525. บทที่ 525 0154 [สมรู้ร่วมคิดทำชั่ว]
"อะไรนะ พวกนายไม่รับงั้นเหรอ?" เจิงกั๋วสยงชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองลั่วซางฉายาหมาป่าดินที่มีสีหน้าเจ้าเล่ห์ "ทำไมล่ะ หรือว่าพวกนายกลัวตู้หย่งเซี่ยวคนนั้น?"
"กลัว? แก๊งเคียวของพวกเราไม่เคยกลัวใคร!" หมาป่าดินมีสีหน้าดุร้าย แววตาเผยความเหี้ยมเกรียม จ้องมองเจิงกั๋วสยงเขม็งแล้วพูดว่า "เหตุผลที่เราไม่รับนั้นง่ายมาก..." พูดพลางยื่นมือไปคว้าเงินดอลลาร์กำหนึ่งปาใส่เจิงกั๋วสยง "เงินมันน้อยไป!"
"ตู้หย่งเซี่ยวคนนั้นเป็นใคร? ผู้กำกับการใหญ่หน่วยตำรวจ พลตรีกองกำลังป้องกันประเทศ! อีกทั้งยังเป็นเสาหลักของพวกคนจีน เป็นผู้นำทางจิตวิญญาณของพวกมัน! คนแบบนี้ ใช้เงินแค่แสนดอลลาร์ก็คิดจะซื้อชีวิตเขา นายคิดว่ามันน้อยไปหน่อยไหม?"
"ใช่แล้ว อย่าคิดว่าพวกโจรป่าอย่างพวกเราจะเป็นไอ้โง่! ไอ้แซ่ตู้นั่นมีฐานะอะไร ลูกน้องของเขามีทั้งหน่วยตำรวจและยังมีกองทัพทหารอาชีพ กล้าลงมือกับเขา ไม่เท่ากับรนหาที่ตายหรือไง?"
อีกา แร้งล้าน และไฮยีน่า ทั้งสามคนพูดผสมโรง
เจิงกั๋วสยงหัวเราะ ประสานมือคารวะแล้วพูดว่า "ทุกท่าน เรื่องราคานั้นตกลงกันได้ ขอเพียงทุกท่านยอมรับงานนี้ พวกคุณก็เสนอตัวเลขมาได้เลย!"
"ราคาขาดตัว สามแสน!" หมาป่าดินลั่วซางชูนิ้วขึ้น "สามแสนดอลลาร์ ขาดไม่ได้แม้แต่เซนต์เดียว!"
"นี่..." เจิงกั๋วสยงลังเลเล็กน้อย กัดฟันพูดว่า "สามแสนฉันสามารถรับปากพวกนายแทนคุณทังหมู่เซินได้ แต่สองแสนที่เหลือพวกนายต้องทำงานให้เสร็จก่อนถึงจะจ่ายให้!"
เจิงกั๋วสยงคิดอย่างรอบคอบแล้ว หากสามารถฆ่าตู้หย่งเซี่ยวได้ ฝั่งทังหมู่เซินย่อมไม่ขี้เหนียวกับเงินสองแสนดอลลาร์ที่เพิ่มขึ้นมาแน่นอน ต่อให้เขาไม่ให้ ถึงตอนนั้นตนเองกลับไปที่เมืองจงฮว๋า ก็ยังสามารถรวบรวมเงินก้อนใหญ่มาได้
เมื่อเห็นเจิงกั๋วสยงรับปากอย่างง่ายดาย หมาป่าดินลั่วซางก็ลังเลไปครู่หนึ่ง แววตาวูบไหว คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นก็ยิ้มเหี้ยมและพูดว่า "ดี! เป็นคนพูดจาตรงไปตรงมา ฉันชอบ!"
พูดจบก็เอ่ยต่อว่า "ในเมื่อคุณเจิงใจกว้างขนาดนี้ งั้นแก๊งเคียวของพวกเราก็จะขอมอบของขวัญชิ้นหนึ่งให้คุณ!"
"เอ่อ ของขวัญ?"
"ถูกต้อง ตามฉันมา!" หมาป่าดินลั่วซางพูดจบ ก็พาพวกเจิงกั๋วสยงเดินไปยังคุกน้ำที่อยู่ใกล้ๆ
...
สิ่งที่เรียกว่า "คุกน้ำ" ของที่นี่ ความจริงแล้วก็แค่วางขุดหลุมบนพื้นอย่างง่ายๆ ปล่อยน้ำเข้าไปข้างใน แล้วใช้ลูกกรงล็อกปิดทับไว้ด้านบน
เจิงกั๋วสยงไม่เข้าใจว่าของขวัญอะไรถึงต้องเอาไปไว้ในคุกน้ำ
"เปิดออก!"
แอ๊ด!
เมื่อสิ้นเสียงสั่งการของหมาป่าดินลั่วซาง ลูกกรงคุกน้ำก็ถูกคนยกขึ้น ชายผิวดำร่างกำยำสองคนเอื้อมมือไปดึงโซ่เหล็ก ดึงตัวเด็กสาวสองคนที่เปียกโชกไปทั้งตัวขึ้นมาจากคุกน้ำ
เมื่อมองดูเด็กสาวสองคนนั้นให้ดี กลับพบว่าเป็นคนจีนผมดำตาดำ!
"ฮ่าๆ! เห็นไหมคุณเจิง นี่มันของล้ำค่าเลยนะ! ในค่ายโจรของเรามีผู้หญิงผิวดำเยอะแยะ แต่คนจีนแบบคุณน่ะหาดูได้ยากมาก!" หมาป่าดินลั่วซางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
เจิงกั๋วสยงไม่คิดว่าหมาป่าดินจะเอาเด็กสาวชาวจีนสองคนออกมา จึงชะงักงันไปชั่วขณะ
เด็กสาวชาวจีนสองคนเปียกปอนไปทั้งตัวจนเผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้า ดึงดูดให้พวกโจรผิวดำพากันน้ำลายหก เบิกตากว้างราวกับหมาป่าหิวโซ ดูราวกับอยากจะกลืนกินพวกเธอเข้าไปทั้งเป็น
เด็กสาวสองคนหวาดกลัวแทบตาย ร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว เมื่อเห็นว่าเจิงกั๋วสยงเป็น "คนบ้านเดียวกัน" จึงเปิดปากร้องขอความช่วยเหลือด้วยความเหนื่อยล้า "ช่วยพวกเราด้วยค่ะคุณผู้ชาย! ได้โปรดช่วยพวกเราด้วย!"
ในสายตาของพวกเธอ ในเมื่อเจิงกั๋วสยงเป็นคนจีนเหมือนกัน ดังนั้นย่อมต้องช่วยเหลือพวกเธออย่างแน่นอน
พวกโจรผิวดำเหล่านี้ล้วนน่ากลัวมาก หากพวกเธอยังอยู่ที่นี่จะต้องถูกย่ำยีจนตายแน่
เจิงกั๋วสยงรีบหันขวับ "ลูกพี่หมาป่าดิน ท่านหมายความว่ายังไง?"
"ก๊ากๆ ความหมายของฉันง่ายมาก! ในเมื่อวันนี้นายส่งของขวัญชิ้นใหญ่มาให้ ตามธรรมเนียมของพวกนาย พวกเราก็ต้องตอบแทนถึงจะถูก!" พูดจบ หมาป่าดินลั่วซางก็ชี้ไปที่เด็กสาวชาวจีนทั้งสองคน "นี่เป็นของดีเลยนะ ลูกน้องของฉันแทบจะทนไม่ไหวแล้ว อยากจะลิ้มรสเด็กสาวชาวจีนของพวกนายดูบ้าง! ตอนนี้ให้โอกาสนาย นายเปิดซิงก่อน แล้วลูกน้องของฉันค่อยกินเดนตามหลัง!"
"หา?" เจิงกั๋วสยงชะงักอึ้ง
"ทำไม นายยังห่วงสถานะของตัวเองอยู่อีกเหรอ?" หมาป่าดินลั่วซางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "หรือว่าคิดว่าพวกเราไม่คู่ควรให้ความไว้วางใจ?"
"อะแฮ่ม จะเป็นไปได้ยังไง?" เจิงกั๋วสยงไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
หมาป่าดินลั่วซางพูดต่อ "พูดจริงๆ นะ ก่อนหน้านี้ฉันเคยเล่นเด็กสาวชาวจีนของพวกนายมาเยอะ! คนจีนอย่างพวกนายน่ะถือเรื่องความบริสุทธิ์มาก เวลาเล่นด้วยก็ขัดขืนสุดชีวิต ฉันล่ะชอบรสชาติแบบนั้นที่สุดเลย มันกระตุ้นความอยากเอาชนะอย่างรุนแรง ทำให้ฉันรู้สึกพอใจ!"
หมาป่าดินลั่วซางพูดพลางเลียริมฝีปากหนาเตอะของตัวเอง สายตามองเด็กสาวชาวจีนสองคนที่กำลังตัวสั่นงันงกด้วยความหื่นกระหาย แล้วหันกลับมามองเจิงกั๋วสยง "ตอนนี้ให้โอกาสนายเปิดซิงก่อน นายจะขอบคุณฉันยังไง?"
"ผม?" เจิงกั๋วสยงรีบประสานมือคารวะ "ผมซาบซึ้งใจในความเมตตาที่ลูกพี่หมาป่าดินมีให้ผมมาก แต่ของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้ผมรับไว้ไม่ไหวจริงๆ!"
"รับไม่ไหว? ก๊ากๆ!" สายตาของหมาป่าดินแวบประกายดุดัน "นายเกิดความสงสารขึ้นมาใช่ไหม? จะให้ฉันปล่อยพวกเธอไปไหมล่ะ?" พูดจบ เขาก็จ้องเจิงกั๋วสยงเขม็ง
คนอื่นๆ ก็จ้องมองเขาด้วยสายตาราวกับหมาป่าและเสือร้าย
เจิงกั๋วสยงสะดุ้งเฮือกในใจ รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังทดสอบตัวเองอยู่ จึงรีบประสานมือตอบ "จะเป็นไปได้ยังไง? ผมหมายความว่าในเมื่อของขวัญชิ้นนี้ล้ำค่าขนาดนี้ ผมจะกล้าแย่งชิงไปได้ยังไง? สู้ยกให้พี่น้องทุกคนดีกว่า ส่วนตัวผม อะแฮ่ม ผมอายุมากแล้ว ไม่ได้สนใจรสนิยมแบบนี้แล้ว!"
"งั้นเหรอ?" หมาป่าดินลั่วซางจ้องเขม็งไปอีกครั้ง สายตาเปล่งประกายเย็นชา
"แน่นอน!" เจิงกั๋วสยงรู้ว่าความเป็นความตายขึ้นอยู่กับเสี้ยววินาทีนี้ จึงรีบทำท่าทางจริงใจ
ผ่านไปเต็มๆ สองวินาที
"ฮ่าๆๆ!" หมาป่าดินลั่วซางหัวเราะลั่นอีกครั้ง เอื้อมมือไปตบไหล่เจิงกั๋วสยง "ถูกต้อง นายเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ! ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามที่นายว่า... เด็กๆ เด็กผู้หญิงสองคนนี้ยกให้พวกแก จะเล่นยังไงก็ตามสบาย! ส่วนฉันกับคุณเจิง พวกเราไปดื่มเหล้ากันก่อน!"
"ขอบคุณครับลูกพี่!"
"ก๊ากๆๆ!"
ชายผิวดำสามคนคือ อีกา อีแร้ง และไฮยีน่าส่งเสียงหัวเราะอย่างโหดเหี้ยม และยื่นมืออันชั่วร้ายออกไปหาเด็กสาวชาวจีนทั้งสอง...
เจิงกั๋วสยงหันหลังกลับ ข้างหูแว่วเสียงฉีกขาดของเสื้อผ้า ยังมีเสียงร้องขอความช่วยเหลือที่เด็กสาวส่งถึงเขา รวมไปถึงเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา
เขากัดลิ้นตัวเอง เตือนตัวเองว่าห้ามหันกลับไปมอง ทั้งหมดนี้คือชะตากรรม! ไม่ใช่ว่าเขาไม่ยอมช่วย แต่เป็นเพราะตัวเขาเองก็เอาตัวไม่รอด ใช่แล้ว ต้องเป็นแบบนี้แหละ!
หมาป่าดินลั่วซางเห็นสีหน้าของเจิงกั๋วสยงดูแย่มาก จึงเอื้อมมือไปโอบไหล่เขา "ความจริงฉันเกลียดไอ้คุณธรรม จริยธรรม มารยาท สติปัญญา และความสัตย์ซื่อของคนจีนอย่างพวกนายมาก เกลียดความหน้าซื่อใจคดของพวกนาย และยิ่งเกลียดสิ่งที่พวกนายเรียกว่าความเมตตา!" พูดจบ เขาก็ตบไหล่เจิงกั๋วสยงอีกครั้ง "แต่ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป นายกลายเป็นเพื่อนของพวกเราแล้ว รู้ไหมว่าทำไม? เพราะนายสามารถทนดูผู้หญิงเผ่าพันธุ์ตัวเองถูกย่ำยีได้ต่อหน้าต่อตา จุดนี้ล่ะที่ถูกใจฉันมาก!"
เจิงกั๋วสยงยิ้มเจื่อน รีบประสานมืออีกครั้ง "ถ้าอย่างนั้นเรื่องที่ผมฝากฝังท่านในวันนี้..."
"นายหมายถึง... ฆ่าตู้หย่งเซี่ยว?" หมาป่าดินลั่วซางยิ้มเหี้ยม สายตาเปล่งประกายดุร้าย "นายวางใจได้ มันตายแน่!"
