“ขอแสดงความยินดีกับคุณหลินจือไป๋ที่คว้าแชมป์รายการอักษรพู่กันของการแข่งขันวรรณกรรมฉีฉู่!”

ทันทีที่เสียงของพิธีกรดังก้องขึ้น

ทุกคนในสนามก็ลุกขึ้นยืน!

ไม่ใช่เพียงเพราะแชมป์ของหลินจือไป๋คนเดียว

แต่เพื่อเป็นการต้อนรับ “การกำเนิดของราชา” แห่งวงการอักษรพู่กัน!

วงการอักษรพู่กันจากทุกทวีป

“ทั้งอักษรสิงซู อักษรข่ายซู และอักษรเฉ่าซู ล้วนได้คะแนนเต็มหมด!”

“ฝีมือการเขียนของหลินจือไป๋ได้กลายเป็นตำนานอย่างแท้จริง ดั่งที่จูเก๋อชิวเหลียงกล่าวไว้ เขาไม่เพียงเป็นอันดับหนึ่งของยุคนี้ แต่ยังเป็นอันดับหนึ่งในประวัติศาสตร์ แม้แต่บรรดาปรมาจารย์พันปี ก็อาจไม่ได้เก่งกว่าเขา เพราะเขาทำได้ถึงขีดสุดแล้ว!”

“ราชาองค์ใหม่ถือกำเนิดแล้ว!”

“จากนี้ไป ตำแหน่งอันดับหนึ่งแห่งวงการอักษรพู่กัน จะไม่มีข้อโต้แย้งอีกต่อไป!”

“ราชาคนใหม่ของวงการอักษรพู่กันนี้ ช่างน่าหวาดหวั่นยิ่งนัก เขายังได้รับการขนานนามว่าเป็นเทพแห่งกู่ฉิน และถึงขั้นเป็นอันดับหนึ่งของหมากล้อม ในสี่ศาสตร์โบราณ เหลือเพียงการวาดภาพเท่านั้นที่ยังไม่ขึ้นเป็นอันดับหนึ่ง!”

“พรุ่งนี้คือการแข่งขันวาดภาพแล้ว”

“หลินจือไป๋ก็ลงแข่งด้วย ไม่รู้ว่าฝีมือการวาดของเขาจะเป็นอย่างไร?”

“ต่อให้ฝีมือวาดภาพของหลินจือไป๋เป็นอย่างไร ระดับของอักษรพู่กันเขาก็เพียงพอที่จะถูกบันทึกในประวัติศาสตร์แล้ว!”

……

ฉินโจว

ทุกคนรู้สึกเป็นเกียรติไปด้วย!

หลินจือไป๋เปรียบเสมือนตัวแทนบ้านเกิดที่แข็งแกร่งที่สุดของฉินโจว!

“พระเจ้า! เหรียญทองที่สามแล้ว นี่มันเทพชัด ๆ!”

“การแข่งขันวรรณกรรมฉีฉู่มีแค่เจ็ดประเภท หลินจือไป๋คนเดียวกลับช่วยฉีโจวคว้าเหรียญไปสามแล้ว!”

“ประเด็นคืออีกสี่ยังไม่ได้แข่งเลยนะ!”

“หลินจือไป๋จะกวาดทั้งเจ็ดประเภทคนเดียวเลยเหรอ!?”

“บ้าชะมัด! เท่เกินไป! โคตรเกรียงไกร!”

……

ฉีโจว

ดีใจกันจนคลั่ง!

ทุกคนกำลังคลุ้มคลั่งด้วยความดีใจ!

“อ๊ากกกกก นายสามารถเชื่อมั่นในมหาเศรษฐีตลอดไปได้เลย!”

“กู่ฉิน! หมากล้อม! อักษรพู่กัน! มหาเศรษฐีกำลังคลุ้มคลั่งสุดขีด คว้าแชมป์สามประเภทติดกัน!”

“เขาเหมือนเทพสงครามเลย!”

“ทำไมรู้สึกว่าคนอื่น ๆ เป็นแค่ตัวประกอบกันหมด แค่ฉีโจวส่งมหาเศรษฐีไปก็พอแล้ว!”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ประเภทที่เหลืออีกแค่ชนะอีกหนึ่งอย่าง คะแนนรวมเราก็ชนะแล้ว!”

……

ฉู่โจว

สิ้นหวัง!

ความกดดันจากหลินจือไป๋มหาศาลจนแทบหายใจไม่ออก!

“ฉีโจวไปหาคนบ้าพลังแบบนี้มาจากไหนกันวะ!”

“ตัวแทนต่างแดนเขาทำไมดูไร้ค่าเมื่อเทียบกับหลินจือไป๋ขนาดนี้!?”

“หลินจือไป๋ทำฉันกลัวจนจะฉี่ราด!”

“เขาคือศัตรูที่เหมือนเทพเจ้า!”

“บ้าเอ๊ย! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าการวาดภาพของเขาจะไร้เทียมทานอีก!”

……

จ้าวโจว

งงเป็นไก่ตาแตก!

ไม่มีใครคาดคิดว่าฝีมืออักษรพู่กันของหลินจือไป๋จะบ้าพลังได้ถึงขั้นนี้!

“ฉันคิดว่าวันนี้หลินจือไป๋กับจูเก๋อชิวเหลียงจะเป็นศึกเสือกับมังกรซะอีก สรุปเป็นงี้?”

“เมื่อวานก็เป็นแบบนี้เหมือนกันนี่!”

“ทุกคนคิดว่าหลินจือไป๋กับหลิวจี๋จะดวลกันสุดมันส์ ที่ไหนได้ ไม่มีอะไรเลย โดยเฉพาะเกมที่สอง หลินจือไป๋ได้เปรียบขาดลอย!”

“ฉันจะเป็นลมเพราะหมอนี่แล้ว!”

“ไม่เป็นไรหรอก ตัวแทนต่างแดนของจ้าวโจวเราไม่ได้แพ้หมดทุกคนหรอก พรุ่งนี้แข่งวาดภาพ อาจารย์หลิงจะลงมือเอง!”

……

จงโจว

ตกตะลึง!

ผู้ชมที่รับชมการแข่งขันต่างก็คลั่งไปแล้ว!

“โตมาขนาดนี้ ฉันไม่เคยเห็นใครเก่งขนาดนี้มาก่อน!”

“นอกจากคลอดลูกแล้ว คงไม่มีอะไรบนโลกที่เขาทำไม่ได้แล้วมั้ง?”

“ตอนนี้เขามีแชมป์โลกสามรายการแล้ว!”

“กู่ฉิน! หมากล้อม! อักษรพู่กัน! ทั้งสามอย่างนี้คืออันดับหนึ่งของโลก!”

“หมากล้อมยังพอสงสัยได้บ้าง แต่กู่ฉินกับอักษรพู่กัน เป็นอันดับหนึ่งของโลกแน่นอน!”

……

เป็นเช่นนี้

การแข่งขันอักษรพู่กันได้จบลงแล้ว

หลินจือไป๋ลงจากเวทีพร้อมถ้วยรางวัลในมือ

ทันใดนั้น จูเก๋อชิวเหลียงก็ร้องเรียกหลินจือไป๋ว่า “อาจารย์หลิน”

“เอ๋?”

หลินจือไป๋หันกลับมา “อาจารย์จูเก๋อมีอะไรเหรอครับ?”

จูเก๋อชิวเหลียงลังเลเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า “วันนี้แพ้อาจารย์หลิน ผมยอมรับอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง เพียงมีเรื่องที่อาจจะไม่เหมาะสม ขอท่านมอบผลงานอักษร…”

“คงไม่เหมาะมั้งครับ?”

หลินจือไป๋ยังไม่ทันได้พูด หูเหว่ยก็ทนไม่ไหวเอ่ยขึ้นก่อน “ผลงานของประธานหลินมีมูลค่าสูงมากนะครับ...”

“ผมยินดีจ่ายเงิน!”

จูเก๋อชิวเหลียงพูดทันทีโดยไม่ลังเล

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นจากข้าง ๆ “ผมก็ยินดีจ่ายเงิน!”

หลินจือไป๋หันไปมอง พบว่าผู้พูดคือเสี่ยวหลินต้าจู๋ เขาก็ดูเหมือนสนใจงานอักษรพู่กันของหลินจือไป๋เช่นกัน อยากซื้อด้วยเงิน

ทั้งที่พวกเขาเป็นคู่แข่งกัน

แต่พอลงจากเวที คู่แข่งเหล่านี้กลับอยากซื้อผลงานเขียนของตน

หลินจือไป๋รู้สึกว่านี่คงเป็นการยืนยันสูงสุดที่มีต่อเขาแล้วล่ะ

แต่ผลงานสามชิ้นที่เขาเขียนในวันนี้ เขาไม่คิดจะขายง่าย ๆ

เพราะหลินจือไป๋ได้ตระหนักแล้วว่า ตอนนี้ตนเองในฐานะนักเขียนอักษรพู่กันอันดับหนึ่งของโลก ผลงานของตนมีมูลค่าสูงอย่างมากแล้ว!

ดังนั้น หลินจือไป๋จึงส่ายหัวและปฏิเสธไป

จูเก๋อชิวเหลียงถอนหายใจ แล้วค้อมมือแสดงความเคารพก่อนจากไป ส่วนเสี่ยวหลินต้าจู๋ยังอยากพูดอะไรอีก แต่สืออวิ๋นกลับดึงหลินจือไป๋ออกมา แล้วกระซิบข้างหูเขาว่า：

“อย่าไปสนใจพวกเขาเลย”

จากนั้นสืออวิ๋นก็พูดเบา ๆ ไปพลางเดินไปพลางว่า：“งานสามชิ้นนี้ของนาย พวกเราฉีโจวก็สามารถจ่ายเงินซื้อได้นะ”

หลินจือไป๋：“……”

สรุปแล้วทุกคนต่างก็จ้องจะเอาผลงานอักษรพู่กันสามชิ้นนั้น?

ใช่แล้ว

ทุกคนต่างก็จ้องจะเอา!

คืนนั้นเอง

หลินจือไป๋ถึงกับได้รับโทรศัพท์จากหลินเจามู่ คุณปู่ก็เปิดฉากมาอย่างตรงประเด็น：

“ยังจำคำสัญญาที่ให้ไว้กับฉันเรื่องอักษรพู่กันได้ไหม?”

“หา?”

“สามชิ้นนั้น ฉันจะเอาทั้งหมด!”

“นี่…”

“เสียดายหรือไง?”

“แน่นอนว่าไม่เสียดายครับ”

คนอื่นหลินจือไป๋ยังสามารถปฏิเสธได้

แต่คุณปู่ เขาไม่สามารถปฏิเสธได้เลย

……

ในคืนเดียวกันนี้เอง

เกือบทุกทวีปก็มีข่าวเกี่ยวกับหลินจือไป๋ปรากฏขึ้น!

《เทพแห่งอักษร·หลินจือไป๋!》

《หลินจือไป๋ นักเขียนอักษรพู่กันอันดับหนึ่งของโลก!》

《เขาใช้หมัดอัดเสี่ยวหลินต้าจู๋ ใช้เท้าเตะจูเก๋อชิวเหลียง!》

《หลินจือไป๋: เทพแห่งกู่ฉิน เทพแห่งหมากล้อม เทพแห่งอักษร!?》

《การแข่งขันวรรณกรรมฉีฉู่ ผู้เข้าแข่งขันต่างแดนที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์!》

《อันดับระดับนานาชาติของหลินจือไป๋พุ่งกระฉูด!》

อันดับระดับนานาชาตินี้ ที่จริงแล้วก็คือ “อันดับซูเปอร์สตาร์ระหว่างทวีป”

ตอนที่หลินจือไป๋เพิ่งเข้าสู่การจัดอันดับ เขาอยู่ที่อันดับ 101 ถือว่าอยู่ค่อนข้างท้าย เนื่องจากเขาเพิ่งเป็นระดับดาวระหว่างทวีป 2 ดาว

แต่เมื่อเร็ว ๆ นี้

เมื่อหลินจือไป๋สร้างความตกตะลึงให้แก่ทุกทวีปผ่านการแข่งขันวรรณกรรมฉีฉู่ อันดับของเขาในคืนนี้ก็พุ่งขึ้นไปถึงอันดับที่ 93!

นี่คือตารางอันดับระดับโลก!

การขยับขึ้นแต่ละอันดับมีความหมายที่ยิ่งใหญ่มาก!

หลินจือไป๋ยังแอบดูอีกว่า คนที่อยู่เหนือเขาในอันดับ 92 ชื่อว่าถู่จินเจิ้ง เป็นชาวหานโจว ระดับดาว 3 ดาว

นั่นหมายความว่า

หลินจือไป๋เป็นผู้เข้าแข่งขันระดับ 2 ดาวที่มีอันดับสูงที่สุดในบลูสตาร์แล้ว!

สิ่งที่จำกัดไม่ให้หลินจือไป๋เลื่อนขึ้นระดับต่อไป คือระดับดาว เพราะตอนนี้เขายังมีเพียงแฟ้มประวัติใน 2 ทวีปเท่านั้น

“หรือว่าฉันจะยื่นขอแฟ้มประวัติเลยตอนนี้ดีนะ”

ตอนนี้หลินจือไป๋อยู่ที่ฉู่โจวพอดี และฉู่โจวก็เป็นเป้าหมายถัดไปตามแผนของเขา

ถ้าอย่างนั้น ทำไมไม่จัดการเรื่องการประเมินระดับให้เสร็จเลยตอนนี้ แบบนี้เขาจะได้พุ่งสู่ระดับสามดาวให้เร็วที่สุด!

เมื่อคิดถึงจุดนี้

หลินจือไป๋ก็ตรงไปหาหูเหว่ย แล้วบอกความตั้งใจของเขา

หูเหว่ยยิ้มแล้วพูดว่า：“เรื่องนี้ง่ายเลย ฝ่ายผู้จัดสามารถช่วยเปิดช่องทางพิเศษให้ได้ แต่ดูจากท่าทางนาย นี่หมายความว่าหลังการแข่งขันวรรณกรรมฉีฉู่ นายจะออกจากพวกเราฉีโจวแล้วหรือ?”

“ใช่แล้วครับ”

หลินจือไป๋ยิ้มแล้วตอบ：“ระดับดาวของซูเปอร์สตาร์ระหว่างทวีปของผมมันต่ำเกินไปครับ”

หูเหว่ยพยักหน้า การที่หลินจือไป๋จะออกจากฉีโจว พวกเขาก็พอคาดไว้แล้ว แม้จะรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

แต่ในความเสียดายนี้ ก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

เพราะหลินจือไป๋ช่างน่ากลัวเกินไป ถ้าเขายังอยู่ที่ฉีโจว วงการวรรณกรรมรุ่นใหม่คงยากจะเงยหน้าขึ้นได้

……

อย่างที่หูเหว่ยว่าไว้ การที่หลินจือไป๋จะเข้าสู่การพัฒนาที่ฉู่โจว ฝ่ายผู้จัดการแข่งขันก็จัดการเปิดช่องทางพิเศษให้ทันที คืนนี้ก็ยื่นคำขอเรียบร้อย

เช้าวันถัดมา

ทันทีที่ตื่นนอน ฉู่โจวก็สะเทือนจากข่าวหนึ่ง!

#ยืนยันแล้ว! สถานีต่อไปบนเส้นทางซูเปอร์สตาร์ระหว่างทวีปของหลินจือไป๋คือฉู่โจว!

โครม!

ฉู่โจวทั้งโซเชียลมีเดียระเบิด!

“ฉันอ่านผิดหรือเปล่า หลินจือไป๋ไม่ใช่ตัวแทนของฉีโจวในการแข่งขันหรอกเหรอ เขาจะมาพัฒนาที่ฉู่โจวเราเหรอ!?”

“โห!!”

“หมอนี่ในฐานะตัวแทนต่างแดนของฉีโจว มาระเบิดพวกเราฉู่โจวจนเละไม่เป็นท่า แต่กลับอยากมาพัฒนาที่ฉู่โจวของพวกเราเนี่ยนะ เพื่อเลื่อนสู่ระดับ 3 ดาว!?”

“ยินดีต้อนรับ!”

“ยินดีบ้านพ่องสิ ไอ้พวกทรยศแห่งฉู่โจว แกไม่ได้ดูการแข่งขันหรือไงว่าเขากระหน่ำอัดตัวแทนฉู่โจวเราขนาดไหน!”

“ก็เขาเป็นตัวแทนต่างแดน!”

“ฉีโจวสามารถจ้างหลินให้เป็นตัวแทนต่างแดนได้ พวกเราฉู่โจวก็สามารถจ้างเขาเป็นตัวแทนต่างแดนได้เหมือนกัน ขอแค่เขาไม่ใช่ฉีโจวก็พอแล้ว!”

“เดี๋ยวสิ”

“ทางการฉู่โจวให้ระดับดาวกับหลินจือไป๋ผิดหรือเปล่า!?”

ในบลูสตาร์ เมื่อซูเปอร์สตาร์ย้ายไปพัฒนาที่ทวีปใหม่ ระดับเริ่มต้นมักจะไม่สูงมาก

ตอนหลินจือไป๋ไปที่ฉีโจวครั้งแรก ก็ได้ระดับ 3 ซึ่งถือว่าดีแล้ว

แต่ครั้งนี้

เมื่อหลินจือไป๋ยื่นขอเข้าสู่ตลาดของฉู่โจว

ทางการฉู่โจวกลับประเมินให้เขาเป็นระดับ 2!

“สูงเกินไปแล้ว!”

“มาถึงก็ได้ระดับ 2 เลยเหรอ!?”

“แต่เอาจริง ๆ เพราะการแข่งขันวรรณกรรมฉีฉู่ หลินจือไป๋ในฉู่โจวตอนนี้ ความนิยมจริง ๆ ของเขาสูงเกินระดับ 2 ไปไกลแล้ว แม้แต่ดังกว่าซูเปอร์สตาร์ระดับ 1 บางคนอีก!”

“ก็จริงนะ”

“ความจริงเป็นแบบนั้นจริง ๆ นั่นแหละ”

“แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกไม่พอใจก็ไม่รู้สิ?”

“อัดพวกเราฉู่โจวซะเละไม่มีชิ้นดี ยังจะมาทำเงินจากฉู่โจวพวกเราอีก!”

“ที่เหลือเชื่อที่สุดคือ การแข่งขันยังไม่จบเลย เขาก็ยังจะเป็นตัวแทนฉีโจวแข่งกับฉู่โจวเราต่ออีก!”

ใช่แล้ว ระดับเริ่มต้นของหลินจือไป๋ในฉู่โจวคือระดับสอง

แม้ว่าจะเกินความคาดหมายของชาวฉู่จำนวนมาก แต่ก็อยู่ในความคาดหมายของหลินจือไป๋

เขาเข้าร่วมการแข่งขันวรรณกรรมฉีฉู่ โชว์ฝีมือต่าง ๆ ก็เพื่อวางรากฐานนี้แหละ

ตอนนี้รากฐานวางไว้แล้ว หลินจือไป๋ก็สั่งเจียงเฉิงทันที ให้เข้าซื้อบริษัทบันเทิงแห่งหนึ่งในฉู่โจว

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่การตัดสินใจแบบกะทันหัน

ตั้งแต่ตัดสินใจว่าจุดหมายถัดไปคือฉู่โจว หลินจือไป๋ก็ให้เจียงเฉิงเตรียมพร้อมไว้แล้ว

ดังนั้นเจียงเฉิงจึงเก็บรวบรวมข้อมูลที่นี่ตั้งแต่เนิ่น ๆ

และตอนนี้เมื่อได้รับคำสั่งจากหลินจือไป๋ เจียงเฉิงก็ลงมืออย่างเป็นทางการ

เขายิ้มและกล่าวว่า：“อีกประมาณหนึ่งสัปดาห์ เจ้านายก็จะมีที่ยืนในฉู่โจวแล้วครับ”

“อืม”

หลินจือไป๋หรี่ตาลงอีกครั้ง แล้วมองไปยังอันดับศิลปินฉู่โจว

ตัวเองอยู่ที่ระดับสอง ซึ่งถือว่าเป็นฐานที่สูงมากแล้ว แต่เขาก็ยังไม่พอใจ

โชคดีที่

การแข่งขันวรรณกรรมฉีฉู่ยังไม่จบ

หากเขาคว้าแชมป์ในสี่รายการที่เหลือได้ทั้งหมด

ที่ฉู่โจวแห่งนี้ เขาจะสามารถพุ่งเข้าสู่ระดับซูเปอร์สตาร์หรือไม่?

เอาล่ะ

การจะพุ่งเข้าสู่ระดับซูเปอร์สตาร์อาจจะดูเว่อร์ไปหน่อย แต่หากจะพุ่งขึ้นเป็นระดับหนึ่ง ก็คงไม่น่ามีปัญหาใช่ไหม?

……

ความคิดของหลินจือไป๋ไม่มีใครล่วงรู้ การดำเนินการฝั่งเจียงเฉิงก็เงียบเชียบเช่นกัน

แต่เรื่องที่หลินจือไป๋จะเข้าสู่ตลาดฉู่โจว ก็แพร่ไปถึงหูผู้ชมจากทุกทวีปแล้ว

ทันใดนั้น!

แต่ละทวีปต่างก็มีปฏิกิริยาต่างกัน!

ฝั่งฉินโจว ส่วนใหญ่คือความเสียดาย!

“จะไปฉู่โจวแล้วเหรอ?”

“ฉันนึกว่าพอเบื่อเล่นที่ฉีโจวแล้ว เขาจะกลับบ้านซะอีก!”

“ดูเหมือนว่าจะไม่กลับจนกว่าจะพุ่งสู่ระดับสามดาวระหว่างทวีปใช่ไหม?”

“ไม่เป็นไรหรอก คนอื่นใช้เวลาหลายปีในการไต่ถึงสามดาว แต่เทพอย่างเขาไม่นานหรอก อย่างมากก็แค่ครึ่งปี!”

ฝั่งฉีโจวคือความอาลัยอาวรณ์

“นี่หมายความว่าหลังจบวรรณกรรมฉีฉู่ ก็จะออกจากฉีโจวแล้วใช่ไหม?”

“ก่อนหน้านี้ฉันดูไลฟ์สดของมหาเศรษฐีทุกวัน ช่วงนี้ก็ดูแต่การแข่งขันของเขา ถ้าไม่มีเขา ฉันจะอยู่ยังไงเนี่ย!”

“เสียดายสุด ๆ!”

“จงถนอมห้วงเวลาแห่งการแข่งขันวรรณกรรมฉีฉู่นี้ไว้เถอะ เขากำลังต่อสู้เพื่อพวกเรา!”

“ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน เขาก็คือไอดอลในใจฉันตลอดกาล!”

……

น่าสนใจคือ ชาวเน็ตจ้าวโจวกลับแสดงความเห็นว่า：

“ทำไมไม่มาที่จ้าวโจวล่ะ!”

“ในเมื่อหลินจือไป๋เชี่ยวชาญทั้งดนตรี หมากล้อม อักษรพู่กัน และจิตรกรรม งั้นเขาน่าจะเหมาะกับตลาดจ้าวโจวที่สุดเลย!”

“จริงด้วย!”

“จ้าวโจวของเราน่ะ เหมาะกับสไตล์แบบหลินจือไป๋มาก!”

“ฉู่โจวโดนเขาอัดซะยับแบบนั้น เขาจะได้รับความรักมากนักเหรอที่ไปนั่น?”

แม้แต่จงโจวก็มีความเห็นทำนองเดียวกัน!

“ฉันหวังจริง ๆ ว่าสถานีต่อไปของหลินจือไป๋คือจงโจว!”

“เขาเลือกฉู่โจวได้ยังไงเนี่ย ตามหลักแล้วไปฉู่โจวเพื่อไต่ระดับสามดาว มันก็ยากพอ ๆ กับการขึ้นแถวหน้าที่จงโจวนะ?”

“อาจจะคิดว่า จุดเริ่มต้นของตัวเองที่ฉู่โจวสูงกว่า?”

“ไม่มีประโยชน์หรอก เขาจะไต่ระดับหนึ่ง แต่เพราะการแข่งขันวรรณกรรมฉีฉู่ เขาก็ทำให้ชาวฉู่จำนวนมากไม่ชอบใจซะแล้ว!”

“ในเมื่อมีชาวฉู่จำนวนมากไม่ชอบหน้าเขา การจะขึ้นระดับหนึ่งก็ยากไม่ต้องพูดถึงเลย!”

……

ก็เหมือนที่ฝั่งจงโจววิเคราะห์ หลินจือไป๋นั้นมีสถานการณ์พิเศษจริง ๆ เขาไม่ควรเลือกฉู่โจวเลย

หากสถานีถัดไปของเขาคือฉู่โจว

ผลลัพธ์ก็ย่อมเป็น “รุ่งเพราะวรรณกรรมฉีฉู่ ล่มเพราะวรรณกรรมฉีฉู่”

ทำไมถึงพูดแบบนี้?

เพราะว่าหลินจือไป๋อาศัยการแข่งขันวรรณกรรมฉีฉู่ เปิดตัวในฉู่โจว พูดง่าย ๆ คือคนยังไม่เข้าไป ก็ “ดัง” ซะแล้ว!

เลยได้เริ่มต้นจากระดับสอง!

คาดว่าไต่ไปถึงระดับหนึ่ง ก็คงไม่ยากอะไร!

แต่เพราะเขาในวรรณกรรมฉีฉู่ เป็นตัวแทนฉีโจวที่กระหน่ำอัดฉู่โจวจนยับเยิน

ในแง่หนึ่งก็ทำให้ความรู้สึกของผู้ชมชาวฉู่บางส่วนบาดเจ็บ

กลุ่มคนเหล่านี้จะต่อต้านหลินจือไป๋ตลอด กลายเป็นอุปสรรคใหญ่ที่สุดในการเข้าสู่ระดับหนึ่งที่ฉู่โจว!

ดังนั้นหลายคนจึงไม่เข้าใจ หลินจือไป๋ไม่รู้หรือ ว่าสถานีถัดไปเลือกฉู่โจว ก็เท่ากับ “ง่ายตอนแรก ยากตอนหลัง”?

คำตอบก็คือ หลินจือไป๋รู้ดีมาก

แต่เขาก็เตรียมตัวไว้แล้ว และย่อมมีวิธีรับมือกับปัญหานี้!

แน่นอน

ตอนนี้จะพูดเรื่องการพัฒนายังเร็วไป

วันนี้เป็นการแข่งในหมวด “จิตรกรรม”

ต่างจากสามประเภทก่อนหน้านี้ การแข่งขันวาดภาพวันนี้จะเริ่มตอนเก้าโมงเช้า เพราะต้องใช้เวลามากกว่า

เพื่อสิ่งนี้ ผู้จัดงานจึงตัดสินใจจัดเวลาแข่งขันเกือบตลอดทั้งวัน!

หลินจือไป๋กินอาหารเช้าที่โรงแรมเสร็จแล้ว ก็ออกเดินทางไปพร้อมกับคณะ!