สามวันต่อมา

ที่สำนักพิมพ์เฉินฮวา

มีการจัดประชุมอีกครั้ง

หลินจือไป๋นั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธาน เขาไม่พูดอะไรเลยสักคำ ปล่อยให้ผู้บริหารระดับกลางและสูงพูดกันอย่างกระตือรือร้น

“ฉันขอรายงานเรื่องรองประธานหลัวต๋า!”

“หลัวต๋าใช้อำนาจในทางที่ผิด!”

“หลัวต๋ารังแกลูกน้อง!”

“หลัวต๋าเคยมีเรื่องอื้อฉาวในออฟฟิศ!”

“ฉันเสนอให้ปลดหลัวต๋าออกจากตำแหน่งรองประธาน!”

“ฉันเก็บหลักฐานเกี่ยวกับกลุ่มก๊วนของหลัวต๋าไว้แล้ว ท่านประธานดูนี่สิ!”

“…”

จริงหรือไม่จริงก็ไม่สำคัญ เพราะต่อให้มีใครกล่าวหา “วันนี้หลัวต๋าเดินเข้าบริษัทด้วยเท้าซ้าย” หลินจือไป๋ก็คงไม่แปลกใจ

เมื่อไม้ใหญ่ล้ม ลิงที่เกาะอยู่ก็ต่างวิ่งหนี

เมื่อกำแพงเริ่มพัง คนก็พากันผลักให้ล้มลง

ความสำเร็จของโปรเจกต์ "หนังสือเสียงบลูสตาร์" ทำให้หลินจือไป๋ในฐานะประธานมีบารมีพุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุดในบริษัท!

ในตอนนี้

ผู้บริหารระดับกลางและสูงทุกคนต่างพร้อมใจกันต่อต้านหลัวต๋า ทุกคนล้วนพยายามสร้างข้อกล่าวหาเพื่อประจบหลินจือไป๋

เพราะประธานหนุ่มคนนี้ได้แสดงให้เห็นถึงความเด็ดขาดและความสามารถอย่างชัดเจนผ่านสองโปรเจกต์ใหญ่ และทุกคนก็รู้ว่าหลินจือไป๋กับหลัวต๋ามีปัญหากันมานาน ดังนั้นนี่คือโอกาสที่พวกเขาจะประกาศจงรักภักดี

หลัวต๋านั่งอยู่ที่ตำแหน่งรองประธาน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกผู้ใต้บังคับบัญชาร่วมกันกล่าวหาเช่นนี้

แต่เขากลับพูดอะไรไม่ได้เลย ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนสูญเสียทุกสิ่ง

“คุณมีอะไรจะแก้ตัวไหม?”

หลินจือไป๋ยกมือเป็นสัญญาณให้ทุกคนเงียบ จากนั้นเขามองไปที่หลัวต๋า

หลัวต๋าเป็นคนของลุงใหญ่ของเขา แต่ในตอนนี้ลุงใหญ่ก็ช่วยอะไรไม่ได้

“ผมไม่มีอะไรจะแก้ตัว”

หลัวต๋าลุกขึ้น ยืนก้มตัวโค้งด้วยใบหน้าขมขื่นก่อนพูดว่า

“ผมขอเพียงโอกาสที่จะจากไปอย่างมีศักดิ์ศรี นี่เป็นจดหมายลาออกของผม...”

หลัวต๋ากำลังขอความเมตตา

หากเขาลาออกด้วยตัวเอง เขายังสามารถทำงานในวงการนี้ต่อไปได้ เช่นไปทำงานในสำนักพิมพ์ขนาดเล็กในตำแหน่งผู้บริหาร

แต่ถ้าเขาถูกหลินจือไป๋ไล่ออก...

อนาคตของเขาในวงการนี้จะถึงทางตัน และอาจต้องเปลี่ยนสายงานไปเลย

“ตกลง”

หลินจือไป๋พูดอย่างเรียบเฉย

“ตามสัญญาแข่งขันทางธุรกิจ (ห้ามทำงานกับคู่แข่ง) คุณจะไม่สามารถทำงานในอุตสาหกรรมนี้ได้เป็นเวลาสี่ปี ฉันยอมรับการลาออกของคุณ”

“ขอบคุณ”

คำว่า "ขอบคุณ" จากหลัวต๋าดูเหมือนจะออกมาจากใจจริง

อย่างน้อยหลินจือไป๋ก็ไม่ได้เหี้ยมโหดจนเกินไป เขายอมให้หลัวต๋าจากไปอย่างมีศักดิ์ศรี และยังให้โอกาสกลับมาทำงานในวงการนี้ได้อีกในสี่ปีข้างหน้า

“แค่นี้ก็พอ”

หลินจือไป๋พยักหน้า

“หลัวต๋าลาออกจากตำแหน่งรองประธาน ฉันยอมรับ พวกคุณคิดเห็นอย่างไร?”

จะคิดเห็นอะไรได้?

ผู้บริหารทั้งหลายแทบจะตะโกนออกมาว่า “ท่านประธานช่างมีวิสัยทัศน์!”

หลินจือไป๋สามารถตั้งข้อกล่าวหาเพิ่มเติมเพื่อทำลายชื่อเสียงของหลัวต๋าและทำให้เขาหายไปจากวงการนี้ แต่เขาไม่ทำ เพราะมันไม่มีความจำเป็น

หนึ่ง หลัวต๋าไม่มีศักยภาพที่จะเป็นภัยคุกคามอีกต่อไป

สอง เขาต้องคำนึงถึงความรู้สึกของคนในบริษัทที่ยังภักดีต่อหลัวต๋า

ที่สำคัญ แม้หลัวต๋าจะคัดค้านเขาหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นเล่นสกปรกกับสองโปรเจกต์ใหญ่ที่เขาผลักดัน

หลัวต๋าเองก็คงรู้ดี และเลือกที่จะถอยเพื่อรักษาเส้นทางหนีของตัวเอง

เมื่อหลัวต๋าลาออก เขาก็ไม่มีสิทธิ์นั่งร่วมประชุมอีกต่อไป

เขาโค้งคำนับอีกครั้งก่อนเดินออกจากห้องประชุมไปด้วยท่าทีที่เงียบสงบ

ในขณะเดียวกัน

ผู้บริหารหลายคนก็รู้สึกสะท้อนใจ

เมื่อพวกเขาหันไปมองใบหน้าของประธานหนุ่มอีกครั้ง ความรู้สึกภายในของพวกเขาก็เปลี่ยนไปทีละน้อย

เพราะทุกคนรู้ดีว่า

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป

สำนักพิมพ์เฉินฮวาจะอยู่ในกำมือของหลินจือไป๋อย่างสมบูรณ์

เขาไม่เพียงแต่กลายเป็น "ราชา" คนใหม่ของสำนักพิมพ์เฉินฮวา แต่ยังเป็น "ราชา" คนใหม่ของวงการนิยายทั้งหมดอีกด้วย!

สองสำนักพิมพ์คู่แข่งอย่าง "น่าเซิน" และ "เทียนกวง"

ต่างถูกสองโปรเจกต์ใหม่ของหลินจือไป๋ทำให้พ่ายแพ้จนถอยไม่เป็นท่า

แต่เดิม สำนักพิมพ์เฉินฮวาไม่ได้เหนือกว่าสำนักพิมพ์อีกสองแห่งมากนัก

แต่หลินจือไป๋คือผู้เปลี่ยนแปลงความสมดุลนั้น

เขาทำให้สำนักพิมพ์เฉินฮวากลายเป็นผู้นำตลาดอย่างแท้จริง

และในตอนนี้

เขาคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์ของเกมนี้

ราชาองค์ใหม่ ได้ขึ้นครองบัลลังก์แล้ว!

...

ค่ำคืนหนึ่ง

เมื่อหลินจือไป๋กลับถึงบ้านพักริมทะเลสาบตงหู

หลินซีถึงกับตะลึงงันไปชั่วขณะ เขาไม่อยากเชื่อว่าหลังจากที่น้องชายของเขาก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำสำนักพิมพ์เฉินฮวา จะกลายเป็นดั่งเสือที่คืนสู่ป่า หรือมังกรที่กลับคืนสู่ท้องทะเล เรียกได้ว่าหยุดไม่อยู่!

"นายก็เกินไปหน่อยแล้วนะ!"

ความสำเร็จติดต่อกันของสองโปรเจกต์ใหญ่อย่าง “เว็บนิยายบลูสตาร์” และ “หนังสือเสียงบลูสตาร์” ทำให้หลินจือไป๋กลายเป็นสมาชิกที่โดดเด่นที่สุดของหลินรุ่นที่สองและสามในครอบครัว!

แม้แต่หลินตง ผู้เป็นพ่อของเขา ยังมองลูกชายด้วยความตกตะลึง

ในตัวหลินจือไป๋นั้น หลินตงมองเห็นเงาของพ่อของเขา หลินเจามู่เมื่อครั้งอดีต

นี่จะเรียกว่าอะไรดีล่ะ? พรสวรรค์ข้ามรุ่น?

ส่วนแม่ของเขายังคงยิ้มแย้มเหมือนเดิม พร้อมกับพูดประโยคที่เธอมักจะพูดเสมอว่า

"ลูกฉันฉลาดมาตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว"

หลินเซิ่งเทียน พี่ชายคนโตของหลินจือไป๋ มองน้องชายด้วยรอยยิ้ม

บางทีจากนี้ไป น้องชายของเขาอาจได้รับการสืบทอดส่วนหนึ่งของธุรกิจในเครือเฉินฮวาจากคุณปู่ก็เป็นได้

“ส่วนฉันคงหมดหวังแล้ว”

แต่เมื่อเห็นว่าน้องชายทำผลงานได้ยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ เขาในฐานะพี่ชายก็รู้สึกดีใจอย่างที่สุด

“ต่อไปนี้ นายคือเสาหลักอันดับหนึ่งของครอบครัวเราแล้ว”

หลินซีพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ตั้งใจทำให้ดีนะ ตอนนี้คุณปู่คงจับตามองนายอยู่แน่ ๆ”

หลินซีไม่ได้พูดผิด

ดวงตาของคุณปู่ หลินเจามู่กำลังจับจ้องไปที่หลินจือไป๋

และในตอนนี้ ความสนใจของเขาที่มีต่อหลานชายคนนี้ ได้กลายเป็นความสนใจที่เหนือกว่าสมาชิกคนอื่น ๆ ทั้งหมดในหลินรุ่นที่สองและสาม!

...

สามวันหลังจากเปิดตัวแอปพลิเคชันหนังสือเสียงบลูสตาร์

จำนวนการดาวน์โหลดแอปพลิเคชันทะลุ 130 ล้านครั้ง ภายในเวลาอันสั้น

จำนวนผู้ใช้งานจริงก็เกิน 100 ล้านคน ไปแล้ว และส่วนใหญ่ยินดีที่จะจ่ายเงินเพื่อฟังหนังสือเสียง!

ความสำเร็จในเชิงพาณิชย์ครั้งนี้ แม้แต่หลินเจามู่ เจ้าพ่อวงการธุรกิจ ก็อดไม่ได้ที่จะมองหลานชายคนนี้ด้วยสายตาอีกแบบ

“ท่านประธาน”

เลขาจินของเขาถือรายงานการเงินของสำนักพิมพ์เฉินฮวาเข้ามา และหลังจากอ่านอยู่ครู่หนึ่ง ก็พูดขึ้นว่า

“หากมองว่าสำนักพิมพ์เฉินฮวาเป็นกระดาษคำตอบของคุณชาย ในความหมายหนึ่ง เขาสามารถส่งคำตอบล่วงหน้าได้แล้ว...”

“มีการคำนวณตัวเลขไว้หรือยัง?”

หลินเจามู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงความคาดหวัง

เลขาจินพยักหน้า

“หลังจากที่คุณชายไป๋เข้ามาบริหาร สำนักพิมพ์เฉินฮวามีผลประกอบการพุ่งทะยาน คาดว่าปีนี้จะมีกำไรสูงกว่าปีก่อนถึง 5.5 เท่า”

“ห้าเท่า!”

นั่นหมายความว่า หลินจือไป๋กำลังจะได้รับหุ้นจำนวนมากจากสำนักพิมพ์เฉินฮวา!

“ยังไม่พอ”

หลินเจามู่พูดขึ้น “ข้อกำหนดของกระดาษคำตอบนี้ คือกำไรต้องเพิ่มขึ้นถึงหกเท่า เขาถึงจะได้ครอบครองสำนักพิมพ์เฉินฮวา”

“อีกนิดเดียวก็คงจะถึงเป้า”

เลขาจินยิ้ม

“เช้านี้มีข่าวว่า คุณชายได้ไอเดียใหม่ เขาเชิญเหล่าดาราดังมาเขียนหนังสือ คาดว่าผลงานเหล่านี้จะตีพิมพ์และออกวางขายในไม่ช้า และจะดึงดูดแฟนคลับจำนวนมหาศาลให้เข้ามาซื้อ...”

“ดาราเขียนหนังสือ?”

แม้แต่หลินเจามู่ยังชะงักไปสองสามวินาที ก่อนจะหัวเราะพร้อมกระตุกมุมปาก

“วิธีการของเขานี่เหมือนใครกัน?”

“ก็เหมือนท่าน”

เลขาจินพูดอย่างจริงจัง

“ถึงจะยังไม่เก่งกาจเท่าท่าน แต่เขาเพิ่งอยู่ปีสอง อายุยังน้อยแต่กลับมีความสำเร็จถึงเพียงนี้...”

เลขาจินหยุดพูดกลางคัน

หลินเจามู่กล่าวต่อแทนเขา

“อายุยังน้อย แต่สามารถบรรลุผลสำเร็จขนาดนี้ได้ ตอนฉันอยู่ปีสองยังไม่สามารถทำได้ขนาดนี้เลย”

เลขาจินรีบพูด “ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นครับ”

หลินเจามู่หัวเราะเสียงดัง

“นายตกใจอะไร? ไม่ว่าเขาจะเก่งแค่ไหน เขาก็คือหลานของฉัน หลินเจามู่ ยิ่งหลานชายของฉันเก่งเท่าไหร่ ฉันในฐานะปู่ก็ยิ่งมีความสุข!”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หลินเจามู่ก็พูดขึ้น

“ในเมื่อเขามีความสามารถเช่นนี้ จะยกสำนักพิมพ์เฉินฮวาให้เขาไปก็ไม่เสียหาย ปีหน้า ฉันจะเพิ่มภาระหน้าที่ให้เขาอีกหน่อย อยากรู้จริง ๆ ว่าขีดจำกัดของเด็กคนนี้อยู่ที่ตรงไหน!”

เลขาจินได้แต่ยิ้ม ก่อนที่เขาจะนึกอะไรบางอย่างได้

เขาพูดขึ้นอีกว่า

“หลัวต๋าลาออกแล้วครับ”

“โอ้?”

หลินเจามู่หัวเราะ “ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้เขาก็กลายเป็นจักรพรรดิของสำนักพิมพ์เฉินฮวาอย่างแท้จริงแล้วสินะ”

“เด็กคนนี้...เหมือนฉันจริง ๆ”

...

ที่บ้านของคุณลุงใหญ่

หลินชุนหน้าเคร่งเครียด ขว้างถ้วยชาใบโปรดลงพื้นจนแตกกระจาย

หลินกง สีหน้ามืดมนไม่ต่างกัน น้ำเสียงสั่นเครือ

“หลัวต๋าโดนเขี่ยออกแล้ว ผลประกอบการของสำนักพิมพ์เฉินฮวาพุ่งทะยานขึ้นอย่างมหาศาล หมายความว่าในอนาคตธุรกิจนี้อาจตกเป็นของหลินจือไป๋คนเดียว?”

“เราประเมินเจ้าลูกหมาป่าตัวนี้ต่ำเกินไปแล้ว!”

หลินจิ้งหน้าซีดเผือดจนรู้สึกเหมือนศีรษะเริ่มปวดตุบ ๆ ครอบครัวของเขาสูญเสียการควบคุมสำนักพิมพ์เฉินฮวาไปอย่างสิ้นเชิง!

ใช่แล้ว

ก่อนที่หลินจือไป๋จะเข้ามาคุมสำนักพิมพ์เฉินฮวา หลัวต๋าเคยเป็นคนที่ครอบครัวหลินชุนใช้ในการควบคุมธุรกิจนี้

แต่ตอนนี้ ครอบครัวของหลินตง คนในสายของพี่น้องคนที่สี่ กลับเจริญรุ่งเรืองจนเห็นได้ชัด

ฝ่ายสถานีโทรทัศน์ ธุรกิจของหลินตงกำลังก้าวหน้า

ส่วนฝ่ายรายการวาไรตี้ หลินเซิ่งเทียนกับบริษัทคุนเผิงได้ร่วมมือกันผลิตรายการ “พี่สาวขี่พายุท่องคลื่น” ซึ่งกำลังฮิตจนกลายเป็นกระแสทั่วฉินโจว

นี่เป็นรายการวาไรตี้ระดับปรากฏการณ์อันดับสองของฉินโจวที่หลินเซิ่งเทียนมีส่วนร่วมผลิต ต่อจาก “ฉันคือนักร้อง”

มีข่าวลือว่าขณะนี้ต่างประเทศเริ่มมาซื้อสิทธิ์รายการไปแล้ว

ในบรรดารายการเหล่านี้ “ฉันคือนักร้อง” ขายลิขสิทธิ์ได้ถึง 80 ล้านหยวน! ส่วนลิขสิทธิ์ของ “พี่สาวขี่พายุท่องคลื่น” กำลังอยู่ระหว่างการเจรจา คาดว่าก็จะเป็นตัวเลขมหาศาลเช่นกัน!

แม้กระทั่งหลินซี ผู้จัดการศิลปินในครอบครัว ก็พาศิลปินในสังกัดเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ จนตอนนี้แทบจะกลายเป็นตัวแทนของวงการดนตรีฉินโจวไปแล้ว!

ทั้งหมดนี้ทำให้ครอบครัวของหลินชุนรู้สึกไม่สบายใจ

...

ที่บ้านของคุณลุงรอง

หลินเป่าหัวเราะจนปากแทบฉีก

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! คราวนี้หลัวต๋าก็โดนไล่ออกไปแล้ว!”

ก่อนหน้านี้ ครอบครัวลุงรองเคยส่งคนชื่อเป้ยลี่ไปทำงานในสำนักพิมพ์เฉินฮวา แต่เจ้าคนนั้นกลับอยู่ได้ไม่นานก็โดนหลินจือไป๋เขี่ยออกเช่นกัน

เรื่องนี้ทำให้หลินเป่าหงุดหงิดอยู่เหมือนกัน เพราะเป้ยลี่เป็นคนของพวกเขา

แต่เมื่อได้ยินว่าหลัวต๋าซึ่งเป็นคนของคุณลุงใหญ่ก็ถูกไล่ออกไปเช่นกัน หลินเป่ารู้สึกสมดุลขึ้นมาทันที

“โชคร้ายไม่ได้มีแค่บ้านเราซะหน่อย!”

หลินเซี่ยะ ผู้เป็นแม่มองลูกชายด้วยความโมโห

“ยังจะหัวเราะออกอีกเหรอ!”

หลินเซี่ยะรู้สึกไม่พอใจที่เป่ยลี่โดนไล่ออก แต่ก่อนหน้านี้หลัวต๋ายังอยู่ อย่างน้อยก็ยังคอยขัดขวางไม่ให้หลินจือไป๋ควบคุมสำนักพิมพ์ได้อย่างสมบูรณ์

แต่ตอนนี้ที่หลัวต๋าถูกกำจัดไปแล้ว สำนักพิมพ์เฉินฮวาก็ตกเป็นของหลินจือไป๋โดยสมบูรณ์ ไม่มีใครแตะต้องได้อีกต่อไป!

ธุรกิจนี้มีมูลค่าเกินร้อยล้านไปแล้ว

ไม่สิ

ด้วยเว็บไซต์ “เว็บนิยายบลูสตาร์” และแอป “หนังสือเสียงบลูสตาร์” มูลค่าของสำนักพิมพ์เฉินฮวาตอนนี้สูงเกินกว่าร้อยล้านไปมาก!

“ฉันรู้ตั้งแต่เด็กแล้วว่าหมอนี่เป็นตัวปัญหา!”

ยิ่งหลินจือไป๋ประสบความสำเร็จ หลินหู่ก็ยิ่งรู้สึกแย่

ตั้งแต่เด็ก หลินจือไป๋ถูกชมมาตลอดว่าเป็นเด็กที่ “ยอดเยี่ยม” ความอิจฉาของหลินหู่จึงสะสมมาจนถึงทุกวันนี้

“แค่หลินจือไป๋ของบ้านลุงสี่เก่งเหรอ?”

“บ้านเราหู่กับเป่าเป็นตัวแทนของความโง่เหรอ?”

...

ที่บ้านของคุณลุงสาม

หลินชิวหรี่ตา

“บ้านลุงสี่จะก้าวขึ้นมาได้ขนาดนี้เชียวหรือ?”

หลินหลิว สายตาเต็มไปด้วยความอาฆาต

“หลินจือไป๋มันสมควรตาย!”

หลินมู่เหลือบมองน้องสาวอย่างสงบนิ่ง ก่อนพูดขึ้น

“ตอนนี้เธอก็แค่โกรธแบบไร้เหตุผล”

หลินเสินยิ้มบาง ๆ

“จริง ๆ แล้วก็ดีอยู่เหมือนกันนะ บ้านเราไม่ได้มีความขัดแย้งกับบ้านลุงสี่เท่าไหร่ คนอย่างเหรินเจียชุนจะทรยศก็ให้มันทรยศไป ปล่อยให้บ้านลุงใหญ่กับลุงรองสู้กับบ้านนั้นเองเถอะ”

หลินชิวถอนหายใจ

“ไม่มีใครอยู่รอดอย่างโดดเดี่ยวได้หรอก”

“แต่ตอนนี้ยังไม่จำเป็นต้องสร้างความขัดแย้ง ฉันจะหาเวลาไปดื่มชากับลุงสี่หน่อย แต่ก่อนเคยมีเรื่องเข้าใจผิดกันอยู่บ้าง”

หลินหลิวหน้าแดงก่ำ

“พ่อ!”

สีหน้าของหลินมู่ก็ดูไม่สู้ดีนักเมื่อได้ยินคำพูดนี้

หลินชิวหันไปมองลูกชายคนโตที่สุขุม

“ตอนนั้นไม่ใช่แกที่ผลักเขาสินะ?”

“ไม่ใช่ผม”

หลินมู่ปฏิเสธทันที สีหน้าเรียบเฉย

หลินชิวมองลูกชายด้วยแววตาลึกซึ้ง

“ถ้างั้นก็ถือว่าไม่ใช่แล้วกัน”

ในกลุ่มบริษัทเฉินฮวา ตอนนี้บ้านลุงสี่ถือว่าเป็นขุมกำลังสำคัญไปแล้ว

ภายในกรุ๊ปเริ่มมีคนเข้าหาพวกเขา การสร้างความขัดแย้งไม่ใช่เรื่องดี

อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่ควรทำ