สีหน้าของสวีเจียเต็มไปด้วยความตกตะลึง โลกทัศน์ของเธอพังทลายไม่มีชิ้นดี

สามีของเธอกลับกลายเป็นสามีของพี่สาวลูกพี่ลูกน้อง!

เพราะพี่สาวลูกพี่ลูกน้องมีลูกไม่ได้ เลยให้สามีของตัวเองมาแต่งงานกับเธอ

รอจนกระทั่งเธอคลอดลูกที่แข็งแรงออกมา ก็หาทางบีบบังคับให้เธอหย่า

หลอกล่อให้เธอสละสิทธิ์ในการเลี้ยงดูบุตร

โอ้พระเจ้า! นี่มันญาติหรือศัตรูกันแน่!?

โลกทัศน์ของสวีเจียแตกละเอียดไม่มีชิ้นดี โจวเข่อซินก็รู้สึกไม่ต่างกัน

“แค่เพราะพี่สาวมีนิสัยอ่อนโยน พวกเขาก็คิดว่าเธอโง่หรือไง? ทำไมถึงมีคนเลวขนาดนี้อยู่บนโลกนี้!”

โจวเข่อซินโกรธจัดแทบระเบิด

คู่สามีภรรยานั่นชั่วร้ายทั้งคู่

ถึงจะด่าแรงแค่ไหนก็ยังไม่สาสมกับสิ่งที่พวกเขาทำ

สวีเจียตัวสั่นเทา ร้องไห้ปิดหน้า

ไม่ว่าจะอย่างไร เธอก็รับความจริงนี้ไม่ได้

สามีที่แสนจะรักและเอาใจ กลับกลายเป็นผู้ชายเลวที่มีแผนชั่วร้าย

พี่สาวลูกพี่ลูกน้องของเธอ กลับวางแผนชั่วร้ายเพื่อใช้เธอเป็นเครื่องมือในการมีลูก

“พี่สาว เธอไม่ควรร้องไห้เพราะคนสารเลวแบบนี้นะ”

โจวเข่อซินกอดปลอบเธอ พลางพูดปลอบใจไม่หยุด

“คุณหมอเฉิน แล้วตอนนี้เราควรทำยังไงดี?”

“เราจะปล่อยให้พวกสารเลวคู่นั้นลอยนวลไม่ได้ สิ่งที่พวกเขาทำต้องได้รับบทลงโทษ!”

โจวเข่อซินโกรธจนสั่น

ต่อให้ไม่ฆ่าพวกนั้น ก็ต้องฟ้องศาลเอาเรื่องให้ถึงที่สุด

ข้อหาสมรสซ้อน ส่งพวกมันเข้าคุกไปเย็บจักรไปเลย

เฉินหยู มองไปที่สวีเจีย สีหน้าเต็มไปด้วยความซับซ้อน พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า

“ผมเข้าใจความรู้สึกของพวกคุณดี แต่เรื่องนี้มันยุ่งยากตรงที่พี่สาวของคุณกับสามีเธอหย่ากันแล้วตั้งแต่ก่อนหน้านี้”

“การที่เขามาแต่งงานกับคุณ จึงถือเป็นการแต่งงานอย่างถูกกฎหมาย ไม่เข้าข่ายคดีสมรสซ้อน”

“งั้นเราทำอะไรพวกมันไม่ได้เลยเหรอ?” โจวเข่อซินไม่ยอมแพ้

ตั้งแต่มัธยมต้น สวีเจียก็เป็นคนที่อ่อนโยนมาก

ไม่เคยทะเลาะกับใครเลย ต่อให้โดนรังแกก็ทนเอา

ไม่น่าเชื่อว่าเวลาผ่านไปตั้งหลายปี นิสัยเธอก็ยังไม่เปลี่ยน

ดูท่าพี่สาวจะรู้ดีว่าเธอเป็นแบบนี้ ถึงได้กล้าเล่นงานเธออย่างเลือดเย็น

สวีเจียร้องไห้สะอึกสะอื้น “คุณหมอเฉิน ตอนนี้ใจฉันวุ่นวายไปหมด คุณช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหม ว่าฉันควรทำยังไงดี?”

เฉินหยูพูดอย่างใจเย็นว่า “ผมมีอยู่สองทางเลือกให้คุณครับ”

“ทางเลือกแรก ทำตามแผนของพี่สาวคุณ หย่ากับสามีของเธอ แล้วมอบลูกให้พวกเขาเลี้ยงดู”

“จากนั้นก็ออกไปจากที่นี่ ทิ้งอดีตอันเจ็บปวด แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง”

โจวเข่อซินถอนหายใจในใจ

ทางเลือกนี้ สวีเจียไม่มีทางยอมรับแน่ๆ

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องความรักที่เจ็บปวดที่สุดในโลกเลย

แค่เรื่องลูก ลูกคือดวงใจของแม่

แม่แทบทุกคนไม่มีวันทิ้งลูกได้ลง

และก็เป็นไปตามคาด

สวีเจียปฏิเสธข้อเสนอนั้นทันที โดยไม่ต้องคิดเลย

เธอยอมไปขึ้นศาลฟ้องร้อง ก็ไม่มีทางยกลูกให้พวกนั้น

“คุณหมอเฉิน ฉันรู้ว่าคุณพูดแบบนี้เพราะหวังดีกับฉัน”

“แต่ลูกคือลูกที่สวรรค์ประทานให้ฉัน ความรักแบบนี้ มันไม่ใช่แค่พูดว่าจะตัดใจก็ทำได้ง่ายๆ”

สวีเจียเช็ดน้ำตา พูดว่า “ถ้าฉันสู้คดีในศาล ฉันจะรักษาสิทธิ์เลี้ยงดูลูกไว้ได้ไหม?”

“ได้สิ”

เฉินหยูตอบ

“พี่สาว ต้องคิดให้รอบคอบนะ”

โจวเข่อซินไม่อยากให้เพื่อนเก่าสมัยเรียนต้องเสียลูกไป

แต่ถ้าจะว่าไป...

โจวอิ่งในวัยยี่สิบกว่า ๆ ต้องดูแลลูกน้อยที่ยังอยู่ในวัยกินนม

ทั้งทำงาน ทั้งเลี้ยงลูก ชีวิตคงลำบากแสนเข็ญ

“เข่อซิน ไม่ต้องห้ามฉันหรอก ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะหย่ากับเขา แล้วไปฟ้องร้องในศาล เพื่อให้ได้สิทธิ์เลี้ยงดูลูกมาให้ได้”

สีหน้าของสวีเจียเปลี่ยนเป็นแน่วแน่

เพื่อลูก เธอยอมทำได้ทุกอย่าง

ลูกจะต้องไม่ตกอยู่ในมือของคนที่มีเจตนาไม่ดีแบบนั้นเด็ดขาด

ทั้งสองคนนั้นทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เด็กที่สุขภาพแข็งแรง

แผนการและความเลวร้ายของพวกเขามีแต่จะทำร้ายลูกในอนาคต

หากเด็กอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น ถูกปลูกฝังความคิดผิด ๆ ชีวิตทั้งชีวิตก็อาจจะพังยับเยิน

โจวเข่อซิน ทั้งรู้สึกสงสารและอัดอั้นไปพร้อมกัน

เขาว่ากันว่า “หญิงนั้นอ่อนโยน แต่เมื่อเป็นแม่แล้วก็จะแข็งแกร่ง”

เธอเชื่อแล้วจริง ๆ

แต่ทำไมโลกนี้ คนดีถึงไม่ได้ดี แต่คนชั่วกลับลอยนวลได้?

สวีเจียไม่เคยทำเรื่องชั่วร้าย แต่กลับต้องเจอกับชะตากรรมแบบนี้

พี่สาวของเธอกับสามีของพี่ กลายเป็นพวกสารเลวไร้จิตใจอย่างสมบูรณ์แบบ

คิดถึงตรงนี้ โจวเข่อซินก็พลันนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่เฉินหยูเหมือนยังพูดไม่จบ

“คุณหมอเฉิน คุณบอกว่ามีสองวิธีใช่ไหมคะ วิธีแรกพูดไปแล้ว งั้นวิธีที่สองล่ะ?”

เฉินหยู ยิ้มเจื่อน “วิธีที่สอง คนไข้ของเราก็พูดออกมาแล้ว”

“หย่า แล้วไปฟ้องร้องขอสิทธิ์เลี้ยงดูลูก”

“มีแค่นี้เองเหรอ?”

โจวเข่อซินผิดหวังอย่างแรง

เธอนึกว่าวิธีที่สองของเฉินหยูจะเป็นวิธีที่ช่วยเอาคืนพวกนั้นอย่างเจ็บแสบ

แต่กลับกลายเป็นแค่นี้เอง

เฉินหยูยิ้มเล็กน้อย “ผมยังพูดไม่จบนะ”

“คุณคนไข้ สามีคุณเมื่อไม่นานมานี้ เอากระถางดอกไม้พอร์ซเลนกลับมาบ้านใช่ไหม?”

สวีเจียพยายามนึก “เขาบอกว่าซื้อมาจากแผงข้างถนน ราคาแค่ห้าสิบหยวน”

“เห็นว่าสวยดีเลยซื้อมาไว้ตั้งโชว์ที่บ้าน เผื่อฝึกจิตใจให้สงบ”

เฉินหยูแสยะยิ้ม “ถ้าผมบอกคุณว่านั่นไม่ใช่กระถางธรรมดาแต่เป็นโบราณวัตถุ และสามีคุณจ่ายตั้งห้าล้านหยวนเพื่อซื้อมันล่ะ?”

“ห้าล้าน?!”

สวีเจียอ้าปากค้าง

“เขาเป็นแค่เจ้าหน้าที่การเงินธรรมดา เงินเดือนหมื่นกว่าหยวนต่อเดือน”

“ก่อนแต่งงาน ก็เอาเงินเก็บทั้งหมดไปซื้อบ้านแล้ว เขาจะเอาเงินที่ไหนมาซื้อของแบบนั้น?”

เฉินหยูพูดช้า ๆ “เขาไม่มีเงินหรอก เงินที่ซื้อกระถางใบนั้นคือเงินหลวงของหน่วยงานเขา”

“เขาเอาเงินหลวงไปซื้อโบราณวัตถุเหรอ?”

โจวเข่อซินอึ้ง

เฉินหยูยิ้มแล้วพยักหน้า ก่อนหันไปพูดกับสวีเจียอีกครั้ง

“พี่สาวของคุณทำงานอยู่ในพิพิธภัณฑ์ใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ เธอเป็นช่างซ่อมแซมโบราณวัตถุที่พิพิธภัณฑ์”

“นั่นล่ะถูกต้องเลย”

เฉินหยูพูดต่อ “ตอนว่างจากงาน เธอก็รับจ๊อบซ่อมแซมของเก่าให้เศรษฐีผู้สะสมของ”

“วันหนึ่งตอนวันหยุด เธอไปต่างเมืองเพื่อช่วยเศรษฐีคนหนึ่งซ่อมของเก่า แล้วบังเอิญรู้ว่าเศรษฐีคนนั้นมีกระถางลายครามอยู่ใบหนึ่ง”

“จริง ๆ แล้วกระถางลายครามใบนั้นเป็นของชุดคู่ แต่เพราะเหตุผลทางประวัติศาสตร์ กระถางคู่นี้ถูกแยกจากกัน”

“เศรษฐีคนนั้นเคยพูดไว้ว่า ถ้าใครสามารถหากระถางอีกใบได้ เขายินดีจ่ายถึงสามสิบล้านหยวนเพื่อซื้อคืน”

“คุณหมอคะ เดี๋ยวก่อน”

สวีเจียขมวดคิ้วนวดขมับแล้วถามอย่างลังเล “อย่าบอกนะว่า...”

“ใช่แล้ว”

เฉินหยูพูดต่อ “แม้พี่สาวคุณจะนิสัยไม่ดี แต่โชคดีมาก”

“สองปีต่อมา เธอไปบ้านนักสะสมคนหนึ่งในเมือง แล้วเจอกับกระถางอีกใบเข้าโดยบังเอิญ”

“แต่นักสะสมคนนั้นมีปัญหาทางการเงิน เลยตั้งราคาขายไว้ที่ห้าล้านหยวน”

พอฟังถึงตรงนี้ โจวเข่อซินก็เข้าใจทุกอย่างทันที

พี่สาวของสวีเจียไม่มีปัญญาหาเงินห้าล้าน

เลยไปขอความช่วยเหลือจากอดีตสามี

ใช้ตำแหน่งหน้าที่ของเขาให้แอบยักยอกเงินหลวงมาซื้อกระถางใบนี้

เฉินหยูพูดต่อ “กำหนดวันทำธุรกรรมคืออีกสามวันข้างหน้า และในวันรุ่งขึ้นหลังจากทำธุรกรรมเสร็จ หน่วยงานของเขาจะทำการตรวจสอบบัญชี”

โจวเข่อซินตาเป็นประกายทันที…