610. บทที่ 610 0598 [พี่มังกรน้องพยัคฆ์]
"ยิงสิ! ยิงฝูงหมูป่างี่เง่าพวกนี้ให้ตาย!"
"หมูป่าพวกนี้เป็นเป้าเคลื่อนที่ทั้งนั้น นักเรียนทุกคนต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ดีนะ!"
อู่หยวนเจี่ย ครูฝึกแห่งหว่องจุกฮัง ผู้ได้ฉายาว่าเทพปืนอันดับหนึ่งแห่งหว่องจุกฮัง แกว่งปืนพกไปมาพร้อมกับตะโกนเสียงดังใส่ฝูงหมูป่า
เขาตื่นเต้นมาก
แม้เขาจะได้ฉายาว่าเทพปืนอันดับหนึ่งแห่งหว่องจุกฮัง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยิงเป้าเคลื่อนที่อย่างสะใจขนาดนี้
ปัง!
ยิงตายไปหนึ่งตัว!
ปังอีกนัด!
ยิงเข้าหัวไปหนึ่งตัว!
เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของอู่หยวนเจี่ย หลี่ฮ่าวหรานและคนอื่นๆ ก็พลอยคึกคักขึ้นมาด้วย
หมูป่าพวกนี้ไม่ใช่คน ฆ่าไปก็ไม่รู้สึกผิด!
เป็นเป้าเคลื่อนที่ชั้นยอดจริงๆ!
ปัง ปัง ปัง!
ปึง ปึง ปึง!
เสียงปืนดังขึ้นไม่ขาดสาย
อู่หยวนเจี่ยยิงอย่างสะใจ เขาลุกขึ้นยืนตรงๆ โดยไม่หลบซ่อน ถึงขั้นหยิบปืนอีกกระบอกออกมา แล้วเริ่มยิงปืนพร้อมกันทั้งสองมือ!
ปัง ปัง ปัง!
เขารู้สึกว่าตัวเองเท่ระเบิดไปเลย!
"ว้าว ครูฝึกอู่เก่งจังเลย!"
"ใช่แล้ว แถมยังยิงปืนสองมือพร้อมกันได้อีกด้วย!"
เหล่านักเรียนตำรวจต่างพากันเอ่ยชม
เมื่ออู่หยวนเจี่ยได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งตัวลอย ถึงกับลืมความอัปยศที่พ่ายแพ้ให้กับตู้หย่งเซี่ยวไปเสียสนิท
"เป้าเคลื่อนที่ยิงยากตรงไหนล่ะ ดูสิ ฉันก็เก่งไม่เบาเหมือนกัน!"
"ที่ฉันแพ้ให้ตู้หย่งเซี่ยวก็แค่เพราะความประมาทต่างหาก!"
ในใจของอู่หยวนเจี่ยเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง เขาฟื้นคืนความมั่นใจกลับมาได้อีกครั้ง
ราชาหมูป่ากวาดสายตาสีเลือดแดงฉานไปรอบๆ ก่อนจะเพ่งเล็งเป้าหมายไปที่อู่หยวนเจี่ยทันที
ใครใช้ให้อู่หยวนเจี่ยทำตัวอวดเก่งยิงปืนสองมือพร้อมกัน ราวกับกลัวคนอื่นจะไม่รู้ว่าตัวเองแน่แค่ไหน แถมยังลุกขึ้นยืนเป็นเป้าอีก
ราชาหมูป่าคำรามลั่น ร่างกายโค้งงอราวกับลูกศร จมูกพ่นลมหายใจสีขาวออกมา แล้ววิ่งพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว!
เป้าหมาย!
อู่หยวนเจี่ย!
อู่หยวนเจี่ยรัวยิงปัง ปัง ปัง ทั้งสองมือซ้ายขวาอย่างเมามัน ก่อนจะสังเกตเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่ชอบมาพากล!
ไอ้ตัวที่ใหญ่ที่สุดดันพุ่งตรงมาหาเขาเสียนี่!
"รอนหาที่ตาย!" อู่หยวนเจี่ยรีบยกปืนขึ้นมาเล็งยิงใส่ราชาหมูป่าทันที
ปัง ปัง ปัง!
ราชาหมูป่าพุ่งเข้ามาเป็นรูปตัวเอส!
"เอ๊ะ?" อู่หยวนเจี่ยถึงกับอึ้งไปเลย
เขาคิดไม่ถึงเลยว่าหมูป่าจะรู้จักการเคลื่อนไหวหลบหลีกแบบนี้ด้วย!
เขารีบยกปืนขึ้นมายิงต่อ!
ปัง ปัง ปัง!
กระสุนพลาดเป้าไปหมดทุกนัด!
ราชาหมูป่าเข้ามาใกล้เขาเรื่อยๆ
อู่หยวนเจี่ยมองเห็นแม้กระทั่งดวงตาสีเลือดของมัน ซึ่งเต็มไปด้วยความตายและความเคียดแค้น
อู่หยวนเจี่ยเริ่มลุกลี้ลุกลน กระสุนหมดแล้ว เขาจึงรีบร้อนเปลี่ยนแม็กกาซีนอย่างทุลักทุเล
แม็กกาซีนตกพื้น
เขายิ่งร้อนรนหนักกว่าเดิม!
เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก!
ราชาหมูป่าอยู่ห่างจากเขาอีกแค่ห้าเมตร!
เขี้ยวอันแหลมคมราวกับดาบสองเล่ม!
ยังบรรจุกระสุนไม่เสร็จ!
การถือปืนสองกระบอกมันช่างเกะกะจริงๆ!
อู่หยวนเจี่ยเงยหน้าขึ้นมอง!
ราชาหมูป่ามาอยู่ตรงหน้าแล้ว!
เขาเบิกตากว้าง ราวกับเห็นดาบเล่มนั้นแทงทะลุหน้าอกของตน!
โฮก!
ราชาหมูป่ากระโจนพุ่งตัว!
ร่างอันใหญ่โตราวกับลูกวัวลอยเหินขึ้นกลางอากาศ!
ประหนึ่งภูเขาทั้งลูกที่พุ่งเข้าทับอู่หยวนเจี่ย!
อู่หยวนเจี่ยหน้าซีดเผือด ไร้ทางหนี ไร้ทางหลบเลี่ยง!
ปัง!
ยิงเข้าหัวหนึ่งนัด!
หัวของราชาหมูป่าระเบิดกระจาย!
ร่างของมันร่วงหล่นลงมากระแทกพื้น!
เสียงหล่นกระแทกพื้นดังตุ้บ ร่างกระตุกเกร็ง เลือดไหลทะลักออกจากหัว!
ไม่มีใครคาดคิดว่าราชาหมูป่าที่ดุร้ายจะถูกยิงปลิดชีพในนัดเดียว!
ทุกคนล้วนตกตะลึง!
หมูป่าเหล่านั้นเห็นดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว พากันส่งเสียงร้องโหยหวนและวิ่งพล่านไปทั่ว!
"ทุกคนระวัง ล้อมปราบพวกมันให้หมด!" พรานจางต้าต่านลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนลั่น!
จวงติ้งเสียน หลี่ฮ่าวหราน หลัวเจียฉี และเฉินปิ่งคุนกับคนอื่นๆ ตอนนี้ก็ไม่ซ่อนตัวอีกต่อไป พวกเขาทั้งหมดลุกขึ้นยืนและสาดกระสุนใส่หมูป่าเหล่านั้นอย่างบ้าคลั่ง!
ปัง ปัง ปัง!
ปัง ปัง ปัง!
กระสุนสาดเทราวกับห่าฝน!
เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจุดประทัด
อู่หยวนเจี่ยในตอนนี้ได้สติกลับคืนมา เขาหันไปมองด้านข้าง
ตู้หย่งเซี่ยวเป่าปลายกระบอกปืนลูกโม่ ส่งยิ้มบางๆ ให้เขาแล้วพูดว่า "ขอโทษทีนะ ฉันเคยบอกแล้วว่าฉันถนัดยิงเป้าเคลื่อนไหว!"
อู่หยวนเจี่ยในตอนนี้มีความรู้สึกซับซ้อนเป็นอย่างมาก
ความเย่อหยิ่งและความมั่นใจก่อนหน้านี้ ถูกตู้หย่งเซี่ยวยิงทำลายจนมลายหายไปในนัดเดียว
เทียบไปเทียบมา เขาก็ยังสู้ตู้หย่งเซี่ยวไม่ได้อยู่ดี!
อู่หยวนเจี่ยว้าวุ่นใจอยู่ภายใน เขาต่อสู้กับตัวเองครู่หนึ่ง จากนั้นก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขามองไปที่ตู้หย่งเซี่ยวแล้วกล่าวอย่างจริงใจเป็นครั้งแรกว่า "ขอบคุณ!"
อู่หยวนเจี่ยในวินาทีนี้ถือว่ายอมจำนนต่อตู้หย่งเซี่ยวอย่างราบคาบ
"เกรงใจไปได้!" ตู้หย่งเซี่ยวกล่าว พลางชี้ไปที่หมูป่าที่กำลังวิ่งพล่าน "นายเชิญก่อนเลย!"
อู่หยวนเจี่ยหัวเราะฮ่าๆ "ขอบคุณครูใหญ่ตู้ที่ให้เกียรติ ดูฝีมือฉันได้เลย!"
ในระหว่างที่พูด อู่หยวนเจี่ยก็เปิดฉากยิงซ้ายขวาอีกครั้ง ปืนทั้งสองกระบอกสาดกระสุนอย่างต่อเนื่อง ยิงจนหมูป่าเหล่านั้นนอนตายเกลื่อนกลาด
พรานจางต้าต่านในวันนี้ก็ถือว่าได้แก้แค้น เขาถือปืนและสังหารหมูป่าไปสี่ห้าตัวในรวดเดียว ถึงแม้ว่าคู่ปรับเก่าอย่างราชาหมูป่าจะถูกตู้หย่งเซี่ยวยิงเจาะกะโหลกในนัดเดียว แต่นั่นก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่ออารมณ์ตื่นเต้นของเขาในตอนนี้
เรียกได้ว่าในการล่าสัตว์วันนี้ นอกจากจะเคารพเลื่อมใสในตัวตู้หย่งเซี่ยวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้แล้ว จางต้าต่านก็ไม่เห็นใครอยู่ในสายตาอีกเลย
แม้กระทั่งอู่หยวนเจี่ยก็ยังไม่นับ ถ้าไม่ใช่เพราะตู้หย่งเซี่ยวลั่นไก เทพปืนแห่งหว่องจุกฮังคนนี้คงได้ไปเฝ้ายมบาลตั้งนานแล้ว!
กลับมาดูตอนนี้ หมูป่าเหล่านั้นเมื่อไร้ผู้นำ ทั้งยังถูกนักเรียนตำรวจเหล่านั้นตีวงล้อมเอาไว้ จะหนีก็หนีไม่ได้ ตัวที่ดุร้ายบางตัวจึงถูกกระตุ้นสัญชาตญาณดิบให้ตื่นขึ้น พวกมันชูเขี้ยวขึ้นแล้วพุ่งทะยานเข้าใส่ฝั่งหนึ่งอย่างสุดกำลัง
ท้ายที่สุดแล้ว นักเรียนตำรวจเหล่านี้ก็เพิ่งเคยใช้ปืนยิงสิ่งมีชีวิตเป็นครั้งแรก อีกทั้งหมูป่าพวกนี้ก็ดุร้ายเอามากๆ พอเห็นหมูป่าพุ่งเข้ามาอย่างไม่คิดชีวิต จังหวะการยิงเมื่อครู่ก็หายวับไปจนหมด ทำให้พวกเขาพากันทำอะไรไม่ถูกในทันที
เมื่อเห็นหมูป่าน้ำหนักร้อยกว่าชั่งพุ่งเข้ามา จู่ๆ ก็มีคนผู้หนึ่งพุ่งออกมาจากด้านข้าง!
เขายื่นมือออกไปคว้าเขี้ยวของหมูป่าเอาไว้โดยตรง!
ตึง!
จับทุ่มลงกับพื้นอย่างแรง!
ตึง!
ฝุ่นตลบอบอวล!
หมูป่าถูกอีกฝ่ายทุ่มลงพื้น!
มึนงงไปหมด!
ยังไม่ทันที่มันจะได้สติ คนผู้นั้นก็คว้าเขี้ยวของมันแล้วทุ่มลงอย่างแรงอีกครั้ง!
ตึง!
ท่ามกลางสายตาของทุกคน หมูป่าที่แข็งแรงหนักเป็นร้อยชั่งอยู่ในมือของคนผู้นั้นราวกับของเล่น ถูกคว้าเขี้ยวแล้วจับฟาดไปฟาดมา!
ไม่เพียงแต่ทุกคนจะงุนงง แม้แต่หมูป่าตัวอื่น ๆ ก็ยังงุนงงไปด้วย
พวกมันได้ชื่อว่าเป็นสัตว์ป่าที่ดุร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์ของฮ่องกงเชียวนะ!
ไม่มีใครกล้าสู้ตัวต่อตัวกับพวกมัน แม้แต่สิงโตหรือเสือเมื่อเผชิญหน้ากับพวกมันก็ยังต้องเกรงกลัวอยู่บ้าง
แต่ตอนนี้
แม่งเอ๊ย ผีหลอกชัดๆ!
ตึง!
หลังจากที่คนผู้นั้นทุ่มหมูป่าในมือจนตาย เขาก็เตะหมูป่าอีกตัวกระเด็นไป จากนั้นก็ใช้มือทั้งสองข้างจับหมูป่าข้างละตัวแล้วจับพวกมันเอาหัวชนกัน! ตึง! หมูป่าสองตัวชนกันจนมึนหัวตาลาย!
"พระเจ้า บ้าดีเดือดเกินไปแล้ว!"
"ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม?"
ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังดูหนังอยู่!
ทุกอย่างมันดูไม่สมจริงเอาเสียเลย!
คนคนหนึ่งจะเก่งกาจขนาดนี้ได้ยังไง?
โดยเฉพาะนายพรานจางต้าต่าน เขาเคยเข้าร่วมทีมล่าสัตว์ ย่อมรู้ซึ้งถึงระดับความอันตรายของหมูป่าพวกนี้ดี
ต่อให้เขาจะบ้าบิ่นหรืออวดดีแค่ไหน ก็ไม่กล้าสู้มือเปล่ากับหมูป่าที่ป่าเถื่อนพวกนี้หรอก แต่คนตรงหน้ากลับเหนือจินตนาการของเขาไปไกลลิบ!
เพียงชั่วพริบตาที่ทุกคนกำลังยืนอึ้ง หมูป่าในลานแห่งนั้นก็แทบจะถูกกำจัดจนหมดสิ้น
นับร้อยตัว นอนตายเกลื่อนกลาดอยู่ตรงนั้น
ชายที่ต่อสู้มือเปล่าคนนั้นก็ยุติการต่อสู้ลงในตอนนี้เช่นกัน มือข้างหนึ่งของเขากำลังลากขาหลังของหมูป่าตัวหนึ่ง
หมูป่าสองตัวถูกเขาลากถูลู่ถูกังไปกับพื้น พวกมันส่งเสียงร้องอู๊ดอี๊ด โดยไร้เรี่ยวแรงจะต่อกรใดๆ
ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องของจางต้าต่าน อู่หยวนเจี่ย และคนอื่นๆ...
ชายคนนั้นเดินไปตรงหน้าตู้หย่งเซี่ยวแล้วหัวเราะซื่อๆ "พี่ คืนนี้มีเนื้อหมูป่าให้กินแล้ว! สองตัว พอหรือเปล่า?"
"เอ้อ ที่แท้ก็เป็นพี่น้องของคุณตู้นี่เอง!" นายพรานจางต้าต่านเห็นดังนั้นก็อดเอ่ยชมไม่ได้ "นี่มันราชันย์น้อยตัวเป็นๆ ชัดๆ!"
อู่หยวนเจี่ยเห็นดังนั้นก็มองไปที่ตู้หย่งเซี่ยว แล้วสลับไปมองตู้หย่งซุ่นที่กำลังหัวเราะแหะๆ ก่อนจะอดพูดไม่ได้ว่า "นี่สิถึงเรียกว่าพี่มังกรน้องพยัคฆ์ตัวจริง!"
ตู้หย่งเซี่ยวหัวเราะ เขาเดินเข้าไปตบไหล่น้องชายตู้หย่งซุ่นเบาๆ จากนั้นก็คว้ามือของตู้หย่งซุ่นชูขึ้นสูงหรา หันไปตะโกนถามทุกคนรอบตัวว่า "เขาคือน้องชายของฉัน ตู้หย่งซุ่น! เจ๋งไหมล่ะ?"
ลานแห่งนั้นเงียบกริบไปชั่วขณะ
ก่อนจะมีเสียงดังกระหึ่มกึกก้องดั่งอสนีบาตตอกกลับมา...
"เจ๋ง!"
