อาร์แซงกำมือแล้วคลายออก ตั้งสติเรียบเรียงความคิด

‘ตอนนี้ยังหาไม่เจอ’

เวลาก็ล่วงเลยมามากแล้ว

เด็กคงไม่มีพื้นที่ให้เดินเพ่นพ่านมากนัก ช่วงเวลาที่พอจะเดินตระเวนตามถนนก็ยังพอมีอยู่บ้าง

ถ้าฉลาดพอจะเลี่ยงการกวาดล้างได้ ก็คงย้ายที่ล้วงกระเป๋าไปเรื่อยๆ แต่เขาคิดว่าไม่ใช่ทุกวันหรอก

เพราะนิสัยของพวกล้วงกระเป๋าที่มักเตรียมเส้นทางหนีและที่ซ่อนล่วงหน้า พื้นที่ทำงานจึงมีหลายแห่งได้ยาก

ยิ่งถ้าสังกัดแก๊ง พื้นที่ทำงานย่อมถูกกำหนดไว้ ยิ่งทำให้หาตัวได้ง่ายขึ้นอีก

ห้าสิบปอนด์มากพอเป็นโควตาประจำวัน

เดาว่าตอนนี้คงไปส่งส่วย หรือไม่ก็หลบอยู่ในที่ซ่อนของตัวเอง โอกาสสูงว่าจะปักหลักอยู่ที่ใดที่หนึ่ง

ปัญหาอย่างเดียวคือ ที่นั่นไม่ใช่ที่เปิดเผย

“……”

ในลอนดอน เมืองที่มีผู้อยู่อาศัยกว่าแปดล้านคนและตึกตั้งชิดแน่น การจะหาแหล่งกบดานของเด็กคนหนึ่งแทบเป็นไปไม่ได้

อาร์แซงจึงกำหนดการไว้เป็นพรุ่งนี้

วันถัดมา

อาร์แซงยืนเฝ้าสังเกตโดยรอบอย่างใจเย็นใกล้ป้ายรถเมล์

ถ้าทำตัวเหมือนเมื่อวาน เด็กอาจเห็นจากไกลๆ แล้วเผ่นหนี วันนี้เขาเลยปลอมตัวเป็นหญิงสาว

สวมโค้ทยาวทรงหลวมคลุมขา ไหล่ และรูปร่าง แล้วงอเข่าเล็กน้อยเพื่อปรับความสูง

สะพายกระเป๋าแบบไม่รูดซิปให้แน่น จงใจทำท่าทางให้มือล้วงกระเป๋าต้องเล็ง

แต่ทั้งเช้าเด็กหนุ่มก็ไม่โผล่มา

อาร์แซงรำคาญพวกผู้ชายบ้าๆ ที่ผิวปากใส่ ขณะที่เด็กที่รออยู่กลับไม่มา

จากระยะไกล เขาจึงเห็นเด็กที่เจอเมื่อวาน

อาร์แซงทำเป็นไม่สนใจ ให้เด็กมีโอกาสล้วงกระเป๋าหรือกระเป๋าสตางค์ที่อยู่ข้างใน

ถ้าสำเร็จก็คงกลับไปที่ซ่อน เขากะจะสะกดรอยตามอย่างใจเย็นแล้วค่อยถามว่าไปเอาแซฟไฟร์ปลอมมาจากไหน

เพราะถ้าจับถามกลางถนน จะเรียกความสนใจจากคนรอบข้างเกินไป

ตุ้บ-

และก็ไม่พ้นคาด

เด็กจงใจชนตัวเขาเหมือนเมื่อวาน

อาร์แซงแกล้งทำตกใจแล้วหันกลับไป

“ขอโทษครับ ขอโทษครับ”

“ไม่เป็นไรนะ?”

เด็กหนุ่มชะงักงัน

ส่วนใหญ่ถึงไม่พูดอะไรก็จะมองด้วยสายตาดูหมิ่น บางรายก็สบถใส่

แต่หญิงสาวกลับถามไถ่อย่างใจเย็น

เธอยังช่วยพยุงเขาที่เพิ่งล้วงกระเป๋าสตางค์ไปจากกระเป๋าเธอเอง แถมไม่ลังเลที่จะปัดฝุ่นเสื้อผ้าที่สกปรกให้ด้วย

เด็กที่ไม่คุ้นกับไมตรี รู้สึกสับสนกับอารมณ์ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

“เป็นอะไรไปเหรอ?”

อาร์แซงเอียงคอน้อยๆ แล้วถามย้ำ สีหน้าดูไร้เดียงสาเหมือนไม่รู้เลยว่าของถูกล้วงไปแล้ว

เด็กหนุ่มหน้าแดง ก่อนจะยัดกระเป๋าสตางค์คืนใส่อกเสื้อของอาร์แซง

“อะ… อันนี้มันตกอยู่ครับ!”

พอเด็กหนุ่มวิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมา อาร์แซงก็ถึงกับงง

ปกติต้องฉกกระเป๋าหรือไม่ก็กระเป๋าสตางค์แล้วเผ่นไปที่เงียบๆ สิ ใครจะคาดคิดว่าเขาจะเอาของมาคืน

“เดี๋ยว! รอก่อน!”

อาร์แซงรีบไล่ตามเด็กหนุ่มไปอย่างลนลาน

* * *

สมาร์ตโฟนสั่นดังขึ้น

อ็องรี มาร์โซ ซึ่งกำลังทำงานต่อจากเมื่อครู่ หยุดดูว่าใครมารบกวนช่วงเวลาสำคัญแล้ววางกรรไกรลง

เป็นสายจากอาร์แซงที่อยู่ในลอนดอน

“อยู่นิ่งๆ”

อ็องรี มาร์โซเตือนปาปิยองเสียงแข็งก่อนกดรับสาย

“ฉันเอง”

-เจอแล้วครับ

เมื่อวานเพิ่งได้รับรายงานว่าเขากำลังตามรอยว่าแซฟไฟร์ปลอมมาจากไหน อ็องรีจึงเดาได้ทันทีว่าอาร์แซงหาอะไรเจอ

“เก่งมาก”

-ผมลำบากมากจริงๆ ครับ

อ็องรี มาร์โซขมวดคิ้วแล้วมองสมาร์ตโฟน

อาร์แซงแทบไม่เคยอวดผลงานตัวเอง แต่กลับบอกว่าลำบากมากจริงๆ ทำให้อ็องรีสงสัยว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

“เกิดอะไรขึ้น?”

-เอ่อ ถ้าจะอธิบายคงยาวครับ

อาร์แซงส่ายหน้าราวกับไม่อยากคิด แล้วเข้าสู่ประเด็น

-ตรงท้ายถนนคาร์ดิงตันมีจุดที่รถเก็บขยะมารวมกันครับ ดูเหมือนจะเจอจากที่นั่น

โฮ่ง!

“บอกให้นิ่งๆ ไง”

อ็องรี มาร์โซเตือนปาปิยองอีกรอบ ก่อนหันไปถามอาร์แซง

“ของแบบนั้นไปโผล่ที่นั่นได้ยังไง”

-ผมก็สงสัยจุดนั้นเหมือนกัน เลยลองตรวจดูแล้วครับ

“ตรวจแล้วเป็นยังไง”

อ็องรี มาร์โซเร่งคำตอบพลางหวีขนให้ปาปิยอง

-ที่นี่เหมือนไม่มีการแยกขยะกันเลยครับ คงต้องไล่หาทีละชิ้น

อาร์แซงบ่นพึมพำ

วัฒนธรรมแยกขยะของสหราชอาณาจักรเรียกได้ว่าถึงขั้นที่พนักงานทำความสะอาดเองยังถอดใจ ปกติแล้วคนจะทิ้งขยะทุกอย่างลงถุงเดียว

ต่อให้ถังขยะแยกประเภทกัน ตอนเก็บก็มักถูกกวาดไปรวมกันอยู่ดี เลยยากจะสืบว่าแซฟไฟร์ปลอมหลุดมาถึงจุดรวมรถเก็บขยะได้ยังไง

“ซื้อ”

อ็องรี มาร์โซพูดพลางหวีต่อ

-ครับ?

“หมายความว่าทำลับๆ ไม่ได้สินะ”

-ครับ ถูกต้อง

“งั้นก็ซื้อกิจการเก็บขยะซะ”

-…….

อาร์แซงอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนนึกขึ้นได้ว่านายจ้างของตนเป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว จึงยอมรับตามนั้น

ในเมืองน่าจะมีหน่วยงานรับผิดชอบ แต่ก็คงมีบริษัทรับเหมาดำเนินการอยู่ ถ้าซื้อที่นั่นไว้ งานก็น่าจะจัดการได้สะดวกขึ้น

-รับทราบครับ

หลังวางสาย อ็องรี มาร์โซก็เล็มความยาวขนของปาปิยองจนได้ที่

เพราะรับไม่ได้ที่จะเห็นสมาชิกตระกูลมาร์โซดูสกปรก เขาจึงใช้หวีและกรรไกรอย่างพิถีพิถัน

โกฮุนที่นั่งกินขนมที่อ็องรี มาร์โซซื้อให้ มองดูปาปิยองที่นั่งนิ่งๆ อย่างน่าแปลกใจ

“เชื่องดีนะครับ”

อ็องรี มาร์โซให้ขนมปาปิยอง

“รอเป็น ก็ได้กินขนมไง ฉลาดจะตาย”

โกฮุนพยักหน้า

เหมือนเจ้าตัวจะเรียนรู้จากการทำซ้ำๆ ว่าถ้าทนตอนถูกเล็มขนได้ ก็จะได้กินของอร่อย

อ็องรี มาร์โซมองสำรวจปาปิยองไปมาแล้วพยักหน้า

“เรียบร้อย”

พอปาปิยองหันมามอง อ็องรี มาร์โซก็ให้รางวัลอีกชิ้น

“เมื่อกี้โทรมาเรื่องอะไรเหรอครับ”

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่”

“ว่าจะซื้อกิจการเก็บขยะนี่ครับ”

“มันมีเหตุจำเป็น”

อ็องรี มาร์โซปัดขนที่ติดออกแล้วพูดว่า

“นั่ง”

โกฮุนกระพริบตา

“จะทำอะไรเหรอครับ”

“ต้องให้บอกด้วย?”

อ็องรี มาร์โซยกกรรไกรตัดแต่งผมขึ้น โกฮุนถึงกับหัวเราะหึอย่างเหลือเชื่อ

“ว่าแล้วเชียว ใจดีเป็นซะที่ไหน”

โกฮุนปัดเศษขนมออกจากมือแล้วลุกขึ้น

จะให้เส้นผมและศีรษะไว้ในมืออ็องรี มาร์โซคงไม่ใช่เรื่อง

แม้จะเสียดายที่ไม่ได้กินขนมต่อ แต่ยังพอทดแทนด้วยขนมเกาหลีใต้ที่นักเขียนอีฮันนา ส่งมาให้ได้ ไม่จำเป็นต้องฝืน

“พรุ่งนี้เช้าไม่ต้องออกกำลังก็ได้”

โกฮุนที่กำลังจะก้าวออกไปชะงัก

“อย่าเข้าใจผิดนะครับ ที่ผมวิ่งเพราะคุณปู่ชอบ ไม่ใช่เพราะคุณสั่ง”

โกฮุนโทษตัวเองที่เผลอลังเลไปชั่วขณะ แล้วขีดเส้นแบ่งให้ชัด

ก็แค่อาศัยอยู่ไม่กี่วันจนกว่าจะหาบ้านได้ แต่เจ้าตัวดันจะมาคุมตารางชีวิตทุกอย่าง น่าหงุดหงิดชะมัด

“เมื่อกี้ว่าอะไรนะ จาจังมยอน?”

อ็องรี มาร์โซเชิดคางถาม

“จาจังมยอนทำไมครับ”

“ที่ปารีสคงหากินยากล่ะสิ”

“……จะบอกว่าหากินได้เหรอครับ”

“นั่ง”

ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาตอบ

ในบรรดาเรื่องที่ใช้เงินแก้ได้ แทบไม่มีอะไรที่อ็องรี มาร์โซทำไม่ได้

โกฮุนซึ่งรู้ซึ้งข้อนี้ดี ทำหน้าบึ้งจัดแล้วไปนั่งหน้ากระจก

“ถ้าโกหก ผมเอาเรื่องแน่”

อ็องรี มาร์โซช้อนผมโกฮุนขึ้นสำรวจไปมา

“แค่เล็มนะ แค่เล็มเท่านั้น”

* * *

อาร์แซงซึ่งเพิ่งเทกโอเวอร์บริษัทเก็บขยะ สงสัยขยะชุดหนึ่งที่รถคันหนึ่งเพิ่งนำมาส่ง

ใต้ถุงขยะกึ่งโปร่งใสมีถุงสีดำอยู่อีกชั้น จึงมองไม่เห็นข้างใน แต่รอบๆ มีขนติดอยู่เต็มไปหมด

พอเปิดถุงดู ก็พบขนสัตว์ที่ถูกตัดเป็นชิ้นๆ จำนวนมาก

ถ้าเป็นเสื้อผ้า ไม่น่ามีเหตุผลต้องสับให้เป็นชิ้นๆ แบบนี้

อาร์แซงจึงฉีกถุงออกจนหมด แล้วโปรยขยะข้างในลงพื้นกระจาย

ขนจริงนี่นา

ไม่ใช่ขนสังเคราะห์

สหราชอาณาจักรออกกฎหมายห้ามดำเนินกิจการฟาร์มขนสัตว์ตั้งแต่ปี 2000

ไม่เพียงแต่สหราชอาณาจักรเท่านั้น สังคมยุโรปส่วนใหญ่ซึ่งมีกลุ่มพิทักษ์สัตว์ทรงอิทธิพลก็กำลังหลีกเลี่ยงการใช้ขนสัตว์เช่นกัน

อาร์แซงที่คิดว่าเป็นขนสังเคราะห์อยู่แน่ๆ เลยตกใจ

กระต่ายรึเปล่า?

อาร์แซงเพ่งดูชิ้นขนชิ้นหนึ่งอย่างละเอียด แล้วตัดสินว่าเป็นขนกระต่าย

มีโรงงานที่จัดการกับขนสัตว์จริงๆ อยู่กลางลอนดอนเนี่ยนะ?

กลุ่มผิดกฎหมายจะมีอยู่ก็ไม่แปลก แต่อาร์แซงยอมรับได้ยาก

กำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเอง

อาร์แซงก็หวนคิดถึง <การลาจาก> ของเดเมียน คาร์เตอร์ ที่จัดแสดงใน การประกวดอาร์นูโว

เป็นผลงานที่สตัฟฟ์กระต่ายใส่กล่องแก้วด้วยฟอร์มาลดีไฮด์

หรือว่า

เดเมียน คาร์เตอร์ เคยบอกชัดเจนว่ากระต่ายตายตามธรรมชาติ

ต่อให้จงใจฆ่ากระต่ายเป็นๆ ก็ไม่น่าจะได้ขนมากขนาดนี้

ถ้าไม่ทำซ้ำหลายครั้ง คงไม่มีทางได้ปริมาณขนเท่านี้

…ไม่สิ

ยังต้องพิจารณาด้วยว่าเขาไปเอากระต่ายมาจากที่ไหน

อาร์แซงคิดว่าควรตามหาต้นทางที่เก็บขนกระต่ายพวกนี้มา แล้วระหว่างคุ้ยขยะอยู่นั้นก็ตาเบิกกว้าง

บนขนชิ้นหนึ่งมีลวดลายบางอย่างที่ไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ

แต่เพราะขนถูกตัดเป็นชิ้น จึงดูไม่ออกว่าเป็นอะไร

อาร์แซงจึงกางขนทุกชิ้นไม่ให้ทับกัน แล้วค่อยๆ ต่อทีละชิ้นเหมือนต่อจิ๊กซอว์

หนึ่งชั่วโมง สองชั่วโมง

ทำงานข้ามคืน กระทั่งดวงอาทิตย์ขึ้นถึงจุดสูงสุด งานจึงเสร็จ

กระต่ายมีทั้งหมด 31 ตัว และในนั้น 2 ตัวมีตัวอักษรย่อ D.Carter เขียนอยู่

เมื่อยืนยันได้ว่าเป็นลายเซ็นที่เดเมียน คาร์เตอร์ มักใส่ไว้ในผลงานของตัวเอง อาร์แซงก็มั่นใจว่าในเส้นทางที่รถเก็บขยะวิ่งอยู่นั้นต้องมีสตูดิโอของเดเมียน คาร์เตอร์ อยู่

ความรู้สึกสำเร็จจากปมที่ติดค้างมา 5 สัปดาห์ที่ผ่านมา เพิ่งโผล่มาได้ชั่วครู่เดียว

ก็ยังเดาไม่ออกอยู่ดีว่าเดเมียน คาร์เตอร์ ซ่อนความลับอะไรไว้

ไปเห็นกับตาคงรู้เอง

อาร์แซงยังละสายตาจากขนกระต่ายทั้ง 31 ตัวนั้นไม่ได้อยู่พักใหญ่