แน่นอนว่า "ไป๋ตี้" โด่งดังมานานแล้ว แต่ครั้งนี้เขาได้สร้างชื่อเสียงในวงการวรรณกรรมจากการแข่งขันกลอนคู่ครั้งยิ่งใหญ่ที่ต้องจารึกไว้ในประวัติศาสตร์

คืนนั้น

ข่าวได้แพร่สะพัดออกไป!

"ไป๋ตี้ชนะนักปราชญ์กลอนคู่ 5 คนติดต่อกัน คว้าแชมป์การประกวดกลอนคู่!"

"กลอนคู่อมตะของไป๋ตี้!"

"หลินจือไป๋: บุคคลอันดับหนึ่งด้านกลอนคู่ของคนรุ่นใหม่!"

"ไป๋ตี้โชว์พลังในศึกกลอนคู่ ยอดผู้ชมไลฟ์สดทะลุพันล้าน!"

"ไป๋ตี้บุกวงการวรรณกรรมแห่งฉินโจว!"

"หัวหน้าสมาคมวรรณกรรมแห่งฉินโจวชื่นชมไป๋ตี้!"

"ไป๋ตี้ได้รับตำแหน่งอัจฉริยบุคคลแห่งศิลปะแห่งฉินโจว!"

"คำคมของไป๋ตี้: 'ความคมของดาบย่อมมาจากการเจียระไน กลิ่นหอมของดอกเหมยย่อมมาจากความหนาวเหน็บ'!"

"กลอนคู่ของไป๋ตี้ก่อให้เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์ทั่วอินเทอร์เน็ต!"

อย่างที่สื่อรายงาน หลินจือไป๋กลายเป็นหัวข้อพูดคุยอย่างกว้างขวางทั่วโลกออนไลน์!

หนึ่งในกลอนคู่ที่สร้างความประทับใจที่สุด

คือประโยคที่ว่า:

"สายน้ำใสไร้ทุกข์แท้จริง แต่ลมพัดจึงระลอก... ขุนเขาเขียวไม่เคยแก่ชรา แต่หิมะปกจนขาวโพลน"

ผู้คนมากมายใช้ข้อความนี้โพสต์ลงในโซเชียลมีเดียของพวกเขา บางคนถึงกับนำไปตั้งเป็นคำคมในโปรไฟล์ส่วนตัว!

กลอนคู่ของ "โจวไท่" และ "ไป๋ตี้" นี้ได้รับการยกย่องให้เป็นบทสนทนาวรรณกรรมที่งดงามยิ่งนัก เพราะไม่เพียงแต่จะมีความงดงามของภาพพจน์ แต่ยังเปี่ยมด้วยความลึกซึ้งของปรัชญาชีวิต

แต่กระแสที่ร้อนแรงที่สุด

หนีไม่พ้นคำประพันธ์ "หมอกขังตรึงกลางบึงหลิว" ซึ่งได้รับการขนานนามว่าเป็น "กลอนคู่อมตะ"!

ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตจำนวนมากพยายามสุดความสามารถที่จะคิดประโยคต่อท้ายให้เหมาะสม แต่ไม่มีใครสามารถทำได้สำเร็จ!

อย่างไรก็ตาม มีบางคนลองแต่งแนวล้อเลียนว่า

"เมืองลึกเตาย่างเหล็ก"

ทำให้ผู้คนทั่วอินเทอร์เน็ตหัวเราะกันจนท้องแข็ง...

ที่น่าตลกคือ ถึงจะเป็นการล้อเลียน แต่การจับคู่ตัวอักษรในแง่ของ "ธาตุทั้งห้า" (ดิน น้ำ ไฟ ไม้ โลหะ) กลับเข้ากันได้จริง!

ด้วยกระแสตอบรับที่ท่วมท้นนี้ หลายคนที่พลาดชมการถ่ายทอดสดจึงไปค้นคลิปย้อนหลังดู และถึงกับตะลึงในความสามารถอันน่าทึ่งของไป๋ตี้ในศึกกลอนคู่ครั้งนี้

"แม่เจ้า!"

"ไป๋ตี้เก่งขนาดนี้เลยเหรอ!"

"ตั้งแต่รอบแรกที่ตอบคำถามเสริม ฉันก็รู้แล้วว่ามันไม่ธรรมดา!"

"รอบสองนี่โคตรเท่เลย แค่ตอบห้าประโยคแรก อีกห้าประโยคที่เหลือตอบได้ แต่แกล้งไม่ตอบ เจ๋งสุดๆ!"

"รอบสามเปิดโหมดจริงจัง นี่แหละที่พีคสุด!"

แต่กระนั้น ก็ยังมีการถกเถียงกันในหมู่แฟนคลับระหว่างไป๋ตี้และฉู่ฉือ

ถึงแม้แฟนคลับของฉู่ฉือจะยอมรับในความเก่งของไป๋ตี้ แต่ก็ยังคงยืนหยัดปกป้องศักดิ์ศรีของฉู่ฉือ

เมื่อหลินจือไป๋เห็นกระแสวิพากษ์วิจารณ์นี้ ก็อดไม่ได้ที่จะขำ พร้อมกับคิดว่า เพื่อรักษาสมดุลระหว่างทั้งสองตัวตน เขาต้องให้ฉู่ฉือทำอะไรบางอย่างเช่นกัน

ด้วยความคิดเพียงครู่เดียว หลินจือไป๋ใช้บัญชีของฉู่ฉือโพสต์ข้อความนี้:

"ท้อแดงลุกไหม้ริมตลิ่งจินเจียง"

เมื่อเห็นประโยคนี้ ผู้คนต่างอึ้งไปชั่วขณะ

จากนั้นจึงมีคนตระหนักได้ว่า...

"นี่มันคำต่อกลอนคู่อมตะ 'หมอกขังตรึงกลางบึงหลิว' ใช่ไหม!?"

"โอโห!"

"ธาตุทั้งห้าก็เข้ากัน... ท้อแดงลุกไหม้ริมตลิ่งจินเจียง... แถมยังมีความงดงามของภาพพจน์อีก!"

"นี่มันสุดยอดขนาดนี้เลยเหรอ!"

ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตถึงกับเรียกร้องให้นักวิจารณ์วรรณกรรมมาช่วยวิเคราะห์ ขณะเดียวกัน หลายคนก็อึ้งในความสามารถรอบด้านของฉู่ฉือที่แสดงให้เห็นว่าเขาเข้าใจกลอนคู่อย่างลึกซึ้ง

"นี่มันระดับไหนกันนะ!?"

เสียงคำชมดังสนั่นในโลกออนไลน์ขณะที่ "ไป๋ตี้" และ "ฉู่ฉือ" ต่างก็สร้างตำนานบทใหม่ให้กับตนเองในโลกวรรณกรรม

โชคดีที่บนโลกออนไลน์มีคนเก่งอยู่ไม่น้อย

ไม่นานก็มีอาจารย์มหาวิทยาลัยท่านหนึ่งออกมาวิเคราะห์ว่า:

"‘หมอกขังตรึงกลางบึงหลิว’ มีรูปแบบเสียงตามหลัก ‘เรียบ-ตรง-เรียบ-เรียบ-ตรง’ (平仄平平仄) ซึ่งไม่ได้เป็นรูปแบบ ‘กีบม้า’ ตามมาตรฐาน หากใช้หลักการแบ่งเสียงในตำแหน่งที่ 2, 4, และ 6 อย่างชัดเจน คำตอบควรเป็น ‘เปลี่ยน-เรียบ-เปลี่ยน-ตรง-เรียบ’ (皆平皆仄平) ซึ่งคำว่า ‘皆’ หมายถึงสามารถเป็นได้ทั้งเสียงเรียบ (平) และเสียงตรง (仄) ดังนั้นหากวิเคราะห์ตามเกณฑ์อย่างเข้มงวด ‘ท้อแดงลุกไหม้ริมตลิ่งจินเจียง’ ก็อาจไม่สมบูรณ์แบบนัก..."

อย่างไรก็ตาม

หลังจากนั้น อาจารย์มหาวิทยาลัยท่านนี้ก็กล่าวเสริมว่า:

"เมื่อพิจารณาถึงความยากระดับ ‘กลอนคู่อมตะ’ ของโคลงต้น คำตอบของฉู่ฉือนี้นับว่าเป็นคำตอบที่ดีที่สุดในปัจจุบัน และอาจจะดีกว่าคำตอบของไป๋ตี้เองที่ว่า ‘ปืนใหญ่ข่มป้อมริมทะเล’ ด้วยซ้ำ หากมองในแง่ความประณีตของโครงสร้างและการเลือกใช้คำ ฉู่ฉือแสดงให้เห็นถึงทักษะในเชิงกลอนคู่ที่ไม่ธรรมดา และอย่างน้อยตอนนี้ฉันก็ยังคิดไม่ออกว่าจะมีคำตอบใดที่ดีกว่านี้ได้!"

ไม่ใช่แค่อาจารย์มหาวิทยาลัยเท่านั้น

ยังมีเหล่านักวรรณกรรมจำนวนไม่น้อยที่พยายามคิดคำตอบต่อไปอีก หลังจากเห็นคำตอบของฉู่ฉือ ทุกคนต่างพากันชื่นชมอย่างยิ่ง

"นี่คือคำตอบที่ดีที่สุดในตอนนี้!"

"จะบอกว่าเป็นคำตอบที่ยอดเยี่ยมที่สุดบนโลกออนไลน์ก็ไม่เกินจริง"

"คงไม่มีใครสามารถคิดคำตอบที่ดีกว่านี้ได้แล้ว"

"ความสามารถในด้านกลอนคู่ของฉู่ฉือไม่ธรรมดาเลยจริงๆ"

"คำตอบนี้สมบูรณ์แบบ!"

"อาจนำมาใช้เป็นคำตอบทางการได้เลย"

คราวนี้แฟนคลับของฉู่ฉือก็ยิ้มได้ แม้ว่านี่จะไม่ได้หมายความว่าฉู่ฉือเหนือกว่าไป๋ตี้ในด้านกลอนคู่ แต่ก็สามารถพลิกสถานการณ์กลับมาได้อย่างงดงาม!

อย่างน้อยแฟนคลับของไป๋ตี้ก็ไม่สามารถออกมาแสดงความเหนือกว่าได้อีกต่อไป เพราะคำตอบของไป๋ตี้เองคือ "ปืนใหญ่ข่มป้อมริมทะเล" ซึ่งเมื่อเทียบคะแนนรวมแล้ว ก็ยังไม่สมบูรณ์แบบเท่ากับคำว่า "ท้อแดงลุกไหม้ริมตลิ่งจินเจียง"

จากนี้ไป เมื่อใครก็ตามค้นหาคำตอบของบทนำ "หมอกขังตรึงกลางบึงหลิว" สิ่งที่ปรากฏในผลลัพธ์แรกย่อมต้องเป็นคำตอบของฉู่ฉือ

และคำตอบของไป๋ตี้จะตามมาเป็นอันดับที่สอง

มองจากมุมนี้ แม้ว่าฉู่ฉือจะไม่ได้ "ชนะ" แต่ก็ไม่ได้ "แพ้" เช่นกัน...

หลินจือไป๋รู้สึกพึงพอใจในความสามารถ "ควบคุมสมดุลที่สมบูรณ์แบบ" ของตนเองอีกครั้ง เพราะการพัฒนาทั้งสองตัวตนไปพร้อมกันคือเส้นทางที่ถูกต้องที่สุด!

กลับมาที่ประเด็นหลัก

ผลตอบรับจากการแข่งขันกลอนคู่ครั้งนี้สูงจริงๆ หลินจือไป๋ถึงกับเปิดข้อมูลส่วนตัวขึ้นมาตรวจสอบ

【ชื่อ: หลินจือไป๋】

【อายุ: 19 ปี】

【การขับร้อง: 60+】

【เปียโน: 50+】

【กีตาร์: 50+】

【การวาดภาพ: 36+】

【การประดิษฐ์อักษร: 32+】

【ชื่อเสียง: 7,390,976】

【สรุป: เมื่อเทียบกับสองปีก่อน ความสามารถของเจ้าของเพิ่มขึ้นเล็กน้อยในทุกด้าน โดยเฉพาะด้านการขับร้องที่พัฒนาเด่นที่สุด แนะนำให้เจ้าของพัฒนาความสามารถให้สมดุลกัน】

แม้จะเป็นเพียงการพัฒนาขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ถือว่าเป็นผลลัพธ์ที่น่าพอใจ

หลินจือไป๋จำได้ว่า คะแนนเปียโนของเขาเคยอยู่ที่ 48 แต่ตอนนี้เพิ่มมาเป็น 50 ซึ่งน่าจะมาจากการฝึกซ้อมเพื่อตอบสนองการแต่งเพลงและการถ่ายทอดสด

ส่วนกีตาร์ ก่อนหน้านี้ก็เคยอยู่ที่ 46 แต่เนื่องจากหลินจือไป๋ชอบเล่นกีตาร์ขณะถ่ายทอดสด เขาจึงฝึกฝนอย่างหนักเพื่อให้การแสดงดูสมบูรณ์แบบ ปัจจุบันคะแนนจึงเพิ่มเป็น 50 เช่นกัน

ด้านการวาดภาพและการประดิษฐ์อักษรเพิ่มขึ้นเพียง 1 คะแนนในสองปี แต่ก็ถือว่าไม่น่าแปลกใจ เพราะเขาแทบไม่ได้ฝึกฝนในด้านนี้

สำหรับการขับร้อง?

นี่เป็นทักษะที่หลินจือไป๋ตั้งใจพัฒนามาตลอด

ก่อนหน้านี้เพื่อให้สามารถเลือกเพลงร้องในไลฟ์ได้หลากหลายมากขึ้น เขาได้เพิ่มคะแนนด้านการขับร้องของฉู่ฉือขึ้นมาจนถึง 60 คะแนน

ตามที่ระบบบอก คะแนนระดับ 60 คือระดับมาตรฐานของนักร้องมืออาชีพ

หลังจากนั้น หลินจือไป๋ยังคงเก็บสะสมแต้มพิเศษที่ได้รับจากระบบจนมีทั้งหมด 17 แต้ม แต่ยังไม่ได้ใช้งาน

เขาคิดว่าอาจจะนำแต้มที่มีอยู่มาลงเพิ่มในการขับร้องอีกสัก 10 คะแนน

"เฟยหง! เพิ่มแต้มการขับร้องอีก 10 คะแนน!"

ทันทีที่คำสั่งนี้ถูกส่งออกไป ระบบก็เริ่มทำงาน หลินจือไป๋รู้สึกถึงความเย็นสบายที่ลำคอ คล้ายกับว่ากินลูกอมบรรเทาอาการเจ็บคอเข้าไปอย่างไรอย่างนั้น!

เป็นประสบการณ์ที่น่าอัศจรรย์

หลังจากนั้น สมองของหลินจือไป๋ก็รู้สึกชาเล็กน้อย

กระบวนการนี้ดำเนินต่อไปเพียงไม่กี่นาที ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียง "ติ๊ง!"

ระบบเฟยหง:

"ขอแสดงความยินดีแก่ผู้ใช้งาน! คะแนนด้านการขับร้องของคุณได้เพิ่มขึ้นถึง 70 คะแนน ตอนนี้ทักษะการร้องเพลงของคุณได้ก้าวสู่ระดับนักร้องมืออาชีพขั้นสูงแล้ว"

ระดับมืออาชีพคือ 60 คะแนน

ระดับราชานักร้อง/ราชินีนักร้องคือ 80 คะแนน

ในตอนนี้ ทักษะการร้องเพลงของหลินจือไป๋อยู่ในระดับระหว่างสองหมวดนี้ แข็งแกร่งกว่านักร้องมืออาชีพทั่วไป แต่ยังไม่ถึงขั้น "ราชานักร้อง"

"เท่านี้ก็พอแล้ว"

หลินจือไป๋พึมพำกับตัวเอง

ทันใดนั้น ระบบก็ส่งเสียง "ติ๊ง!" อีกครั้ง

ระบบเฟยหง:

"ขอแสดงความยินดีแก่ผู้ใช้งาน! คุณได้ปลดล็อกพรสวรรค์พิเศษ: [เสียงที่เปลี่ยนแปลงได้ร้อยรูปแบบ]"

เสียงที่เปลี่ยนแปลงได้ร้อยรูปแบบ?

หลินจือไป๋รีบเปิดคำอธิบาย:

"ตามชื่อพรสวรรค์ คุณสามารถเลียนแบบเสียงในหลายรูปแบบที่แตกต่างกันได้..."

เลียนแบบเสียงได้หลายแบบ?

ดวงตาของหลินจือไป๋เป็นประกาย จากนั้นเขาก็ลองร้องเพลง 《เพลงที่เขียนให้ตัวเอง》

แต่ครั้งนี้ เขาจงใจเลียนแบบเสียงของจางซีหยางในขณะร้อง

ผลที่ได้ทำให้หลินจือไป๋ตกใจมาก

"โอ้โห!"

เสียงที่เขาร้องออกมาเหมือนจางซีหยางอย่างกับต้นฉบับ!

จากนั้น หลินจือไป๋ลองเปลี่ยนเป็นเลียนแบบเสียงของหลินโส่วจัว แล้วร้องเพลง 《ดับทุกข์》

หลังจากร้องได้ไม่กี่ท่อน เขาก็หัวเราะออกมา

"ถ้าหลินโส่วจัวมาได้ยิน ต้องอึ้งแน่ๆ!"

เพราะเสียงของเขาเหมือนต้นฉบับถึง 70-80%!

พรสวรรค์นี้นับว่าเหนือกว่าคนทั่วไปที่เกิดมาเลียนเสียงได้ดีเสียอีก!

ในขณะที่ผู้ที่มีพรสวรรค์ด้านการเลียนเสียงมักจะเลียนได้เหมือนแค่ประมาณ 80%

แต่หลินจือไป๋สามารถเลียนเสียงได้เหมือนถึง 90%!

สมมติว่าหลินจือไป๋ร้องเพลงของโจวหานจิ้น

หากคนฟังไม่ได้เห็นหน้าเขา พวกเขาอาจเข้าใจผิดว่าโจวหานจิ้นตัวจริงกำลังร้องอยู่!

"สนุกมาก!"

หลินจือไป๋เล่นกับพรสวรรค์นี้อย่างเพลิดเพลิน

เขาลองเลียนแบบเสียงของซุนกู่ แล้วร้องเพลง 《แสงจันทร์》

แม้กระทั่งสไตล์การร้องที่เป็นเอกลักษณ์ หลินจือไป๋ก็สามารถเลียนแบบได้อย่างสมบูรณ์

ส่วนหนึ่งเป็นเพราะพรสวรรค์การเลียนเสียงที่ยอดเยี่ยมของเขา

และอีกส่วนหนึ่งคือทักษะการร้องเพลงที่มีถึง 70 คะแนน ซึ่งสูงกว่าซุนกู่

แล้วเสียงผู้หญิงล่ะ? สามารถเลียนได้ไหม?

หลินจือไป๋ลองดู และผลก็ทำให้เขาดีใจมาก!

เขาสามารถเลียนเสียงที่เหมือนผู้หญิงได้ แม้ว่าหากฟังอย่างละเอียด จะยังพอจับได้ว่าเป็นเสียงผู้ชาย

ถ้าต้องเปรียบเทียบ คงจะคล้ายกับนักร้องชื่อดังในชาติก่อนอย่างโจวเซิน

เสียงคล้ายผู้หญิง แต่ยังมีความเป็นผู้ชายเจืออยู่เล็กน้อย

"พรสวรรค์นี้เยี่ยมมาก!"

หลินจือไป๋ไม่คาดคิดว่า การพัฒนาทักษะการร้องเพลงจนถึง 70 คะแนน จะปลดล็อกความสามารถพิเศษระดับมหากาพย์ได้ ทำให้ตัวตน "ฉู่ฉือ" แข็งแกร่งขึ้นไปอีก!

แล้วแต้มพิเศษที่เหลืออีก 7 แต้มจะทำยังไงดี?

หลินจือไป๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจนำแต้มทั้งหมดไปเพิ่มให้กับทักษะเปียโน

ส่วนทักษะอื่นๆ เช่น การวาดภาพหรือการคัดลายมือ ขอพักไว้ก่อน

หลังจากนั้น ทักษะเปียโนของหลินจือไป๋ก็เพิ่มขึ้นเป็น 57 คะแนน

อย่าดูถูกตัวเลขนี้ หลังจากการอัปเกรดครั้งนี้ ทักษะเปียโนของเขาอยู่ในระดับใกล้เคียงมืออาชีพแล้ว!

"รอให้ทักษะเปียโนเพิ่มขึ้นอีกหน่อย แล้วค่อยแต่งเพลงเปียโนดูสักเพลงดีกว่า"

หลินจือไป๋เผยรอยยิ้ม

ในฐานะ "นักแต่งเพลงมือทอง" เขาย่อมต้องการลองทำอะไรที่ยิ่งใหญ่กว่าในอนาคต ไม่ว่าจะเป็นการเล่นเปียโน หรือแม้กระทั่งแต่งเพลงสำหรับวงออร์เคสตรา!

แต่น่าเสียดาย ตอนนี้แต้มพิเศษของระบบหมดแล้ว ต้องหาโอกาสเก็บเพิ่มอีกสักรอบ

เขาวางแผนในใจว่า อีกไม่นานจะเพิ่มคะแนนเปียโนให้ถึงระดับมืออาชีพ และเพิ่มคะแนนการร้องเพลงให้แตะระดับราชานักร้อง

แน่นอนว่าเขาไม่ได้หวังพึ่งระบบเพียงอย่างเดียว

ทักษะการร้องเพลงของหลินจือไป๋ที่พัฒนาขึ้นมาอย่างมาก ส่วนหนึ่งก็มาจากความพยายามของเขาเอง

ในช่วงเวลาว่าง เขาจึงตั้งเป้าหมายที่จะฝึกเปียโนด้วยตัวเอง เพื่อพัฒนาทักษะนี้ต่อไป

"งั้นก็เริ่มฝึกเปียโนกันเลย!"

ด้วยเป้าหมายนี้ หลินจือไป๋จึงใช้เวลาตลอดสองสัปดาห์ต่อมา ซุ่มฝึกเปียโนอย่างจริงจังที่บ้านพักของเขา

เครื่องดนตรีนี้ต้องฝึกซ้อมให้มากพอ

แม้แต่บีโธเฟนหรือโมสาร์ทเอง ก็ต้องผ่านการฝึกฝนอย่างหนัก

ความพยายามไม่เคยทรยศคนที่ตั้งใจ

เมื่อถึงวันที่ 15 กันยายน หลังจากฝึกเปียโนอย่างมุ่งมั่นมาครึ่งเดือน ทักษะของหลินจือไป๋ก็พัฒนาขึ้นอีกเล็กน้อย

"เพิ่มมาอีก 1 คะแนน"

จาก 57 คะแนน ขยับขึ้นเป็น 58 คะแนน

แม้จะเพิ่มเพียงเล็กน้อย แต่ก็เป็นก้าวเล็กๆ ที่ทำให้เข้าใกล้เป้าหมายในการเป็นนักเปียโนมืออาชีพมากขึ้น

ในวันเดียวกันนั้น หลินจือไป๋มีนัดเข้าร่วมประชุมที่ สำนักพิมพ์เฉินฮวา

ในห้องประชุม

เหรินเจียชุน ซึ่งเพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นรองประธานบริษัท กล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น พร้อมทั้งกล่าวยกย่องหลินจือไป๋อย่างไม่ขาดปาก

"ท่านประธานช่างเฉลียวฉลาดยิ่งนัก!"

คำชมครั้งนี้มีเหตุผลที่น่าภูมิใจ

เนื่องจากเมื่อไม่นานมานี้ ได้มีการตีพิมพ์หนังสือที่เขียนโดยเหล่าศิลปินชื่อดังจำนวนมาก ซึ่งหลินจือไป๋เป็นผู้เสนอให้เชิญศิลปินเหล่านี้มาเขียนหนังสือ

หนึ่งในนั้นคือจางซีหยาง นักร้องระดับราชาเพลง

หนังสือของเขามีชื่อว่า "ใช้ชีวิตตามใจ" ซึ่งสะท้อนถึงบุคลิกของเขาได้เป็นอย่างดี หนังสือเล่มนี้เป็นเหมือนอัตชีวประวัติของเขา ที่เปิดเผยเรื่องราวส่วนตัวเป็นครั้งแรก รวมถึงชีวิตแต่งงานที่ล้มเหลว และช่วงเวลาที่เงียบหายไปจากวงการ

หลังจากหนังสือเล่มนี้วางขาย ก็ประสบความสำเร็จอย่างล้นหลาม!

เพราะอะไร?

ความโด่งดังของจางซีหยาง ในฐานะนักร้องระดับราชาเพลงแห่งแผ่นดินฉินโจว ผู้มีฐานแฟนคลับมหาศาล

ความแปลกใหม่ การที่ศิลปินชื่อดังเขียนหนังสือเองเป็นเรื่องที่ไม่เคยมีมาก่อน สร้างความตื่นเต้นให้กับผู้คน

ความอยากรู้อยากเห็น หลายคนต้องการรู้เรื่องราวเบื้องหลังชีวิตของศิลปิน ที่ปกติแล้วดูเหมือนจะห่างไกลจากชีวิตคนทั่วไป

ไม่ใช่แค่หนังสือของจางซีหยางเท่านั้น

หนังสือของศิลปินคนอื่นๆ ที่ตีพิมพ์พร้อมกันก็มียอดขายดีเช่นกัน แต่ผลงานของจางซีหยางกลับโดดเด่นที่สุด เพราะเขาลงมือเขียนด้วยความตั้งใจ และเรื่องราวของเขาก็กินใจคนอ่าน

ผลจากยอดขายที่ถล่มทลาย ทำให้สำนักพิมพ์เฉินฮวากลายเป็นสำนักพิมพ์อันดับหนึ่งในฉินโจวอย่างไร้ข้อกังขา

ในที่ประชุม เหรินเจียชุนกล่าวรายงานว่า:

"จากการสำรวจล่าสุด สำนักพิมพ์เฉินฮวาของเรา ได้กลายเป็นสำนักพิมพ์ที่ใหญ่ที่สุดในฉินโจวอย่างแท้จริง!"

"สำนักพิมพ์น่าซัน ที่เคยเป็นคู่แข่งสำคัญของเรา ถูกเราทิ้งห่างไปไกล!"

"ส่วนสำนักพิมพ์เทียนกวง ก็ทำได้แค่วิ่งตามเราไม่ทัน!"

"ความสำเร็จทั้งหมดนี้ ท่านประธานคือผู้มีคุณูปการสูงสุด!"

เสียงปรบมือกึกก้องไปทั่วห้องประชุม ทุกคนต่างยกย่องหลินจือไป๋อย่างจริงใจ

ตั้งแต่เขาเข้ามารับตำแหน่งประธาน ไม่เพียงแต่ปรับเปลี่ยนโครงสร้างภายในให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น แต่ยังสร้างความสำเร็จใหม่ๆ ให้กับบริษัทอย่างต่อเนื่อง

"เว็บนิยายบลูสตาร์"

"หนังสือเสียงบลูสตาร์"

และล่าสุดคือ โปรเจกต์ตีพิมพ์หนังสือโดยศิลปินชื่อดัง

หลินจือไป๋ใช้เวลาเพียงครึ่งปี กวาดล้างคู่แข่งและยกระดับบริษัทขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน

...

สำนักพิมพ์น่าเซิน

สำนักพิมพ์เทียนกวง

รวมถึงบรรดาคู่แข่งทั้งหลายในวงการ ต่างได้แต่มองความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของสำนักพิมพ์เฉินฮวาที่ยังคงเติบโตอย่างรวดเร็ว ทุกคนแทบจะหมดกำลังใจ

"สำนักพิมพ์เฉินฮวา ตอนนี้ไม่มีอะไรหยุดได้อีกแล้ว"

"ไป๋ตี้เก่งเกินไป!"

"ใช้เวลาแค่ครึ่งปี ก็ทำให้พวกเราพ่ายแพ้ย่อยยับ!"

"เขาเป็นแค่นักศึกษาปีสามจริงๆ เหรอ?"

"วิสัยทัศน์ทางธุรกิจของเขา ไม่แพ้ปู่ของเขาเลย"

"คิดผิดจริงๆ ที่เคยมองว่าเขาเป็นคนนอก"

"นี่มันไม่ใช่คนนอกเลยสักนิด!"

"เขารู้จักตลาดหนังสือดีกว่าพวกเราที่อยู่ในวงการมานานเสียอีก!"

"เขาเป็นอัจฉริยะจริงๆ ฉันได้ดูการแข่งขันกลอนคู่ที่เขาเข้าร่วมยิ่งมั่นใจในเรื่องนี้"

"ฉันชักเริ่มเชื่อแล้วว่า ไป๋ตี้จะเป็นผู้สืบทอดของเครือเฉินฮวาในอนาคต!"

"ช่วงนี้ในวงการธุรกิจมีข่าวลือแบบนั้นเยอะเลย พูดตรงๆ รุ่นสองของตระกูลหลินยังไม่ต้องพูดถึง เพราะรุ่นสามทุกคนถูกไป๋ตี้แย่งซีนไปหมดแล้ว"

...

คฤหาสน์ซีเฉิง

หลินเจามู่ ยิ้มอย่างมีเลศนัย "หลินจือไป๋จะกลายเป็นผู้สืบทอดของเครือเฉินฮวาในอนาคตอย่างนั้นเหรอ? คนภายนอกเขาพูดกันแบบนี้?"

เลขาจินตอบ "ใช่ครับ สำนักพิมพ์เฉินฮวามียอดขายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แถมโปรเจกต์ตีพิมพ์หนังสือของเหล่าศิลปินก็ได้ผลตอบรับจากตลาดดีมาก ตอนนี้สำนักพิมพ์น่าเซินกับเทียนกวงก็เริ่มเลียนแบบแล้วครับ"

"ไร้ประโยชน์"

หลินเจามู่พูดอย่างเฉยเมย "น้ำแกงหม้อแรกไป๋ตี้กินหมดแล้ว แนวคิดเรื่องการตีพิมพ์หนังสือโดยศิลปินแบบนี้จุดขายหลักอยู่ที่ความสดใหม่ ถ้าศิลปินคนอื่นๆ จะออกหนังสือเพิ่มในภายหลัง คาดหวังยอดขายให้เหมือนเดิมคงยาก"

"จริงครับ"

เลขาจินพยักหน้า "ความสามารถของคุณชายไป๋ ทำให้คนประหลาดใจจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นด้านความคิดสร้างสรรค์หรือการบริหารธุรกิจก็ยอดเยี่ยม"

ตามมาตรฐานของผู้สืบทอดเครือเฉินฮวา ต้องเป็นคนที่เก่งทั้งด้านธุรกิจและศิลปะ หากมีเพียงความสามารถทางธุรกิจเพียงอย่างเดียว จะถูกมองว่าเป็นเพียง "นายทุนผู้เห็นแต่ผลกำไร"

แต่หากมีเพียงความสามารถด้านศิลปะโดยไร้ทักษะบริหารธุรกิจ ก็ยังไม่เพียงพอที่จะก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำได้

และหลินจือไป๋กลับมีครบทั้งสองอย่าง

แม้แต่หลินเจามู่เองก็หาเหตุผลที่จะตำหนิหลานชายคนนี้ไม่ได้

เลขาจินยังรู้ว่าเมื่อไม่นานมานี้ หลินเจามู่ได้ชมการแข่งขันกลอนคู่ที่หลินจือไป๋เข้าร่วม แม้เขาจะไม่ได้พูดอะไร แต่เลขาจินมั่นใจว่านี่เป็น "คะแนนบวก" ในสายตาของเขา

"เขาทำผลงานได้ดีขนาดนี้ ในฐานะปู่ ฉันก็ควรจะแสดงอะไรให้เขาเห็นบ้าง"

หลินเจามู่เคาะโต๊ะเบาๆ "ให้เขาส่งข้อสอบล่วงหน้าเลย สำนักพิมพ์เฉินฮวา ฉันมอบให้เขาได้อย่างสบายใจ"

"หมายความว่า?"

"โอนหุ้นทั้งหมดของสำนักพิมพ์เฉินฮวาให้หลินจือไป๋"

หลินเจามู่กล่าวอย่างเรียบง่าย เดิมทีการจัดการหุ้นจะเริ่มตอนสิ้นปี แต่เพราะผลงานของหลินจือไป๋โดดเด่นจนไม่จำเป็นต้องรอ!

...

สองวันต่อมา

หลินจือไป๋ได้พบกับเลขาจินที่สำนักพิมพ์เฉินฮวา

"โอนให้ผมทั้งหมดจริงๆ เหรอ?"

"หลังจากเซ็นเอกสารนี้ สำนักพิมพ์เฉินฮวาก็จะเป็นของคุณโดยสมบูรณ์ครับ"

เลขาจินพูดพร้อมรอยยิ้ม แล้วให้หลินจือไป๋เซ็นเอกสารในสัญญาที่เป็นการเปลี่ยนแปลงเจ้าของกิจการอย่างเป็นทางการ

"คุณปู่ใจกว้างจริงๆ นะ"

หลินจือไป๋ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเซ็นชื่อของตัวเองลงบนเอกสารโดยไม่ลังเล ส่งผลให้เขากลายเป็นเจ้าของหุ้นทั้งหมดของสำนักพิมพ์นี้

ที่จริงแล้ว สำนักพิมพ์นี้ไม่ใช่ของที่เขาได้มาเปล่าๆ เพราะเขาเองก็ทุ่มเทความพยายามไปไม่น้อย ทั้งการแนะนำแนวคิดนิยายออนไลน์ หนังสือเสียง และการติดต่อให้ดารามาเขียนหนังสือ

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็น "ไอเดียทองคำ" ของเขาเอง!

และเมื่อหลินจือไป๋เซ็นชื่อในเอกสารอย่างเป็นทางการต่อหน้าทีมทนาย...

สำนักพิมพ์เฉินฮวา ก็กลายเป็นทรัพย์สินที่หลินจือไป๋ถือครองโดยสมบูรณ์ 100%!

หลังจากนี้ หลินจือไป๋จะไม่ใช่แค่ "ประธานสำนักพิมพ์" อีกต่อไปแล้ว

เขาเลื่อนขั้นขึ้นเป็น "เจ้าของ" สำนักพิมพ์เฉินฮวาโดยตรง!

อย่างไรก็ตาม การที่คุณปู่โอนทรัพย์สินชิ้นใหญ่เช่นนี้ให้โดยไม่มีเงื่อนไข ทำให้หลินจือไป๋อดคิดไม่ได้...

"หรือว่าคุณปู่จะป่วยหนักจริงๆ?"

เพราะปู่ของเขาเป็นคนที่มีความต้องการควบคุมสูงมาโดยตลอด และเขาเองก็น่าจะเป็นหลานคนแรกของตระกูลหลินที่ได้รับมรดกบางส่วนอย่างเป็นทางการ

"ยินดีด้วยครับคุณชายไป๋!"

เลขาจินพูดพร้อมรอยยิ้ม "แต่ผมขอเตือนหน่อยนะครับ ระวังคุณลุงทั้งหลายที่ไม่ค่อยอยู่นิ่งของคุณไว้หน่อย"

"ผมรู้"

หลินจือไป๋ส่งเลขาจินกลับออกไป

เมื่อหันกลับมาอีกครั้ง เขาเห็นบรรดาผู้บริหารระดับสูงของสำนักพิมพ์เฉินฮวา จ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาที่ซับซ้อน

"ยินดีด้วยครับท่านประธาน!"

เสียงกล่าวยินดีดังขึ้นพร้อมเพรียงกัน

เหรินเจียชุนพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม "ควรเปลี่ยนเรียกเป็น 'ท่านเจ้าของ' ได้แล้วนะครับ"

"ยินดีด้วยครับท่านเจ้าของ!"

การเปลี่ยนคำเรียกในครั้งนี้หมายความว่า ทุกคนเข้าใจชัดเจนแล้วว่า จากนี้ไปพวกเขาไม่ได้ทำงานให้เครือเฉินฮวาอีกต่อไป...

แต่ทำงานให้หลินจือไป๋โดยตรง!

หลินจือไป๋โบกมืออย่างสบายๆ "ทุกคนตั้งใจทำงานไปตามปกติได้เลย"

หลังจากที่เขาได้สำนักพิมพ์เฉินฮวามาเป็นของตัวเอง หลินจือไป๋ไม่ได้มีแผนใหญ่ใดๆ ใหม่เป็นพิเศษ เพราะเขาได้จัดการคนที่ไม่ทำงานให้เรียบร้อยแล้ว

เขาโทรหาเจียงเฉิง

เมื่อเจียงเฉิงทราบข่าวก็รู้สึกยินดีและพูดด้วยความตื่นเต้น "สำนักพิมพ์เฉินฮวามีมูลค่าไม่ต่ำเลยนะครับ ตอนนี้คุณเป็นมหาเศรษฐีพันล้านแล้วจริงๆ!"

"ผมอยากจะเปลี่ยนชื่อเป็นสำนักพิมพ์คุนเผิง เลยด้วยซ้ำ..."

หลินจือไป๋พูดติดตลก แต่เขารู้ดีว่าแค่พูดไปงั้น เพราะถึงเขาจะมีสิทธิ์เปลี่ยนชื่อ แต่การทำจริงอาจไม่เหมาะสม

แต่สิ่งที่ทำให้หลินจือไป๋ตื่นเต้นมากที่สุดก็คือ...

ระบบแจ้งว่าเขาได้รับ 30 แต้มทักษะ เป็นรางวัลทันที!

"รวยขึ้นแบบติดจรวด!"

ถึงจะคิดว่าระบบยังแอบขี้เหนียวไปบ้าง เพราะสำนักพิมพ์เฉินฮวาทั้งแห่งมีมูลค่ามหาศาล เขารู้สึกว่ารางวัลควรจะมากกว่านี้!