เทียนหรานจวีของฉีโจว พูดตามตรงก็คืออาคารโบราณขนาดใหญ่ เพียงแค่ห้องกว้างพอและสภาพแวดล้อมก็ได้รับการดูแลรักษาอย่างดี ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงบรรยากาศโบราณคลาสสิก เฟอร์นิเจอร์อย่างโต๊ะทำงานในห้องก็เป็นของเก่าแก่ล้ำค่า แต่ได้รับการเช็ดถูจนสะอาดหมดจด เพียงแต่ว่าด้านหลังโต๊ะทุกตัวไม่มีเก้าอี้ มีเพียงเบาะรองนั่งนุ่ม ๆ ซึ่งทำให้หลินจือไป๋รู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินสักเท่าไร

แต่เขาไม่ใช่คนเรื่องมาก

ในเมื่อเหล่าบัณฑิตวรรณกรรมแห่งฉีโจวชอบบรรยากาศเช่นนี้ เขาก็แค่ปรับตัวตามไปด้วย

ตอนนี้กล้องถ่ายทำที่อยู่ด้านหลังก็เพิ่มขึ้นมาอีกหลายตัว เพราะงานกวีนิพนธ์คืนวันไหว้พระจันทร์ของฉีโจวในครั้งนี้ จะมีการถ่ายทอดสดไปทั่วฉีโจว

และนี่ก็คือเหตุผลที่ทำให้หลินจือไป๋ยินดีเข้าร่วมกิจกรรมวรรณกรรมของฉีโจวในครั้งนี้ เขาต้องการชื่อเสียง ต้องการให้ผู้คนในฉีโจวรู้จักและชื่นชอบตนเองอย่างรวดเร็วที่สุด

เพื่อที่ตนจะได้ยกระดับ

ไม่เช่นนั้น หลินจือไป๋คงไม่จงใจอวดฝีมือวาดภาพของตนในด่านที่สามที่ผ่านมา พูดไปพูดมาก็เพียงเพื่ออาศัยความสามารถรอบด้านต่าง ๆ มุ่งสู่ตำแหน่งซุปเปอร์สตาร์ก็เท่านั้น

“ได้เวลาแล้ว”

หูเหว่ยเอ่ยขึ้นว่า “ตอนนี้หกโมงพอดี ฟ้าก็มืดแล้ว พวกเรามาเริ่มงานกวีนิพนธ์คืนวันไหว้พระจันทร์ได้เลย ก่อนอื่นขอเสียงปรบมือให้กับอาจารย์หลี่หมิงเฉวียน เขาได้แต่งคำประพันธ์ไว้ชิ้นหนึ่งเมื่อเดือนมีนาคมที่ผ่านมา เรียกได้ว่าเป็นบทประพันธ์สดุดีบุปผายอดเยี่ยมแห่งปี...”

หลินจือไป๋กระพริบตาปริบ ๆ

งานกวีนิพนธ์ของฉีโจวดูจะแตกต่างจากฉินโจวพอสมควร

เหมือนว่าฉีโจวจะมีเอกลักษณ์ที่เฉพาะตัว จึงทำให้หลินจือไป๋รู้สึกสงสัยอยู่เล็กน้อย เจียงโส่วหรั่งที่นั่งไม่ไกลนักก็หัวเราะพลางอธิบายว่า “พี่หลิน อย่าได้แปลกใจเลย งานกวีนิพนธ์ของฉีโจวพูดให้เข้าใจก็คือ ท่านอาจารย์หูและท่านอาจารย์สือจะพาพวกเราเริ่มจากการสรุปตั้งแต่เทศกาลไหว้พระจันทร์ปีก่อนจนถึงวันนี้ ว่าช่วงปีที่ผ่านมามีบัณฑิตท่านใดแต่งโคลงกลอนดี ๆ ออกมาบ้าง จากนั้นทุกคนจะช่วยกันลิ้มรสวิจารณ์ตามสบาย หรือใครอยากจะท้าแลกเปลี่ยนฝีมือก็ได้ จะดวลโคลงกลอนหรือประชันกลอนสดกันก็แล้วแต่ ถ้าใครแพ้ก็แค่ดื่มเหล้าหนึ่งจอกต่อหน้าทุกคนเท่านั้นเอง...”

เพิ่งพูดจบ

หลินจือไป๋ก็เห็นมีบัณฑิตคนหนึ่งลุกขึ้นยืน ท้าประชันกับอีกคนหนึ่ง ขอให้อาจารย์หูเหว่ยออกหัวข้อให้

หูเหว่ยหัวเราะพลางออกโจทย์ให้ทั้งสองแต่งโคลงกลอนในหัวข้อ “เหล้า”

ทั้งสองต่างประพันธ์โคลงกลอนคนละหนึ่งบท จากนั้นผู้คนทั้งหมดในที่นั้นก็ช่วยกันวิจารณ์ บทใดได้รับเสียงชื่นชมมากกว่าก็ชนะไป ส่วนอีกฝ่ายที่ด้อยกว่าก็ต้องดื่มเหล้าแก้วหนึ่ง

ต้องบอกว่าบรรยากาศครึกครื้นดีทีเดียว

อย่างน้อยหลินจือไป๋ก็รู้สึกว่างานนี้ดูมีชีวิตชีวามากกว่าเมื่อครั้งอยู่ฉินโจว

และด้วยความที่หลินจือไป๋เป็นแขกมาจากฉินโจว จึงไม่มีใครคิดจะหาเรื่องเขา ทุกคนต่างก็ยังไม่ค่อยคุ้นเคยกันนัก

แต่นั่นก็กลายเป็นว่า

หลินจือไป๋ไม่สามารถมีส่วนร่วมกับการละเล่นของบรรดาบัณฑิตแห่งฉีโจวได้

ซ่งซิงเหลียงมองออก จึงเสนอว่า “ในหมู่บัณฑิตทั้งหลาย ต่างก็ว่าเป้าหมายสูงสุดทางวรรณกรรม คือความสามารถในด้านเครื่องดนตรี หมากกระดาน การเขียนตัวอักษร และการวาดภาพ ไม่ทราบว่าพวกท่านคิดว่าในที่นี้ผู้ใดเหมาะสมกับนิยามดังกล่าวที่สุด”

“ยังต้องถามอีกหรือ”

มีบัณฑิตคนหนึ่งหัวเราะ “แน่นอนว่าต้องเป็นอาจารย์หลิน!”

อีกคนต่อว่าตาม “จริง ๆ แล้วในที่นี้ก็มีหลายท่านที่เชี่ยวชาญทั้งดนตรี หมากกระดาน การเขียน และการวาดภาพ แต่ถ้าจะให้บอกว่าผู้ใด ‘เชี่ยวชาญ’ ที่สุด ก็ต้องเป็นอาจารย์หลินนั่นแหละ”

“ใช่แล้ว”

ซ่างจื้อหรงที่เดินทางมาพร้อมหลินจือไป๋ เป็นผู้ที่นับถือหลินจือไป๋อย่างเต็มเปี่ยม จึงยกยอเขาอย่างเต็มที่ “โดยเฉพาะในด้านการคัดอักษร ทั้งอักษรสิงซูของพี่หลินก็ขึ้นชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่งในโลก!”

“ไม่ใช่แค่ตัวอักษรสิงซูหรอกกระมัง”

เจียงโส่วหรั่งเอ่ยว่า “ฉันดูด่านที่สองที่พี่หลินเขียนบทกวี เขียนด้วยตัวอักษรข่ายชูแต่ฝีมือก็ยอดเยี่ยมเกินคำบรรยาย”

“คำว่า ‘ยอดเยี่ยมเกินคำบรรยาย’ ยังน้อยไปด้วยซ้ำ”

บัณฑิตร่างสูงใหญ่คนหนึ่งลุกขึ้นมากล่าวว่า “ข้ารู้สึกว่าการคัดอักษรของอาจารย์หลิน ไม่ว่าจะเป็นลายอักษรประเภทใด ก็ล้วนเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้า!”

คนผู้นี้เป็นใครกัน ทำไมถึงยกยอเสียขนาดนั้น

ในขณะที่หลินจือไป๋กำลังฉงน ก็มีบัณฑิตอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะดังลั่น “เหล่าหลิว เจ้าน่ะคิดจะปั่นราคาอยู่แล้วใช่ไหม ก็เพราะเจ้าได้ครอบครองต้นฉบับโคลงกลอนของอาจารย์หลินรอบสองไปใช่ไหมล่ะ...”

อ๋อ

หลินจือไป๋เข้าใจขึ้นมาในบัดดล ที่แท้คนผู้นี้ได้ต้นฉบับบทกวีที่เขาเขียนไว้ในด่านสองไปนั่นเอง

พอคิดแล้วก็ไม่แปลก ใครได้ของที่เขาเขียนไว้ก็คงอยากเป่าหูให้งานเขียนของตนเป็นของล้ำค่ามากที่สุด

ผู้คนต่างก็หัวเราะสนุกสนาน

ท่ามกลางเสียงหัวเราะนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีคนเอ่ยขึ้นว่า

“เครื่องดนตรี หมากกระดาน การเขียน และการวาดภาพ เรียกรวมกันว่า ‘สี่สหายของบัณฑิต’ ชี้ถึงสิ่งเหล่านี้สี่อย่าง พวกเราต่างรู้ว่าอาจารย์หลินเชี่ยวชาญในด้านการคัดอักษรและการวาดภาพ แต่ไม่ทราบว่าในเรื่องเครื่องดนตรีและหมากกระดานล่ะเป็นอย่างไรบ้าง”

“ก็พอรู้อยู่บ้าง”

หลินจือไป๋ก็พูดตามจริง เพราะเครื่องดนตรีในที่นี้หมายถึงฉินโบราณ หรือก็คือกู่ฉิน ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีดีดเก่าแก่ที่สุดอย่างหนึ่งบนโลก ทุกวันนี้ก็มีผู้คนจำนวนน้อยที่ฝึกฝนมัน แต่ในหมู่บัณฑิตนั้นกลับได้รับความนิยมมาก

หลินจือไป๋เคยศึกษามาเล็กน้อยสมัยทำงานด้านการเรียบเรียงเพลง แต่ก็ไม่ได้เก่งอะไร เป็นเพียงแค่พื้นฐานเท่านั้น

ส่วนหมากกระดานที่เหล่าบัณฑิตเอ่ยถึง ก็คือหมากล้อม เขาเคยเรียนตอนเด็ก ๆ พอจะจำกติกาได้คร่าว ๆ เท่านั้น

พูดว่า “พอรู้บ้าง” จึงเหมาะสม

อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ระบบของเขาอัปเกรดใหม่ หลินจือไป๋ก็ไม่ได้วิตกอะไร ถ้าจะต้องแสดงความสามารถตรงนี้ก็สามารถซื้อทักษะในร้านค้าของระบบแล้วอัปเกรดความสามารถขึ้นมาได้อยู่ดี

“หรืออย่างนั้นหรือ”

คนถามเมื่อครู่จึงหัวเราะต่อ “เช่นนั้นข้าคิดว่าคนที่เชี่ยวชาญดนตรีมากที่สุดในที่นี้ น่าจะเป็นเซี่ยซินอี๋นี่แหละนะ”

“ไอ้พวกชอบตามตื๊อ...”

หลินจือไป๋ได้ยินใครบางคนพึมพำอยู่ข้าง ๆ

คนที่ถูกเรียกว่า ‘ไอ้พวกชอบตามตื๊อ’ ก็คือชายที่ถามคำถามเมื่อครู่นั่นเอง เขายังคงพูดต่อว่า

“ส่วนคนที่เก่งหมากล้อมที่สุด ก็คงต้องเป็นท่านอาจารย์หูเหว่ย”

“อาจารย์เป็นแค่นักเล่นหมากทั่วไปน่ะ”

หูเหว่ยยิ้มน้อย ๆ แล้วพูดว่า “คนที่เก่งหมากล้อมจริง ๆ คือหลี่ไป๋ เขาเก่งถึงขั้นไม่อยากจะเล่นกับคนอื่นเลย เพราะงั้นพวกเจ้าเลยไม่ค่อยรู้กัน”

“จะให้ทำยังไงได้ล่ะ”

หลี่ไป๋พูดพลางเบ้ปาก “ฝีมือเล่นหมากของท่านอาจารย์หูมันก็แค่พอเล่นได้ ข้าชนะไปทีไรก็ไม่ค่อยมีความสุขหรอก”

“ก็เพราะเจ้าเล่นแบบมืออาชีพ ข้าก็ยิ่งกว่าหมากกระจอกไปเลยน่ะสิ”

หูเหว่ยถลึงตาใส่หลี่ไป๋ แต่มองดูก็รู้ว่าไม่ได้โกรธจริง ในทางกลับกัน เขาเองชื่นชมความสามารถของหลี่ไป๋เสียด้วยซ้ำ

“ที่แท้ลุงหลี่ก็เก่งขนาดนี้เอง”

เจียงโส่วหรั่งยิ้ม “วันหลังต้องลองลงหมากสักกระดานแล้ว ผมเองก็พอเล่นได้อยู่นะ แต่ถ้าต้องเล่นจริง ๆ มันก็เสียเวลาน่าดู คืนนี้ในเมื่อเป็นงานกวีนิพนธ์ ซินอี๋ เจ้าพอจะเล่นดนตรีโชว์ให้พวกเราฟังหน่อยได้ไหม”

“จะให้ฉันเล่นทุกปีเลยหรือไง”

เซี่ยซินอี๋ขมวดคิ้วน้อย ๆ ปีนี้นางไม่อยากจะเล่นกู่ฉินเท่าไร

แต่พอหันไปเห็นว่าหลินจือไป๋กำลังมองตนอยู่ ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกมีแรงจูงใจแวบขึ้นมาเล็กน้อย จึงเบ้ปากและว่า “ปีหน้าพวกนายต้องปล่อยให้ฉันพักแล้วนะ”

พูดจบนางก็ลุกขึ้นยืน เจ้าหน้าที่จึงรีบยกกู่ฉินเข้ามาตั้งให้

หลินจือไป๋ปรายตามองกู่ฉินตัวนี้ ก็พบว่าเป็นพิณเจ็ดสายแบบเดียวกับที่เขาเคยศึกษามาก่อนตอนทำงานเรียบเรียงเพลง

เมื่อเซี่ยซินอี๋นั่งลงที่หน้ากู่ฉินอย่างสง่างาม

ก่อนจะเริ่มบรรเลง เหล่าบัณฑิตในที่นั้นก็พากันส่งเสียงปรบมือกึกก้อง

โดยเฉพาะชายผู้นั้นที่พูดว่า ‘เซี่ยซินอี๋เล่นดนตรีเก่งที่สุด’ ดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ ตบมือจนแทบจะแดงไปหมด

พอเสียงปรบมือค่อย ๆ ซาลง

เซี่ยซินอี๋ก็พูดว่า “เพลงที่จะเล่นมีชื่อว่า ‘ลั่วเยี่ยน’ (ห่านป่าร่อนลง)”

พร้อมกับพูด มือของนางก็เริ่มดีดสายพิณ

เสียงพิณพลิ้วไหวกังวาน ให้ท่วงทำนองไหลลื่นงดงาม ผู้คนราวกับได้ยินเสียงร้องของฝูงห่านป่าที่เลือนราง และมองเห็นภาพฝูงห่านวนเวียนอยู่บนท้องฟ้าก่อนจะร่อนลงมา

หลินจือไป๋ตั้งใจฟัง

แม้เขาจะเล่นกู่ฉินได้เพียงเล็กน้อย แต่ในฐานะคนทำงานเรียบเรียงเพลง เขาก็พอจะฟังรู้ว่ามีรายละเอียดอะไรบางอย่างอยู่ เซี่ยซินอี๋เป็นคนที่ฝีมือสูงทีเดียว

แน่นอนว่า ตัวเพลง ‘ลั่วเยี่ยน’ เองก็เป็นเพลงที่ยอดเยี่ยม เป็นหนึ่งในสิบเพลงโบราณอันเลื่องชื่อ

พอเล่นจบ ทุกคนต่างก็ส่งเสียงชื่นชม!

“เยี่ยมมาก!”

“ฟังแล้วไพเราะจริง ๆ!”

“ราวกับเสียงดนตรีจากสวรรค์!”

ไม่ว่าจะฟังรู้เรื่องหรือไม่ ต่างก็พากันยกยอ จนหลินจือไป๋ต้องปรบมือด้วย

เซี่ยซินอี๋ลุกขึ้นยืนน้อมตัวเล็กน้อย พอเสียงฮือฮาเริ่มซาลง นางก็หันมายิ้มให้หลินจือไป๋แล้วพูดว่า

“ฉันได้ยินมาว่าอาจารย์หลินเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านดนตรี ไม่ทราบว่าเพลงนี้พอจะเข้าหูบ้างไหม”

“เยี่ยมมาก”

หลินจือไป๋ยิ้มตอบ

เขาได้ยินมาว่าเซี่ยซินอี๋เป็น ‘ยอดหญิงผู้มีพรสวรรค์อันดับหนึ่งของฉีโจว’ ก็รู้สึกว่านางฝีมือดีจริง ๆ หากไม่ฝึกฝนมาสิบกว่าปีคงทำได้ไม่ถึงขนาดนี้

“ขอบคุณนะ”

เซี่ยซินอี๋ย่อกายอีกครั้ง แต่คราวนี้หันมาทางหลินจือไป๋โดยเฉพาะ แถมยังขยิบตาเหมือนส่งสายตาหวานให้ด้วย

นี่กำลังยั่วยวนเขาอยู่หรือเปล่า หลินจือไป๋ก็ไม่ค่อยจะแน่ใจว่าเขาคิดไปเองหรือไม่ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก

ผู้หญิงผู้ชายที่มีความสามารถ เขาก็เจอมาเยอะเหมือนกัน

เขาเองก็เป็น ‘ยอดชายผู้มีพรสวรรค์’ อยู่แล้ว

แต่ชายคนนั้นที่ชอบตามตื๊อเซี่ยซินอี๋ ก็ออกอาการหึงหวงทันที

ก็คือคนที่พูดก่อนหน้านี้ว่า ‘ในด้านดนตรีอาจารย์หลินสู้เซี่ยซินอี๋ไม่ได้หรอก...’ นั่นเอง

เขาพอจับสังเกตได้ว่าหญิงสาวที่ตนหลงใหลมีท่าทีแปลก ๆ กับหลินจือไป๋

ก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวอย่างเปรี้ยวใจว่า

“อาจารย์หลินอาจจะเป็นผู้เชี่ยวชาญดนตรีก็จริง แต่ในด้านการเล่นกู่ฉินเกรงว่าจะสู้ซินอี๋ไม่ได้กระมัง...”

ความหมายก็คือ

คุณเองยังไม่ถึงขั้นจะวิจารณ์หรือให้คะแนนนางได้หรอก หลินจือไป๋ก็แค่ยิ้ม ไม่ได้ติดใจอะไร

แต่ซ่งซิงเหลียงกลับไม่พอใจ

“หวังจื้อไจ้ พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ ลองดูพวกโค้ชกีฬาสิ พวกเขาก็ใช่ว่าจะเก่งกว่าเหล่านักกีฬาซะเมื่อไหร่ แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นอุปสรรคต่อการเป็นโค้ชไม่ใช่หรือไง”

หลินจือไป๋เป็นถึงโปรดิวเซอร์เพลงระดับท็อป

ผลงานทางด้านดนตรีของเขาใครจะกล้ากังขาได้ หวังจื้อไจ้ที่เห็นท่าทีของซ่งซิงเหลียงก็รีบหุบปาก

“อย่าเข้าใจผิด ฉันก็พูดไปอย่างนั้นเอง ไม่ได้มีเจตนาอื่น”

เขาไม่อยากมีเรื่องกับหลินจือไป๋จริง ๆ เมื่อครู่แค่เผลอหลุดปากด้วยความหึงหวง

“งั้นฉันขอรับผิดด้วยการดื่มสามจอกก็แล้วกัน”

พูดจบ หวังจื้อไจ้ก็ยกดื่มสามจอกรวดเดียวทันที จนซ่งซิงเหลียงเองยังพลอยรู้สึกเก้อเขิน ทำท่าคล้ายจะตำหนิแรงไปหรือเปล่านะ

ซ่งซิงเหลียงเลยยกถ้วยเหล้าขึ้นบ้าง “ไหน ๆ ก็เคลียร์กันแล้ว ฉันดื่มสามจอกเป็นเพื่อนท่านก็แล้วกัน”

“แล้วฉันด้วยไหม”

หลินจือไป๋อดหัวเราะไม่ได้ งานกวีนิพนธ์แห่งฉีโจวนี้ช่างไม่มีตัวร้ายเลยจริง ๆ พอมีใครเผลอทำตัวปีนเกลียวขึ้นมานิดเดียว ก็ยอมถอยแทบจะทันที อีกทั้งอีกฝ่ายก็แค่ตามตื๊อผู้หญิงก็เท่านั้นเอง

พอคิดได้ดังนี้

หลินจือไป๋กับซ่งซิงเหลียงก็เลยดื่มเหล้ารวดเดียวสามจอกตามกันไป

พอดื่มไปสามจอก ร่างกายของหลินจือไป๋ก็เริ่มมึน ๆ ยิ่งกว่าเมื่อคราวอยู่บนเรือเสียอีก