได้แค่ช่วยฟื้นคืนชีพใครสักคนในทีม เพราะทุเรียนระเบิดเล่นใหญ่เกินไป เพลงภาษาฉีนั่นมันเหมือนท่าไม้ตายของเขาเลย"

ปลาคาร์ปน้อยรีบพูดขึ้นด้วยความถ่อมตัว:

"ช่วยฟื้นคืนชีพเจ้าชายกบดีกว่าค่ะ! เพราะฉันรู้ตัวดีว่ายังไงฉันก็ไม่มีทางคว้าแชมป์ได้หรอก!"

แต่เจ้าชายกบกลับพูดอย่างหนักแน่น:

"ฟื้นคืนชีพปลาคาร์ปน้อยเถอะ! ฉันเป็นผู้ชาย จะไปแย่งโอกาสเด็กผู้หญิงได้ยังไง แถมฉันเคยได้แชมป์มาก่อนแล้ว จะต้องพิสูจน์อะไรอีกล่ะ?"

หลินจือไป๋ ฟังแล้วเริ่มรู้สึกหงุดหงิด

"เงียบซะที!"

เขากำลังปรับอารมณ์เพื่อเตรียมตัวร้องเพลงใหม่ แต่ทั้งคู่ดันพูดจาเหมือนกับว่าเขาแพ้แน่นอน

ทิเบตันมาสทิฟฟ์แอบกลั้นหัวเราะ

ปลาคาร์ปน้อยไม่ถือสาอะไร เพราะเธอเป็นนักร้องระดับสาม เคยได้รับความช่วยเหลือจากราชันย์ร้อยหน้าในการรับมือกับทุเรียนระเบิดมาก่อน ซึ่งเธอรู้สึกขอบคุณและไม่โกรธที่โดนพูดแรง ๆ

แต่ที่น่าสนใจก็คือ

โจวหานจิ้นหรือที่รู้จักกันในชื่อ “ราชาเพลงโจว” เองก็ถูกพูดใส่ตรง ๆ แบบนี้เช่นกัน!

คำว่า "เงียบซะ" ทำให้ใบหน้าภายใต้หน้ากากของเขาแดงก่ำทันที ด้วยสถานะของเขาในวงการเพลง ไม่มีใครกล้าพูดแบบนี้ใส่เขาต่อหน้า!

แต่สุดท้ายโจวหานยจิ้นก็ต้องอดทน เพราะเขารู้ว่าราชันย์ร้อยหน้าทำประโยชน์ให้กับทีมแดงมามาก แถมยังพิจารณาจะช่วยฟื้นคืนชีพเขาด้วย

"อดทนไว้ก่อน…"

แต่เมื่อถึงเวลาถอดหน้ากาก เขาจะทำให้ราชันย์ร้อยหน้ารู้ว่าราชาเพลงโจวนั้น "น่ากลัว" แค่ไหน!

ในตอนนั้นเอง…

เสียงปรบมือดังกระหึ่มเมื่อการแสดงของทุเรียนระเบิดจบลง

บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ผู้ชมพากันตะโกนลั่น

"ราชานักร้อง!"

"แชมป์!"

ทุกคนต่างมั่นใจว่าทุเรียนระเบิดต้องคว้าแชมป์ในรอบนี้แน่นอน!

หลินจือไป๋หรี่ตามองเล็กน้อย ก่อนจะหันไปบอกกับเซียวหลงเยว่ ผู้จัดการชั่วคราวของเขาว่า

"ไปแจ้งวงดนตรีที่หน้างาน บอกว่าฉันจะร้องเพลงหมายเลข 29"

ทุกคนถึงกับตกใจ!

เพลงหมายเลข 29!?

นี่คุณเตรียมเพลงไว้สำหรับการแข่งขันเยอะขนาดนี้เลยเหรอ!?