“หัวหน้าหลี่ เรามาคุยเรื่องสำคัญกันเถอะ”

เฉินหยูเหลือบมองไปทางประตู

“คนที่อยู่ข้างนอกนั่นคือผู้แจ้งความใช่ไหม?”

“ใช่ๆ ถูกต้อง”

หลี่ชางจวินรีบพยักหน้า

ชายวัยกลางคนคนนั้นชื่อจ้าวเฉียนคุน เป็นประธานบริษัทผลิตรถยนต์พลังงานใหม่ในเมืองหางเฉิง

อีกไม่นาน เมืองหางเฉิงจะมีงานแสดงรถยนต์นานาชาติ

ช่วงนี้ จ้าวเฉียนคุนกับภรรยาก็เลยยุ่งกับการเตรียมงานจนแทบจะอยู่ที่บริษัทตลอดเวลา

เมื่อวานนี้ จ้าวเฉียนคุนได้รับโทรศัพท์จากพี่เลี้ยงที่บ้าน

ลูกชายของเขาหายตัวไป พร้อมกับมีจดหมายเรียกค่าไถ่ส่งมาที่บ้าน

“ท่านประธานจ้าวเป็นผู้นำในอุตสาหกรรมรถยนต์ของที่นี่ ผู้บังคับบัญชาจึงให้ความสำคัญกับคดีลักพาตัวครั้งนี้มาก”

เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ผู้บังคับบัญชาแจ้งหลี่ชางจวินว่า ให้เวลาเพียงเจ็ดวันในการไขคดี

หลี่ชางจวินไม่ชอบคดีที่ต้องเร่งรัดแบบนี้เลย

ตำรวจก็ไม่ใช่พระเจ้า

จะให้กำหนดวันได้เป๊ะๆ ว่าจะหาคนเจอในเจ็ดวันได้ยังไง

เมื่อคิดถึงเรื่องพระเจ้า หลี่ชางจวินก็นึกถึงเฉินหยูขึ้นมาทันที

เฉินหยูในตอนนี้เป็นที่ปรึกษาของหน่วยภารกิจพิเศษ และถือว่าเป็นคนในทีมเดียวกัน

“หมอเฉิน คุณว่าล่ะ?”

หลี่ชางจวินกระซิบบอกเฉินหยูว่า เขาได้บอกใบ้ให้จ้าวเฉียนคุนรู้ถึงความสามารถของเฉินหยูเล็กน้อย

จ้าวเฉียนคุนเองก็เป็นคนฉลาด

เขายินดีจะจ่ายเงินหนึ่งล้านหยวนให้เฉินหยู หากสามารถช่วยหาลูกชายของเขาเจอ

“เชิญเขาเข้ามาเถอะ”

ใครมาหาถึงที่ เฉินหยูก็ไม่เคยปฏิเสธ

ไม่กี่อึดใจต่อมา หลี่ชางจวินก็พาจ้าวเฉียนคุนเข้ามา

“หมอเฉิน ผมขอเล่าถึงสถานการณ์หน่อย คุณคิดว่ายังไงบ้าง?”

“ไม่จำเป็นหรอก หัวหน้าหลี่เล่าให้ฉันฟังคร่าวๆ แล้ว”

เฉินหยูกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบ “การหายตัวไปของลูกคุณเกี่ยวข้องโดยตรงกับอาการวิตกกังวลของคุณ”

“อะไรนะ? ผมมีอาการวิตกกังวลหรือ?”

จ้าวเฉียนคุนหันมามองหลี่ชางจวินด้วยความงุนงง

ก่อนจะมา หลี่ชางจวินบอกว่าเฉินหยูเป็นผู้เชี่ยวชาญที่มีทั้งความสามารถทางจิตวิทยาและความรู้เชิงลึกเกี่ยวกับศาสตร์ลี้ลับ

จ้าวเฉียนคุนทำธุรกิจมานาน ก็เคยเจอเรื่องแปลกๆ มาบ้าง เลยยอมรับคำพูดของหลี่ชางจวินได้ไม่ยาก

แต่เขาไม่คิดว่า เฉินหยูจะพูดถึงอาการป่วยของเขาตั้งแต่ประโยคแรก

หลี่ชางจวินรีบเสริมขึ้นมา “หมอเฉิน ที่นี่มีแต่พวกเรา คุณพูดตรงๆ ได้เลย ท่านประธานจ้าวเขารับได้แน่นอน”

พูดจบ หลี่ชางจวินก็ส่งสัญญาณให้จ้าวเฉียนคุน

ไม่ว่าเฉินหยูจะพูดอะไร ให้ทำตามเขาไปก่อน

และอย่าลืมจ่ายเงิน

เมื่อเข้าใจสัญญาณจากหลี่ชางจวิน จ้าวเฉียนคุนจึงเงียบไปสักครู่ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

จากนั้นเขาก็จ่ายค่ารักษาไปหนึ่งหมื่นหยวน

“ในเมื่อหมอเฉินบอกว่าผมมีอาการวิตกกังวล ก็ถือว่าผมมีแล้วกัน”

“ไม่ใช่แค่คิดว่ามี แต่คุณมีอาการวิตกกังวลจริงๆ”

เฉินหยูกล่าวอย่างใจเย็น “บริษัทเฉียนคุนออโต้กรุ๊ปที่คุณกับภรรยาสร้างขึ้นมาจากร้านขายรถยนต์เล็กๆ จนเติบโตมาถึงทุกวันนี้ได้ก็เหมือนเดินอยู่บนแผ่นน้ำแข็งที่บางเฉียบ คุณไม่เคยมีวันไหนที่รู้สึกผ่อนคลายเลย”

“ช่วงนี้ รถยนต์พลังงานใหม่จากต่างประเทศกำลังเป็นที่นิยม ความกดดันของคุณก็ยิ่งเพิ่มขึ้นอีก”

“อารมณ์เครียดของคุณก็ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ”

“อีกทั้งลูกชายของคุณผลการเรียนก็แย่ลงทุกวัน ทำให้คุณเครียดจนนอนไม่หลับ”

“เมื่อความกดดันทางจิตใจผสมกับการพักผ่อนไม่เพียงพอ อาการวิตกกังวลของคุณก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น”

ใบหน้าของจ้าวเฉียนคุนในตอนแรกเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่ทันใดนั้นเขาก็ถอนหายใจยาว

ความกังวลและปัญหาต่างๆ ของเขามีเพียงภรรยาที่รู้ดีที่สุด

แต่เฉินหยูสามารถพูดออกมาได้อย่างชัดเจน

เขาไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

หลี่ชางจวินพิจารณาคำพูดของเฉินหยูอย่างรอบคอบ แล้วใบหน้าของเขาก็แสดงถึงความเข้าใจ

“หมอเฉิน จริงๆ แล้วเด็กไม่ได้ถูกลักพาตัว แต่นี่เป็นแผนที่เขาวางไว้เองใช่ไหม?”

“แผนที่วางไว้เอง?!”

จ้าวเฉียนคุนหันไปมองหลี่ชางจวินด้วยความตกใจ

“ท่านประธานจ้าว คดีแบบนี้จริงๆ แล้วไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอก”

หลี่ชางจวินยิ้มอย่างเข้าใจ “ในช่วงห้าปีที่ผมเป็นหัวหน้าทีมคดีสำคัญ ผมเคยเจอคดีแบบนี้มาสองครั้งที่เป็นการลักพาตัวที่วางแผนไว้เอง”

“กรณีหนึ่งคือต้องการเงินไปใช้หนี้พนัน เลยแกล้งทำเป็นถูกลักพาตัวเพื่อหลอกเอาเงินจากครอบครัว”

“อีกกรณีคือทะเลาะกับพ่อแม่ แล้วใช้วิธีนี้ขู่พวกเขา”

“พูดง่ายๆ ก็คือ เด็กวัยรุ่นในช่วงวัยรุ่นมีปัญหากับผู้ใหญ่”

เมื่อครู่ที่ได้ยินเฉินหยูกล่าวว่าการหายตัวไปของลูกชายจ้าวเฉียนคุนเกิดจากอาการวิตกกังวลของจ้าวเฉียนคุนเอง

หลี่ชางจวินก็เริ่มวิเคราะห์ลึกลงไป

“ท่านประธานจ้าว ปกติคุณดุลูกบ่อยๆ ใช่ไหม?”

จ้าวเฉียนคุนพยักหน้า

“นั่นแหละถูกต้องแล้ว”

หลี่ชางจวินปลอบใจ “ลูกของคุณกำลังอยู่ในช่วงวัยรุ่น อารมณ์ไม่คงที่ และง่ายต่อการทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้”

“คนร้ายแค่เขียนจดหมายเรียกค่าไถ่ทิ้งไว้ แล้วก็ไม่เคยติดต่อเร่งรัดอะไรอีกเลย”

“เป็นไปได้ว่า นี่เป็นการลักพาตัวที่จัดฉากขึ้นมาเอง”

“จริงหรือ?”

จ้าวเฉียนคุนถามด้วยความไม่เชื่อ

หลี่ชางจวินยิ้มอย่างขมขื่นอีกครั้ง

“ลูกชายคุณยังเป็นเยาวชน ทำแบบนี้ถึงจะถูกจับก็ไม่ต้องติดคุก”

“ไม่ปิดบังท่านประธานนะ หลังจากที่รับแจ้งความจากคุณ ผมก็ดูจดหมายเรียกค่าไถ่อย่างละเอียดแล้ว ตอนนั้นก็รู้สึกแปลกๆ อยู่”

“ลายมือในจดหมายเรียกค่าไถ่นั้นเรียบร้อยเกินไป”

หลี่ชางจวินหยิบภาพถ่ายของจดหมายเรียกค่าไถ่มาให้ดู

เนื้อหาในจดหมายไม่ยาว มีเพียงแค่ยี่สิบกว่าคำเท่านั้น

เขียนไว้ว่า ลูกชายของจ้าวเฉียนคุน จ้าวหย่งเฉียงอยู่ในมือของพวกเขา ถ้าอยากให้ลูกชายรอดชีวิตต้องเตรียมเงิน 200,000 หยวน และห้ามแจ้งตำรวจ

“ดูสิ ลายมือที่เขียนนี้มันเรียบร้อยมาก คล้ายกับลายมือของผู้หญิง”

“จากประสบการณ์การสืบสวนของผม การลักพาตัวส่วนใหญ่จะมีผู้หญิงน้อยมากในกลุ่มคนร้าย”

“และส่วนใหญ่คนที่ก่ออาชญากรรม เช่น การลักพาตัวหรือปล้น มักจะมีการศึกษาต่ำ”

“จึงยากที่จะเขียนลายมือที่สวยแบบนี้ได้”

“นอกจากนี้ จดหมายเรียกค่าไถ่ส่วนใหญ่จะไม่ใช่ลายมือเขียนเอง”

“ส่วนใหญ่จะพิมพ์จากคอมพิวเตอร์ หรือไม่ก็ตัดคำจากหนังสือพิมพ์มาประกอบกัน”

ทุกครั้งที่หลี่ชางจวินวิเคราะห์ ใบหน้าของจ้าวเฉียนคุนก็ยิ่งเคร่งเครียดขึ้น

“หัวหน้าหลี่ คุณหยุดก่อน ผมต้องโทรศัพท์เดี๋ยวนี้!”

จ้าวเฉียนคุนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาภรรยาทันที

“ที่รัก คุณรีบโทรหาครูประจำชั้นของหย่งเฉียงเลยนะ บอกให้เธอหาลายมือของสวีน่าน่ามาให้หน่อย!”

หลังจากพูดจบ จ้าวเฉียนคุนก็แทบจะหายใจแรงด้วยความโกรธ

ไม่กี่นาทีต่อมา จ้าวเฉียนคุนก็ได้รับภาพถ่ายหลายภาพ

“หัวหน้าหลี่ ดูสิ ลายมือในจดหมายเรียกค่าไถ่กับลายมือในนี้เหมือนกันไหม?”

ได้ยินเช่นนั้น หลี่ชางจวินรีบรับโทรศัพท์ไปดู

“ลายมือเหมือนกัน!”

หลี่ชางจวินกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“ท่านประธานจ้าว สวีน่าน่านี่คือใคร? คุณรู้ได้ยังไงว่าจดหมายเรียกค่าไถ่อาจจะเป็นฝีมือเธอ?”

“ไอ้เด็กเวรเอ๊ย คราวนี้ฉันจะจับได้แล้ว จะต้องหักขาแกแน่ๆ!”

จ้าวเฉียนคุนตะโกนด้วยความโกรธ

“สวีน่าน่าเป็นแฟนสาวของไอ้เด็กเวรนั่น!”

“ไอ้ลูกคนนี้เล่นตลกกับฉันด้วยการร่วมมือกับคนนอก นี่ฉันไปทำบาปอะไรมาถึงได้มีลูกแบบนี้”

หลี่ชางจวินเดาว่าการลักพาตัวเป็นแผนการที่จ้าวหย่งเฉียงวางไว้เอง

จดหมายเรียกค่าไถ่ถูกเขียนโดยผู้หญิงและลายมือก็สวยงาม

จ้าวเฉียนคุนจึงนึกถึงสวีน่าน่าแฟนสาวของลูกชายทันที

และก็ไม่ผิดจากที่คิด

“ไอ้เด็กเวรนั่นต้องอยู่กับสวีน่าน่าแน่ๆ ฉันจะไปหาพวกเขาเดี๋ยวนี้!”

จ้าวเฉียนคุนหันหลังจะเดินออกไป

“เดี๋ยวก่อน”

เฉินหยูกล่าว “พวกเขาอยู่ด้วยกันจริงๆ แต่คุณหาไม่เจอหรอก”