"เอาล่ะทุกคน"

ผู้กำกับหวงถิงเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน "หลังจากที่ทุกคนทำงานกันอย่างหนักในการถ่ายทำ ตอนนี้เราได้รวบรวมเนื้อหาที่น่าสนใจเพียงพอแล้วและจะออกอากาศตอนแรกในคืนนี้"

"เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?"

ทุกคนอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้

หวงถิงยิ้ม "พอเราเก็บฟุตเทจที่เพียงพอสำหรับการออกอากาศได้ เราก็ตัดต่อเป็นตอนหนึ่งได้เลย โชคดีที่สองสามวันที่ผ่านมาเราถ่ายฉากที่น่าสนใจได้หลายฉาก แน่นอนว่าทุกคนสามารถดูรายการตอนออกอากาศได้ เผื่อจะได้ย้อนดูเกมของวันนี้ด้วย"

นั่นก็จริง

การย้อนดูที่ดีที่สุดก็คือการดูรายการเอง เพราะตอนถ่ายทำ ทุกคนโฟกัสแค่ส่วนของตัวเองเลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนอื่นบ้าง

ตอนบ่ายมาถึง

ฉู่ฉู่กับหานเยว่ซวงออกไปเก็บขยะ ส่วนเย่อิงอยู่ในห้องนอนไม่รู้ว่ากำลังทำอะไร

จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ฉีเจียนเจียเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าใบใหญ่

"นั่นอะไรน่ะ?"

หลินจือไป๋ที่เปิดประตูให้เธอถึงกับแปลกใจ "จะมานวดจริงๆ เหรอ?"

"แน่นอนสิ"

ฉีเจียนเจียตอบอย่างมั่นใจ แล้วชี้ไปที่กระเป๋าของตัวเอง "เอาอุปกรณ์มาพร้อมเลย"

"แน่ใจนะว่าจะทำได้?"

"นอนบนโซฟาสิ"

ฉีเจียนเจียยิ้ม "ฉันจะเริ่มจากการบำรุงผิวหน้าก่อน คิดค่าบริการแค่สองเหรียญดอกท้อ โอเคไหม?"

"ได้เลย"

หลินจือไป๋ไม่สนใจเรื่องเงินเล็กน้อย เขานอนลงบนโซฟา ก่อนจะเหลือบมองฉีเจียนเจีย แล้วก็ต้องแปลกใจ

ราชินีแห่งฉีโจวถึงกับลงทุนขนาดนี้เลยเหรอ!?

เธอนั่งคุกเข่าข้างโซฟา แล้วเริ่มต้นบริการให้เขา

ฉีเจียนเจียหยิบผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำหมาดๆ มาเช็ดทำความสะอาดใบหน้าของหลินจือไป๋อย่างอ่อนโยน พอทำความสะอาดเสร็จ เธอก็หยิบแผ่นมาส์กหน้าออกมา

"นี่คือมาส์กหน้าขาวใส ฉันใช้เป็นประจำเลยนะ"

พูดจบเธอก็แปะแผ่นมาส์กลงบนหน้าของหลินจือไป๋และค่อยๆ ลูบให้แนบสนิท

หลินจือไป๋มีผิวขาวเนียนอยู่แล้ว ปกติไม่ค่อยใช้มาส์กเพราะขี้เกียจและเสียเวลา

แต่ตอนนี้มีคนทำให้ แถมยังรู้สึกเย็นๆ สบายๆ เขาก็เลยไม่ขัดข้อง

"ต้องรอ 15 นาทีนะ"

ฉีเจียนเจียพูดเบาๆ แล้วเริ่มนวดศีรษะให้เขา

หลินจือไป๋หลับตาพริ้ม รู้สึกผ่อนคลายมาก ฝีมือของฉีเจียนเจียดีจริงๆ

"สบายไหม?"

"ดีมาก"

"บอกแล้ว ฉันเคยนวดให้คุณตาของฉันเป็นประจำ เขาเป็นหมอจีนโบราณ เทคนิคทั้งหมดนี้ก็เรียนมาจากเขาแหละ ถ้าฉันมีกำลังมากกว่านี้ ฉันคงทำทรีทเมนต์ให้เธอได้มากกว่านี้อีก"

"ยอดเยี่ยมจริงๆ"

หลินจือไป๋ชมออกมาจากใจจริง

แต่จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาอย่างไม่พอใจและหงุดหงิด

"หลินจือไป๋!"

"มีอะไรเหรอ?"

"นายเห็นผู้หญิงแล้วลืมเพื่อนไปเลยใช่ไหม!"

หลินจือไป๋ลืมตาขึ้นมาก็เห็นเย่อิงยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าขึ้นสีแดงเรื่อ ดูเหมือนจะทั้งโกรธและงอน

ข้างๆ

ฉีเจียนเจียพูดขึ้นมาอย่างใจเย็น

"อิงอิง เธอไม่ออกไปทำงานเหรอ? เป็นผู้หญิงก็ต้องขยันนะ ตอนนี้ทุกคนทำงานหนักเพื่อหาเงินกันหมดแล้ว"

ช่างเป็นคำพูดที่แฝงความหมายเสียดสีจริงๆ!

เย่อิงเม้มปากแน่น "แล้วเธอล่ะ? เธอก็ไม่ได้ทำงานนี่?"

"ฉันกำลังทำงานอยู่นะ" ฉีเจียนเจียยังคงนวดศีรษะหลินจือไป๋ "ฉันได้ค่าจ้างสองเหรียญดอกท้อแน่ะ"

"หลินจือไป๋! ทำไมต้องให้เธอเป็นคนได้เงินด้วย!"

เย่อิงรู้สึกเจ็บใจ การที่ฉีเจียนเจียได้เงินมันทำให้เธอหงุดหงิดยิ่งกว่าการที่ตัวเองเสียเงินซะอีก

"อาจเป็นเพราะฉันสวยกว่าก็ได้"

ฉีเจียนเจียยกมือปิดปากหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดต่อว่า "ล้อเล่นน่า อิงอิงก็สวยเหมือนกันนะ"

"แน่นอนว่าฉันสวยอยู่แล้ว!"

เย่อิงนั่งลงข้างๆ หลินจือไป๋แล้วจงใจเอาหน้าเข้าไปใกล้ๆ เขา

"หลินจือไป๋ ระหว่างฉันกับฉีเจียนเจีย ใครสวยกว่ากัน?"

"ไม่เป็นไรนะ"

ฉีเจียนเจียยิ้ม "ถ้าหลินจือไป๋บอกว่าฉันไม่สวย ฉันก็ไม่โกรธหรอก ถือว่าให้เกียรติลูกค้าผู้จ่ายเงินให้ฉัน"

แม้เธอจะพูดว่าไม่โกรธ

แต่หลินจือไป๋กลับรู้สึกถึงแรงกดดันในบรรยากาศ ดวงตาของสองราชินีแห่งฉีโจวจ้องมองมาที่เขาอย่างไม่ลดละ

ในสถานการณ์แบบนี้

ไม่ว่าเขาจะตอบว่าใครสวยกว่า ก็ต้องมีคนหนึ่งที่ไม่พอใจแน่นอน

แม้ว่าการทำให้สองราชินีแห่งฉีโจวโกรธอาจจะไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเขา...

แต่แฟนคลับของพวกเธอไม่ใช่สิ่งที่ควรจะไปหาเรื่องเลยจริงๆ!

เมื่อนึกถึงจุดนี้

หลินจือไป๋ถอนหายใจแล้วพูดว่า "ฉันเป็นคนที่จำหน้าคนไม่ค่อยได้ แยกไม่ออกจริงๆ ว่าใครสวยกว่าใคร แต่ฉันรู้ว่าพวกเธอทั้งคู่ต้องเป็นคนจิตใจดีแน่นอน"

ขอบคุณตงเกอ!

ถ้าไม่มีตงเกอ หลินจือไป๋คงคิดไม่ออกว่าจะตอบยังไง

ฉีเจียนเจียหัวเราะออกมา นี่หลินจือไป๋ช่างพูดเก่งจริงๆ ถึงกับอ้างว่า "ตาบอดสี" ในเรื่องความสวยเลยทีเดียว

ส่วนเย่อิงก็แค่ฮึดฮัดสองสามที ไม่ได้เซ้าซี้ต่อเหมือนเมื่อกี้ ดูเหมือนว่าในใจเธอเองก็รู้สึกโล่งอกเหมือนกัน

แล้วก็แบบนี้แหละ

ครบสิบห้านาทีแล้ว

หลังจากถอดมาส์กออก ฉีเจียนเจียก็ทาครีมบำรุงผิวให้หลินจือไป๋

"หลินจือไป๋ ผิวดีผิดคาดนะเนี่ย" เย่อิงที่นั่งข้างๆ ดูอยู่ก็อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปแตะ

หลินจือไป๋ถาม "เธอล้างมือหรือยัง?"

"ยัง" เย่อิงยิ้มกวนๆ

"งั้นยังจะมาจับอีก!" หลินจือไป๋ทำหน้าไม่พอใจ

เย่อิงหัวเราะเสียงดังขึ้นกว่าเดิม

แต่ฉีเจียนเจียที่อยู่ข้างๆ กลับทำหน้าครุ่นคิดบางอย่าง

หลังจากจบการดูแลผิวหน้า

เย่อิงก็เริ่มยุ "หลินจือไป๋ ไปปีนเขากันเถอะ! ภูเขาลี่ซานอยู่ใกล้แค่นี้เอง ไม่อยากขึ้นไปชมวิวหน่อยเหรอ?"

"พอจะพิจารณาได้"

หลินจือไป๋ตอบ "ถ้าเธอยอมแบกน้ำกับเครื่องดื่มไปด้วยนะ"

ฉีเจียนเจียเอ่ยขึ้น "ฉันไปด้วยได้ไหม?"

เย่อิงหันไปแซะเธอ "เธอไม่ไปนวดคนอื่นต่อเหรอ? อย่างพวกหลานเย่หรือฉีเทียนเหวินอะไรพวกนั้นน่ะ พวกเขาใช้เงินกันแบบไม่คิดเลยนะ"

ฉีเจียนเจียยิ้มหวาน "ฉันนวดให้เฉพาะผู้หญิงเท่านั้นนะ แต่คุณชายหลินเป็นข้อยกเว้น"

เย่อิงรีบตีความทันที "หลินจือไป๋! เธอบอกว่านายเป็นผู้หญิง!"

หลินจือไป๋: "......"

"เอาเถอะ ถ้าคุณฉีอยากไปด้วย งั้นช่วยแบกอุปกรณ์ไปให้ฉันหน่อยละกัน"

"ได้เลย อุปกรณ์อะไรเหรอ?"

"แค่กล่องใบหนึ่ง ไม่หนักมาก"

"โอเค"

แล้วทั้งสามคนก็ออกเดินทาง

เย่อิงแบกน้ำ ฉีเจียนเจียถือกล่อง ส่วนหลินจือไป๋หิ้วถุงแตงโมที่ถูกหั่นเสร็จแล้วและแช่เย็นจนเย็นเจี๊ยบจากตู้เย็นออกไปด้วย

ท่ามกลางแดดร้อนจ้า

ที่สนามหญ้าด้านหน้า ทีมสีแดงที่ประกอบไปด้วย โจวหานจิ้น หลี่เซียว และเย่เจิ้น กำลังช่วยกันตัดหญ้าอยู่ แต่ละคนเหงื่อไหลท่วมตัว

"แตงโมจ้า!"

หลินจือไป๋ตะโกน "จ่ายแค่หนึ่งเหรียญดอกท้อ ก็แลกแตงโมแช่เย็นไปกินได้หนึ่งชิ้น!"

"อย่าไปสนใจเขา"

หลี่เซียวพูดเสียงต่ำ แล้วทั้งสามคนก็ทำเป็นไม่สนใจ ยังคงทำงานต่อไป

หลินจือไป๋ก็ไม่รีบร้อน นั่งลงบนสนามหญ้า หยิบแตงโมขึ้นมากินเองอย่างสบายใจ

"อึก..."

โจวหานจิ้นกลืนน้ำลาย "ฉันเอาหนึ่งชิ้น!"

เย่เจิ้นมองหน้าเขาอย่างโมโห "โจวหานจิ้น! นายยังมีศักดิ์ศรีอยู่ไหม เอามาให้ฉันด้วยอีกชิ้น!"

"โอเค แล้วหลี่เซียวล่ะ?"

หลินจือไป๋หันไปมองหลี่เซียว คนที่ดูเหมือนจะอดทนได้มากที่สุด

หลี่เซียวฮึดฮัด "แตงโมลูกนี้นายซื้อมาห้าเหรียญดอกท้อ แต่นายตัดแบ่งได้สิบชิ้น แล้วมาขายชิ้นละหนึ่งเหรียญดอกท้อ นี่มันโก่งราคาชัดๆ ฉันไม่เป็นเหยื่อหรอก!"

"งั้นเอาแบบนี้"

หลินจือไป๋พูด "แตงโมที่เหลือทั้งหมดสิบชิ้น ฉันขายให้เธอห้าเหรียญดอกท้อ แล้วเธอเอาไปขายให้แขกรับเชิญคนอื่นที่ทำงานอยู่ เธอว่าพวกเขาจะยอมจ่ายไหมล่ะ?"

"ฉันไปซื้อแตงโมเองก็ได้!"

"แต่แตงโมฉันแช่เย็นมาแล้วและเธอไม่มีเวลามากขนาดนั้น ที่สำคัญวันนี้แตงโมสองลูกสุดท้ายที่ศูนย์กิจกรรม ฉันเหมาซื้อหมดแล้ว"

"ตกลง!"

สุดท้ายหลี่เซียวก็ตัดสินใจซื้อ เพราะการทำงานกลางแดดร้อนๆ แบบนี้ มันทรมานเกินไป

คิดไปคิดมา

หลี่เซียวเริ่มหงุดหงิดกับตัวเอง ทำไมหลินจือไป๋ถึงคิดไอเดียขายแตงโมออก แต่ตัวเองกลับไม่เคยคิดถึงโอกาสทำเงินแบบนี้เลย ทั้งๆ ที่โอกาสมันอยู่ตรงหน้าแท้ๆ!

"ได้เวลาเดินขึ้นเขาแล้ว แค่หาเงินติดมือมานิดหน่อยเอง"

หลังจากขายแตงโมหมดเรียบร้อย หลินจือไป๋ก็พูดยิ้มๆ

ฉีเจียนเจียกับเย่อิงถึงกับยืนอึ้ง มองเขาแบบไม่อยากเชื่อ

เย่อิงพูดขึ้น "สรุปว่านายซื้อแตงโมมา โดยไม่ต้องเสียเงินสักเหรียญ แถมยังได้กำไรเป็นเหรียญดอกท้ออีกตั้งหลายเหรียญ!?"

"เธอลืมจุดสำคัญไป" หลินจือไป๋ตอบ "แตงโมวันนี้ฉันซื้อหมดแล้ว หมายความว่าพรุ่งนี้ราคาจะกลับมาเป็นปกติ โอกาสทำเงินแบบนี้มีแค่ครั้งเดียว"

"พ่อค้าหน้าเลือด!"

ฉีเจียนเจียอดไม่ได้ที่จะเรียกหลินจือไป๋ว่า "พ่อค้าหน้าเลือด" เหมือนที่เย่อิงพูดก่อนหน้านี้

แต่หลินจือไป๋ไม่สนใจ เดินตัวปลิวขึ้นเขา เพราะมีสาวๆ แบกของให้เขาหมดแล้ว

ตอนขาลงก็ค่อยคืนให้คนละหนึ่งเหรียญดอกท้อ แฟร์ๆ ไม่โกงใคร

"ว้าว!"

"ตรงนี้อากาศเย็นสบายจัง!"

หลังจากเดินขึ้นเขามาประมาณสิบกว่านาที ทั้งสามคนก็หอบแฮ่กไปตามๆ กัน

แต่สถานที่ที่พวกเขาแวะพักนั้นเต็มไปด้วยธรรมชาติ มีลำธารเล็กๆ ไหลผ่าน เมื่อสายลมพัดมาก็ให้ความรู้สึกสดชื่นจนหายเหนื่อย

"ดื่มน้ำก่อน"

เย่อิงหยิบขวดน้ำจากกระเป๋าแจกให้ทุกคนแล้วก็นั่งพักไปพร้อมกัน

"ดูเหมือนว่าวันนี้เราคงปีนขึ้นไปถึงยอดเขาไม่ไหวแล้ว คราวหน้าคงต้องออกเดินทางให้เร็วกว่านี้"

"งั้นวันนี้พักที่นี่แหละ"

หลินจือไป๋เปิดกล่องที่ฉีเจียนเจียแบกขึ้นมา แล้วเย่อิงกับฉีเจียนเจียก็ถึงกับตกใจ

ของในนั้นครบชุดสุดๆ!

มีเต็นท์

มีขนมขบเคี้ยว

ชัดเจนเลยว่าเป็นเซ็ตตั้งแคมป์!

หลังจากกางเต็นท์เสร็จ เย่อิงก็รีบมุดเข้าไป "ตั้งแต่เด็กฉันก็ชอบอยู่ในที่แคบๆ แบบนี้แหละ"

ฉีเจียนเจียยิ้ม "แมวที่บ้านฉันก็เป็นแบบนี้"

เย่อิงกลอกตา "หลินจือไป๋ ฉันอยากได้โยเกิร์ต"

"หนึ่งเหรียญดอกท้อ"

"อย่าขี้งกสิ! เดี๋ยวคราวหน้าฉันเอามาคืนเป็นโยเกิร์ตขวดหนึ่งก็แล้วกัน!"

"ก็ได้"

เพราะวันนี้เป็นการออกมาแคมป์ หลินจือไป๋เลยไม่คิดจะเก็บค่าขนมจริงจัง หยิบขนมโยนเข้าไปในเต็นท์ให้เย่อิง

"นั่นอะไร?"

ฉีเจียนเจียมองไปยังจุดหนึ่งในระยะไกล

"น้ำตก"

หลินจือไป๋ตอบ

วิวที่นี่สวยมากจนเขาอดไม่ได้ที่จะหาก้อนหินมานั่ง แล้วหยิบขาตั้งภาพขึ้นมาตั้ง

"นายให้ฉันแบกขาตั้งภาพขึ้นมาด้วยเหรอ!?"

ฉีเจียนเจียถึงกับอึ้ง

หลินจือไป๋หัวเราะ ก่อนจะกางกระดาษวาดภาพขึ้น แล้วเริ่มร่างภาพวิวที่อยู่ตรงหน้า

"หลินจือไป๋ นายจะวาดรูปเหรอ?"

จากในเต็นท์ เย่อิงโผล่หัวออกมา สองเท้าแกว่งไปมาอยู่ด้านหลัง เธอพูดลอยๆ "ถ้านายคิดจะโชว์ฝีมือวาดรูปต่อหน้าฉีเจียนเจีย ก็ไม่ต้องเสียเวลาหรอกนะ เธอเรียนศิลปะมา 5 ปี แถมเคยได้รางวัลมาหลายรายการ"

"อิงอิงนี่รู้จักฉันดีจัง"

ฉีเจียนเจียหัวเราะเบาๆ "แต่การวาดรูปไม่ใช่เรื่องของฝีมือหรอกนะ สำคัญที่สุดคือความสุขที่ได้วาดต่างหาก"

หลินจือไป๋ไม่ตอบอะไร เขาแค่อยากวาดภาพเล่นเฉยๆ

เมื่อเริ่มลงมือ วงเส้นร่างของวิวตรงหน้าก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น

ฉีเจียนเจียยืนอยู่ข้างๆ เงียบๆ ไม่พูดอะไร แค่จ้องมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสนใจ

ไม่รู้ว่าเธอกำลังมองภาพวาดของหลินจือไป๋หรือว่ากำลังมองตัวหลินจือไป๋กันแน่

เมื่อเส้นร่างชัดเจนขึ้น การขยับมือของหลินจือไป๋ก็เริ่มเปลี่ยนไป บางจังหวะเบา บางจังหวะหนัก การใช้เทคนิคของเขาเริ่มปรากฏขึ้นบนแผ่นกระดาษอย่างชัดเจน

ฉีเจียนเจียอดไม่ได้ที่จะเข้าไปใกล้

เธอขยับเข้ามาใกล้มาก ใกล้จนหลินจือไป๋สัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมของเธอ

แต่หลินจือไป๋เคยผ่านอะไรมามากมายอยู่แล้ว ไม่ได้รู้สึกเขินหรือประหม่าแต่อย่างใด ยังคงวาดภาพของตัวเองต่อไปเรื่อยๆ และภาพวิวที่อยู่ตรงหน้าก็เริ่มชัดเจนขึ้นทุกขณะ

ฉีเจียนเจียอ้าปากค้าง

แม้ว่าเธอจะพูดว่า "การวาดภาพนั้นฝีมือไม่สำคัญ แค่มีความสุขกับมันก็พอ"

แต่ฝีมือการวาดภาพที่หลินจือไป๋กำลังแสดงให้เห็นในตอนนี้ ทำให้เธอตกตะลึงจริงๆ

ตามที่เย่อิงบอกมา ฉีเจียนเจียมีทักษะด้านศิลปะสูงมาก เธอมีพรสวรรค์ด้านการวาดภาพ ถ้าไม่ได้มาเป็นนักร้อง เธออาจจะเป็นศิลปินมืออาชีพไปแล้ว

แต่…

เมื่อได้เห็นภาพวาดของหลินจือไป๋กับตาตัวเอง ฉีเจียนเจียไม่กล้าคิดอีกต่อไปว่าตัวเองมีพรสวรรค์ด้านนี้

แม้ว่าหลินจือไป๋จะวาดอย่างสบายๆ ไม่ได้ตั้งใจเก็บรายละเอียดมากนัก แต่มันกลับ "สื่ออารมณ์" ออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทุกลายเส้นมีชีวิตชีวา ทั้งที่ยังไม่ได้ลงสีด้วยซ้ำ!

"ช่างมันเถอะ"

เมื่อวาดเสร็จไปได้เกือบหมด หลินจือไป๋ก็เหมือนจะหมดอารมณ์ลงไปหน่อย เขาพูดอย่างเสียดาย "ถ้าเป็นภาพสีน้ำหมึก คงจะสื่อบรรยากาศของภูเขาและน้ำตกได้ดีกว่านี้"

"ขอดูหน่อย!"

เย่อิงโผล่ออกมาจากเต็นท์ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอจ้องภาพวาดอยู่พักหนึ่ง

"โอ้โห! สวยมากเลยอ่ะ! ฝีมือนี่ดูแล้วไม่แพ้ฉีเจียนเจียเลยนะ"

"แพ้ฉันเหรอ?"

ฉีเจียนเจียยิ้ม "เขาเก่งกว่าฉันเยอะเลย"

เธอมองภาพอย่างพินิจพิเคราะห์ แล้วพูดขึ้นว่า

"มีข่าวลือว่าอาจารย์ไป๋ตี้เป็นนักเขียนพู่กันอันดับหนึ่งในยุคนี้ ถ้าพูดกันตามตรง ฝีมือการเขียนอักษรของเขา น่าจะเก่งกว่าฝีมือวาดภาพอีกนะ"

"หา!?"

เย่อิงตกใจ "หลินจือไป๋! นายเป็นนักเขียนพู่กันจีนที่เก่งที่สุดในยุคนี้เหรอ!? หมายถึงอันดับหนึ่งของโลก!?"

"ก็ประมาณนั้นแหละ"

หลินจือไป๋ไม่ได้ถ่อมตัวแต่อย่างใดเพราะทักษะการเขียนพู่กันจีนของเขาไปถึงขีดสุดแล้ว ไม่สามารถพัฒนาได้มากกว่านี้และไม่น่าจะมีใครเหนือกว่าเขาอีก

"นายโคตรเจ๋งเลย!"

"ที่ฉันแปลกใจกว่าคือ ทำไมเธอถึงไม่รู้?"

"ฉันก็แค่รู้ว่านายชื่อหลินจือไป๋ ใช้นามแฝงว่าไป๋ตี้ แล้วก็ดูเหมือนจะเป็นนักร้อง"

"แค่นั้น?"

"ยังมีอะไรที่ฉันควรรู้อีกเหรอ?" เย่อิงกระพริบตาปริบๆ

"อีกไม่นานเธอก็จะรู้เอง"

ถึงแม้ว่าหลินจือไป๋จะอยากใช้โอกาสนี้ แนะนำตัวกับผู้ชมรายการให้ครบทุกบทบาทของตัวเอง แต่เขาก็ไม่อยากดูเหมือนคนที่อวดเกินไป

"อาจารย์ไป๋ตี้เก่งมากจริงๆ"

ฉีเจียนเจียพูดด้วยรอยยิ้ม

ถ้าเธอไม่ได้ศึกษาข้อมูลของหลินจือไป๋มาก่อน เธอคงไม่อาสานวดให้เขาแน่นอน

อย่าคิดว่าดาราดังระดับเธอจะเข้าร่วมรายการเรียลลิตี้แล้วทำตัวไม่สนใจภาพลักษณ์ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับว่า "คุ้มค่าหรือไม่"

"ฉันเห็นแต่ว่าเขาเจ้าเล่ห์มาก หาเงินเก่ง เอ่อ ขับรถก็โอเค ทำอาหารก็เก่ง ส่วนหน้าตา อืม ก็ประมาณนี้แหละ"

เย่อิงพูดไปพูดมา ก็เริ่มรู้สึกว่าข้อดีของหลินจือไป๋เยอะกว่าที่เธอคิด

ตอนแรกที่เธอเข้าร่วมรายการนี้ เป้าหมายหลักของเธอคือการแข่งกับฉีเจียนเจีย

แต่ตอนนี้เธอกลับลืมเป้าหมายไปแล้ว เพราะมัวแต่สนใจหลินจือไป๋แทน!