520. บทที่ 520 0509 [ผมพูดจบแล้ว ใครจะค้าน]
"เอ๊ะ?"
ทังหมู่เซินแทบจะสำลักตายกับคำพูดประโยคนี้ของตู้หย่งเซี่ยว
แจ็กยิ่งเบิกตากว้าง สีหน้าเหลือเชื่อ
สมาชิกสภาคนขาวคนอื่นๆ ก็ต่างตกตะลึงตาค้าง
เลขาธิการไซ่เหมินนั้นรู้ฐานะบารอนของตู้หย่งเซี่ยวอยู่แล้ว สีหน้าจึงไม่ค่อยเปลี่ยนไปนัก สมาชิกสภาคนดำสองคนที่ตามอยู่ข้างกายเขายิ่งอ้าปากค้างจนแทบจะกลืนไข่เป็ดเข้าไปได้ทั้งใบ
"นะ...นาย นายพูดว่าอะไรนะ? บารอนแห่งจักรวรรดิอังกฤษงั้นเหรอ?" ทังหมู่เซินชี้ไปที่ตู้หย่งเซี่ยว ริมฝีปากสั่นระริก ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เป็นเพราะไม่อยากจะเชื่อ
ตำแหน่งบารอนในจักรวรรดิอังกฤษนั้นเป็นฐานะที่ทรงเกียรติเพียงใด จะมอบให้คนจีนง่ายๆ ได้อย่างไร?
อย่าว่าแต่เขาเลย คนอื่นๆ ก็คิดเหมือนกัน ต่อให้ตีจนตายพวกเขาก็ไม่เชื่อ
ตู้หย่งเซี่ยวเอามือไพล่หลัง ยิ้มอย่างเย่อหยิ่ง "ดูพวกคุณหูตาก็สว่างไสวดีนี่ หรือว่าตาบอดกันไปหมดแล้ว? มองไม่เห็นเหรียญตราบนหน้าอกผมหรือไง?"
"อะแฮ่ม นี่มัน..."
ทุกคนเพ่งมองอย่างละเอียด...
จากนั้นทุกคนก็หลับตาลงอย่างไม่อยากจะเชื่อ
ทังหมู่เซินยิ่งกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วพูดว่า "ยืนยันแล้ว เป็นเหรียญตราบารอนจริงๆ"
"ในเมื่อพวกคุณยืนยันแล้ว งั้นตามธรรมเนียมของจักรวรรดิอังกฤษ บารอนเสด็จมาถึง พวกคุณก็ต้องลุกขึ้นต้อนรับไม่ใช่เหรอ?" ตู้หย่งเซี่ยวมองพวกคนขาวอย่างทังหมู่เซินด้วยรอยยิ้ม
พวกทังหมู่เซินมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
ความจริงแล้วคนอังกฤษนั้นเคร่งครัดเรื่องกฎระเบียบและธรรมเนียมปฏิบัติมาก โดยเฉพาะเมื่ออยู่ต่อหน้าขุนนางก็ยิ่งมีพิธีรีตองมากมาย
"ฉัน...เอ่อ..."
ทังหมู่เซินไม่รู้จะพูดอะไรดี
"ทำไมล่ะ หรือว่าในหมู่พวกคุณยังมีใครที่มีฐานะสูงส่งไปกว่าผมอีก?" ตู้หย่งเซี่ยวเน้นเสียงหนัก "หรือว่าที่พวกคุณพูดมาก่อนหน้านี้มันก็แค่ผายลม เรื่องลำดับชั้นสูงต่ำอะไรนั่นมันเรื่องหลอกเด็กทั้งนั้น? พวกคนอังกฤษอย่างพวกคุณไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้ พวกคุณมันพวกไร้มารยาท เป็นพวกคนเถื่อนไร้อารยธรรม?"
คนอย่างพวกทังหมู่เซินจะทนรับคำประชดประชันแบบนี้ได้ที่ไหน พวกเขามักจะคิดเสมอว่าพวกคนดำคือคนป่าเถื่อนที่ยังไม่เปิดกว้าง ตอนนี้ตู้หย่งเซี่ยวกลับมาด่าพวกเขาว่าเป็นคนเถื่อนเสียเอง พวกเขาจะทนได้อย่างไร?
ฟึ่บ!
ทังหมู่เซินลุกขึ้นพรวด ถลึงตามองตู้หย่งเซี่ยวด้วยความโกรธ
ทุกคนต่างรอให้เขาระเบิดอารมณ์
แต่ใครจะคาดคิด...
"กระผมประธานทังหมู่เซิน ขอน้อมรับการมาเยือนของท่านบารอน!" ทังหมู่เซินพูดจบ ก็จ้องตู้หย่งเซี่ยวเขม็ง กัดฟันกรอดพลางเอามือซ้ายทาบอก โค้งตัวลงเล็กน้อยเพื่อทำความเคารพตู้หย่งเซี่ยว
เขากำลังกลืนเลือดทนความอัปยศอยู่นะ!
ถ้าไม่ทำแบบนี้ ก็เท่ากับยอมรับว่าคนอังกฤษสู้แม้กระทั่งคนดำไม่ได้น่ะสิ?
คนขาวอย่างแจ็กและคนอื่นๆ เห็นดังนั้น แม้ในใจจะเกลียดตู้หย่งเซี่ยวจนแทบคลั่ง แต่ก็จำต้องลุกขึ้นยืนพร้อมกัน ทำตามอย่างทังหมู่เซินด้วยการเอามือซ้ายทาบอก โค้งตัวให้ตู้หย่งเซี่ยวเล็กน้อย แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า "ขอน้อมรับการมาเยือนของท่านบารอน"
"ดีมาก พวกคุณว่านอนสอนง่ายดีนี่!" ตู้หย่งเซี่ยวกล่าวชื่นชม
พวกทังหมู่เซินโกรธจนแทบกระอักเลือด นี่มันน้ำเสียงบ้าอะไรกัน?
แต่เมื่อมองจากฐานะของตู้หย่งเซี่ยวแล้ว กลับไม่มีอะไรให้ตำหนิได้เลย
เลขาธิการไซ่เหมินมองตู้หย่งเซี่ยวที่พอออกโรง ก็ทำให้พวกคนขาวจอมหยิ่งยโสเหล่านี้ 'โค้งหัวยอมจำนน' ได้ ไม่รู้ทำไมในใจของเขาถึงได้รู้สึกสะใจอย่างที่สุด
คนดำคนอื่นๆ ก็รู้สึกเช่นเดียวกัน
ตลอดมาพวกคนขาวมักจะทำตัวสูงส่งเหนือพวกเขาเสมอมา จะมีวันไหนที่ต้องมาทำตัวต่ำต้อยแบบวันนี้ล่ะ?
"เอาล่ะ เรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า! วันนี้ผมเป็นตัวแทนของเลขาธิการไซ่เหมินเพื่อมาคุยกับทุกคนสักสองสามประโยค!" ตู้หย่งเซี่ยวพูดพลางกวาดตามองไซ่เหมินแวบหนึ่ง
ไซ่เหมินลุกขึ้นยืนทันที ก่อนจะสละที่นั่งให้ตู้หย่งเซี่ยว "คุณตู้ เชิญนั่งครับ!"
ท่าทางนอบน้อมเคารพของไซ่เหมิน ทำให้พวกคนขาวพากันมองบนอีกครั้ง
ตู้หย่งเซี่ยวทิ้งตัวลงนั่งอย่างไม่เกรงใจใคร จากนั้นกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดลงที่ประธานทังหมู่เซินซึ่งเป็นคนผิวขาว แล้วพูดพลางยิ้มว่า "ขอโทษที เมื่อกี้พูดถึงไหนแล้ว อ้อ ใช่ หัวข้อก็คือคนผิวดำในเคนยามีความไม่พอใจอะไรต่อจักรวรรดิอังกฤษของพวกคุณกันแน่!"
ทังหมู่เซินจ้องเขาเขม็ง ไม่ยอมพูดจา
พวกของแจ็กยิ่งจ้องตู้หย่งเซี่ยวตาเป็นมัน หากสายตาสามารถฆ่าคนได้ ตู้หย่งเซี่ยวคงตายไปแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
"ประการแรก พวกคุณคนอังกฤษยอมสอนแค่ภาษาอังกฤษให้ชาวเคนยา ซ้ำยังกีดกันไม่ให้พวกเขาเรียนรู้วัฒนธรรมอื่น นี่ถือเป็นการล่าอาณานิคมทางวัฒนธรรม!"
"ประการที่สอง พวกคุณไม่เคยเห็นชาวเคนยาเป็นเจ้าของประเทศเคนยาเลย ตรงกันข้าม เจ้าของตัวจริงกลับเป็นพวกคุณต่างหาก! ในสายตาพวกคุณ ชาวเคนยาเป็นแค่ทาส เมื่อก่อนเป็นยังไง ตอนนี้ก็ยิ่งเป็นแบบนั้น!"
"สุดท้าย พวกคุณคัดค้านนโยบายทุกอย่างที่พวกคุณเสียผลประโยชน์ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการศึกษา การพัฒนาเศรษฐกิจ หรือแม้แต่การเลือกตั้งทางการเมือง พวกคุณต้องเข้าไปชักใย แม้กระทั่งตัดไฟแต่ต้นลมกับทุกปัจจัยที่เป็นภัยต่อพวกคุณ"
ตู้หย่งเซี่ยวกวาดสายตามองพวกทังหมู่เซินแวบหนึ่ง "เรื่องนี้ ทุกคนมีข้อโต้แย้งไหม"
"ฮ่าฮ่าฮ่า!" สิ้นเสียงของตู้หย่งเซี่ยว ทังหมู่เซินก็หัวเราะลั่นด้วยสีหน้าดูถูก จากนั้นจ้องตู้หย่งเซี่ยวเขม็งแล้วพูดว่า "ต่อให้ใช่ แล้วจะทำไม"
"การมีอยู่ของคณะกรรมการตรวจสอบของพวกเรา ก็เพื่อรับประกันผลประโยชน์ของจักรวรรดิอังกฤษในเคนยา! เรื่องนี้ไม่ได้มีแค่คุณที่เข้าใจ แต่ชาวเคนยาพวกนี้เขารู้ดีกว่าใคร! เลขาธิการไซ่เหมิน คุณว่าใช่ไหมล่ะ"
ไซ่เหมินมีสีหน้าละอายใจ ก่อนจะหน้าแดงด้วยความอับอายแล้วกล่าวว่า "นั่นเป็นเพราะว่า..."
"นั่นเป็นเพราะเรามีอำนาจแข็งแกร่ง เคนยาของพวกคุณจึงต้องพึ่งพาพวกเรายังไงล่ะ!" ทังหมู่เซินพูดต่อจนจบ ก่อนจะหันหน้าไปมองเหยียดตู้หย่งเซี่ยว "ได้ยินหรือยังล่ะ อำนาจคือตัวตัดสิน นอกนั้นก็เปล่าประโยชน์ทั้งเพ!"
บรรยากาศในที่เกิดเหตุแข็งค้างในทันที
ทังหมู่เซินฉีกหน้ากากอย่างโจ่งแจ้ง
ถึงขั้นไม่ยอมแม้แต่จะเสแสร้งปกปิดธาตุแท้ของนักล่าอาณานิคม
พวกของเลขาธิการไซ่เหมินมองทังหมู่เซินที่กำลังกำเริบเสิบสาน แต่กลับทำได้เพียงกัดฟันกรอด โกรธแต่ก็ไม่กล้าปริปาก
ในฐานะคนผิวดำ พวกเขาถูกคนผิวขาว โดยเฉพาะคนผิวขาวชาวอังกฤษในที่แห่งนี้กดขี่จนเคยชิน จึงไม่กล้าต่อต้าน
ตู้หย่งเซี่ยวชะงักไปเล็กน้อย เคาะนิ้วลงบนโต๊ะพลางถอนหายใจ "เฮ้อ พอสัตว์ร้ายมันฉีกหน้ากากทิ้งอย่างหน้าไม่อายแล้ว จัดการยากจริงแฮะ!"
"ฮ่าฮ่า ใช่แล้วจะทำไมล่ะ" ประธานทังหมู่เซินหยิบมติโครงการก่อสร้าง 'สถาบันขงจื่อ' ฉบับนั้นขึ้นมาแกว่งไปมาตรงหน้าตู้หย่งเซี่ยว "มติของคุณฉบับนี้ พวกเราไม่อนุมัติ แล้วจะทำไม"
แจ็กชายผิวขาวลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางโอ้อวดเช่นกัน "ใช่แล้ว คุณอยากให้รัฐบาลเคนยาสนับสนุนข้อเสนอของคุณ น่าเสียดาย ขอโทษด้วยนะ! พวกเราคัดค้าน! เหตุผลง่ายมาก คณะกรรมการตรวจสอบของพวกเราก็คือตัวแทนของรัฐบาลเคนยาไงล่ะ!"
ช่างเป็นความอัปยศอดสูอย่างหาที่สุดไม่ได้!
เลขาธิการไซ่เหมิน รวมถึงคนผิวดำคนอื่นๆ ต่างมีสีหน้าโกรธเคือง ทว่าก็จนปัญญา นโยบายการศึกษาของเคนยาอันสง่างาม กลับถูกคนผิวขาวเพียงไม่กี่คนชักใย น่าขันไปหน่อยไหม
ตู้หย่งเซี่ยวลุกขึ้นยืน รับมติฉบับนั้นมาจากมือทังหมู่เซินแล้วพลิกดู "เป็นมติที่ดีขนาดนี้แท้ๆ เดิมทีจะให้รัฐบาลเคนยาสนับสนุน นึกไม่ถึงเลยว่า..."
แควก!
ตู้หย่งเซี่ยวฉีกมติในมือทิ้งทันที
"ฮ่าฮ่าฮ่า!" ทังหมู่เซินแหงนหน้าหัวเราะลั่น
พวกของแจ็กก็ยิ่งมีสีหน้าดูแคลน มองดูตู้หย่งเซี่ยวราวกับกำลังมองดูตัวตลก
เลขาธิการไซ่เหมินถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ท้ายที่สุด คนจีนก็เอาชนะพวกคนผิวขาวเหล่านี้ไม่ได้อยู่ดี
ตู้หย่งเซี่ยวโยนเศษกระดาษขึ้นไปในอากาศ เอามือไพล่หลัง ก่อนจะพูดอย่างหนักแน่นว่า "ผมตัดสินใจแล้ว สถานศึกษาขงจื๊อจะเปลี่ยนเป็นการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมภาคเอกชน! แบบนี้ ก็ไม่ต้องผ่านการตรวจสอบจากพวกคุณแล้วใช่ไหมล่ะ"
"เอ๊ะ?" พวกทังหมู่เซินชะงักไป
การแลกเปลี่ยนภาคเอกชนงั้นเหรอ
ถ้าไปทางนั้น แล้วพวกเขาจะเอาอะไรไปจัดการล่ะวะ!
"ตู้หย่งเซี่ยว คุณจะตั้งตัวเป็นศัตรูกับจักรวรรดิอังกฤษของพวกเราให้ได้เลยใช่ไหม" ทังหมู่เซินลุกพรวดขึ้นมา ชี้หน้าตู้หย่งเซี่ยวแล้วตวาดเสียงกร้าว
"คุณรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำอะไรอยู่ คุณอยากขยายอิทธิพลของคนจีนอย่างพวกคุณในเคนยาใช่ไหม อยากให้คนตั้งนี้เรียนภาษาจีน แล้วทิ้งภาษาอังกฤษของพวกเรางั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!" แจ็กก็ลุกขึ้นมาตำหนิตู้หย่งเซี่ยวเช่นกัน
"ใครบอกว่าผมกำลังฝันล่ะ" สายตาของตู้หย่งเซี่ยวพลันเย็นเยียบ เผยรังสีอำมหิตออกมาให้เห็น
จิตสังหารของจอมเชือดมือโลหิตไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
วินาทีที่ตู้หย่งเซี่ยวแผ่รังสีอำมหิตออกมา อุณหภูมิในห้องประชุมรัฐสภาก็ลดฮวบจนถึงจุดเยือกแข็ง
ทุกคนอดไม่ได้ที่จะหดคอด้วยความหนาวเหน็บ
"ตู้หย่งเซี่ยว คุณคิดจะทำอะไร" ทังหมู่เซินโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เขาไม่ยอมให้บารมีของคนจีนมากดทับตัวเอง ใช่แล้ว ไม่มีวันยอมเด็ดขาด!
"ทำอะไรน่ะหรือ" ตู้หย่งเซี่ยวเอามือไพล่หลังพลางแค่นเสียงเย็น
ทันใดนั้น...
โครม!
ตำรวจกลุ่มหนึ่งก็บุกพรวดพราดเข้ามาจากด้านนอก
เป็นเฟยลี่กับจี๋หมู่ที่นำคนบุกเข้ามานั่นเอง
ตู้หย่งเซี่ยวกล่าวเสียงเย็น "พวกสมาชิกสภาคนขาวอย่างพวกคุณทำเรื่องเลวทรามในเคนยากันน้อยนักหรือ ประธานทังหมู่เซิน คุณชอบหาผู้หญิงใช่ไหม ผมมีรูปตอนคุณกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเยอะแยะเลยล่ะ! สมาชิกสภาแจ็ก คุณชอบรับสินบนใช่ไหม ตรงนี้มีข้อมูลคดีที่คุณรับสินบนอยู่ เอามาดูหน่อยไหม แล้วก็พวกคุณ..."
ตู้หย่งเซี่ยวชี้ไปยังสมาชิกสภาคนขาวคนอื่นๆ "พวกคุณแต่ละคนคิดว่าตัวเองอยู่สูงส่ง สูงส่งเสียเหลือเกิน แต่ความจริงแล้วธาตุแท้อันน่าเกลียดของพวกคุณมันน่าขยะแขยงยิ่งกว่าใครทั้งหมด!"
"ตู้หย่งเซี่ยว แก..."
ประธานทังหมู่เซินเพิ่งจะอ้าปาก...
ตู้หย่งเซี่ยวที่เอามือไพล่หลังอยู่เดิมก็ตวัดมือตบหน้าเขาฉาดใหญ่!
เพียะ!
เสียงตบดังฟังชัด ดังก้องกังวาน!
ฝ่ามือนี้ตบทังหมู่เซินจนมึนงงไปเลยทีเดียว
เขากุมใบหน้าด้วยความเหลือเชื่อ มองไปยังตู้หย่งเซี่ยว
คนอื่นๆ ก็มีสีหน้าตกตะลึงเช่นกัน
ทังหมู่เซินคือใครกัน
หัวเรือใหญ่ของคณะกรรมการตรวจสอบ!
คณะกรรมการตรวจสอบสามารถชี้เป็นชี้ตายให้นโยบายของเคนยาได้
เช่นนั้นทังหมู่เซินก็เท่ากับเป็น 'จักรพรรดิเหนือหัว' ของเคนยา!
คำพูดของคนเพียงคนเดียว สามารถเปลี่ยนนโยบายระดับประเทศได้!
แต่คนระดับบิ๊ก คนบ้าบิ่นเช่นนี้ กลับถูกตู้หย่งเซี่ยวที่อยู่ตรงหน้าตบหน้าฉาดใหญ่!
"จะพูดไร้สาระให้มากความทำไม รู้ตัวไหมว่าแกน่าขยะแขยงมาก โดยเฉพาะไอ้รูปโป๊พวกนั้นของแก มันชวนคลื่นไส้ เห็นแล้วอยากจะอ้วก!" ตู้หย่งเซี่ยวด่ากราดตรงๆ
ใบหน้าของทังหมู่เซินกลายเป็นสีตับหมู!
"แก... แก..." ทังหมู่เซินชี้หน้าตู้หย่งเซี่ยว พูดตะกุกตะกัก
"แกอะไรของแก" ตู้หย่งเซี่ยวหันไปรับรูปถ่ายที่เฟยลี่ส่งมาให้จากด้านข้าง แล้วฟาดใส่หน้าทังหมู่เซินตรงๆ "หรือฉันพูดผิด"
พรึ่บ!
รูปถ่ายปลิวว่อนเต็มฟ้า
ทุกคนเพ่งมองดูให้ดี...
บนนั้นล้วนเป็นรูปโป๊ที่ต่ำทรามไร้ยางอาย ไร้ซึ่งขีดจำกัดของทังหมู่เซินผู้สูงส่ง!
"พระเจ้าช่วย!"
มีคนเอามือปิดปาก เบิกตากว้างมองรูปถ่าย สลับกับมองทังหมู่เซิน
ทังหมู่เซินถึงเพิ่งได้สติ รีบก้มลงไปเก็บรูปถ่ายอันน่าอับอายพวกนั้นอย่างลุกลี้ลุกลน
"อย่าไปเชื่อ ของปลอม! พวกนี้เป็นของปลอมทั้งหมด!" ทังหมู่เซินพูดอย่างลนลาน
ตู้หย่งเซี่ยวไม่สนใจเขาอีก เชิดคางขึ้น "หลักฐานของพวกคุณผมมีหมด! ใครยังอยากได้อีกบ้าง"
ทุกคนไม่มีใครกล้าปริปาก
มีเพียงทังหมู่เซินที่ยังคงเก็บรูปถ่ายบนพื้นอย่างทุลักทุเล
"ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ผมขอประกาศ ล้มล้างมติเดิมที่ว่าเมืองหลวงของเคนยาอย่างไนโรบีจะสร้างสถาบันขงฝู่แค่แห่งเดียว เปลี่ยนเป็นก่อตั้งสถาบันขงจื่อสามสิบแปดแห่งทั่วประเทศเคนยา เริ่มก่อสร้างตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป!"
เมื่อตู้หย่งเซี่ยวพูดจบ ก็กวาดสายตามองพวกทังหมู่เซินแวบหนึ่ง เอามือไพล่หลัง "ผมพูดจบแล้ว ใครจะคัดค้านบ้าง"
