ผมพยายามเพิกเฉยความรู้สึกว้าวุ่นและจบงานให้เรียบร้อย

แทนที่จะวาดด้านข้างของกระสุนทรงกระบอกยาว ผมกลับวาดภาพด้านหน้าของกระสุนเพื่อเน้นย้ำเรย์มงด์และลูแปง

และวางอิซิโดร์กับเฮอร์ล็อกไว้ที่ด้านข้างของกระสุนที่มองเห็นเพียงครึ่งเดียว เพื่อถ่ายทอดอารมณ์ผ่านใบหน้าและท่าทางที่บิดเบี้ยวของพวกเขา

แตกต่างจากตอนที่วาดภาพ <ทานตะวัน>, <ผู้มาเยือน>, <ความสุข>, <ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง>, <หน้ากาก> งานนี้กลับยากในเชิงเทคนิคมากกว่า

การถ่ายทอดพื้นผิวเรียบลื่นของกระสุนและภาพสะท้อนของบุคคลบนพื้นผิวนั้นให้ออกมาสมจริงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

เพราะอย่างนั้น แม้จะวางคอนเซปต์เสร็จแล้วก็ยังต้องวาดใหม่หลายครั้ง กว่าจะส่งทันตามวันที่กำหนดไว้ได้

ก่อนจะส่งภาพต้นฉบับ ผมถ่ายภาพแล้วส่งไปให้ดูก่อน แล้วก็มีสายโทรศัพท์เข้าทันที

ดูเหมือนว่าจะรออยู่ตลอด

“ครับ นอร์แมน”

—นายมันอัจฉริยะชัด ๆ

คำชมที่โพล่งออกมาทำเอาผมตั้งตัวไม่ทัน แต่เพราะเป็นคำพูดจากนอร์แมน มันเลยรู้สึกดีไม่น้อย

ดูเหมือนว่าเขาจะชอบภาพมาก

“ไม่หรอกครับ ผมลำบากมากเลยนะครับกว่าจะวาดได้”

—ก็คงงั้นแหละ ถ้าของแบบนี้ทำออกมาได้ง่าย ๆ ก็คงไม่ใช่คนแล้วล่ะมั้ง?

นอร์แมนเอาแต่ยกยอผมไม่หยุด

“ก็เพราะนอร์แมนบอกว่าแค่ผมวาดได้ก็พอแล้ว ผมถึงกล้าวาดนะครับ แต่ถ่ายทำได้จริงเหรอครับ?”

—ได้สิ ก็บอกแล้วไง ว่าทุกอย่างที่วาดได้ก็ถ่ายได้หมดแหละ

ไม่รู้ว่าเขาจะถ่ายทำกระสุนที่กำลังพุ่งไปได้ยังไง แต่เพราะเป็นคำพูดของนอร์แมน ผมก็เชื่อสนิทใจ

—ก็เผื่อไว้เลยมอบหมายให้นาย สุดท้ายก็คือคำตอบที่ถูกต้องแล้วล่ะ เราจะใช้ภาพของนายนะ ขอบใจมาก

เพราะเป็นฉากสำคัญสุด ๆ ไม่ใช่แค่ผม แต่ทีมออกแบบคอนเซปต์อาร์ตกับอาร์ตไดเรกเตอร์ เนธาน อีแวนส์ก็เสนอไอเดียกันเข้ามา แต่นอร์แมนเลือกภาพของผม

ไม่มีอะไรทำให้ดีใจไปกว่าการที่ความพยายามและความลำบากของตัวเองได้รับการยอมรับอีกแล้ว

“ผมจะส่งต้นฉบับไปทางลุงแทโฮนะครับ”

—โอเคจ้า ขอให้เป็นค่ำคืนที่ดีนะ แล้วจะติดต่อไปอีก

บทสนทนาสิ้นสุดลง

แม้จะรู้สึกดีอยู่พักหนึ่ง แต่พอหันกลับมามองห้องทำงานอันเงียบสงบ ความว่างเปล่าก็ถาโถมเข้ามา

เพื่อจะลืมความว้าวุ่นใจ ผมจึงเริ่มจัดห้องทำงานที่รกรุงรังมานาน

ตั้งแต่พรุ่งนี้ต้องเริ่มสนใจเรื่องเรียนแล้ว แล้วก็น่าจะลองไลฟ์บ้าง

จะทำอะไรอีกดีนะ

ถ้าไม่มีอะไรทำ ความกังวลจะไหลทะลักออกมาจนทนไม่ไหว

ความกังวลที่ผมกดทับเอาไว้ด้วยการทำงานคอนเซปต์อาร์ตของ <ปราสาทปริศนา> ค่อย ๆ ผุดขึ้นมาอีกครั้ง

ถ้าคุณปู่เผลอถามขึ้นมา ถ้าท่านถามว่าผมเป็นหลานของท่านจริง ๆ หรือเปล่า ผมจะโกหกได้ไหม

ผมจะกล้าพูดออกไปไหม ว่าผมไม่ใช่หลานของท่าน

จะพูดออกไปไหม ว่าผมคือชาวดัตช์ที่ตายไปแล้วเมื่อร้อยปีก่อน

ท่านจะเชื่อในสิ่งที่ผมพูดหรือเปล่า

ท่านจะรับความจริงนั้นได้หรือเปล่า

ถ้า... ถ้าสมมติว่าท่านขอให้ผมคืนหลานให้ท่าน ขอให้ผมคืนเขาไป ผมจะต้องทำยังไงดี

ถ้าท่านไม่ยอมรับผม ผมซึ่งรักท่านยิ่งกว่าใครจะทำยังไงดี

แม้โลกจะเต็มไปด้วยเรื่องที่ไม่อาจเข้าใจและไม่อาจคาดเดา แต่ก็ไม่มีเรื่องไหนยากไปกว่าคำถามนี้อีกแล้ว

ผมจะทำอะไรได้บ้างนะ

“……”

ตอนนี้ยังตอบไม่ได้เลย

แค่พยายามอย่างเต็มที่เพื่อจะไม่ต้องเสียใจในภายหลังก็พอแล้ว

...

“อาจารย์คะ”

“หืม?”

อีนารี ผู้ช่วยสอนที่บัณฑิตวิทยาลัยศิลปกรรมในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งของเกาหลี จ้องมองอาจารย์จางมีแรเขม็ง

เธอสวมกระโปรงสูทที่ไม่ค่อยใส่และแต่งหน้า ซึ่งปกติแล้วไม่เคยทำ ทำให้รู้สึกแปลกใจ

“วันนี้ไปเจอใครเหรอคะ?”

“ทำไมเหรอ? วันนี้ฉันดูสวยใช่ไหมล่ะ?”

จางมีแรยิ้มกว้างจนเต็มหน้า วางมือเท้าเอว

“ไม่ค่ะ ดูแปลกค่ะ”

ผู้ช่วยอีนารีขมวดคิ้ว

“หนูคิดมานานแล้วนะคะ อาจารย์วาดรูปเก่งขนาดนั้น แล้วทำไมแต่งหน้าไม่เป็นเลย?”

จางมีแรเบิกตาและอ้าปากกว้าง

สำหรับเธอซึ่งมั่นใจในรสนิยมด้านความงามของตัวเองอยู่ไม่น้อย คงจะรู้สึกช็อกไม่น้อยทีเดียว

“มันแปลกขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ค่ะ เหมือนเด็กมัธยมต้นเลียนแบบแม่ยังไงไม่รู้ค่ะ”

เมื่ออีนารีพูดตรง ๆ แบบไม่ไว้หน้า จางมีแรสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หันไปมองกระจกที่แขวนอยู่ใกล้ประตูสำนักงานแล้วถามขึ้น

“ตรงไหนเหรอ?”

“เดี๋ยวนี้ไม่มีใครเขากรีดอายไลเนอร์เข้มขนาดนั้นแล้วค่ะ ขอบตาล่างก็เข้มเกินไป ขนตาก็ดัดซะจนงอนเว่อร์เลยค่ะ เหมือนกำลังอวดว่าตัวเองตั้งใจแต่งหน้ายังไงยังงั้น”

“ก็ฉันตั้งใจจริง ๆ นี่นา……”

จางมีแรพูดด้วยเสียงอ่อย ๆ

อีนารีถอนหายใจเฮือกใหญ่

รู้จักสนิทสนมกับจางมีแรมานานถึงสิบปีในฐานะรุ่นพี่ห่างกันสามปี วันนี้เธอคิดว่าจำเป็นต้องพูดออกมาตรง ๆ

“ตกลงจะไปเจอใครกันแน่คะ?”

“จะมีคนจากหนังสือพิมพ์แทฮันอิลโบมาสัมภาษณ์น่ะ แล้วมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”

อีนารีส่ายหน้า

เธอไม่อาจยอมให้อาจารย์ผู้เป็นที่เคารพรักต้องไปปรากฏตัวต่อหน้าสื่อในสภาพนั้นได้

“รีบลบเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูจะดูของในกระเป๋าให้นะคะ”

อีนารีเปิดกระเป๋าของจางมีแรออกดู

เมื่อเปิดพัฟเครื่องสำอางออกมา ก็พบว่ามีไฮไลต์และบลัชออนของบริษัท Wet&Soft, พาเลตต์อายแชโดว์, รองพื้น, สีทาปาก รวมกันอยู่อย่างน่ารัก

เป็นแบรนด์ที่ได้รับความรักเพราะวางขายสินค้าคุณภาพดีเมื่อเทียบกับราคา

จางมีแรแอบมองสีหน้าของอีนารีที่กำลังจ้องพัฟเครื่องสำอางของเธอเขม็ง

“ทำไมเหรอ? มันแปลกเหรอ?”

“เพราะขี้เกียจเลยซื้อทุกอย่างจากที่เดียวใช่ไหมคะ?”

จางมีแรพยักหน้า

“ทำไมเหรอ? ของพวกนี้ไม่ดีเหรอ?”

“เครื่องสำอางไม่ใช่ปัญหาหรอกค่ะ”

“แล้วอะไรล่ะ?”

“ปัญหาคือตัวอาจารย์เองค่ะ”

อีนารียัดโฟมล้างหน้าใส่มือของจางมีแรที่ช็อกจนตัวแข็ง แล้วผลักให้ไปล้างหน้า

จางมีแรที่ต้องลบเครื่องสำอางอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้จึงกลับมานั่งบนเก้าอี้ แล้วอีนารีก็หยิบเครื่องสำอางของตัวเองออกมา

หลังจากทาโทนเนอร์และโลชั่นลงบนใบหน้าของจางมีแรตามลำดับ เธอก็บีบครีมออกมา

“นั่นคืออะไรเหรอ?”

“ครีมโทนอัปค่ะ เพราะอาจารย์มีองค์ประกอบบนใบหน้าชัดเจน แค่ทาตัวนี้ก็พอแล้วค่ะ”

“ไม่ชอบลุคที่ดูอ่อนโยนเลยนะ”

“งั้นก็ทาแค่ปากหน่อยก็ได้ค่ะ”

“อันนี้ใช้ได้ไหม?”

“ใช้ตอนวาดรูปน่าจะดีนะคะ”

เพราะพูดไม่ออกว่าจะให้ทิ้งไป จึงพูดแบบนั้น แล้วจางมีแรก็มีปฏิกิริยาตอบกลับ

“จริงด้วย ทำไมถึงไม่เคยคิดจะใช้ลิปสติกวาดรูปนะ? ก็มีศิลปินที่ทาลิปสติกแล้ววาดภาพอยู่นี่นา”

อีนารีหัวเราะแห้ง ๆ ออกมา

รู้สึกแปลกใจอยู่เสมอที่รุ่นพี่คนนี้โยงทุกอย่างเข้ากับงานศิลปะได้

“เสร็จแล้วค่ะ”

จางมีแรตรวจดูใบหน้าตัวเองด้วยกระจกที่รับมาจากอีนารี

“รู้สึกโล่ง ๆ ยังไงไม่รู้”

“ไม่หรอกค่ะ แบบนี้ดีกว่าเยอะเลย”

“หรือว่าเป็นแค่รสนิยมที่ต่างกัน?”

“ไม่ค่ะ ไม่ใช่แบบนั้น”

“วันนี้เธอทำไมพูดมั่นใจจัง?”

“พูดตามตรง ถ้าเติมแป้งอีกนิดหน่อยเมื่อกี้ อาจารย์จะกลายเป็นนักแสดงงิ้วแล้วค่ะ”

จางมีแรที่ยังพยายามเถียงด้วยข้ออ้างไร้สาระ สุดท้ายก็ระเบิดหัวเราะออกมา

“อ๊ะ ต้องไปแล้วล่ะ ขอบใจนะ”

“ถ้าขอบคุณก็เลี้ยงข้าวหนูสิคะ”

“ได้เลย พรุ่งนี้เที่ยง? อยากกินอะไร?”

“บะหมี่เย็น!”

“คึฮึฮึ รู้แล้วน่า”

จางมีแรที่หยิบกระเป๋าขึ้นมายืนขึ้น ทันใดนั้นก็นึกถึงพิธีเกษียณอายุของโกซูยอลขึ้นมา

“จริงสิ แล้วพิธีเกษียณของอาจารย์เป็นยังไงบ้าง? จะมีคนมาเยอะไหม?”

“วุ่นวายเลยค่ะ ส่งข้อความไปแล้ว ส่วนใหญ่บอกว่าจะมา ก็เลยไม่รู้จะจัดที่ไหนดี”

จางมีแรตบไหล่อีนารีเบา ๆ เหมือนจะให้กำลังใจ

“เดี๋ยวฉันช่วยหาด้วยนะ”

“อาจารย์จะมาช่วยหาทำไมคะ”

“ฉันก็เป็นลูกศิษย์ของอาจารย์เหมือนกัน จะมาจำกัดว่าใครจัดไม่ได้หรอก”

จางมีแรยิ้มให้กับอีนารีแล้วก็เดินออกจากสำนักงานไป

เมื่อไปถึงสถานที่นัดหมาย เธอกล่าวทักทายอย่างยินดีต่ออีอินโฮ ผู้สื่อข่าวจากแทฮันอิลโบที่รออยู่ข้างหน้า

“สวัสดีค่ะ”

“อ้า! สวัสดีครับ”

อีอินโฮยิ้มกว้างและทักทายตอบกลับ

“เมื่อคราวก่อนต้องขอบคุณมากเลยครับ ต้องขอโทษที่เพิ่งจะได้กล่าวคำขอบคุณ ทำให้สามารถจัดสัมภาษณ์ของฮุนได้เลยครับ”

อีอินโฮที่เริ่มทำข่าวสายศิลปะตามคำสั่งของหัวหน้าบรรณาธิการ นึกถึงเรื่องเมื่อปีก่อนพลางสบตากับจางมีแร

ตอนพบครั้งแรก เขาแค่แปลกใจที่คนหนุ่มสาวคนหนึ่งเป็นศาสตราจารย์ แต่เมื่อค่อย ๆ ได้รู้จักวงการศิลปะ เขาก็ได้รู้ว่าศิลปินชื่อจางมีแรเป็นบุคคลที่ยอดเยี่ยมขนาดไหน

เกิดปี 1997 อายุ 31 ปีเต็ม จางมีแรถือเป็นหนึ่งในศิลปินหนุ่มสาวที่ได้รับความสนใจสูงสุด และยังจัดว่าอยู่ในระดับเดียวกับเฟอร์ดินันโด กอนซาเลส และอ็องรี มาร์โซ

“ไม่หรอกค่ะ ก็เรื่องของฮุนนี่นา แล้วบทความก็เขียนออกมาดีด้วยค่ะ”

จางมีแรยื่นข้อมือให้เครื่องเซนเซอร์เพื่อเปิดประตูห้องทำงาน

“เชิญค่ะ มีผลงานที่ยังไม่ได้เปิดเผยด้วย กรุณาระวังเรื่องถ่ายภาพด้วยนะคะ”

“ครับ”

อีอินโฮที่เดินเข้าไปในห้องทำงานของจางมีแร มองไปรอบ ๆ

เขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก

เครื่องมือบางอย่างที่ไม่รู้ใช้ทำอะไรวางระเกะระกะอยู่ด้านหนึ่ง และมีสีแดงที่เหมือนเลือดกระเซ็นอยู่ทั่วห้องทำงาน

มีตาข่ายที่ขาดรุ่งริ่งห้อยลงมาจากเพดาน และกระป๋องสีขนาดใหญ่มากมายกลิ้งเกลื่อนอยู่ทั่ว

มองเผิน ๆ แล้วดูเหมือนสถานที่เกิดเหตุอาชญากรรมมากกว่าจะเป็นห้องทำงานของศิลปินวัยเยาว์ที่ดูอ่อนกว่าวัยอีก

“อ้า”

อีอินโฮถูกดึงดูดสายตาไปยังผ้าใบขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่ตรงข้ามทางเข้า

แม้ความกว้างจะเกิน 3 เมตรและยังวาดไม่เสร็จ แต่กลับให้ความรู้สึกกดดันผู้ชมได้

“สุดยอดเลยครับ”

“เท่ใช่ไหมคะ?”

“เท่มากเลยครับ”

อีอินโฮพยักหน้า

ดูเหมือนจะยังอยู่ระหว่างการทำงาน ด้านขวามีเพียงดอกโบตั๋นสีชมพูดอกเดียวที่ถูกวาดเอาไว้ แต่แค่นั้นก็ทำให้ใจหวั่นไหวได้

“เชิญนั่งค่ะ กาแฟโอเคไหมคะ?”

“ครับ ขอบคุณมากครับ”

จางมีแรหยิบกาแฟโคลด์บรูว์ที่ซื้อไว้เมื่อวานออกมาจากตู้เย็นในห้องทำงาน เติมน้ำแข็งลงในแก้ว เทกาแฟแล้วส่งให้ผู้สื่อข่าวอีอินโฮ

อากาศเริ่มร้อนขึ้น อีอินโฮที่เหงื่อไหลมาตลอดทางจึงรับไว้ด้วยความยินดี

“ผมเข้ามาในห้องทำงานของศิลปินครั้งแรกเลยครับ ต่างจากที่คิดไว้เยอะเลย”

“รกใช่ไหมล่ะคะ”

จางมีแรหัวเราะ

“ไม่ครับ จะว่าไงดีล่ะ… ผมคิดว่ามันจะดูหรูหรา หรือเป็นสถานที่ที่สง่างาม แต่มองไปรอบ ๆ แล้วรู้สึกเหมือนมันดุเดือดมากเลยครับ ราวกับเกิดสงครามขึ้น”

อีอินโฮพูดอย่างตรงไปตรงมา

จางมีแรจิบกาแฟพลางสังเกตอีอินโฮ ดูแล้วไม่ใช่คนโกหก

เธอแย้มยิ้มเบา ๆ พลางกล่าว

“ก็คือคุณหมายถึงว่ามันรกนั่นแหละค่ะ”

“อ๊ะ! กลายเป็นแบบนั้นเหรอครับ ไม่ได้ตั้งใจแบบนั้นเลยครับ จริง ๆ นะครับ”

อีอินโฮหัวเราะเก้อ ๆ

จางมีแรที่พอประเมินได้ว่าอีอินโฮเป็นคนแบบไหนด้วยวิธีของตน จึงตั้งท่าจะตอบรับการสัมภาษณ์

ผู้สื่อข่าวอีอินโฮจับจังหวะแล้วเริ่มต้นถามคำถาม

“ได้ยินว่าปลายปีนี้จะมีการจัดแสดงนิทรรศการ อยากทราบว่ามีแผนไว้อย่างไรบ้างครับ?”

“จะจัดที่โซล นิวยอร์ก ลอนดอน ปารีส แล้วก็เซาเปาโลค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็จะเป็นนิทรรศการหมุนเวียนสินะครับ?”

“ไม่แน่ค่ะ”

จางมีแรเอียงคออย่างล้อเล่นแล้วไหล่ก็ยักเบา ๆ

อีอินโฮขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ตอบคลุมเครือแบบนี้ แสดงว่าเป็นคำถามที่ตอบยากเหรอครับ? อย่างคอนเซ็ปต์ของนิทรรศการอะไรแบบนี้”

“ค่ะ ขอบอกแค่ว่าเตรียมมานานแล้วก็พอค่ะ”

อีอินโฮเขียนคำว่า “สถานที่” และ “เวลา” พร้อมเครื่องหมายคำถามลงในสมุดบันทึก

ตอนที่เพิ่งเข้าสู่วงการศิลปะใหม่ ๆ เขามักตกใจซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับพฤติกรรมแปลกประหลาดของศิลปินร่วมสมัย แต่หลังจากตระหนักว่านี่คือโลกที่ “สามัญสำนึก” ถูกปฏิเสธ เขาก็พยายามยอมรับสิ่งต่าง ๆ อย่างที่เป็น

แม้แต่ตารางงานนิทรรศการพื้นฐานที่สุดยังไม่สามารถพูดออกมาได้ ก็น่าจะเป็นเพราะมีเจตนาบางอย่างของศิลปินจางมีแร

“ท่านอาจารย์สอนที่มหาวิทยาลัยเกาหลีครบ 1 ปีแล้ว รู้สึกอย่างไรบ้างครับตลอดช่วงที่ผ่านมา?”

“ยุ่ง ๆ หลายอย่างเลยค่ะ แต่การสอนนักเรียนนี่มันยากจริง ๆ นะคะ”

“ยังไงซะก็เพิ่งขึ้นสอนครั้งแรกสินะครับ”

“อืม นั่นก็ใช่ค่ะ แต่จะว่าไงดี การที่เราต้องสอนใครสักคน มันรู้สึกน่ากลัวนิด ๆ น่ะค่ะ? หรือจะเรียกว่าต้องระวัง?”

“อ้า…”

“ใช่ค่ะ เป็นความรู้สึกแบบนั้น เพราะคำตอบของฉันอาจจะไม่ใช่คำตอบสำหรับนักเรียนบางคนก็ได้”

อีอินโฮพยักหน้า

“เพราะแบบนั้น ฉันเลยพยายามฟังที่นักเรียนพูดให้มากขึ้นค่ะ มีคนบอกว่าฉันสบายเกินไป เพราะเวลาเรียนที่ฉันพูดกลับน้อยกว่าที่นักเรียนพูด”

“สบายเกินไป…”

“ก็แค่พูดตามที่ได้ยินมาน่ะค่ะ”

ผู้สื่อข่าวอีอินโฮหลุดหัวเราะออกมา

เขารู้สึกว่านี่คือคนที่พูดตรงดี และก็ถามต่อไปอีก

“ดูจากโพสต์ใน ‘ป่าไผ่มหาวิทยาลัยเกาหลี’ เห็นว่าชั้นเรียนของอาจารย์ได้รับความนิยมมากเลยค่ะ คิดว่าเป็นเพราะวิธีการสอนแบบนี้หรือเปล่าครับ?”

“ไม่รู้สิคะ หรือว่าเพราะเป็นข้อสอบที่ดูได้แม้ไม่ได้อ่านหนังสือ ก็เลยชอบกันรึเปล่า?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

หลังจากหัวเราะเสร็จ จางมีแรจึงอธิบายเพิ่มเติม

“คณบดีโกซูยอลก็สอนแบบนั้นน่ะค่ะ”

“งั้นตั้งแต่ตอนนั้นก็คิดไว้แล้วใช่ไหมครับ ว่าถ้าได้เป็นอาจารย์จะสอนแบบคณบดีโกซูยอล?”

“ตอนนั้นไม่ได้คิดว่าจะได้เป็นอาจารย์เลยค่ะ ก็แค่รู้สึกว่าดี เพราะไม่เคยมีใครฟังเรื่องของฉันนานขนาดนั้นมาก่อน สามชั่วโมงเรียนติดกัน ฉันพูดไปสองชั่วโมงได้มั้งคะ พักเบรกครั้งหนึ่ง แล้วก็พูดต่อจนถึงช่วงพักครั้งถัดไป”

อีอินโฮจับปากกาแน่นขึ้นแล้วถามต่อ

“หัวข้ออะไรเหรอครับ ถึงได้พูดได้สองชั่วโมงขนาดนั้น”

“เรื่องของริชาร์ด เซอร์รา ค่ะ”