ฮวนเลอกู่

อู๋เชียนกับเฉินชือชือเจอกันก่อน ทั้งคู่หิ้วกระเป๋าหูหิ้วที่มีสัญลักษณ์ R คนละใบ พอเห็นกันก็ตาเป็นประกายทั้งคู่

“ชือเกอ นายเจอเบาะแสอะไรไหม”

“ยัง ไม่มี ข้างในว่างเปล่า” เฉินชือชือตอบตามจริง

อู๋เชียน: “ของฉันก็เหมือนกัน”

“บ้านผีสิงสินะ” เฉินชือชือมองอาคารข้างๆ แล้วคาดเดา “ฉันว่าตามสไตล์ทีมผู้กำกับ ต้องซ่อนเบาะแสไว้ที่อันตรายที่สุดแน่ ไม่งั้นเราเข้าไปหาข้างในกันไหม”

“ไปกันแค่เราสองคนเหรอ” อู๋เชียนลังเล

เฉินชือชือ: “อย่าบอกนะว่านายกลัว”

“จะบ้าเหรอ ของปลอมทั้งนั้นจะกลัวอะไร ฉันไม่เคยกลัวพวกนี้อยู่แล้ว ฉันเป็นห่วงว่านายจะกลัวมากกว่า ก็ครั้งก่อนตอนฉันแต่งเป็นซอมบี้ นายตอนนั้นยัง”

“พอเลย!” เฉินชือชือรีบเอามือปิดปากเพื่อน เรื่องฉาวที่ครั้งนั้นอู๋เชียนแต่งคอสเพลย์เป็นซอมบี้กลางดึกจนเขากลัวหัวหด เป็นแผลใจไปทั้งชาติ พอได้ยินอีกฝ่ายจะขุดก็เดือดทันที

จังหวะนั้น อาจารย์หวงในชุดทีมสีแดงเดินมาจากไกลๆ พอเห็นพวกเขาก็ลองชวนว่า “จับมือกันไหม”

“ต้องจับมืออยู่แล้ว!” อู๋เชียนรับทันควัน “หาเบาะแสก่อน แล้วค่อยฉีกดาราตกกระแส!”

“ต้องอย่างงี้สิ” อาจารย์หวงก็ลดการ์ดลง แต่ก็ยังรักษาระยะห่างจากเฉินชือชือที่สีหน้าไม่ค่อยเป็นมิตรอยู่ดี เพราะหลังผ่านเหตุการณ์หม้อเห็ดครั้งก่อน เขาไม่มั่นใจว่าเฉินชือชือจะฉวยโอกาสเล่นงานเขาหรือเปล่า

คุยกันครู่หนึ่ง ทั้งสามก็ตัดสินใจเข้าไปหาเบาะแสในบ้านผีสิง

PD ได้รับแจ้งจากผู้กำกับว่าข้างในติดตั้งกล้องประจำจุดไว้แล้ว พวกเขาเลยไม่ต้องตามเข้าไป ทั้งสามก็ไม่ได้ติดใจอะไร ไปรับไฟฉายจากทีมงานคนละกระบอก แล้วตรงดิ่งเข้าไป

อิ่บ! อิ่บ! อิ่บ!

ในพื้นที่กว้างโล่ง เสียงผีร้องโหยหวนดังระงมสลับกันไปมา

อาจารย์หวงสะดุ้ง มือสั่นจนทำไฟฉายหล่นพื้น รีบก้มเก็บ แล้วค่อยๆ ขยับไปยืนด้านหลังอีกสองคน เห็นทั้งคู่ยืนเก้ๆ กังๆ มองโถงทางไกลไม่กล้าเดินต่อ ก็ไม่พอใจทันที “เดินสิ อย่าบอกนะว่าพวกนายกลัว”

“ไม่กลัวหรอก ที่นี่สำหรับฉันเหมือนได้กลับบ้าน ถ้าข้างในมีบ่ออาบน้ำ ฉันไม่เกี่ยงจะลงไปแช่น้ำร้อนเลยด้วยซ้ำ” เฉินชือชือพูดกร้าวๆ

อู๋เชียนทำหน้าไม่แยแส “ก็แค่เสียงเอฟเฟกต์สังเคราะห์ ฉันฟังแล้วถึงกับกล่อมให้หลับได้”

“งั้นก็เดินไปข้างหน้าสิ!” อาจารย์หวงเร่ง

ทั้งคู่: “……”

เฉินชือชือกลืนน้ำลาย “ประเด็นคือมันมืดมาก เรามีไฟฉายแค่อันจิ๋วคนละอัน จะให้เข้าไปหาเบาะแสข้างในจริงๆ มันไม่ค่อยคุ้มเวลาเท่าไหร่”

“ฉันว่าจริงๆ เบาะแสไม่สำคัญหรอก ตามที่ฉันรู้จักดาราตกกระแส หมอนั่นขี้ขลาดเป็นหนู ไม่มีทางยอมเข้ามาข้างในแน่!” อู๋เชียนยืนกราน “ดังนั้นต่อให้เราคว่ำบ้านผีสิงกลับหัว ก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาอยู่ดี ว่ามั้ย”

“เข้าได้ แต่ไม่จำเป็น ออกไปหาข้างนอกดีกว่า!” เฉินชือชือเห็นด้วย

อาจารย์หวง: “……”

เขาดูออกทันที ไอ้สองคนนี้ทำเป็นไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน วางมาดใหญ่โตเหมือนรถถัง ที่แท้ก็เปราะบางชิบหาย โดนแตะนิดเดียวก็แตก!

พอนึกถึงคนดูข้างนอกที่กำลังจับตาอยู่เพียบ เดิมทีอาจารย์หวงเองก็แอบถอดใจ แต่กลับเห็นว่านี่แหละโอกาสทองในการแสดง เขาจึงก้าวขึ้นไปยืนหน้าสุดของกลุ่ม แล้วรำพึงอย่างจริงจัง “เด็กรุ่นนี้นะ ภายนอกดูแข็งแกร่ง แต่ข้างในกลับอ่อนยวบ ความเป็นลูกผู้ชายขั้นพื้นฐานยังไม่มี จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

เฉินชือชือ: “……”

อู๋เชียน: “……”

“อาจารย์หวง ตอนเข้ามาเมื่อกี้คุณยังกลัวจนตัวสั่น ทำไฟฉายหล่นพื้น กล้าพูดว่าเราด้วยเหรอ”

อาจารย์หวงไม่พอใจ “คนแก่อย่างฉันทำเพื่อรายการไง อยากกระตุ้นให้พวกเธอฮึดลุย ปลุกสัญชาตญาณการปกป้อง ไม่คิดว่าจะให้โอกาสแล้ว พวกเธอก็ยังไม่เอาไหน!”

“พอเถอะ เอาอย่างนี้ เดินตามฉันให้ติด คนแก่แบบฉันจะเดินนำหน้าเอง!”

“ก็แค่บ้านผีสิงจิ๋วๆ ทำพวกเธอกลัวซะ!”

ปกป้องบ้าอะไรไม่ทราบ!

ถ้าเป็นเบบี้หรือเร่อปาอยู่ด้วยล่ะก็ พวกเขาคงพอทำใจแข็งนิ่งๆ ได้บ้าง แต่พอเป็นลุงแก่ๆ ตัวบางๆ แบบนี้ ใครอยากจะปกป้องก็เชิญเถอะ

เดิมทีทั้งสองตั้งใจจะถอยแล้ว แต่พอเห็นอาจารย์หวงดุเสร็จ กลับเอามือไพล่หลัง ทำท่าทางนิ่งขรึมแข็งแกร่งเดินลุยเข้าไปข้างใน ทั้งคู่ก็ถูกกระตุ้นให้เกิดใจฮึกขึ้นมา แข่งกันเดินตามติด

อาจารย์หวงส่องไฟฉายเดินถึงมุมเลี้ยว พรวดเดียวตรงหน้าก็มีตัวใหญ่ตัวบิ๊กถือเลื่อยยนต์โผล่มายืนดัก

“โฮ่!!!”

อาจารย์หวง: “อ๊ากกก!”

ตาเขาถลึงโพลง ยืนตัวแข็งทื่อทั้งคน กล้ามเนื้อเกร็งไปหมด วินาทีต่อมาก็หงายหลังผึงล้มตึง!

โดนหลอกจนแข็งแด๊ก!

เฉินชือชือกับอู๋เชียนที่อยู่ด้านหลังสะดุ้งเฮือก รีบยื่นมือไปพยุงอาจารย์หวง แต่ทันใดนั้นเสียงเลื่อยยนต์ก็กระชากขึ้นมาดังแสบแก้วหู พอเงาร่างสูงใหญ่เปื้อนเลือดแบกเลื่อยโผล่เข้ามาในสายตา ทั้งสองก็ถึงขั้น CPU ร้องเตือน สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ!

“อ๊ากกกกกก!!”

“เชี่ย! เชี่ย! เชี่ย!”

เสียงกรีดร้องสุดปอดดังสนั่นไปทั้งบ้านผีสิงในพริบตา

ทั้งสองทิ้งอาจารย์หวงโดยสัญชาตญาณ วิ่งพล่านแบบแมลงวันไร้หัว!

อาจารย์หวงเองแต่เดิมก็จนใจมือไม้ชาอยู่แล้ว จู่ๆ โครมลงไปกระแทกพื้น ความเจ็บปวดจัดๆ ทำให้เขาฟื้นสติทันที พอเห็นยักษ์ร่างสูงแบกเลื่อยพุ่งเข้าใส่ เขาตาค้าง ใช้ทั้งมือทั้งเท้า “ตึ้บๆๆ” ไถก้นถอยหลังไปได้ตั้งสองสามเมตร

ทั้งคลานทั้งกลิ้ง ยืนก็แทบยืนไม่อยู่ พอลุกจากพื้นได้ก็เผ่นแน่บไล่ตามพวกเดียวกันกับสองคนที่ทิ้งเขาเผ่นหนีไปก่อนหน้าแบบแทบตกใจฉี่ราด

“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”

“รอฉันด้วย!”

เพราะแตกตื่นจนไม่ดูทาง อาจารย์หวงพุ่งหัวโขกกำแพงปูนเข้าอย่างจัง เจ็บจนตาพร่า วินาทีเดียวกันยังมีอู๋เชียนกับเฉินชือชือที่ชนเข้ากับกำแพงดังปังๆ เช่นกัน ตอนนี้ทั้งสองสติเลอะเลือน วิ่งสะเปะสะปะจนมึนหัวงงไปหมด!

ท่ามกลางสายตาผู้ชมเน็ตนับไม่ถ้วน ทั้งสามเหมือนมดบนกระทะร้อน สุดท้ายก็อาศัยสัญชาตญาณเอาตัวรอดอันแรงกล้า พุ่งชนสะเปะสะปะฝ่าดงหลอนออกมาได้

“……” NPC ยืนตะลึงมองภาพตรงหน้า

เขายังไม่กล้าตามมากนัก กลัวพลาดทำสามคนนั้นช็อกตายคาบ้านผีสิง พอเห็นทั้งสามหนีห่างออกไป NPC ในชุดสวมก็อดพึมพำไม่ได้ว่า “ก็อยู่รายการเดียวกัน ทำไมมันถึงต่างกันขนาดนี้นะ”

เขานึกถึงดาราตกกระแสที่ไม่ว่าจะหลอกยังไงก็ไม่กระดิกสักนิด

หนุ่มคนนั้นทั้งดีใจที่ในที่สุดตนก็ได้ความมั่นใจในการเป็นผีกลับคืนมา ทั้งยังอดห่วงให้กับสามคนนี้ไม่ได้ เพราะถ้าจำไม่ผิด ทิศที่พวกเขาหนีไปมีแค่ทางเดียว มุ่งหน้าไปยัง “ป่าหีบศพ” ที่ลวี่หมิงดักรอไว้ล่วงหน้า

[666!]

[กูขำตายพอดี!]

[สามคนนี้เปราะไปไหม แค่ NPC คนเดียวถึงกับกลัวขนาดนี้เหรอ?]

[มีแต่ฉันหรือเปล่าที่สังเกตว่า NPC เองก็โดนปฏิกิริยากระโตกกระตากของสามคนนี้หลอนจนไม่กล้าขยับ ได้แต่มองตาค้างปล่อยให้เขาเผ่น?]

[NPC: ใครจะไปเข้าใจล่ะพี่น้อง ทำงานอยู่ดีๆ เกือบต้องติดคดีฆ่าคน!]

[เมื่อกี้ฟังพวกเขาคุยโวกันใหญ่ ฉันนึกว่าหัวใจพวกนี้จะเหล็กกล้ากันหมด เตรียมตัวรอดูตอนเจอดาราตกกระแสว่าจะรุมเอาคืนอยู่แล้ว ที่ไหนได้วินาทีถัดมาดันโดนหลอกจนพับทั้งทีม พลิกล็อกจนหลังเดาะ!]

[ฮ่าๆๆ ไม่ได้ละ อย่างน้อยสามคนนี้ก็เป็นยาแก้เครียดให้ฉันไปอีกหนึ่งเดือน!]

[ขำตายในห้องไลฟ์นี้แน่!]

[สามคนนี้มัน “พันธมิตรจอมกร่าง” ชัดๆ ก่อนเข้าประตูวางมาดเบิ้มสุด พอเข้ามาปุ๊บโดนตบยับ โบราณว่า ‘สามคนกลายเป็นเสือ’ แต่สามคนนี้จับทีมกัน ฉันกลับรู้สึกว่า ‘สามคนกลายเป็นหนู’ เลยนะ!]

[ห้ามมาดูถูก “หนูๆ” นะเว้ย!]

[อาจารย์หวงนี่ไม่ใช่ขุดหลุมให้ตัวเองกระโดดเหรอ? ทำกร่างก็หัวเชิดชี้ฟ้า เจอผีกลายเป็นวิญญาณตกอกตกใจ ตอนนี้ตำแหน่งแก๊งฮาของรันนิ่งแมนเทปนี้ต้องเป็นของคุณแน่นอน!]

[พวกทำเท่แล้วโดนตบหน้าเห็นมาเยอะ แต่ตบหน้าตัวเองนี่เพิ่งเคยเห็นครั้งแรก!]

บอร์ดคอมเมนต์ไหลรัว ชาวเน็ตล้วนขำกันท้องแข็ง

ไม่นาน คีย์เวิร์ดฮอตเสิร์ชเกี่ยวกับสามชาวแก๊งบ้านผีสิงก็ติดเทรนด์ฉับไว

#แก๊งบ้านผีสิง!#

#พันธมิตรมือกิ๊กก๊อก!#

#อาจารย์หวงทำกร่าง!#

#อาจารย์หวงกลัวจนมึน!#

#ผ่านมาหลายปี ในที่สุดอาจารย์หวงก็หาสายทางที่เหมาะสุดของตัวเองเจอแล้ว คือ ‘คอมเมดี้’!#

……

“ฮู่ ฮู่ ฮู่!”

ทั้งสามวิ่งคลำทางในความมืดมาถึงห้องโล่งๆ ที่มีไฟสลัวแดงๆ อาจารย์หวงรีบล็อกประตูเหล็กด้านหลังทันที เห็นข้างนอกเงียบลงแล้ว พวกเขาค่อยโล่งใจ ทรุดฮวบลงนั่งกับพื้นกันทีละคน เหนื่อยหอบแทบขาดใจ

“เวรเอ๊ย! พวกเธอสองคนก็หนุ่มแน่นเลือดร้อนกันทั้งนั้น ใจทำไมถึงได้เสาะขนาดนี้ฮะ?” อาจารย์หวงโมโหจนซักถามเสียงแข็ง “ไม่อายบ้างหรือยังไง!”

เฉินชือชือโคตรโดนรังแก: “อาจารย์หวง คุณยังบอกจะโชว์ความเป็นชายแท้ เดินนำพวกเราด้วยซ้ำ สุดท้ายพอเลี้ยวมุมเดียวก็ช็อกแข็งไปแล้ว แบบนี้ยังมีหน้ามาว่าเราอีกเหรอ?”

อาจารย์หวง: “?！”

“เอางี้ก็ได้ นายยังบอกว่ากลับมาที่นี่เหมือนกลับบ้าน งั้นที่บ้านนายชอบเอาหน้าผากโขกกำแพงปูนดังปังๆ เป็นประจำเหรอ?” อาจารย์หวงชี้ไปที่หน้าผากเฉินชือชือซึ่งเปื้อนเศษปูนซีเมนต์และบวมโป่งเป็นบริเวณกว้างแล้วเย้า

เฉินชือชือ: “……”

“แล้วนายล่ะ ไม่ใช่บอกว่าได้ยินเสียงผีร้องแล้วหลับสบายเหรอ? ถ้าฉันไม่ได้หูฝาด เมื่อกี้เสียงกรี๊ดดังสุดคือนายใช่ไหม?” อาจารย์หวงหันไปชี้อู๋เชียนที่หน้าซีดเป็นกระดาษ ยังมีอาการตกใจไม่หาย “ฉันนี่ซวยเจ็ดชั่วโคตรถึงได้มาจับกลุ่มกับพวกนายสองคน!”

อู๋เชียน: “……”

“ช่างเถอะอาจารย์หวง พวกเราก็พอๆ กัน แหย่กันไปก็เท่านั้น รีบหาทางออกเถอะ ข้างในนี่น่ากลัวเกิน ตอนนี้ผมรู้สึกว่าหัวใจเต้นตึกตักไม่หยุดเลย!” เฉินชือชือกุมหน้าอกตัวเอง

ทางออก?

อาจารย์หวงมองย้อนไปทางที่มา เพราะเมื่อกี้แตกตื่นเกินไป ไฟฉายที่ทีมงานให้ก็ตกหายไปไหนไม่รู้ ตอนนี้นอกจากในห้องนี้จะมีไฟสีแดงสลัวๆ แล้ว ข้างนอกมืดสนิทไปหมด หลังผ่านการหนีตายเมื่อครู่นี้ พวกเขาไม่อยากไปสัมผัสความเสียวสันหลังแบบนั้นอีกแล้วจริงๆ

ก็ในตอนนี้เอง พวกเขาถึงเริ่มสังเกตรอบๆ พอเห็นว่ารอบด้านดันเต็มไปด้วยหีบศพที่วางเรียงอย่างเป็นระเบียบ สามคนก็แตกตื่นพร้อมกัน

อู๋เชียนคอแห้งผาก: “ในนี้…จะมีซอมบี้ไหม?!”

“ถึงมีก็เป็นคนปลอมซะส่วนใหญ่ นายก็เคยแต่งเป็นซอมบี้มาแล้วนี่ กลัวอะไร!” อาจารย์หวงพยายามรักษาสติ

ผู้เล่นที่มาท้าทายในบ้านผีสิงทุกคนต่างรู้ดีว่าเหล่าผีๆ ในนี้ล้วนเป็น NPC แต่ง แต่ในสภาพแวดล้อมชวนขนลุกแบบนี้ สัญชาตญาณกลัวผีของมนุษย์มันมักจะเอาชนะเหตุผลอยู่ดี

อู๋เชียนไม่พูดต่อ มีแต่กลืนน้ำลายเอื๊อกๆ

เฉินชือชือพลันเห็นว่าบนฝาหีบศพด้านไกลมีวางกระเป๋าหิ้วใบหนึ่งที่มีสัญลักษณ์ R สีเหลือง ตาพรึ่บสว่างทันที: “มีกล่อง!”

อู๋เชียนมองไปรอบๆ ก็พลอยตื่นเต้น: “ตรงนั้นก็มี!”

“ทีมงานรายการนี่มันซ่อนของดีไว้ในที่อันตรายสุดจริงๆ ห้องนี้ดันกองกล่องเบาะแสไว้เพียบ ต้องหาคำใบ้สำคัญได้แน่!”

เพราะเจอกล่องหลายใบติดๆ กัน ทั้งสามคนเลยถูกดึงความสนใจไป ความกลัวในใจก็ลดลงไปหน่อย แต่จะเอากล่องออกมา ต้องฝ่าป่าหีบศพที่เรียงแน่นหนา อู๋เชียนกับอาจารย์หวงยังเกรงๆ ไม่กล้าเข้าใกล้

เฉินชือชือค่อยๆ ย่องเข้าไป เห็นว่าข้างในหีบศพมีซอมบี้นอนหงายอยู่ เขาฮึดใจแตะลงไปนิด พบว่าเป็นวัสดุฟองน้ำที่นิ่มๆ ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่: “ไม่ต้องกลัว เป็นหุ่นปลอมทั้งนั้น!”

หลังยืนยันว่าปลอดภัยแล้ว เขาก็ใช้ไหวพริบ กล้าหาญถึงขั้นยกแบบจำลองข้างในขึ้นทีละตัว แล้วเริ่มค้นใต้ตัวมัน ไม่นานเขาก็พบตู้เซฟใหม่เอี่ยมหนึ่งใบจริงๆ

อีกสองคนเห็นดังนั้นก็ลดการ์ดลงเหมือนกัน หลังยกตู้เซฟที่วางอยู่ให้พ้นก่อน ต่างคนต่างก็เริ่มคุ้ยค้นกันให้วุ่น แม้ตอนนี้จะจับมือชั่วคราว แต่ในแก่นแล้วพวกเขายังเป็นคู่แข่งกัน แน่นอนว่าอยากคว้าของดีไว้กับตัวเอง

ขณะเดียวกัน เฉินชือชือได้เปิดกล่องที่หยิบมาก่อนหน้าเรียบร้อย การ์ดด้านในในที่สุดก็ไม่ใช่คำว่า “ว่างเปล่า” อีกต่อไป

[รหัสคุก: 884848!]

[ในคุกคุมขังบอสตัวเอ้ที่โหดร้ายอำมหิตอยู่หนึ่งราย! กรุณาอย่าให้รหัสนี้หลุดไปถึงหูสายลับ มิฉะนั้นจะเกิดเรื่องใหญ่ หากคุณคือสายลับ งั้นโปรดไปที่คุกทันทีเพื่อช่วยผู้ช่วยคนสำคัญของภารกิจครั้งนี้ออกมา แล้วร่วมมือกันเก็บกวาดทุกคนเพื่อคว้าชัยชนะ!]

“โฮ่!” เฉินชือชือตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ จากนั้นก็มองไปรอบๆ ด้วยความดีใจ แน่ใจแล้วว่าในความมืดไม่มีใครเห็น เขารีบซ่อนการ์ดเบาะแสไว้กับตัว

รวยแล้ว ครั้งนี้รวยแน่!

เมื่อถูกผู้กำกับเรียกไปคุยในห้องมืดตอนพัก เขาก็รู้สึกแล้วว่าความหวังจะชนะริบหรี่ ท้ายที่สุดมีแค่สองสายลับจะไปฉีกอีกเจ็ดคนได้ยังไง คาดไม่ถึงว่าการล่าขุมทรัพย์ในบ้านผีสิงจะทำให้เขาได้ของดีแบบไม่คาดฝัน เขาตื่นเต้นเสียจนเผลอฮัมเพลงออกมาด้วยซ้ำ!

“ฉันนี่มันอัจฉริยะของแท้จริงๆ รอช่วยพี่ใหญ่ออกมาเมื่อไหร่ คนอื่นๆ ได้กินพุทรากับยาถ่ายแน่!”

[ชือชือกลายเป็นสายลับงั้นเหรอ!]

[ว่าแล้ว สองสายลับจะฉีกคนที่เหลือให้หมดมันยากโคตร ตอนนั้นฉันก็เดาว่าเรื่องคงไม่ง่ายแบบนั้น ไม่นึกว่าจะยังมีผู้ช่วยลับอีก!]

[บอสสายลับคือใครกัน?]

[ไหนๆ ก็ติดป้ายบอสแล้ว พลังต่อสู้ต้องไม่ธรรมดา รอดูเลย]

[นอกจากทีมสีน้ำเงิน คนอื่นๆ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีสายลับ แบบนี้อาจารย์หวงกับเชียนเป่าจะไม่อันตรายเหรอ?]

[อันตราย? ฉันว่าสามคนนี้ต่างหากที่อันตราย!]

[แย่ละ ลืมดาราตกกระแสไปเลย]

[หมอนี่ใจเย็นจริงๆ ขนาดถึงขนาดนี้แล้วยังไม่โผล่มาหลอกเชียนเป่าพวกนั้นอีกเหรอ?]

ตอนนั้นเอง อาจารย์หวงยกหุ่นปลอมตัวหนึ่งขึ้นอย่างลวกๆ เขารู้สึกได้ชัดว่าหุ่นตัวนี้เบามาก เดิมทีเขายังงงๆ อยู่ แต่พอเห็นว่าข้างใต้ซอมบี้ทับกล่องที่มีสัญลักษณ์ R อยู่ เขาก็ถูกดึงดูดด้วยความดีใจทันที จากนั้นรีบฟุบลงไปข้างๆ ก้มตัว เหยียดคอเข้าไปคว้าในนั้น

ไม่ไกลกัน เฉินชือชือที่หมดอารมณ์จะร่วมค้นหากับอีกสองคนแล้ว กำลังคิดอยู่ว่าจะฉวยโอกาสลงมือแอบโจมตีเก็บอู๋เชียนกับอาจารย์หวงที่นี่เลยไหม พอปรายตาไปเท่านั้น เขาก็เห็นซอมบี้หน้าตาบิดเบี้ยวสยดสยองตัวหนึ่งลุกนั่งตัวตรงขึ้นมาบนโลง!

เฉินชือชือ: “?!!”

ซอมบี้ค่อยๆ หันหัวไปทางอาจารย์หวงด้วยเสียง “กร๊อบแกร๊บ” มุมที่ศีรษะบิดหมุนนั้นแทบจะ 180 องศาอย่างน่าเหลือเชื่อ ในขณะที่อาจารย์หวงยังไม่รู้สึกตัว แขนทั้งสองก็เหยียดตรง ยกขึ้นช้าๆ…

ทั้งลำตัวเหมือนนอนอยู่ในนั้นมาหลายปีไม่เคยขยับ ทุกท่วงท่าดูแข็งทื่อผิดปกติ แม้อยู่ไกลออกมา เขาก็ยังได้ยินเสียง “กึกๆๆ” ชัดถ้อย เหมือนตอนยืดเหยียดร่างแล้วกระดูกเสียดสีกัน

ในบรรยากาศชวนขนหัวลุกแบบนี้ อีกฝ่ายกลับแสดงท่าทางประหลาดสมจริงขนาดนั้น สมองของเฉินชือชือถึงกับ “บึ้ม” ระเบิดวาบ!

ในบ้านผีสิงนี้ อาจจะแฝงตัวมาด้วยจ้งจื้อจริงๆ ก็ได้!

ความกลัวแพร่กระจายอย่างรวดเร็วในใจ เฉินชือชือหน้าตาบิดเบี้ยว ริมฝีปากตึง ใบหน้าทั้งหมดบิดเป็นรูปสี่เหลี่ยมคล้ายตัวอักษรจีน “囬” เขาชี้ไปไกลๆ มือสั่นระริก: “อาจารย์! หวง!”

“ซะ…ซอมบี้!!”

อู๋เชียน: ?!

เขาหันไปมองอาจารย์หวงแบบงงๆ แล้วก็เห็นเข้าพอดีว่าซอมบี้ที่ลุกนั่งตัวตรงกำลังแหงนหน้า อ้าปากกว้างโชว์ปากโลหิต กัดฟัน “กึกๆ” อยู่อย่างน่าขนลุก ฟันแหลมคมสะท้อนนัยตา สยองสุดขีด!

เหตุการณ์ตรงหน้าซ้ำรอยกับฉากในหนังซอมบี้อย่างน่าทึ่ง และท่ามกลางบรรยากาศสยองขวัญเช่นนี้ ความรู้สึกขนลุกชันก็ถูกกระตุ้นถึงขีดสุด

อู๋เชียนทั้งตัวสั่นพร่า ร้องลั่นว่า “อ๊า——”

อาจารย์หวงหันกลับมาอย่างงุนงง แล้วก็เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวน่าสยดสยองแยกเขี้ยวใส่เขาพอดี เขี้ยวแหลมเย็นเฉียบของอีกฝ่ายจ่อเข้ามาใกล้จนแทบชิด เขายังรับรู้ได้ชัดเจนถึงลมหายใจเย็นยะเยือกของมัน!

สมองของอาจารย์หวงร้อนวาบในเสี้ยววินาที ใจเต้นกระหน่ำก่อนกรีดร้องลั่น “อ๊าาาาา!”

ถัดมาเพียงเสี้ยววินาที ซอมบี้ก็งับคอเขาด้วยปากอ้ากว้างเปื้อนเลือด เสียงของเหล่าหวงก็เงียบหายไปในพริบตา ทั้งคนร่างทื่อ “ตุบ” หล่นผล็อยตัวตรงทิ่มลงไปในโลงศพ

เฉินชือชือ: “!!”

อู๋เชียนกรีดร้อง “อาจารย์หวง!!”