“อ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า~”

พอเล่าเรื่องเมื่อวานให้ฟัง จางมีแรถึงกับขำจนแทบขาดใจ

จะขำจนขาดลมหายใจแล้วนะ

“อ่า จริงดิ๊~ มันฮามากจริง ๆ เลย~”

“……”

จางมีแรเช็ดน้ำตา แล้วจับแก้มผมไว้

“ฮุนอากลัวเหรอคะ? คุณปู่เขาแค่อยากซื้อของอร่อยให้กับของขวัญเป็นสมาร์ตโฟนไง~ หนูรู้ใช่มั้ยว่าเขาจะพาไปไหน?”

ถึงจะลงท้ายด้วย “คะ” แต่ฟังดูแปลก ๆ ยังไงไม่รู้ รู้สึกขัดใจยังไงก็ไม่รู้

จางมีแรที่เพิ่งตั้งสติได้ เอนคางพิงมืออย่างสบาย ๆ

“ก็จริงนะ ตอนผมยังเด็ก เวลาแม่อยู่ดี ๆ ซื้อของแพง ๆ ให้ ก็คิดแล้วว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ ๆ”

“ก็เป็นสถานการณ์ที่เข้าใจผิดได้จริง ๆ นี่ครับ”

ใครจะไปรู้ว่าเทคโนโลยีทางการแพทย์จะดีขึ้นจนมนุษย์สามารถมีชีวิตอยู่ได้ถึงร้อยปี

สมัยผมแค่หกเจ็ดสิบก็ถือว่ายืนยาวแล้ว

“ว่าแต่ อยากได้อะไรเป็นพิเศษไหม?”

“อะไรก็ได้ครับ”

“หืม? ก็น่าจะเลือกของดี ๆ หน่อยสิ ไหน ๆ ก็จะซื้อแล้วนะ แถมมีหลายดีไซน์ด้วย”

“ไม่รู้จะซื้อไปทำไมครับ”

“อืม… เวลาหนูไปไหนมาไหนก็จะได้โทรหาคุณปู่ได้ แล้วก็ไว้คุยกับเพื่อน ๆ ด้วย จำเป็นนะ”

ถ้ามีเรื่องจะบอกกัน ก็แค่เขียนจดหมาย ถ้าเร่งด่วนจริง ๆ ก็ส่งโทรเลข

จะต้องซื้อของราคาตั้งเป็นแสนเพื่อเรื่องแค่นั้นเลยเหรอ

ซื้อสีมาวาดรูปน่าจะคุ้มกว่าตั้งเยอะ

“ซื้ออะไรดีน้า…”

จางมีแรหยิบอะไรสักอย่างขนาดประมาณผ้าใบเบอร์ 1 ออกมาจากกระเป๋า เคาะด้านหน้าปุ ๆ แล้วหน้าจอก็ปรากฏขึ้นมา

“นี่อะไรเหรอครับ?”

“แท็บเล็ตไง ไม่เคยเห็นแท็บเล็ตเหรอ?”

“มันเหมือนสมาร์ตโฟนเหรอครับ?”

“อื้ม~”

“ต่างกันตรงไหนเหรอครับ?”

“ก็… หน้าจอมันใหญ่กว่าน่ะสิ?”

โทรศัพท์, มือถือ, สมาร์ตโฟน, แท็บเล็ต

ก็แค่เปลี่ยนรูปทรง แต่ทำไมต้องมีหลายชื่อด้วยก็ไม่รู้

“หน้าจอใหญ่เลยใช้งานอะไรง่ายขึ้นไง เล่นเกมก็ได้ วาดรูปก็ได้นะ”

“วาดรูป?”

“อยากดูมั้ย?”

จางมีแรเริ่มกดหน้าจอแท็บเล็ต

“ใช้วาดรูปแบบนี้เลยก็ได้”

แล้วยื่นปากกาให้ผม

“ไม่มีไส้นะครับ?”

“หึ ๆ~ ลองดูสิ~”

ดูแล้วไม่น่าเชื่อถือเลย

แต่ในเมื่อโลกนี้ก็เต็มไปด้วยเรื่องที่เข้าใจไม่ได้อยู่แล้ว ลองเชื่อดูก็ไม่เสียหาย

พอลองขยับปากกา ภาพก็เริ่มปรากฏขึ้น

“หือ?”

“แก้ไขก็ได้นะ กดตรงนี้แล้วลองลบดูสิ”

พอกดไอคอนรูปสี่เหลี่ยมสีขาว แล้วขยับปากกา ภาพตรงส่วนนั้นก็ถูกลบออกไป

ลบได้สะอาดหมดจดจนเหมือนตรงนั้นไม่เคยมีอะไรอยู่มาก่อน

ขนลุกเลย

“วาดต่อไปได้เรื่อย ๆ เลยเหรอครับ?”

“อื้ม เท่าไหร่ก็ได้เลย”

จางมีแรกดอะไรบางอย่างบนหน้าจอ เส้นที่พึ่งลบไปเมื่อกี้กลับมาเหมือนเดิมในพริบตา

ผมตกใจจนพูดไม่ออก

“รุ่นพี่ซูจินต้องเข้มงวดกับเธอมากแน่ ๆ เด็กสมัยนี้ยังไม่ทันโตเต็มที่ก็คุ้นกับของพวกนี้กันหมดแล้ว~”

สามารถวาดได้ตามใจชอบ

ลบเท่าไหร่ก็ได้ตามต้องการ

แถมถ้าเผลอลบ ก็ยังสามารถกู้คืนกลับมาได้แบบเดิมเป๊ะ ๆ

นี่มันปาฏิหาริย์ชัด ๆ

ด้วยความทึ่ง ผมลองกดนั่นนี่เล่นไปทั่ว แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่ามันคืออะไรยังไง

“นี่ไง~ เลือกตรงนี้ถึงตรงนี้ แล้วก็ทำการคัดลอก จากนั้นวางปุ๊บ... แท่นแท๊น~”

“เฮือก!”

ภาพที่เพิ่งวาดเมื่อครู่ กลายเป็นสองภาพในทันที เหมือนกันเป๊ะ ไม่มีคลาดเคลื่อนแม้แต่น้อย

“ภาพพิมพ์?”

“อ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ปฏิกิริยาของนายสุดยอดไปเลย งั้นนี่ล่ะ?”

จางมีแรเปิดภาพถ่ายภาพหนึ่ง แล้วกดอะไรบางอย่าง ภาพนั้นก็กลายเป็นภาพสีน้ำมันในพริบตา

ผมขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ผมมองสลับระหว่างแท็บเล็ตกับจางมีแร แต่แค่ละสายตาไปชั่วครู่ ภาพก็กลายเป็นขาวดำ แล้วต่อมาก็ถูกย้อมด้วยสีฟ้าทั้งภาพ

ตกใจจนเผลอสะดุ้งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“โอ๊ย ตายแล้ว~ นายเนี่ย น่ารักเกินไปแล้ว ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“นี่มันอะไรกันครับ?”

“ฟิลเตอร์ไง เป็นฟังก์ชันของแอปพลิเคชันนี้~”

“ฟิลเตอร์?”

อะไรสักอย่างที่ใช้กรองงั้นเหรอ?

ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ

แต่… ต้องมีให้ได้

“ผมจะซื้อครับ”

“หึหึ~ ถูกใจแล้วสินะ? ตอนนี้ก็รู้สึกว่าควรซื้อแล้วล่ะสิ~?”

ถ้าไม่ซื้อของแบบนี้ จะต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่ ๆ

“ถ้ามีสิ่งนี้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องหยุดวาดรูปเพราะไม่มีเงินซื้ออุปกรณ์แล้วใช่ไหมครับ?”

ถ้ามีสิ่งที่สามารถแก้ไขได้ตลอดเวลาแบบนี้ ต่อให้ไม่มีผ้าใบ ก็ไม่ต้องวาดทับรูปเก่าเพื่อประหยัดพื้นที่อีกต่อไป

“มองในระยะยาวแล้ว มันวางแผนได้ดีกว่าการวาดลงบนผ้าใบจริง ๆ นั่นแหละ ไม่ต้องเปลืองสีน้ำมันด้วย”

แต่มันไม่ได้มีดีแค่นั้น

เวลาที่ใช้ในการทำงานก็น่าจะสั้นลงมาก และยังสามารถสร้างสรรค์สิ่งที่ไม่เคยนึกฝันมาก่อนได้อย่างเต็มที่

แค่มีสีไม้หลายเฉดสีก็ทำให้หัวใจเต้นตึกตักแล้ว

แต่นี่…

มันเลยขอบเขตนั้นไปไกลมาก นี่คือพรจากพระเจ้าโดยแท้

“ไปเร็วครับ เดี๋ยวของหมดนะ!”

“ไม่เป็นไรหรอก ยังไงก็มีขายเรื่อย ๆ น่า~”

โลกใบนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ในระยะเวลาแค่ 130 ปี มีอะไรเกิดขึ้นบ้างกันนะ ถึงได้มีปาฏิหาริย์แบบนี้กลายเป็นเรื่องปกติได้

“อืม เดี๋ยวนี้ของยี่ห้อ WH หรือของ Pineapple ก็โอเคทั้งนั้นแหละ แต่ว่าฮุนใช้ของ WH น่าจะง่ายกว่านะ~”

“ผมอยากได้อันที่มีสีให้ใช้หลากหลายครับ”

“อื้ม ได้หมดเลย~”

“ถ้ามีพู่กันหลายแบบก็ดีครับ”

“แอปไหนก็มีพู่กันให้เลือกจนใช้ไม่หมดแน่ ๆ ไม่ต้องห่วง~”

“งั้นลังเลอะไรอีกล่ะครับ?”

“มันก็ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมในการทำงานน่ะสิ~”

พอคิดดูแล้ว…

ผู้คนมักไม่ค่อยรู้ว่าควรจะอธิบายยังไงให้คนที่ไม่รู้อะไรเลยเข้าใจ

เลยเข้าใจเด็ก ๆ ขึ้นมาทันที ว่าทำไมถึงถามว่า “ทำไม?” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“แต่ว่าฮุนนี่… การวาดรูปด้วยของแบบนี้ กับการวาดบนผ้าใบ มันต่างกันอยู่นะ”

“ต่างยังไงเหรอครับ?”

“ยกตัวอย่างเช่น ดอกทานตะวันไง ไม่ว่าจะมีใครเก่งแค่ไหน พอวาดตาม ก็ยังแยกออกใช่ไหมล่ะว่าอันไหนของจริงอันไหนของปลอม?”

“ครับ”

“แต่ว่าถ้าเป็นภาพที่วาดเป็นไฟล์แบบนี้ล่ะก็ ใคร ๆ ก็สามารถคัดลอกได้ง่ายมากเลย อย่างเมื่อกี้ไงล่ะ”

“……”

นั่นอาจกลายเป็นปัญหาได้จริง ๆ

“หมายความว่า… จะไม่มีใครรู้ว่าอันไหนคือของจริงใช่ไหมครับ?”

“อื้ม แต่ไม่ใช่แค่ปัญหาง่าย ๆ แบบนั้นนะ ฮุนอาจต้องเปลี่ยนแนวทางการวาดภาพเลยก็ได้”

“แนวทาง?”

“ถ้าเธอวาดลงบนผ้าใบ ภาพนั้นก็จะมีคุณค่าเฉพาะตัว เหมือนอย่างอ็องรี มาติสไง คนก็อาจจะยอมจ่ายแพงเพื่อซื้อภาพของฮุนก็ได้”

หวังว่าจะมีคนแบบนั้นมากขึ้นเรื่อย ๆ ในอนาคต

“แต่ถ้าเธอวาดบนแท็บเล็ต จะมีใครอยากจ่ายแพงเพื่อภาพหนึ่งภาพไหม? ก็สามารถทำสำเนาได้ตั้งเป็นร้อย เป็นพัน เป็นหมื่นภาพเลยนะ?”

“เอ่อ……”

“เพราะงั้นงานศิลปะที่วาดบนแท็บเล็ต วิธีการขายมันจะต่างไปโดยสิ้นเชิง ถ้าฮุนกลายเป็นคนที่ดังจริง ๆ ก็อาจจะขายได้เยอะมากขึ้น… แต่ก็มีความเป็นไปได้ว่าจะขายไม่ได้เลยเหมือนกัน”

ผมไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตอย่างขัดสนเพราะไม่มีเงินอีกแล้ว

“ถ้างั้นก็ไม่เป็นไรครับ”

“มันก็มีข้อดีอยู่เหมือนกันนะ”

“ข้อดีอะไรเหรอครับ?”

“ก่อนอื่นคือ ภาพที่วาดลงไปแล้วมันจะไม่เสื่อมหรือหายไป สามารถเก็บไว้ได้ตลอดไปไงล่ะ ส่วนภาพที่วาดบนผ้าใบ ถึงจะถ่ายรูปเก็บไว้ก็ยังถ่ายทอดความรู้สึกออกมาได้ไม่หมดใช่ไหมล่ะ?”

ผมพยักหน้าเห็นด้วย

“แต่ถ้าวาดบนแท็บเล็ตตั้งแต่แรก ภาพที่ได้ก็จะไม่รู้สึกแปลกแยกอะไรเลย แถมคนอื่น ๆ ก็จะได้เห็นงานของฮุนในแบบที่มันเป็นจริง ๆ ด้วย”

“……”

“แล้วภาพที่วาดลงบนผ้าใบ ถ้าอยากให้คนอื่นเห็นด้วยตาก็ต้องจัดแสดงใช่ไหม? ซึ่งนั่นมันยาก แต่ถ้าอัปโหลดขึ้นอินเทอร์เน็ต คนจากประเทศไหน ๆ บนโลกก็สามารถเห็นงานของฮุนได้เลยนะ”

พอสรุปแล้ว ดูเหมือนว่า…

ภาพที่วาดบนผ้าใบมีคุณค่าเฉพาะตัว

ส่วนภาพที่วาดบนแท็บเล็ตสามารถเข้าถึงผู้คนได้มากกว่า

แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น ต่อให้ไม่ได้เงิน

ผมก็ไม่คิดจะละทิ้งภาพเขียนสีน้ำมันหรือภาพพู่กันจีนเลยแม้แต่นิดเดียว

ในขณะเดียวกัน ผมก็ไม่อยากละทิ้งวิธีการที่แสนวิเศษและแปลกใหม่แบบนี้ด้วย

“ก็แค่ทำทั้งสองแบบพร้อมกันก็พอแล้วนี่ครับ”

จางมีแรขยับตาปริบ ๆ สองสามครั้ง

“นั่นสินะ?”

...

โกซูยอลอยากให้หลานชายโกฮุนได้ชมผลงานระดับมาสเตอร์พีซของเหล่าศิลปินชื่อดังด้วยตาตัวเอง

มันคงเป็นประสบการณ์ที่ดีและอาจทำให้เขาได้แรงบันดาลใจใหม่ ๆ

ไหน ๆ ปีหน้าก็จะให้กลับเข้าโรงเรียนอยู่แล้ว ช่วงฤดูหนาวนี้จึงถือเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุด

‘ถ้าจะไปหลายที่ ก็คงต้องใช้เวลานานหน่อย’

ถ้าเป็นพิพิธภัณฑ์ขนาดใหญ่ แค่วันเดียวก็คงไม่พอ

‘สองเดือน… ไม่สิ อาจต้องถึงสามเดือน’

ยิ่งคิดเรื่องจะให้ฮุนเรียนที่เกาหลีหรือพาไปอยู่ต่างประเทศ โกซูยอลก็ยิ่งปวดหัวหนัก

‘อยู่ที่ปารีสดีไหมนะ… ลอนดอนก็โอเค… เวนิสกับเบอร์ลินก็เป็นตัวเลือกที่ดี… นิวยอร์กก็ไม่เลว’

เขาอยากให้หลานชายได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดีต่อการสร้างสรรค์งานศิลปะ

แต่พอคิดแล้ว ก็เลือกเมืองใดเมืองหนึ่งไม่ได้สักที

เมืองใหญ่นั้นเต็มไปด้วยวัฒนธรรมหลากหลาย เหมาะแก่การจัดแสดงงานศิลป์

แต่หากมองในแง่ของความอ่อนไหวและจิตใจของโกฮุน เมืองเล็กเงียบสงบที่มีทิวทัศน์สวยงามก็อาจเหมาะกว่า

บางที ลูกชายและลูกสะใภ้ของเขาก็คงเคยมีความกังวลแบบนี้เหมือนกัน ถึงได้พาโกฮุนตระเวนไปที่ต่าง ๆ

ระหว่างที่เขากำลังคิดทบทวนอยู่นั้น

โกฮุนก็กลับมาบ้านพร้อมกับจางมีแร หลังจากที่ออกไปซื้อสมาร์ตโฟน

“คุณปู่!”

หลานชายเรียกด้วยน้ำเสียงสดใสผิดปกติ แถมยังวิ่งเข้ามาหาด้วยความดีใจ

โกซูยอลยิ้มรับอย่างเอ็นดู

“โอ้โฮ~ มีอะไรดี ๆ รึไง ทำไมอารมณ์ดีขนาดนี้?”

“นี่ครับ! คุณปู่รู้จักไหมครับ? มันเอาไว้ใช้วาดรูปได้ แถมยังรวมรูปเข้าด้วยกันได้ด้วย! คุณปู่รู้จักคำว่า ‘รวมภาพ’ ไหมครับ?”

“เหรอ~ แล้วมันคืออะไรล่ะ?”

พอแกล้งทำเป็นไม่รู้ หลานชายที่ยังอธิบายได้ไม่เก่งนักก็พยายามอธิบายอย่างตั้งอกตั้งใจ ซึ่งดูน่ารักมาก

“เขาดูละเอียดรอบคอบมากเลยค่ะ เลยใช้เวลานานหน่อยเพราะต้องดูหลายอย่างพร้อมกัน”

“ขอบใจมากนะ ลำบากเธอแล้ว”

“ไม่หรอกค่ะ ไม่ลำบากเลย เอ๊ะ? อาจารย์จะไปเที่ยวเหรอคะ?”

จางมีแรมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังแสดงภาพเมืองต่าง ๆ แล้วถามขึ้นว่า

“จะไปเที่ยวกับฮุนเหรอคะ?”

“ว่าจะพาไปเที่ยวยุโรปสักหน่อยน่ะ”

“ดีจังเลย~ จะไปที่ไหนบ้างคะ?”

“ยังคิด ๆ ไว้หลายที่อยู่”

โกซูยอลเงียบไปครู่หนึ่ง พลางใช้ความคิด

ขณะนั้นเอง โกฮุนก็กำลังสนุกอยู่กับแท็บเล็ต ลองใช้นั่นนี่อย่างเพลิดเพลิน

“ฮุนเอ๊ย อยากอยู่ที่ไหนมากกว่ากัน?”

โกฮุนเอียงคออย่างงุนงง

“ไม่เข้าใจครับ หมายความว่าไงเหรอ?”

“อยู่ที่นี่ชอบไหม หรือว่าอยากอยู่ยุโรปมากกว่า? ก็เคยใช้ชีวิตที่นั่นตั้งนานนี่นา”

โกฮุนกระพริบตาปริบ ๆ อย่างครุ่นคิด

“อย่างเช่น ลอนดอนล่ะ?”

“ฝนตกบ่อย อากาศก็ไม่ดี แล้วก็มีคดีฆาตกรรมเยอะด้วย ผมไม่ชอบครับ”

“……งั้นปารีสล่ะ?”

“กลิ่นอึแรงเกินครับ แล้วก็มีหนูเยอะด้วย”

จางมีแรที่ยืนอยู่ข้างหลังพยักหน้าเห็นด้วยรัว ๆ

นึกถึงสมัยเรียนมหาลัยที่บินไปเรียนต่อปารีสด้วยความฝันอันยิ่งใหญ่ แต่สุดท้ายก็ผิดหวังอย่างแรง

“แล้วอยากอยู่ที่ไหนล่ะ?”

“ที่นี่ดีครับ คุณปู่ดูนี่สิครับ นี่หา ‘รูปภาพ’ ได้ด้วยนะครับ ปา… ปา… บลอ… โร… โร… พีกา… โซ”

โกฮุนพยายามสะกดคำ “ปาโบล ปีกัสโซ” อย่างตื่นเต้น ก่อนจะโชว์หน้าจอให้ดูอย่างภาคภูมิใจ

โกซูยอลลูบหัวหลานชายด้วยความเอ็นดู พร้อมกับกลับเข้าสู่ภวังค์อีกครั้ง

เขาเองก็เคยเรียนที่อเมริกา ฝรั่งเศส และลอนดอน

แต่ไม่เคยคิดว่าสถานที่เหล่านั้นเหมาะแก่การอยู่อาศัยเลยสักแห่ง

ทว่าความรู้และประสบการณ์ที่หาไม่ได้ในเกาหลีนั้นเป็นสิ่งล้ำค่าอย่างไม่อาจปฏิเสธ

“แน่ใจแล้วเหรอ?”

“ผมวาดรูปที่ไหนก็ได้ครับ”

คำตอบจากโกฮุนที่กำลังหมกมุ่นอยู่กับแท็บเล็ต ทำให้โกซูยอลอดยิ้มไม่ได้

“ดีแล้วล่ะ ไม่ใช่เรื่องรีบอะไร ค่อย ๆ คิดระหว่างเที่ยวก็ได้”

“ครับ”

“งั้น อยากไปที่ไหนก่อนล่ะ?”

โกฮุนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น

“มีที่ชื่อว่าพิพิธภัณฑ์แวนโก๊ะอยู่จริง ๆ เหรอครับ?”

“มีสิ ทำไมจะไม่มีล่ะ อยากไปเหรอ?”

“ครับ!”

“งั้นไปกันเถอะ ที่แบบนั้นน่ะ อย่างน้อยก็ต้องไปสักครั้งแหละ”