“ต้องไปสิ บอกว่าเธอบาดเจ็บไม่ใช่เหรอ”

ถ้าเพื่อนป่วย ก็เป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องไปเยี่ยม แต่บอกว่าไม่ต้องมาก็ดูแปลกๆ

-ถ้ามาได้ก็ดีใจนะ แต่ว่าตอนนี้ราบานีน่าจะต้องพักก่อน

ประโยคมันขาดๆ ต่อๆ เหมือนพยายามปิดบังอะไรบางอย่าง

ยิ่งเป็นคนที่ปกติพูดจามีเหตุผล ลื่นไหล ยิ่งทำให้ผมกังวลกว่าเดิม

“หนักมากไหมครับ?”

พอถามย้ำ เสียงของมิเชลก็สั่นเล็กน้อย

-ขอคุยกับคุณปู่หน่อยได้ไหม?

ผมลังเลใจ แต่ดูเหมือนเธอจะคิดว่าเรื่องนี้พูดกับเด็กอย่างผมลำบาก ก็เลยไม่ซักต่อ

ผมยื่นโทรศัพท์ให้คุณปู่

“ครับ ผมเอง”

คุณปู่ปิดสปีกเกอร์แล้วยกสมาร์ตโฟนแนบหู

ฟังอยู่เงียบๆ แล้วยิ่งฟัง สีหน้าก็ยิ่งแย่ลง รอยขมวดคิ้วลึกขึ้น แล้วท่านก็ถอนหายใจอย่างหมดแรง

“เข้าใจแล้ว ได้ครับ”

พอวางสาย คุณปู่ก็หลับตาลง ตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง

“ว่าไงบ้างครับ?”

“ดูท่าจะเจ็บมากกว่าที่คิดไว้ ไอ้พวกชั่วจริงๆ……”

“แค่ไหนครับ? บาดเจ็บตรงไหน ยังไงบ้าง”

ผมถามยังไงท่านก็เอาแต่ลังเล ไม่ยอมตอบเสียที

“เธอเป็นเพื่อนนะครับ ผมก็ต้องรู้สิ”

พอผมย้ำเป็นครั้งสุดท้าย ท่านก็จนใจต้องเอ่ยปาก

“กลัวว่าเธอจะช็อกน่ะสิ”

ถ้าถึงขั้นต้องห่วงว่าผมในวัยนี้จะรับไม่ไหว ก็คาดเดาไม่ออกเลยว่าเธอบาดเจ็บแค่ไหน

“ตัวแทนพลาตินีก็อยากให้มา แต่ก็ยังลังเลอยู่”

“ผมจะไปครับ”

คุณปู่ผ่อนลมหายใจยาว แล้วเหมือนจะตัดสินใจได้ จึงพยักหน้า

“อืม งั้นไปกันเถอะ”

เรารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วขึ้นรถ ผมพูดใส่ระบบนำทางว่า โรงพยาบาลทั่วไปมาร์แซล มาร์โซ แล้วมันก็ขึ้นเส้นทางให้ทันที

“ไกลจังเลยนะครับ”

“คงพาไปที่อื่นลำบากล่ะ”

“……เพราะเขาไม่รับใช่ไหมครับ?”

คุณปู่ไม่ได้ปฏิเสธ

ท่านหมายความว่าโชคดีแค่ไหนแล้วที่พาพีดา ราบานีมาโรงพยาบาลของมูลนิธิมาร์โซได้ และยังโชคดีที่มีมิเชลอยู่ข้างๆ

ขออย่าให้เป็นเรื่องใหญ่เลยเถอะ

ผมพยายามกดความกระวนกระวายไว้ ขับมาโดยประมาณ 30 นาที ก็ถึงโรงพยาบาลทั่วไปมาร์แซล มาร์โซ

หน้าห้องพักคนไข้สุดปลายโถงชั้น 5 มีป้ายชื่อ พีดา ราบานี ติดอยู่

พีดา ราบานี และ ฮินะ ราบานี

อีกชื่อหนึ่งคงเป็นมารดาแน่

ผมเคาะประตู

“เชิญเข้ามาได้ค่ะ”

เป็นเสียงของมิเชล

พอเปิดประตู เธอก็ต้อนรับด้วยสีหน้าที่แสนเจ็บปวด

“ราบานีล่ะ”

พอเดินเข้าไปเห็นเตียงผู้ป่วย ผมก็พูดไม่ออก

ร่างกายแข็งทื่ออยู่กับที่ ถึงได้เข้าใจว่าทำไมมิเชลถึงลังเล และคุณปู่ได้ยินอะไรมาจากเธอ

“ตายจริง…”

คุณปู่โอบไหล่ผมไว้

ใบหน้าของพีดา ราบานีบวมจนแทบจำไม่ได้

รอยฟกช้ำสีน้ำเงินคล้ำจนเกือบดำไม่ได้มีแค่บนหน้า แต่ลามไปทั่วตัว

ริมฝีปากแตก หน้าผากแตก จนแทบหาเนื้อที่ที่ไม่บาดเจ็บไม่เจอ

แขนทั้งสองข้างและขาทั้งสองข้างเข้าเฝือกอยู่

ขออย่าให้เป็นอย่างที่คิดเถอะ… มิเชลกัดริมฝีปากล่างแน่น แล้วกุมมือผมเอาไว้

“ตกใจมากใช่ไหม”

ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ ใครเห็นก็ช็อกทั้งนั้น

ผู้หญิงที่นอนตะแคงอยู่เตียงฝั่งตรงข้ามก็มีสภาพย่ำแย่ไม่ต่างกัน มารดาของพีดา ราบานีแผ่นหลังแปะผ้าก๊อซไว้เต็มไปหมด

อาจเป็นบาดแผลที่ได้จากการเข้าไปกอดบังลูกชายตอนถูกทำร้าย

“ทำคนให้สภาพแบบนี้ได้อย่างไร…”

คุณปู่ทอดถอนใจด้วยความเจ็บปวด

“เกิดอะไรขึ้นครับ”

มิเชลส่ายหน้า

“รายละเอียดไม่ได้ฟังชัด โทรมาขอให้ช่วย บอกแค่ว่าบาดเจ็บหนัก”

“เพราะรูปภาพใช่ไหมครับ”

มิเชลพยักหน้า

“คุณหมอว่าอย่างไรบ้างครับ”

“ต้องดูอาการไปก่อน… เดี๋ยวก็ดีขึ้นแน่ ต้องหายแน่นอน”

น้ำเสียงมิเชลเหมือนกำลังสาบานว่าจะรักษาให้ถึงที่สุด

แปลว่าอาการหนักมาก

* * *

สองวันหลังจากพีดา ราบานีเข้ารักษาตัว ก็มีข่าวว่าเธอฟื้นแล้ว

ผมอยากไปหาเดี๋ยวนั้น แต่ทางโรงพยาบาลให้เธอพักผ่อนก่อน จึงไปพร้อมคุณปู่ในบ่ายวันถัดมา

“ครับ”

พอเคาะประตู ก็มีเสียงผู้หญิงตอบอย่างระมัดระวัง

“สวัสดีครับ”

พอเปิดประตูเข้าไป มารดาของพีดา ราบานี ฮินะ ราบานี สะดุ้งเล็กน้อย

“คุณเป็นใคร…”

น้ำเสียงระแวดระวัง

“ผมชื่อโกซูยอลครับ”

“ผมฮุนครับ เป็นเพื่อนของราบานี”

“ฮุน?”

เป็นเสียงของราบานี

“แม่ เขาเป็นเพื่อนที่นัดจะวาดรูปกับหนูไง”

“อ่า… เชิญเข้ามาค่ะ”

ฮินะ ราบานีหลบทางให้

เธอรับตะกร้าผลไม้ที่คุณปู่ยื่นให้ด้วยท่าทีไม่ค่อยเต็มใจนัก

ไม่รู้ว่าเพราะไม่คุ้นกับไมตรีจิต เพราะไม่ชอบให้คนนอกมาเยี่ยม หรือเพราะไม่ปลื้มผมกับคุณปู่กันแน่

พอเดินเข้าไปข้างใน ก็เห็นว่าราบานีอาการยังไม่ดีขึ้นนัก

รอยฟกช้ำและอาการบวมบนหน้าแทบไม่ลด จนลืมตาได้ไม่ถนัด

แต่เจ้าตัวยังยิ้มอยู่ได้

“เจ็บมากสินะ”

“อือ ฮือๆ”

หัวใจแข็งแกร่งกันนะ หรือว่าอยากซ่อนบาดแผลกันแน่

ทั้งที่เจอเรื่องแบบนั้นแล้วยังยิ้มได้ มันชวนสงสารแต่ขณะเดียวกันก็โล่งใจที่เธอยังคงยิ้มได้

“พีดา แม่ออกไปข้างนอกแป๊บหนึ่งได้ไหม”

“จะไปไหนเหรอคะ”

“อึดอัดนิดหน่อย จะออกไปเดินสักหน่อย”

“อย่าฝืนนะคะ”

“จ้ะ เอ่อ ถ้า…”

“ค่ะ ไม่ต้องห่วงค่ะ ไปมาเถอะ”

ฮินะ ราบานีออกไปข้างนอก

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

“ไม่มีอะไรหรอก”

“จะไม่มีอะไรได้ยังไง”

“ฮึ”

เจ้าเด็กนั่นหัวเราะตามนิสัยแล้วหลบตา ผมไม่อยากคาดคั้นเลยรออย่างใจเย็น แล้วเธอก็ค่อยๆ เล่าออกมา

“มีพวกพี่ๆ ที่ทำเรื่องไม่ดีอยู่น่ะ”

“อืม”

“แม่บอกว่าอย่าไปคบด้วย ฉันเองก็ไม่ชอบเลยเลี่ยงๆ เขาไป เห็นทีคงไม่พอใจ”

อย่างน้อยก็ดีที่เธอไม่ได้ไปทำเรื่องเลวด้วย

“ไม่รู้รู้ได้ยังไงว่าฉันเริ่มทำงานที่แกลเลอรี ตั้งแต่นั้นมาก็เริ่มมารังควาน ช่วงแรกให้ไม่กี่ยูโรก็พอ แต่พอให้แล้วก็อยากได้เพิ่มเรื่อยๆ”

การไปรีดไถเงินที่คนอื่นหามาด้วยหยาดเหงื่อ เป็นพฤติกรรมของโจรเท่านั้น

“วันนั้นก็วิ่งหนี แล้วโดนจับได้แถวบ้าน”

“…”

“ค้นก็ไม่เจอเงิน ก็เลยพอเห็นรูปภาพเข้า พวกนั้นพูดหาว่าฉันวาดรูปบูชารูปเคารพ ฉันเลยโกรธกลับ ก็โดนชก แม่เข้ามาห้าม แล้วแม่ก็…”

พีดา ราบานีขบกรามแน่น

ต่อให้เป็นเด็กเรียบร้อยแค่ไหน ได้รู้ว่าแม่โดนทำร้าย ใครจะไม่เดือดดาล

คุณปู่ก็ถอนหายใจยาว

“มันหาเรื่องเท่านั้นแหละ พวกนั้นไม่แม้แต่จะสวดมนต์ด้วยซ้ำ”

แค่ปล้นเงินยังไม่พอ ยังซ้อมผู้เฒ่าจนปางตายอีก

ชั่วช้ากว่านี้คงไม่มีแล้ว

“แต่ท่านตัวแทนบอกว่าจะจับให้ ตำรวจจะจัดการให้เอง”

“ก็ต้องอย่างนั้นสิ”

“ฉันไม่เป็นไรหรอก แต่เป็นห่วงแม่ แกเดิมก็สุขภาพไม่ค่อยดีด้วยนะ แม่บอกว่าไม่เป็นอะไร แต่เวลานอนยังครางฮึดฮัดอยู่เลย”

“ต้องหายไปด้วยกัน”

“อืม ต้องรีบหาย จะได้กลับไปทำงาน”

“สภาพนี้ยังคิดถึงงานอีกเหรอ”

“ต้องใช้หนี้ค่ารักษาพยาบาลไง”

มิเชล พลาตินีน่าจะออกค่าผ่าตัด ค่ารักษา และค่าโรงพยาบาลทั้งหมดให้ ซึ่งคงเป็นเงินไม่น้อย

น่าสงสารเด็กที่ร่างกายยังไม่หายดี แต่กลับคิดว่าต้องรีบใช้หนี้ก้อนนั้น

“คิดเรื่องหายดีก่อน”

“อืม”

พีดา ราบานีตอบแล้วก็ยิ้มบางๆ

ไม่ใช่รอยยิ้มไว้กลบความเศร้า แต่ดูดีใจจริงๆ จนผมกะพริบตา แล้วเธอก็ยิ้มเขินขึ้นมาอีกครั้ง

“ขอบคุณที่มานะ”

“ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่”

เธอยิ้มอีกแล้ว

“ไม่ได้ทำอะไรเลย เบื่อสุดๆ เลยล่ะ”

“นั่นสิ”

ทั้งแขนทั้งขาขยับไม่ได้อยู่อย่างนั้นหลายวัน ใครจะไม่อึดอัดกันบ้างล่ะ

“อยากดูรูปไหม”

“อืม”

“ของมาร์โซ?”

“งานของคุณศิลปินดูมาเยอะแล้ว อยากดูอย่างอื่นบ้าง”

ชักลังเลว่าจะเอาอะไรให้ดูดี

“ชอบใครล่ะ”

“คุณศิลปินมาร์โซ”

“งานโทนคล้ายมาร์โซไม่ค่อยมีนะ”

“งั้นก็เธอสิ”

ดูท่าว่าจะยังไม่รู้จักศิลปินมากนัก

ไว้ถ้ามาที่สตูดิโอทีหลัง ค่อยๆ แนะนำทีละคนก็ดีนะ

อยากซื้อสมาร์ตโฟนให้สักเครื่อง จะได้ค้นโน่นนี่ได้เองด้วย

“ว้าว”

พอเปิดรูป ทานตะวัน ให้ดู เธอก็ดีใจเหมือนเด็ก

“นี่อะไรอะ สีน้ำมันใช่ไหม”

“แปลกไปหน่อยใช่ไหมล่ะ”

“อืม”

“มีงานแบบหนึ่งเรียกว่าภาพวาดหมึก ที่ใช้พู่กันได้อย่างน่าสนใจมาก ดูแล้วเลยลองวาดดูน่ะ”

“สีสวยมากเลย”

ทั้งที่น่าจะคับแค้น ทั้งที่น่าจะโกรธ ทั้งที่น่าจะเสียใจ ทั้งที่น่าจะเจ็บแค้น ทั้งที่น่าจะเจ็บ แต่พอมีรูปอยู่ตรงหน้าแล้วได้คุยเรื่องรูป เธอกลับตาเป็นประกาย

“ดูท่าว่าชอบนะ”

“หืม?”

“รูปน่ะ”

“อืม ก็เท่นี่นา”

พีดา ราบานีที่กำลังดู ทานตะวัน เอ่ยขึ้น

“เมื่อวานแม่ก็ถามเหมือนกัน”

“ว่าไงเหรอ”

“ว่าชอบรูปขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ก็ดูออกอยู่นะ”

พีดา ราบานีอึกอักไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ

“พ่อเสีย แม่ก็ป่วยทำงานไม่ได้ ฉันเองก็ยังเด็กเกินกว่าจะทำงานได้ เลยมีแต่ความคิดว่าอยากรีบหาเงินให้ได้ไวๆ”

“อืม”

“คนแถวบ้านส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น”

“อยู่แถวไหนเหรอ”

“เขตมงมาร์ตร”

เป็นที่ที่ผมเคยไปอยู่มาชั่วคราวในอดีต

ตอนนี้เป็นย่านที่มีเนินมงมาร์ตรซึ่งได้ชื่อว่าเป็นบ้านของเหล่าศิลปิน

“แต่วันหนึ่งมีใครไม่รู้มาวาดรูปบนกำแพงบ้านลุงไทออล เป็นรูปเด็กผู้หญิงถือบอลลูนสีแดง”

“บอลลูน?”

“กำแพงด้านนอกมันเป็นรู เห็นอิฐแดงเป็นวงกลม เขาเลยเอาตรงนั้นมาใช้เป็นบอลลูน”

ช่างเป็นไอเดียน่าสนใจ

“เขาบอกว่าเป็นรูปของคนที่ดังมาก ลุงไทออลเล่าให้ฟังว่าตอนย้ายบ้านก็ขายบ้านที่อยู่ไปได้แพงสุดๆ เลย”

“เธอก็อยากทำแบบนั้นเหรอ”

“ถ้าได้ก็ดีหรอก แต่ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น แค่ว่าน่าอัศจรรย์เฉยๆ”

“อะไรล่ะ”

“ไม่รู้มาก่อนว่ามีสิ่งที่เรียกว่าความหวัง คิดแต่ว่าคงใช้ชีวิตไปแบบนี้แล้วก็ตาย”

“……”

“แต่พอเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น ฉันเลยคิดถึงแต่รูปทั้งวัน เอาแต่ไปดูเด็กผู้หญิงถือบอลลูนสีแดง ไม่มีอะไรทำด้วย”

"อืม"

"พอดูไปเรื่อยๆ ก็อยากลองวาดเองขึ้นมา เลยคิดว่าคงเป็นเพราะแบบนั้นถึงได้ชอบมากขึ้น"

เหตุผลที่ทำให้ชอบมันคงไม่ใช่อะไรยิ่งใหญ่นัก

เพราะความรู้สึกที่ผลิบานจากการพบกันโดยบังเอิญ มันอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้หรอก

"ฉันก็อยากเห็นจัง"

"น่าจะเป็นผลงานของแบงก์ซีแหละ"

"ใช่ค่ะ ชื่อนั้นแหละค่ะ"

พีดา ราบานีเห็นด้วยกับคำพูดของคุณปู่

"เขาเป็นศิลปินที่ทำงานโดยปิดบังตัวตน และตัวเขาเองก็เรียกตัวเองว่าเป็นผู้ก่อการร้ายทางศิลปะ"

ช่างเป็นคนที่น่าพิศวงจริงๆ

"แบงก์ซีกับมาร์โซมอบความหวังให้เธอสินะ"

"ท่านตัวแทนก็ด้วยค่ะ"

คุณปู่พูดทวนคำของพีดา ราบานีเหมือนเป็นการยืนยัน “ตัวแทนพลาตินีก็ด้วย”

"เมื่อก่อนวันๆ ฉันทำได้แค่รอให้เวลาผ่านไป ก็เลยไม่เคยนึกเลยว่าจะลงมือทำอะไรได้จริงๆ"

"อืม"

"แต่เพราะคุณศิลปินกับท่านตัวแทน ฉันถึงมีความเชื่อขึ้นมา ว่าต่อให้ลำบากแค่ไหน ถ้าเชื่อและรักตัวเอง สักวันปาฏิหาริย์ก็จะเกิดขึ้น"

"ต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอน"

คุณปู่ยิ้มเมตตาและให้กำลังใจพีดา ราบานี