ขณะชาวเน็ตกำลังตื่นเต้น ก็มีป้ายหมิงบางส่วนกำหมัดแน่นแทบลุ้น หายใจไม่ทั่วท้องให้ไอดอลของตัวเอง

ติ๊ด!

พอรูดบัตรเปิดประตู กลิ่นแอลกอฮอล์แรงฉุนก็พุ่งเข้าจมูกทุกคนทันที เห็นชัดว่าดาราตกกระแสเมื่อคืนดื่มไปไม่น้อย

ทว่าตอนนี้ก็ย่ำรุ่งอยู่แล้ว บวกกับผ้าม่านกันแสงในห้องปิดสนิท ทำให้ทั้งห้องมืดสนิท โชคดีที่ PD หนุ่มเปิดไฟส่องสว่างของกล้องถ่ายทำ ถึงได้เห็นสภาพในห้องชัดขึ้น

อาจารย์หวงตาเป็นประกาย ความอยากแก้แค้นพุ่งถึงขีดสุด!

“ชู่ว เบาๆ หน่อย อย่าไปทำดาราตกกระแสตื่น!” อาจารย์หวงกระซิบเตือน พลางคว้าปลาไหลนา แอบๆ ซ่อนๆ ย่องเข้าไปใกล้ดาราตกกระแสที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง

ราชานักแสดงหวงไม่ใส่ใจนัก “กลิ่นเหล้าหนักขนาดนี้ เขาคงเมาจนไม่ไหวแล้วล่ะ”

เขาไม่เสียเวลาย่องให้เงียบ รีบวิ่งแซงหน้าอาจารย์หวงไปถึงข้างเตียง จากนั้นก็โยนปลาไหลนาในมือใส่ตัวลวี่หมิงทันที อาจารย์หวงก็ตามมาติดๆ แล้วโยนปลาไหลลื่นปรื๊ดตามลงไป

ทันใดนั้น ในช็อตกล้องก็เห็นปลาไหลนาสองตัวลื่นแฉะกำลังกระดึ๊บๆ บนหน้าอกของลวี่หมิง แต่ทั้งที่เสียงอึกทึกขนาดนี้ ชายหนุ่มกลับไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่นิด

“หลับเป็นตายเลยเหรอ?”

อาจารย์หวงกับราชานักแสดงหวงต่างพากันตกใจ

นี่ไม่ใช่ภาพที่พวกเขาอยากเห็นเลย

หงเหลยมองสภาพแล้ว ก็เบียดทั้งคู่หลบแล้วพุ่งเข้ามา “เดี๋ยวฉันเอง!”

เขาใจกล้า แกะกระดุมเสื้อลวี่หมิงออก จากนั้นก็ทำตัวร้าย เอาปลาไหลนาในมืดยัดเข้าไปที่หน้าอกลวี่หมิง อาจารย์หวงเห็นนักแสดงชายยอดเยี่ยมร้ายกาจขนาดนี้ ก็รู้สึกว่าตัวเองยัง ‘ใจดี’ กับดาราตกกระแสเกินไปจริงๆ

ถ้าเดี๋ยวนี้เจ้าตัวสะดุ้งตื่นขึ้นมาแล้วเห็นว่าเต็มตัวมีแต่ ‘งู’ แถมในเสื้อยังมีตัวหนึ่งวิ่งพล่าน แบบนี้ดาราตกกระแสไม่ช็อกจนหัวใจวายคาที่หรือไง?

คิดแล้ว อาจารย์หวงก็ยิ้มแฉ่ง อารมณ์ดีจนเกือบเขียนอยู่บนหน้า!

[นี่มันเกินไปหน่อยไหม!]

[เล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?]

[ตอนดูคือกัดฟันตลอดทาง ยอมรับนะว่าอาจารย์หวงไม่ยอมทำตามกติกาเกมก็แล้วไป ใช้ของประมาณนี้แกล้งดาราตกกระแสฉันก็ยังพอทำใจได้ แต่เล่นเอาของน่าขยะแขยงแบบนี้ยัดเข้าไปในเสื้อคนอื่น มันร้ายกาจเกินไปแล้วไหม ตอนที่แกะน้อยแกล้งราชานักแสดงหวงก็แค่กรี๊ดครั้งเดียวแล้วหยุดทันที แต่นี่คืออยากแกล้งดาราตกกระแสให้ตายกันจริงๆ!]

[จะโทษก็โทษที่ดาราตกกระแสไม่รู้จักใช้เส้นสาย ไม่รู้จักเป็นคนดี ทำตัวคนเดียวแต่ไปทำให้คนครึ่งวงการบันเทิงไม่พอใจไม่ใช่ไม่มีเหตุผล!]

[แค่ทำอาจารย์หวงโกรธ ก็เท่ากับทำคนครึ่งวงการบันเทิงไม่พอใจแล้ว แตนเหลืองนี่อำนาจใหญ่โตจริงๆ?!]

[เป็นเด็กเส้นทั้งแท่งแล้วยังมีคนเห็นใจอีกเหรอ ป้ายหมิงใจเย็นๆ เถอะ บอกแล้วไง คนอย่างดาราตกกระแส สมควรแล้ว!]

[เมแกนี, ผึ้ง, แตนเหลือง, หูเล็ก, ฮวาลู่สุ่ย, คุนเฉียง ส่งสารแสดงความยินดีพร้อมหน้า!]

[ดูท่าศัตรูของดาราตกกระแสจะเยอะใช่เล่นนะ…]

ระหว่างที่ชาวเน็ตทั้งตื่นเต้น ทั้งหวาดๆ ทั้งลุ้นใจหายใจคว่ำ ก็เห็นว่าหงเหลยยัดปลาไหลนาเข้าไปในเสื้อลวี่หมิงเรียบร้อยแล้ว ปลาไหลนากำลังกระดึ๊บไม่หยุดต่อหน้า แต่ลวี่หมิงกลับไม่มีท่าทีจะตื่น ยังหลับงัวเงียต่อไป ทำเอาทุกคนพูดไม่ออก

นี่ดื่มไปเท่าไหร่กันเนี่ย?!

“ขนาดนี้ยังไม่ตื่น?” หงเหลยเองก็เพิ่งเคยเจอสถานการณ์แบบนี้ครั้งแรก

ราชานักแสดงหวงกดขำความเจ้าเล่ห์ไว้ไม่อยู่ ยื่นมือไปบิดหูลวี่หมิงดู ก็พบว่ายังไม่มีปฏิกิริยาอะไร ขณะที่ปลาไหลนาตัวหนึ่งกลิ้งตกพื้นไปแล้ว ทางฝั่งอาจารย์หวงก็หยิบมันขึ้นมา แล้วจับพันเป็นวง โกยไว้รอบคอลวี่หมิง

จากนั้น หวงทั้งสองสบตากัน ครั้นแล้วก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ พร้อมกันโน้มหน้าเข้าไปใกล้ข้างหูซ้ายขวาของลวี่หมิง

“อ๊ากกกกกกกก!!!”

ทั้งคู่ตะโกนลั่นข้างหู ลวี่หมิงที่หลับสนิทสะดุ้งตื่นจากฝัน ผงะลุกนั่งพรวด ตัวทั้งคนยังมึนงง ตาขาวมีเส้นเลือดขึ้นแดงๆ ยังไม่ทันมองสภาพรอบตัว ก็รู้สึกได้ว่าที่หน้าอกมีอะไรลื่นๆ เปียกๆ กำลังกระดึ๊บอยู่ แถมในอ้อมอกใกล้แค่เอื้อม ยังเห็นชัดๆ ว่ามีสัตว์รูปร่างยาวอยู่!

วินาทีถัดมา เขาก็สติแตกทันที!

“อ๊ากกกกกก!”

“งู!!!”

ลวี่หมิงกรีดร้องจนเสียงแตก คว้าเอาปลาไหลนาตรงหน้าด้วยสัญชาตญาณ แล้วสะบัดมือขว้างใส่แหล่งกำเนิดแสงอย่างลนลาน บังเอิญพอดี ปลาไหลนาบินไปฟาดเข้าหน้า PD หนุ่มตรงๆ!

“เชี่ย!” PD หนุ่มสะดุ้งเฮือก หนังศรีษะชาหนึบ ถึงขั้นประคองกล้องถ่ายทำไม่อยู่ มือไม้ปั่นป่วนเงอะงะ พลั้งมือปิดไฟส่องสว่างไปโดยไม่ตั้งใจ แล้วเผ่นไปทางประตูตามสัญชาตญาณ ร่างกายยังดันไปบังแสงอันน้อยนิดที่เหลืออยู่

ฉับพลัน

ห้องก็จมสู่ความมืดสนิทชนิดยื่นมือออกไปยังมองไม่เห็น!

มีเพียงเสียงกรีดร้องแหลมของลวี่หมิงที่ก้องสนั่น!

“ฮะๆๆๆๆ!” อาจารย์หวง ราชานักแสดงหวง และหงเหลย หัวเราะจนหน้าเหี่ยวๆ ของทั้งสามคนบานเป็นดอกเบญจมาศ

แต่เสียงหัวเราะไม่ทันยืนยาว เพราะชั่ววินาทีถัดมา ในห้องมืดสนิทก็มีเสียง “เพียะ” ดังขึ้น รอยยิ้มของราชานักแสดงหวงค้างเติ่ง กลายเป็นเสียงร้องดูดลมหายใจเฮือก “อ๊าก หน้าฉัน!!”

ลวี่หมิงไม่มีเวลาจะสนใจปลาไหลนาในเสื้อเลย ชีวิตนี้เขากลัวงูที่สุด แค่คิดว่ามีงูตัวหนึ่งอยู่ในเสื้อ หนังศีรษะก็ชาขึ้นมาแล้ว!

ในภาวะสติแตก ลวี่หมิงยังถือเข็มขัดอยู่เส้นหนึ่ง เขาคว้าเข็มขัดสะบัดหวดไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ พอได้ยินเสียงร้อง เขาก็นึกว่ามีคนบุกเข้าห้องมาทำร้าย ตกใจทั้งกายและใจ เขาจึงกระโดดลุกพรวดจากเตียง แล้วออกแรงสุดชีวิตหวดใส่เงารางๆ ตรงหน้าที่มองเห็นในความมืด

“โอ๊ย!” แก้มอีกข้างของราชานักแสดงหวงโดนหวดด้วยเข็มขัดเต็มแรง ความแสบร้อนทำเอาเขากระเด้งสูงครึ่งเมตร ร่างเกร็งแข็ง ใบหน้ากระตุกแรง “กู—”

ยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนหวดซ้ำอีกที ตีเข้าเต็มลำตัว ราชานักแสดงหวงตาคว่ำขาว โรคาพิโดนความเจ็บปวดเล่นงานจนคำที่เหลือติดคอ อ้าปากค้างแต่ไม่อาจส่งเสียงได้สักแอะ ร่างทั้งร่างชักกระตุกอยู่กับที่ด้วยความเจ็บ!

มือฟาดแส้ลง มือฟาดแส้ลง มีแต่เสียง “เพียะๆๆ” ดังระรัวสลับไม่หยุด

PD หนุ่มที่กำลังถ่ายอยู่ตรงประตูเห็นภาพตรงหน้า ถึงกับชะงักหน้ามึน คนอื่นในห้องยื่นมือออกไปยังมองไม่เห็นหน้ากัน แต่กล้องของเขาสามารถตรวจจับได้ว่าถ้ามืดเกินไป จะสลับเป็นโหมดมองกลางคืนอัตโนมัติ พอดีกับตอนนี้…

มองภาพเขียวคล้ำในจอ เห็นราชานักแสดงหวงถูกหวดจนตัวเกร็งกระตุกรัว

PD หนุ่มทำตัวไม่ถูก แต่คอมเมนต์กระสุนกลับระเบิดตูมตามทันที!

[เชี่ย!]

[ราชานักแสดงหวง!]

[ฉันเห็นบ้าอะไรเนี่ย?!]

[ดาราตกกระแสคลั่ง เขากล้าหวดราชานักแสดง?!]

[มึงรู้ไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่?]

[หยุดเร็วเข้า อาจารย์หวงป๋อถึงกับชักกระตุกแล้ว!]

[แค่มองก็เจ็บแล้ว!]

[ใครๆ ก็รู้กันว่า เวลาคนเจ็บถึงขีดสุด จะเปล่งเสียงไม่ออก]

[นั่นมันเข็มขัดนะ ดาราตกกระแสหวดแรงขนาดนี้ ต่อให้เป็นเสนาบดีกรมอาญาในสมัยโบราณเวลาตีคนร้ายก็ยังไม่ลงแรงขนาดนี้เลย!]

แฟนคลับของราชานักแสดงหวงพร้อมใจกันด่าหน้าจอแทบแตก แต่ละคนถึงขั้นรู้สึกเหมือนฟ้าถล่ม

ชาวเผือกจากทั่วสารทิศที่กำลังง่วงอยู่ เด้งตัวผวาตื่นจากฝันร้ายในบัดดล ดวงตาจ้องจอสว่างวาบ สภาพจิตใจคึกกว่ากระดกเรดบูลเย็นจัดอีก!

“หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้!” นักแสดงชายยอดเยี่ยมหงเหลยก็โดนฟาดไปหนึ่งที รีบถอยกรูด “ฉันคือหัวเฉียง ให้หัวเฉียงมีหน้าหน่อย… ไม่ใช่ ฉันคือ—”

ไม่พูดไม่เป็นไร พอเปล่งเสียง ลวี่หมิงก็ล็อกเป้าทันที

เสียงไหววูบตรงหน้าอกทำให้เขาสติขาดผึง รู้สึกเหมือนเหยียบโดนอะไรลักษณะคล้ายๆ กัน ลวี่หมิงกรีดร้อง “อ๊า!” แล้วพุ่งตัวออกไป ฟาดปลายเท้ากระแทกเต็มแรงใส่ทิศทางที่เสียงดังมา!

หงเหลยที่กำลังจะอ้าปากห้าม ถูกถีบเต็มแรงเข้ากลางหน้าผาก หน้ารับฝ่าเท้าของลวี่หมิงเต็มๆ จนล้มกลิ้งลงกับพื้น เขาเพิ่งตั้งท่าจะพูด ก็ได้ยินเสียง “เพียะ” แหลมชัดดังขึ้น เข็มขัดหวดเข้าปากเขาโดยตรง แรงมหาศาลแทบจะฟาดจนฟันหลุด!

หงเหลยโดนหวดจนมึนงง ความเจ็บปวดแสบลึกถึงกระดูกทำให้เขางอตัวกลิ้งไปมากับพื้น เจ็บจนเผลอร้องเสียง “เหมียว” แหลมๆ แบบหญิงออดอ้อนหลุดออกมา

ลวี่หมิงไม่เปิดโอกาสให้คนร้ายได้หายใจ ซ้ายหนึ่งหวด ขวาหนึ่งหวด ฟาดกระหน่ำไม่ยั้ง!

“อ๊าา!”

“อ๊ะ เฮ้อ ซี้… โฮ่!!”

“ฮะ มึง แม่มึง แม่มึง แม่มึง…”

“แม่เอ๊ย!”

“ช่วยด้วย!!”

หงเหลยโดนหวดจนพูดจาไม่เป็นคำ เสียงสั่น หน้าบิดเบี้ยว เจ็บจนกลิ้งเกลือกไปทั่วพื้น ถึงขั้นสมองมืดดับ เผชิญกับแส้ที่ตกใส่ร่างราวเม็ดฝน ก็เหลือเพียงสัญชาตญาณร้องหอนโหยหวน

ชาวเน็ตพากันอึ้งกิมกี่!

ป้าสายเปย์กับแฟนคลับสายลูกสาวของหงเหลยก็แข็งค้างอยู่หน้าจอ แต่ละคนเอามือปิดปากอย่างไม่อยากเชื่อ

พวกเธอปลุกปั้นไอดอลตระเวนในวงการบันเทิงจีนมาครึ่งชีวิต เคยเจอแบบนี้ที่ไหนกันเล่า?!

ผู้คนรู้กันว่าแค่บทพี่สาวเทพธิดาบทเดียวก็กินได้ทั้งชีวิต แต่ใครจะคิดว่าความสำเร็จของ “หัวเฉียงซื้อแตงโม” ก็ทำให้หงเหลยกินยาวไปครึ่งชีวิตเหมือนกัน!

ลุงขายแตงริมถนนแค่พูดคำว่า “อ่อนหัดนัก” ไปประโยคเดียว ก็โดนหงเหลยฆ่าทิ้ง หัวหน้าแก๊งยิ่งกว่านั้น โดนหงเหลยเอาปืนลูกซองจ่อกะโหลกบังคับให้เรียกพ่อ สมัยถ่ายทำ “พิชิต” หงเหลยเคยถามผู้กำกับว่า “ไม่เคยเล่นบทอันธพาล ผมต้องเล่นยังไงให้ดี” ผู้กำกับได้แต่พูดอ้อมแอ้มว่า “ขอแค่เรียบร้อยขึ้นหน่อยก็พอแล้ว”

เล่นเป็นตัวเองล้วนๆ ชัดๆ!

นักแสดงชายยอดเยี่ยมที่ทำให้เด็กรุ่นหลังทั้งวงการบันเทิงจีนพากันเกรงกลัวโดยสัญชาตญาณ วันนี้กลับถูกดาราตกกระแสกดกับพื้นแล้วหวดด้วยเข็มขัดจนร้องไห้เรียกพ่อเรียกแม่?!

มันใช่เหรอ?!

[ดาราตกกระแสเอ๊ย แกซวยแล้ว ซวยใหญ่หลวงด้วย!]

[ตอนนั้นเปียวจื่อยังไม่กล้าบ้าบิ่นขนาดนี้เลย!]

[เดี๋ยวหงเหลยต้องคว้ามีดแตงโมเชือดดาราตกกระแสแน่!]

[แฟนหงเหลยตื่นได้แล้ว บอกกี่รอบแล้วว่าอย่าเอาพล็อตละครไปโยงกับตัวนักแสดงเอง ทำไมผ่านมาหลายปีแล้วยังแยกไม่ออกระหว่างละครกับโลกจริงกันล่ะ?]

[เหอะๆ ฝีมือหงเหลยน่ะ คนเข้าใจก็เข้าใจ!]

[บอกได้คำเดียว ดาราตกกระแสจบเห่!]

“หยุดมือ ดาราตกกระแส หยุดเดี๋ยวนี้ ฉันคืออาจารย์หวง ฉันคืออาจารย์หวงของเธอนะ!” อาจารย์หวงเห็นดาราตกกระแสคลั่ง กล้าเล่นงานนักแสดงสายฝีมือสองคนต่อหน้าต่อตา ก็รีบแสดงตัวหวังดึงสติ “นั่นไม่ใช่งู เป็นปลาไหลนา เป็นปลาไหล!”

“อาจารย์หวง?!” ลวี่หมิงชะงัก

แล้วทันใดนั้น เขาก็หวดไปตามทิศทางเสียงดัง “เพียะ” เดียว อาจารย์หวงเงียบกริบไปทันที

ในห้องมืดสนิท อาจารย์หวงกุมปาก ตาเบิกโพลง อาศัยประสบการณ์เจอดาราตกกระแสมาหลายรอบ ปฏิกิริยาแรกคือเผ่นก่อนเลย!

ลวี่หมิงหวดเข็มขัดใส่อากาศสองที ได้ยินแต่เสียงฝีเท้าดังสลับกันไปมา แต่ไม่ฟาดโดนอะไร เขาสอดมือเข้าคอเสื้อกระชากทีเดียว ก็คว้าปลาไหลนาที่ลื่นปรื๊ดออกมาได้พอดี จังหวะนั้นเอง ห้องก็มีแสงขาวสว่างวาบฉายเข้ามา เป็น PD หนุ่มที่ยืนอยู่หน้าประตูเปิดไฟส่องของกล้องถ่ายทำ

อาศัยแสงนั้น ลวี่หมิงมองเห็นภาพตรงหน้าทันที จางอี้ซิงกับเสี่ยวจูตอนนี้เอาหลังแนบกำแพงแน่น พอสบตากับลวี่หมิง สองคนนั้นสายตาเปลี่ยนวาบ หน้าซีดเผือดในพริบตา!

ทั้งคู่ยกมือขึ้นพร้อมกัน เอ่ยเสียงเดียว “พวกเราไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น!”

ลวี่หมิงเห็นอาจารย์หวงกำลังเผ่น ก็โยนเข็มขัดในมือทิ้งทันที จากนั้นก็จับปลาไหลนาที่กำลังกระเสือกกระสนดิ้นในมือแน่น แล้วไล่ตามอาจารย์หวง กระชากอีกฝ่ายให้หันกลับมา จากนั้นก็ฟาดย้อนมือไปหนึ่งหวด:

“กูเดาได้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเป็นของซือหม่าของแกนี่แหละที่คอยเล่นไม่ซื่อ!”

“พวกเราไม่ได้มีเวรมีกรรมอะไรกัน ทำไมต้องขนงูมาตั้งเยอะแยะเพื่อเอาชีวิตฉัน ใจคอแกชั่วร้ายสิ้นดี!”

อาจารย์หวงหน้าตาตื่น รีบโบกมือปฏิเสธ “นั่นไม่ใช่งู…”

“ก็นั่นแหละใช่!” ลวี่หมิงสะบัดเต็มแรง ได้ยินเสียง “ก๊อบแก๊บ” แหลมกระทบหู ตามด้วยเสียงใสกังวานของปลาไหลนาที่หวดเข้าหน้าอาจารย์หวงดังฉาด

เพราะปลาไหลนาลื่นมาก ที่เขาจับด้วยมือเดียวได้ เป็นเพราะบีบตรงช่วงหัวกับคอไว้แน่น พอดีมีเหลี่ยมให้ล็อกมือไว้ พอออกแรงบิดเท่านั้น ปลาไหลนาตัวนี้ก็ตายสิ้นลมไปทันที

อาจารย์หวงยกมือกุมหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ

เขาทำครัวมากี่ปีกี่ชาติ ปลาไหลนาที่ตายคามือ ต่อให้นับไม่ถึงร้อย ก็คงมีหลายสิบตัวตลอดชีวิตการทำงาน เขาเคยโดนตบหน้า ก็เคยโดนเข็มขัดหวด แต่เคยมีสักครั้งไหมที่โดนเอาปลาไหลนาหวดใส่หน้า?

นี่มันคือความอัปยศชัดๆ!

อัปยศอดสูอย่างยิ่ง!