โจวหานจิ้นเป็นคนที่หลุดพ้นจากความสนใจในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แล้ว ถึงแม้จะไม่พอใจที่ก่อนหน้านี้ถูกรายการวาไรตี้ของสถานีโทรทัศน์ชื่อดังเอาไปสร้างกระแส แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก และแค่คิดว่าไว้ดูเรื่องนี้เล่นๆ ในภายหลัง ทว่าเมื่อรายการนี้ออกอากาศไปจริงๆ เขากลับลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท จนกระทั่งแฟนสาวของเขา หลี่เซียว ส่งวิดีโอคลิปมาให้ดู

พระเอกของวิดีโอนั้นคือ จางซีหยาง

โจวหานจิ้นมีความประทับใจในตัวจางซีหยางพอสมควร คิดว่าเขาเป็นนักร้องที่เก่งมาก แต่ก็แค่นั้น

อย่างไรก็ตาม...

วิดีโอคลิปนี้กลับทำให้โจวหานจิ้นรู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก!

เพราะในคลิปนั้น จางซีหยางได้คัฟเวอร์เพลงตัวแทนของโจวหานจิ้น!

เพลงของโจวหานจิ้นมีคนคัฟเวอร์มากมาย และทางบริษัทต้นสังกัดก็สามารถทำเงินจากลิขสิทธิ์ได้ไม่น้อย

ส่วนตัวโจวหานจิ้นเองก็ได้รับส่วนแบ่งจากตรงนี้ ซึ่งเขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ยินดี

แต่...

สำหรับเพลงตัวแทนเพลงนี้ กลับแทบไม่มีใครกล้าคัฟเวอร์ เพราะมันยากเกินไป!

การคัฟเวอร์แบบขาดการเตรียมตัวที่ดีเท่ากับการทำลายตัวเอง

แม้แต่โจวหานจิ้นเองก็ยังไม่สามารถการันตีได้ว่าจะร้องเพลงนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบทุกครั้ง

แต่จางซีหยาง...

เขาไม่เพียงแค่คัฟเวอร์เพลงนี้ แต่ยังร้องออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ!

สำคัญที่สุดคือ เขาไม่ได้เลียนแบบโจวหานจิ้นแม้แต่น้อย แต่กลับทำให้เพลงนี้มีเอกลักษณ์ในแบบของเขาเอง โดยเฉพาะเสียงหัวเราะกลางเพลงที่ชวนให้รู้สึกตะลึงมาก!

ตะลึงจน...

แม้แต่โจวหานจิ้นในฐานะต้นฉบับยังรู้สึกไม่สบายใจ!

เขารีบส่งข้อความไปหาแฟนสาวทันที พร้อมกับพิมพ์เครื่องหมายคำถามสามตัว

แฟนสาว หลี่เซียว ตอบกลับว่า: [เขาร้องในรายการวาไรตี้ของสถานีชื่อดัง ฉันว่าเขาเก่งพอๆ กับคุณเลยนะ ในโลกออนไลน์ยังมีคนพูดกันว่าเวอร์ชันนี้ดีกว่าของคุณอีก!]

ใบหน้าของโจวหานจิ้นแดงขึ้นมาทันที

“เวอร์ชันนี้ดีกว่าของฉันตรงไหน!?”

คงไม่แปลกที่เมื่อแฟนสาวชมผู้ชายคนอื่น คนที่เป็นแฟนจะรู้สึกไม่พอใจ

โจวหานจิ้น: [นี่มันรายการบ้าบออะไร?]

หลี่เซียว: [ก็รายการที่ดังๆ ช่วงก่อนนี้ ที่เอาคุณไปเกาะกระแสนั่นแหละ]

โจวหานจิ้น: [รายการนี้ไม่เจ๊งเหรอ?]

หลี่เซียว: [ดังมาก วันนี้เช้ายังขึ้นเทรนด์ฮอตเลย]

โจวหานจิ้น: [แล้วเวอร์ชันที่จางซีหยางคัฟเวอร์ก็ฮิตด้วย?]

หลี่เซียว: [อื้มๆ]

หลี่เซียวคือชื่อที่โจวหานจิ้นตั้งไว้ในรายชื่อผู้ติดต่อของแฟนสาว

แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ชื่อ...

ประเด็นคือโจวหานจิ้นรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อยๆ!

รายการที่เคยเกาะกระแสเขาดันดังเปรี้ยงขึ้นมาได้ยังไง?

จางซีหยางยังกล้าเอาเพลงตัวแทนของเขาไปร้องอีก?

และยังมีชาวเน็ตชมว่าเวอร์ชันนี้ดีกว่าของต้นฉบับ?

“หญ้า! เป็นแค่พืชชนิดหนึ่ง!”

โจวหานจิ้นไม่ได้ด่าจางซีหยาง หรือแม้แต่รายการนั้น เขาแค่รู้สึกอยากสบถออกมา

ไม่พอใจ...

ไม่พอใจสุดๆ...

ในฐานะคนที่รักศักดิ์ศรีและหน้าตา โจวหานจิ้นไม่สามารถทนได้เมื่อมีคนพูดว่าเขาด้อยกว่าใคร

“ฉันคือราชาเพลง!”

ส่วนจางซีหยางยังไม่ถึงขั้นเป็นราชาเพลงด้วยซ้ำ!

แล้วทำไมคนถึงชมว่าเขาเหนือกว่าฉัน?

โจวหานจิ้นเริ่มสงสัยว่าจางซีหยางจงใจท้าทายเขาหรือเปล่า

“ไม่มีเพลงอื่นให้คัฟเวอร์หรือไง?”

ดันเลือกเพลงของฉันมา?

ถ้ารายการนั้นเป็นของสถานีที่เขาสังกัด โจวหานจิ้นคงอยากจะไปออกรายการคืนนี้เลย

“เจอกันเถอะ! มาสู้กันให้รู้เรื่อง!”

โจวหานจิ้นมั่นใจในทักษะการร้องเพลงของตัวเองมาก เขาไม่เชื่อว่าจางซีหยางจะเหนือกว่าเขา

“อย่าให้ฉันเจอนาย!”

ความมุ่งมั่นและความอยากเอาชนะของโจวหานจิ้นพุ่งขึ้นถึงขีดสุด!

...

หลินจื้อไป๋เมื่อคืนนั่งจนดึก

เรื่องนี้ไม่บ่อยเลย ส่วนใหญ่แล้วเพราะเขาอยากดูการออกอากาศตอนแรกของรายการ “ฉันคือนักร้อง” พร้อมครอบครัว

แม่กับพี่สาวของเขาดูไปทั้งตอนด้วยความตื่นตะลึงและชื่นชมไม่หยุดว่ารายการนี้ดีมากแค่ไหน

หลินจื้อไป๋ดูนิ่งสงบ แต่จริงๆ ในใจเขานั้นยิ้มจนแทบหุบไม่ได้ ความสำเร็จนี้เรียกได้ว่า “วิหคขยายปีก” เลยทีเดียว

ในขณะที่หลินเซิ่งเทียนก็แกล้งทำเป็นสงบเช่นกัน แต่หลังจากดูจบแล้ว เขาก็แอบนอนพลิกตัวไปมาด้วยความตื่นเต้นจนถึงดึกดื่น และผลที่ตามมาก็คือวันถัดมาต้องไปทำงานด้วยดวงตาหมีแพนด้า และประชุมเช้าเขาก็ยังไปสายอีกด้วย...

ณ ห้องประชุม

หัวหน้าแผนกต่างๆ นั่งกันครบ

ผู้จัดการแผนกก็มาด้วย

พอหลินเซิ่งเทียนก้าวเข้ามา สายตาทุกคู่ก็จับจ้องไปที่เขาทันที

"อ้าว~"

หลินเป่าเริ่มพูดเสียงประชดประชัน

"พอรายการของแผนกแปดดังแล้วก็ดูไม่เหมือนเดิมเลยนะฮะ ทั้งแผนกวาไรตี้ต้องรอคุณมาเปิดประชุมเช้า แถมถึงขั้นให้ผู้จัดการแผนก..."

"พอเถอะ!"

ผู้จัดการแผนกวาไรตี้ขัดจังหวะทันที "คุณพูดอะไรของคุณกัน? ช่วงนี้หลินเซิ่งเทียนทำงานหนักมาก จะสายบ้างก็พอเข้าใจได้"

หลินเป่าอึ้งไป

ผู้จัดการเปลี่ยนไปแล้ว

เมื่อก่อนผู้จัดการไม่เคยพูดปกป้องแบบนี้เลย

หลินเป่าพูดอย่างน้อยใจ "เขาทำให้คุณต้องรอนานขนาดนี้..."

ผู้จัดการเริ่มไม่พอใจ "หลินเป่า คุณจะจับผิดคนอื่นเพราะเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ทำไม?"

นี่เหมือนการตำหนิชัดๆ

หลินเป่าจึงเงียบไป กัดฟันแน่นจนแทบจะหัก

หลินเซิ่งเทียนขอโทษทุกคนก่อนนั่งลงที่เก้าอี้ของตัวเอง

ผู้จัดการยิ้มออกมา และยิ้มนั้นส่งตรงถึงหลินเซิ่งเทียน "ผมต้องขอชมเชยแผนกแปดนะ เมื่อวานนี้รายการ “ฉันคือนักร้อง” ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่!"

ทุกคนในที่ประชุมปรบมือกันทันที

แต่ละคนต่างมีรอยยิ้มเต็มหน้า

หลินเซิ่งเทียนยิ้มตามและปรบมือไปด้วย

แม้แต่หลินเป่าก็ต้องปรบมือ แต่เขาตบมือแรงจนมือเริ่มแดง และพอทุกคนหยุดปรบมือ เขาก็ยังไม่หยุด

"ถ้ามีปัญหาก็ออกไป!"

ผู้จัดการพูดอย่างอดทนไม่ไหวต่อหลินเป่า

หลินเป่าก้มหน้า สีหน้าเขาเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ

ผู้จัดการหันกลับไปยิ้มให้หลินเซิ่งเทียนอีกครั้ง "หลินเซิ่งเทียน ผมว่าเวทีที่พวกคุณใช้ถ่ายทำมันเล็กไปหน่อยนะ เดี๋ยวผมจัดการให้คุณใช้สตูดิโอหมายเลขหนึ่งเลยดีกว่า อุปกรณ์เสียงที่นั่นดีกว่า แถมพื้นที่ก็กว้างขึ้นด้วย"

"ขอบคุณมากครับ ผู้จัดการ!"

หลินเซิ่งเทียนยิ้มตื่นเต้น สตูดิโอหมายเลขหนึ่งนั้นสงวนไว้สำหรับรายการที่โด่งดังที่สุดของบริษัท แผนกแปดเองไม่เคยมีโอกาสได้ใช้งานสตูดิโอนี้เลย บางครั้งถึงขั้นต้องแย่งสตูดิโออื่นๆ กับแผนกอื่น แต่ก็ยังแพ้และต้องทนรับความอับอายหลายต่อหลายครั้ง

แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

เหมือนเปลี่ยนจาก “ปืนลูกซอง” เป็น “ปืนใหญ่”

การได้สตูดิโอหมายเลขหนึ่งมาทำงานจะทำให้การแสดงเพลงมีคุณภาพที่ดียิ่งขึ้น และเขาเองก็รู้สึกเหมือนล้างอายให้กับแผนกได้

ท้ายที่สุด สตูดิโอนี้มีอุปกรณ์ที่ดีที่สุดในวงการ แม้แต่สถานีดังอย่าง น่าเซิน หรือ เทียนกวง ยังด้อยกว่าในจุดนี้!

"แล้วผมล่ะ?"

หลินเป่าถามขึ้นทันที เพราะเขาเองก็มีรายการที่ใช้สตูดิโอหมายเลขหนึ่งอยู่

"ก็ไม่ได้บอกว่าไม่ให้คุณใช้"

ผู้จัดการตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "แค่รอให้แผนกแปดใช้เสร็จก่อน แล้วค่อยประสานเวลากัน"

พูดอะไรกันเนี่ย?

ตอนนี้ทั้งแผนกวาไรตี้ต้องพึ่ง “ฉันคือนักร้อง” เพื่อสร้างผลงาน รายการนี้มีแนวโน้มกลายเป็นกระแสใหญ่ หากความนิยมไม่ลดลง อาจก้าวไปถึงระดับปรากฏการณ์เลยทีเดียว แน่นอนว่าบริษัทจะต้องให้การสนับสนุนเต็มที่

ส่วนรายการอื่นๆ ก็ต้องหลีกทาง!

ถ้าไม่พอใจ?

ก็ทำรายการที่ดังกว่านี้ออกมาสิ!

สถานีโทรทัศน์นี้ยึดผลงานเป็นใหญ่

แม้แต่ผู้จัดการแผนกวาไรตี้เองก็ยังต้องพึ่งผลงานดีๆ เช่นกัน

แน่นอน

ผู้จัดการเองก็ไม่ได้คาดคิดว่ารายการ “ฉันคือนักร้อง” จะดังขนาดนี้ แถมยังขึ้นเทรนด์ฮอตเสิร์ชหลายหัวข้อในวันเดียว!

ก่อนหน้านี้ผู้จัดการยังคิดเล่นๆ ว่า

ถ้ารายการนี้ล้มเหลว จะได้โอกาสปลดหลินเซิ่งเทียนออกจากตำแหน่ง

ไม่ได้มีปัญหาส่วนตัวอะไรกับหลินเซิ่งเทียน แค่ไม่อยากรับผิดชอบเท่านั้น

แต่ตอนนี้เห็นชัดว่าต้องดูแลหลินเซิ่งเทียนให้ดี

ตราบใดที่รายการนี้ยังดังอยู่ เขาต้องมั่นใจว่าหลินเซิ่งเทียนจะทำงานได้อย่างราบรื่นในบริษัท และไม่มีใครกล้าขัดขวาง!

คิดได้ดังนั้น

ผู้จัดการแผนกวาไรตี้จึงให้สัญญาเพิ่มเติมว่า "งบประมาณของ ‘ฉันคือนักร้อง’ จะต้องเพิ่มขึ้น นอกจากนี้ ฝ่ายประชาสัมพันธ์ต้องทำงานให้เต็มที่ เรื่องนี้ผมจะไปคุยกับแผนกที่เกี่ยวข้องเอง"

...

หลังจากการประชุมช่วงเช้า

เมื่อหลินเซิ่งเทียนกลับมาที่ห้องทำงาน ผู้ช่วยก็รีบวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นเต้นอย่างมาก

“หัวหน้า!”

“มีอะไรเหรอ?”

“ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ ฉันได้รับโทรศัพท์เป็นสิบๆ สายเลยค่ะ ทุกสายมาหาคุณทั้งนั้น!”

“ใครโทรมาบ้าง?”

“บรรดาสปอนเซอร์ค่ะ!”

ผู้ช่วยพูดด้วยความตื่นเต้น “มีแบรนด์ชั้นนำหลายเจ้าเลยที่อยากสนับสนุนรายการเรา! ตอนที่เราเปิดประมูลโฆษณาครั้งก่อน พวกเขายังไม่อยากเสนอราคาสูง แต่ตอนนี้พอเห็นว่ารายการดังแล้ว แต่ละเจ้าก็แย่งกันเสนอราคาแบบไม่ยั้งเลยค่ะ!”

“เข้าใจแล้ว”

หลินเซิ่งเทียนเผยรอยยิ้ม ความรู้สึกนี้มันช่างดีเหลือเกิน

เมื่อก่อนเขาต้องวิ่งไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่น แต่ตอนนี้เหมือนทั้งโลกต้องวิ่งมาขอเขาแทน!

ทันใดนั้น

เสียงเอะอะดังขึ้นจากด้านนอก

หลินเซิ่งเทียนหันไปดู ก็พบว่ามีหัวหน้าหลายคนจากแผนกดนตรีเดินถือของเข้ามา

“พวกคุณมาทำอะไรกันครับ?”

“สวัสดีตอนเช้าครับหัวหน้าหลิน! เรื่องรายการของเรา ตอนนี้ตามกติกาใช่ไหมครับ ว่าในตอนที่สองจะมีนักร้องถูกคัดออก แล้วตอนที่สามจะมีนักร้องมาแทน...”

“ผมเข้าใจแล้ว”

พวกเขาก็มาเพื่อขอร้องเขา อยากให้นักร้องจากแผนกของตัวเองได้เข้ามาแทนที่

ฮึ!

เมื่อก่อนตอนเขาไปขอร้องให้พวกเขาปล่อยนักร้องมา มีแต่พี่สาวของเขาที่ช่วย ส่วนคนอื่นล้วนบ่ายเบี่ยงทั้งนั้น

แล้วตอนนี้ล่ะ?

พอรายการดังแล้ว อยากเอานักร้องของตัวเองมาเสียบแทนเหรอ?

จะมาเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้หรอก

เขาคิดในใจ “ยังไงฉันก็ต้องให้พี่สาวก่อนอยู่แล้ว”

หลินเซิ่งเทียนทำทีเป็นลำบากใจ “ของที่พวกคุณเอามา ผมไม่กล้ารับหรอกครับ เรื่องนี้ต้องให้ทีมงานประชุมกันก่อน ต้องพิจารณาในหลายๆ ด้าน...”

หลังจากส่งพวกนั้นกลับไปได้สำเร็จ

หลินเซิ่งเทียนนั่งลงที่เก้าอี้ คลายเนกไทออกเล็กน้อย รู้สึกว่าชีวิตช่างสดใส เบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

ครั้งสุดท้ายที่เขามีความสุขขนาดนี้ คงเป็นวันที่น้องชายเขาหายป่วย...

เดี๋ยวก่อน!

ยังมีเรื่องสำคัญมากๆ ที่ต้องทำ!

หลินเซิ่งเทียนรีบลุกขึ้น แล้วโทรศัพท์ไปหาใครบางคน

“สวัสดี?”

เสียงตอบรับดังมาจากอีกฝั่งของสาย

หลินเซิ่งเทียนยิ้ม “คุณเจียงครับ ผมหลินเซิ่งเทียนจากบริษัทเฉินฮวาเอ็นเตอร์เทนเมนต์ คุณคงทราบข่าวเกี่ยวกับรายการ ‘ฉันคือนักร้อง’ แล้ว ผมโทรมาเพราะอยากพูดคุยเรื่องลิขสิทธิ์ซีซันสองกับทางคุณคุนเผิง...”

“ในที่สุดก็โทรมาหาผมจนได้”

เจียงเฉิงคิดในใจ “พี่ชายคนนี้เหมือนจะไม่ฉลาดเท่าหัวหน้าเลย”

เขาอดบ่นในใจไม่ได้ “ถ้าเป็นคนฉลาดจริงๆ ควรโทรมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว!”

แต่เพราะนี่คือพี่ชายของหัวหน้า

เจียงเฉิงกระแอมไอเล็กน้อย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เรื่องนี้เราคงต้องพูดคุยกันอย่างละเอียดนะครับ เพราะตอนนี้สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว”

“อันนี้แน่นอนครับ”

หลินเซิ่งเทียนรู้ดีว่าหลังจากที่รายการโด่งดัง ทางคุนเผิงก็มีอำนาจต่อรองมากขึ้น เพราะลิขสิทธิ์ยังอยู่ในมืออีกฝ่าย

เขาจึงรักษาน้ำเสียงสุภาพอย่างยิ่ง

“คุณสะดวกวันไหนครับ?”

“มะรืนนี้แล้วกัน”

“งั้นผมขอเลี้ยงข้าวคุณครับ”

“ตกลง”

หลังจากวางสายไปไม่นาน เจียงเฉิงก็ได้รับสายอีกสาย

พอคุยเสร็จ เขารีบติดต่อหลินจื้อไป๋

“หัวหน้าครับ พี่ชายของเราพึ่งโทรมาหาผม”

“พี่ชายเรา?”

“เอ่อ ผมคิดว่าเรียกแบบนี้จะดูอบอุ่นดี”

“ตามสบาย”

“เขาอยากได้ลิขสิทธิ์ซีซันสองครับ”

“ให้เขาไป”

“งั้นเดี๋ยวผมจะเสนอเงื่อนไขตามที่เราคุยกันไว้ก่อนหน้านี้นะครับ”

“ได้”

“มีอีกเรื่องครับ”

“ว่ามา”

“หัวหน้าแผนกวาไรตี้ของเฉินฮวาที่ชื่อหลินเป่า เขาก็โทรหาผมเหมือนกัน โทรมาหลังจากที่พี่ชายเราวางสายไปไม่นาน”

“หลินเป่าเหรอ?”

สายตาของหลินจื้อไป๋หรี่ลงเล็กน้อย “เขาไม่น่าจะคิดเรื่องนี้ได้เร็วขนาดนั้น น่าจะมีคนคอยแนะนำอยู่เบื้องหลัง”

“งั้นผมควรทำยังไงดีครับ?”

“ถ้านายเบื่อ ก็เล่นสนุกกับเขาหน่อยแล้วกัน”

“โอ้”

เจียงเฉิงหัวเราะ “งั้นผมคงเบื่อมากเลยล่ะ!”

เจียงเฉิงที่ฉลาดขนาดนี้ย่อมเข้าใจความหมายของหัวหน้าทันที เขามั่นใจว่านายของเขาต้องมีความบาดหมางกับหลินเป่าอย่างแน่นอน

อาจจะถึงขั้นมีความแค้นเลยก็ได้!

ไม่อย่างนั้นบอสที่มีนิสัยนิ่งขรึมแบบนี้คงไม่พูดออกมาว่า “ถ้านายเบื่อ ก็เล่นสนุกกับเขาหน่อย”

มีความแค้นสินะ?

ในเมื่อเป็นแบบนี้ การได้หยอกล้อหลินเป่าสักหน่อย ก็ถือเป็นการแก้เบื่อที่ดีเหมือนกัน!