หลังจากเหตุการณ์ ‘มังกรหยก’ สิ้นสุดลง ชีวิตของหลินจือไป๋ก็กลับมาสงบสุขอีกครั้ง

แต่ชีวิตที่แสนสงบสุขเช่นนี้ไม่ได้คงอยู่ได้นาน เพราะช่วงปิดเทอมฤดูร้อนสิ้นสุดลงในปลายเดือนสิงหาคม

เมื่อเดือนกันยายนมาถึงอย่างเป็นทางการ วิทยาลัยศิลปะฉินโจวก็เปิดเทอมอีกครั้ง และหลินจือไป๋ก็ได้เลื่อนชั้นขึ้นเป็นปีสาม

หลักสูตรของวิทยาลัยศิลปะฉินโจวนั้นเป็นแบบ 4 ปี ดังนั้นเมื่อหลินจือไป๋จบชั้นปีที่สี่ ก็จะสำเร็จการศึกษาอย่างเป็นทางการ แต่โดยปกติ ชั้นปีที่สี่แทบจะไม่มีการเรียนการสอนในมหาวิทยาลัยแล้ว เพราะนักศึกษาส่วนใหญ่จะต้องออกไปฝึกงานภายนอก ซึ่งในความเป็นจริง ชั้นปีที่สามอาจเป็นปีสุดท้ายที่หลินจือไป๋ได้ใช้ชีวิตนักศึกษาอย่างเต็มตัว

ชีวิตของนักศึกษาทั่วไปในมหาวิทยาลัยเป็นแบบไหนกันนะ?

หลินจือไป๋ไม่รู้ เพราะตั้งแต่ปีหนึ่ง เขาก็ยุ่งอยู่กับการทำธุรกิจผ่านระบบที่เขามี และไม่เคยมีโอกาสเข้าร่วมกิจกรรมในมหาวิทยาลัยเลย

วิทยาลัยจัดกิจกรรมเปิดเทอมทุกปี และปีนี้ก็ไม่พลาด โดยกิจกรรมในปีนี้มีชื่อว่า "การแข่งขันกลอนคู่แห่งวิทยาลัยศิลปะฉินโจว" ซึ่งจัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองการต้อนรับนักศึกษาใหม่ปีหนึ่ง อย่างน้อยก็ในนาม

สถานที่จัดงานคือหอประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัย

ภายในชั้นเรียน นักศึกษาต่างพากันพูดคุย

"ปีนี้มหาลัยเราดูแปลกดีนะ ปกติก็จัดแสดงโชว์ศิลปะต่าง ๆ แต่ปีนี้กลับเปลี่ยนมาจัดแข่งกลอนคู่ซะงั้น"

"นายไม่รู้อะไร นี่มันมีที่มาที่ไปนะ"

"ยังไงเหรอ?"

"กิจกรรมนี้ไม่ได้เป็นไอเดียของมหาลัยเราอย่างเดียวหรอก เพราะปีนี้มีคณะอาจารย์และนักศึกษาจากวิทยาลัยศิลปะฉีโจวมาทำการแลกเปลี่ยนที่นี่ ทีแรกว่าจะจัดการแสดงร่วมกัน แต่ตัวแทนของฉีโจวเสนอไอเดียให้จัดการแข่งขันกลอนคู่แทน"

"ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง"

"แต่นายไม่คิดเหรอว่าฉีโจวดูเหมือนจะมาแบบเตรียมตัวพร้อมเลย เหมือนจะมาโชว์เหนือด้านนี้"

"ไม่ต้องห่วง!"

"วิชาเรามีคนเก่งด้านนี้อยู่เยอะ ยังไม่รวมคณะวรรณกรรมข้าง ๆ อีก เต็มไปด้วยปราชญ์เลยล่ะ"

"แล้วใครจะลงแข่งล่ะ?"

"ถ้าพวกนายอยากลงก็แจ้งผ่านฉันได้เลยนะ ฉันอยู่ในสภานักศึกษา สถานที่จัดงานคือหอประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัย ครั้งนี้เราจะจัดงานใหญ่เลย มีทั้งตัวแทนจากกระทรวงศึกษา สมาคมวรรณกรรม และสมาคมนักเขียนมาร่วมเป็นสักขีพยาน นอกจากนี้ยังเชิญปราชญ์ชื่อดังด้านกลอนคู่มาร่วมเป็นกรรมการหรือแม้แต่ผู้เข้าแข่งขันด้วย"

"เล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ยังไม่หมดนะ มีสื่อมาทำข่าวด้วย งานนี้ถ่ายทอดสดทางสถานีโทรทัศน์ของรัฐด้วยนะ อย่าลืมว่ามหาลัยเราเป็นอันดับหนึ่งของภูมิภาคฉินโจวนะ!"

"งั้นฉันไปลงชื่อดีกว่า"

เพื่อนร่วมชั้นบางคนเริ่มสนใจ เพราะแม้ว่าจะไม่ได้รางวัลก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็ได้มีส่วนร่วม

วิชาประวัติศาสตร์ศิลป์ที่หลินจือไป๋เรียนอยู่ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะมีคนเก่งด้านกลอนคู่

กลอนคู่ หรือ อิ๋งเหลียน คือศิลปะการแต่งคำคู่ มีหลักการมากมาย และเป็นหนึ่งในวัฒนธรรมจีนโบราณที่สืบทอดมานับพันปี เหมือนกับบทกวีที่ถือเป็นงานอดิเรกอันทรงเกียรติของนักปราชญ์

ในโลกก่อนของหลินจือไป๋ ศิลปะเช่นนี้ค่อย ๆ เลือนหายไปในสังคมเมืองสมัยใหม่ แต่ในโลกบลูสตาร์ ผู้คนยังคงให้ความสนใจกับกิจกรรมแบบนี้มาก เช่น การแข่งขันกลอนคู่ บทกวี หรือแม้แต่เกมทายปริศนา

หลังจากได้ฟังเรื่องนี้ หลินจือไป๋ก็รู้สึกว่ามันน่าสนุกดี และคิดว่าเมื่อการแข่งขันเริ่ม เขาจะไปดูที่งานสักครั้ง เพื่อสัมผัสชีวิตในมหาวิทยาลัยแบบเต็มที่

แต่มันกลับไม่ง่ายอย่างที่เขาคิด

ไม่นานหลังจากข่าวการแข่งขันแพร่กระจายไปทั่วมหาวิทยาลัย อธิการบดีของวิทยาลัยก็เดินทางมาที่คณะประวัติศาสตร์ศิลป์เพื่อพูดคุยกับหลินจือไป๋โดยตรง

"หลินจือไป๋…"

"ท่านอธิการครับ สวัสดีครับ"

ต่อหน้าอธิการบดีผู้ทรงเกียรติของมหาวิทยาลัย หลินจือไป๋แสดงความนอบน้อมอย่างเหมาะสม

อธิการบดีหัวเราะเล็กน้อยก่อนพูดว่า "เธอคงได้ยินเรื่องการแข่งขันกลอนคู่ของมหาวิทยาลัยเราแล้วใช่ไหม?"

"ได้ยินครับ"

หลินจือไป๋เริ่มเดาได้ว่าอธิการต้องการพูดเรื่องอะไร

และก็เป็นอย่างที่เขาคิด

"เธอสนใจจะเข้าร่วมไหม?"

หลินจือไป๋ส่ายหัวทันที "ผมไม่ค่อยถนัดเรื่องกลอนคู่ครับ"

อธิการบดีหัวเราะอีกครั้ง "ด้วยความสามารถด้านวรรณกรรมในฐานะ ‘ไป๋ตี้’ ของเธอ จะไม่ถนัดแต่งกลอนได้ยังไง?"

ผลงานเพลงของ "ไป๋ตี้" ซึ่งเป็นนามแฝงของหลินจือไป๋นั้น เป็นที่รู้จักในหมู่ผู้บริหารมหาวิทยาลัย และทุกคนต่างมั่นใจว่าเขามีฝีมือที่ยอดเยี่ยมในด้านวรรณกรรม!

“ผมคงไม่ไหวจริง ๆ”

หลินจือไป๋รู้ตัวดีว่า "พรสวรรค์ทางวรรณกรรม" ของตัวเองมีมากน้อยแค่ไหน และยังไม่ถึงขั้นหลอกตัวเอง

“งั้นผมพูดตรง ๆ ละกัน”

อธิการบดีพูดด้วยความจริงใจ “การแข่งขันกลอนคู่ครั้งนี้ ผมอยากขอให้คุณเข้าร่วม คุณไม่ต้องกังวลเรื่องผลแพ้ชนะหรอก คนที่มาแข่งส่วนใหญ่มีฝีมือสูงมาก แถมยังมีปราชญ์ชื่อดังด้านกลอนคู่มาร่วมอีก การแพ้ก็เป็นเรื่องปกติ แต่ที่สำคัญคือมหาวิทยาลัยต้องการให้คุณมาช่วยสร้างภาพลักษณ์และดึงความสนใจจากภายนอก”

หลินจือไป๋เข้าใจทันที

มหาวิทยาลัยต้องการใช้ชื่อเสียงของ ‘ไป๋ตี้’ ของเขาเพื่อเพิ่มกระแสและดึงดูดความสนใจให้กับงานแข่งขันกลอนคู่ครั้งนี้

สำหรับหลินจือไป๋ การแพ้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไร

เพราะเขาเป็นนักดนตรี ทุกคนแค่คิดว่าเนื้อเพลงที่เขาแต่งมีความเป็นวรรณศิลป์ที่โดดเด่นก็เท่านั้น

“ก็ได้ครับ”

สุดท้ายหลินจือไป๋ก็ตอบตกลง เพื่อให้เกียรติกับคำขอของอธิการบดี

แย่ที่สุดก็แค่แต่งไม่ได้เท่านั้นเอง ใครจะไปคาดหวังว่านักดนตรีจะต้องเก่งด้านกลอนคู่ขนาดนั้น?

อีกอย่าง เขามีระบบช่วยจำและข้อมูลกลอนคู่มากมายจากโลกก่อนหน้า ถ้าลองดี ๆ บางทีเขาอาจจะทำได้ดีเกินคาดก็ได้

“งั้นถือว่าเราตกลงกันแล้วนะ ทางมหาวิทยาลัยจะใช้ชื่อ ‘ไป๋ตี้’ ของคุณเป็นจุดขายหลักในการโปรโมตงานครั้งนี้!”

อธิการบดีรู้สึกตื่นเต้นมาก จับมือหลินจือไป๋แน่น

หลินจือไป๋พยักหน้า รับรู้ว่าการเข้าร่วมครั้งนี้ก็ถือว่าเป็นการมีส่วนร่วมในกิจกรรมของมหาวิทยาลัย

จากนั้นอธิการบดีจึงแจ้งวันเวลาของการแข่งขันที่จะจัดขึ้นในอีกสองวัน และรายละเอียดที่ต้องระวัง

หลินจือไป๋พยักหน้าอีกครั้ง คิดในใจว่าการช่วยงานมหาวิทยาลัยครั้งนี้ อาจจะทำให้ถ้าปีนี้เขาเกิดสอบตกบางวิชา อธิการบดีอาจจะช่วย “เปิดทาง” ให้นิดหน่อย

หลังจากอธิการบดีจากไป

ไม่ทันไร เพื่อนร่วมชั้นของหลินจือไป๋ก็กรูกันเข้ามาด้วยความอยากรู้

“อธิการบดีมาหาคุณเรื่องอะไรเหรอ?”

หัวหน้าชั้นพูดด้วยท่าทางเหมือนคาดเดา “อย่าบอกนะว่ามาขอลายเซ็นอีกแล้ว?”

หลินจือไป๋รู้สึกแปลก ๆ กับการที่เพื่อนร่วมชั้นเรียกเขาว่า "คุณ" แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะไปแก้ไข จึงตอบกลับอย่างเรียบ ๆ ว่า

“มาชวนผมให้ไปแข่งกลอนคู่น่ะ”

“แล้วคุณตกลงเหรอ?”

ดวงตาของเพื่อนร่วมชั้นทันใดนั้นก็เป็นประกาย ดูเหมือนจะตั้งตารออยู่ไม่น้อย

หลินจือไป๋พยักหน้า แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเพื่อน ๆ เขาก็เริ่มรู้สึกว่าการตอบตกลงของตัวเองนั้นอาจจะรีบร้อนเกินไป

ถ้าทุกคนดูคาดหวังขนาดนี้ แล้วถ้าเขาทำได้ไม่ดีพอ ภาพลักษณ์ของ "ไป๋ตี้" ในใจแฟนคลับจะเสียหายหรือเปล่า?

ช่างเถอะ

ไหน ๆ ก็ตอบตกลงไปแล้ว

ต้องแสดงฝีมือให้สุด

หลินจือไป๋ตัดสินใจไม่หวงคะแนนชื่อเสียงอีกต่อไป และเรียกระบบออกมาเพื่อเตรียมตัวแบบเร่งด่วน

“เฟยหง ช่วยฉันหน่อย!”

...

อธิการบดีเป็นคนลงมือไวมาก เมื่อหลินจือไป๋เพิ่งตกลงจะเข้าร่วมการแข่งขันกลอนคู่ของมหาวิทยาลัย ข่าวประชาสัมพันธ์ก็ถูกปล่อยออกมาอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ

"มหาวิทยาลัยฉินโจวเตรียมจัดการแข่งขันกลอนคู่ โดยไป๋ตี้นำทีมเข้าร่วม!"

“นำทีมเหรอเนี่ย?”

หลินจือไป๋รู้สึกว่าชื่อหัวข้อข่าวนี้ชมเขาเกินไป

จริง ๆ แล้ว ในการแข่งขันนี้เขาก็เป็นเพียงผู้เข้าแข่งขันธรรมดาเหมือนนักศึกษาคนอื่น ๆ เท่านั้น

แต่ก็เข้าใจได้ เพราะชื่อ "ไป๋ตี้" นั้นดึงดูดกระแสได้มากจริง ๆ และทันทีที่ข่าวนี้ถูกปล่อยออกไป ก็เรียกความสนใจจากผู้คนเป็นจำนวนมาก

บนแพลตฟอร์มจี้กวง หัวข้อที่เกี่ยวข้องขึ้นเป็นกระแสในทันที

“ได้ดูข่าวกันยัง?”

“ไป๋ตี้จะเข้าร่วมการแข่งขันกลอนคู่ของมหาวิทยาลัยฉินโจว!”

“เป็นกิจกรรมของมหาวิทยาลัยศิลปะใช่ไหม?”

“ใช่เลย คราวนี้จะมีการถ่ายทอดสดบนแพลตฟอร์มเฉินฮวาอีกด้วยนะ”

“ไป๋ตี้มีความสามารถด้านวรรณศิลป์ไม่ใช่เล่นเลยนะ”

“ฉันจำได้ว่าเขาเคยเขียนกลอนไว้ตั้งแต่สมัยแรก ๆ ในจี๋กวงด้วยนะ ที่ว่า ‘คนยุคนี้ไม่เห็นจันทร์ในอดีต แต่จันทร์ดวงเดิมเคยส่องแสงถึงคนในอดีต’ คนที่แต่งกลอนแบบนี้ได้ ความสามารถต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆ การเข้าร่วมการแข่งขันนี้ไม่น่าจะมีปัญหา”

“รอดูเลย อยากเห็นผลงานเขาจริง ๆ”

“คิดว่าเขาจะทำผลงานได้ดีระดับไหน?”

“ฉันดูจากข่าวโปรโมต เห็นว่ามีปรมาจารย์ด้านกลอนคู่อยู่ด้วยนะ ถ้าเขาติด 20 อันดับแรกก็ถือว่าเก่งมากแล้ว”

“กรรมการเป็นระดับผู้นำจากสมาคมนักเขียนและสมาคมวรรณกรรมเลยนะ”

“ตามกติกา เหมือนจะเน้นที่นักศึกษาเป็นหลัก ส่วนปรมาจารย์มาร่วมเป็นสีสันมากกว่า เหมือนครูใหญ่ที่มาแข่งกับเด็กประถม ฮ่า ๆ”

“ใช่เลย!”

“พอรู้ว่าไป๋ตี้จะลงแข่ง ฉันไม่พลาดแน่ ๆ หวังว่าผู้จัดงานจะให้เขาได้ออกกล้องเยอะ ๆ นะ”

ผู้คนบนโลกออนไลน์ต่างถกเถียงและคาดหวังไปในทางที่ดี

หลินจือไป๋แอบสังเกตดูความคิดเห็น พบว่าทุกคนคาดหวังเขาในระดับหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้คาดหวังจนเกินไป ทำให้เขารู้สึกโล่งใจมากขึ้น

กลับกัน ที่บ้านเขากลับมีแต่คนแซวและให้กำลังใจ

หลินซีพูดพร้อมหัวเราะ “ไม่อยากเชื่อว่าเธอจะยอมเข้าร่วมกิจกรรมของมหาวิทยาลัยนะเนี่ย”

หลินเซิ่งเทียนมองว่าการเข้าร่วมกิจกรรมแบบนี้เป็นเรื่องดี เพราะเวลาของหลินจือไป๋ในมหาวิทยาลัยเหลือไม่มากแล้ว ถือเป็นการสร้างความทรงจำที่ดีให้ตัวเอง

“พูดถูกเลย”

แม่ยิ้มพลางกล่าว “แม่เองยังเสียใจจนถึงตอนนี้เลย ที่ตอนเรียนมหาวิทยาลัยไม่ได้ลงประกวดร้องเพลงของมหาวิทยาลัย ตอนเรียนก็ควรเข้าร่วมกิจกรรมพวกนี้ให้มาก ๆ จะได้ไม่มีอะไรค้างคาใจ”

“ดีแล้วล่ะ”

พ่อเองก็พยักหน้าเห็นด้วย เพราะเขารู้สึกว่าลูกชายคนเล็กคนนี้ดูจะเป็นผู้ใหญ่เกินไป ไม่ค่อยเหมือนเด็กมหาวิทยาลัยเท่าไหร่

“ถ้าได้ตำแหน่งกลับมาด้วยก็ยิ่งดี”

พ่อเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เพราะพ่อรู้ว่าลูกมีความสามารถด้านนี้อยู่แล้ว”

“งั้นผมจะพยายามดูครับ”

หลินจือไป๋คิดในใจว่า ไหน ๆ ก็เสียคะแนนชื่อเสียงไปไม่น้อยเพื่อซื้อความทรงจำเกี่ยวกับกลอนคู่จากระบบแล้ว อย่างน้อยเขาก็ควรใช้โอกาสนี้ทำคะแนนกลับมาบ้าง!