วันที่ 10 เมษายน หนังสือเล่มใหม่ของปู๋เย่โหวชื่อ "เจตนาร้าย" ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการแล้ว

ในฐานะประธานของสำนักพิมพ์เฉินฮวา หลินจือไป๋ได้มองผลงานนิยายของตัวเองจากมุมมองของธุรกิจเป็นครั้งแรก

“ร้านหนังสือหัวซิน สั่งจอง 300,000 เล่ม”

“ร้านหลงเซียง สั่งจอง 400,000 เล่ม”

“ร้านปาเฟิง สั่งจอง 500,000 เล่ม”

“ร้านหย่าจื้อ สั่งจอง 500,000 เล่ม”

“ร้านเตี้ยนเฟิง สั่งจอง 1,000,000 เล่ม”

“ร้านสือกวง สั่งจอง 1,000,000 เล่ม”

“ร้านไป่ไต้ ...”

หลินจือไป๋นั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหารด้วยท่าทีเหมือนเจ้าพ่อธุรกิจอย่างแท้จริง เขาวางเท้าบนโต๊ะและมองตัวเลขสถิติจากฝ่ายจัดพิมพ์

ปู๋เย่โหวตีพิมพ์ครั้งแรก 10 ล้านเล่ม และตอนนี้หนังสือถูกกระจายไปยังร้านหนังสือใหญ่ๆ แล้วถึง 5 ล้านเล่ม

ฝ่ายจัดพิมพ์รายงานด้วยความเคารพ:

“โดยทั่วไปแล้ว ตัวเลขพิมพ์ครั้งแรกขึ้นอยู่กับฐานแฟนคลับของนักเขียน ปัจจุบันปู๋เย่โหวกำลังโด่งดังมาก ดังนั้นตราบใดที่ชื่อผู้แต่งระบุว่าปู๋เย่โหวไม่ว่าเนื้อหาจะเป็นอย่างไร ก็สามารถขายได้ขั้นต่ำ 5 ล้านเล่มแน่นอน อีกทั้งบรรณาธิการฝ่ายนิยายแนวสืบสวนก็มั่นใจมากในคุณภาพของ "เจตนาร้าย" จึงสั่งพิมพ์ครั้งแรกถึง 10 ล้านเล่ม ซึ่งคาดว่าจะขายหมดทั้งหมดในภายหลัง”

หลินจือไป๋ฟังอย่างไม่ใส่ใจนัก ในบริษัทมีข่าวลือว่าตอนที่เขาโทรหาตัวแทนคุนเผิงระหว่างการประชุม เขาเพียงพูดว่า "ช่วยไว้หน้าผมหน่อย" คำเดียว และเพียงแค่นั้นเขาก็ดึงปู๋เย่โหวซึ่งเป็นที่หมายปองของสำนักพิมพ์ต่างๆ ในฉินโจวมาร่วมงานกับสำนักพิมพ์เฉินฮวาได้สำเร็จ

"หน้าตาของประธานคนใหม่นี้ต้องมีมูลค่ามากขนาดไหนกัน!"

เพราะชื่อเสียงของปู๋เย่โหวทำให้ทั้งสำนักพิมพ์เฉินฮวาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและหลินจือไป๋ในฐานะประธานคนใหม่ก็เริ่มได้รับความนับถือจากพนักงานในบริษัท

เมื่อมีอำนาจ เขาก็มีสิทธิ์ที่จะวางตัวเหมือนเจ้าพ่อธุรกิจได้อย่างเต็มที่

ยิ่งไปกว่านั้น หลินจือไป๋ยังเป็นหลานชายของประธานบริษัทใหญ่ ซึ่งเป็นธรรมดาที่คนแบบนี้จะหยิ่งยโสอยู่แล้ว

“พิมพ์ครั้งแรก 10 ล้านเล่ม นี่จัดว่าอยู่ในระดับไหนในวงการนิยาย?”

หลินจือไป๋ถาม

“ติดท็อปเท็น!”

หัวหน้าฝ่ายจัดพิมพ์ตอบอย่างไม่ลังเล:

“หนังสือของปู๋เย่โหวตอนนี้มีพลังดึงดูดในตลาดที่ติดอันดับท็อปเท็นเลยทีเดียว!”

ท็อปเท็น?

หลินจือไป๋คิดว่าตัวเองฟังผิด “คนที่ผมดึงตัวมาเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?” ที่แท้ตัวตนอีกด้านของผมในฐานะนักเขียนก็เก่งขนาดนี้แล้วสินะ!

หัวหน้าฝ่ายจัดพิมพ์หัวเราะ “สถานการณ์ของปู๋เย่โหวต่างจากนักเขียนดังคนอื่นๆ”

“ต่างยังไง?” หลินจือไป๋พึมพำ “เพราะเขามีฐานะเป็นนักเขียนบทละครด้วยใช่ไหม?”

หัวหน้าฝ่ายจัดพิมพ์พยักหน้า “ถ้านับแค่จำนวนแฟนหนังสือจริงๆ ปู๋เย่โหวยังมีแฟนคลับน้อยกว่านักเขียนดังอันดับท็อปเท็นคนอื่นๆ แต่ฐานแฟนคลับของเขามาจากงานเขียนบทละครที่ประสบความสำเร็จมาก แฟนละครจำนวนมากที่ชื่นชอบผลงานของเขา ก็พร้อมที่จะซื้อหนังสือที่เขาเขียนเช่นกัน”

หลินจือไป๋หัวเราะ “ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง”

พูดได้ว่าปู๋เย่โหวคือดาวเด่นในวงการนิยายที่ไม่เหมือนใคร

เพราะถ้านับตามความเป็นจริง เขาเขียนนิยายมาเพียงสามเล่มเท่านั้น:

รวมเรื่องสั้นปู๋เย่โหว

ปาฏิหารย์ร้านชำของคุณนามิยะ

ความลับ

ตลอดระยะเวลาที่เขาเดบิวต์ เขาเพิ่งเขียนนิยายไปแค่สามเล่ม จึงยังไม่มีฐานแฟนคลับหนังสือจำนวนมาก

แต่ด้วยชื่อเสียงในตลาดนิยายที่ติดอันดับท็อปเท็นได้ ก็เพราะสถานะของเขาในฐานะนักเขียนบทละครนั่นเอง

ผลงานที่สร้างชื่อ ได้แก่:

《พุ่งทะยาน》

《Unexpectedness》

《พิชิต》

และล่าสุดยังมีละครสุดดราม่าเรื่อง 《Home Temptation》

สามเรื่องแรกได้รับเรตติ้งถล่มทลาย แม้แต่ละครมินิซีรีส์ก็กลายเป็นหัวข้อพูดถึงมากมาย จึงมีแฟนละครจำนวนมากที่พร้อมสนับสนุนนิยายของเขา

แต่คนพวกนี้นับว่าเป็นแฟนหนังสือได้จริงๆ เหรอ? หรือควรจัดพวกเขาเป็นแฟนละครมากกว่า

อย่างไรก็ตาม สำนักพิมพ์เฉินฮวาไม่สนใจหรอกว่าคนที่ซื้อหนังสือของปู๋เย่โหวจะมาจากละครหรือจากฐานแฟนหนังสือดั้งเดิม

สิ่งสำคัญคือนิยายขายดีและยอดขายเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

แค่ยอมจ่ายเงินซื้อหนังสือก็พอแล้ว!

มันก็เหมือนตอนที่หลินจือไป๋ขอให้พี่สาวช่วยตามดารามาเขียนอัตชีวประวัติ

ดาราพวกนั้นไม่ใช่นักเขียนแน่ๆ และไม่มีแฟนหนังสือของตัวเอง แต่ไม่ได้หมายความว่าหนังสือพวกเขาจะขายไม่ได้ เพราะแฟนคลับพร้อมจ่ายเสมอ

“คล้ายกันจริงๆ นั่นแหละ” หลินจือไป๋พึมพำเบาๆ

“คุณว่าอะไรนะครับ?” หัวหน้าฝ่ายจัดพิมพ์ถามกลับ เพราะไม่ได้ยินชัดเจน

หลินจือไป๋ยิ้ม “ไม่มีอะไร คุณน่ะโทรศัพท์ดังอยู่นะ”

“เป็นสายจากร้านหนังสือครับ”

หัวหน้าฝ่ายจัดพิมพ์เหลือบมองเบอร์โทรเข้า แต่ไม่ได้เดินออกไป ตัดสินใจรับสายตรงนั้นต่อหน้าหลินจือไป๋

“ร้านหัวซินจะเพิ่มยอดสั่งซื้อเจตนาร้าย?”

“ใช่ครับ!”

“เพิ่มอีกเท่าไหร่?”

“500,000 เล่ม!”

“เท่าไหร่นะ!?”

หัวหน้าฝ่ายจัดพิมพ์เสียงดังขึ้นทันที สีหน้าดูตกใจอย่างเห็นได้ชัด

หลังจากยืนยันกันหลายรอบ เขาก็วางสายด้วยอาการตื่นเต้น “ท่านประธาน ผมต้องขอตัวไปจัดการเรื่องด่วน ร้านหัวซินที่ว่า...”

ยังพูดไม่ทันจบดี โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เขารับสายอีกครั้ง

“อะไรนะ? พวกคุณจะเพิ่มยอดด้วย? 300,000 เล่มเหรอ?”

หลังจากวางสายครั้งที่สอง หัวหน้าฝ่ายจัดพิมพ์ก็ถึงกับแสดงความตื่นเต้นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“คุณไปจัดการเถอะ” หลินจือไป๋โบกมืออย่างใจเย็น

“ได้ครับ!”

หัวหน้าฝ่ายจัดพิมพ์โค้งลา แต่ก่อนออกไปก็อดพูดไม่ได้ว่า “หนังสือเล่มใหม่ของปู๋เย่โหวได้รับความนิยมเกินกว่าที่เราคาดไว้ทั้งหมด ต้องยกความดีความชอบให้ท่านประธานเลยครับ!”

หลินจือไป๋เพียงโบกมืออีกครั้ง ไม่สนใจคำเยินยอของลูกน้อง

เขากำลังครุ่นคิดถึงอิทธิพลในตลาดที่ไม่เหมือนใครของปู๋เย่โหว

คนที่ซื้อหนังสือของปู๋เย่โหว ส่วนใหญ่เป็นแฟนละคร เพราะเขียนนิยายมาน้อย ฐานแฟนคลับหนังสือจึงยังไม่ใหญ่นัก

นี่หมายความว่าปู๋เย่โหวยังมีศักยภาพที่จะขยายฐานแฟนคลับในวงการนิยายได้อีกมาก

"ดูท่าว่าคงต้องเขียนนิยายเพิ่มอีกเยอะๆ แล้ว"

โชคดีที่หลินจือไป๋มีต้นฉบับนิยายที่กำลังจะเขียนจบอยู่แล้ว นั่นคือ "มังกรหยก"

ตอนนี้ทางฝ่ายบันเทิงของบริษัทกำลังถ่ายทำละคร "มังกรหยก" อยู่ หลินจือไป๋วางแผนจะปล่อยนิยายในช่วงที่ละครออกอากาศ

ในตอนนั้น นิยายและละครจะช่วยส่งเสริมกันและกัน คงจะช่วยเพิ่มฐานแฟนคลับนิยายของปู๋เย่โหวได้อีกมาก!

ไม่น่าแปลกใจที่สำนักพิมพ์ใหญ่ต่างพยายามแย่งชิงนักเขียนระดับนี้อย่างสุดตัว

นักเขียนที่มีพลังดึงดูดตลาดติดอันดับท็อปเท็นในฉินโจวอย่างปู๋เย่โหวเปรียบเสมือนเครื่องพิมพ์เงินสำหรับสำนักพิมพ์

ตัวอย่างเช่น หนังสือเจตนาร้าย

สำนักพิมพ์เฉินฮวาตั้งราคาขายเล่มละ 20 หยวน

พิมพ์ครั้งแรก 10 ล้านเล่ม และคาดว่าน่าจะขายหมดภายในเดือนนี้

ดังนั้นหนังสือเจตนาร้ายเล่มนี้จะสร้างมูลค่าในตลาดได้ประมาณ 200 ล้านหยวน!

แน่นอนว่า 200 ล้านนี้เป็นเพียงมูลค่าตลาด เมื่อหักต้นทุนการพิมพ์ ส่วนแบ่งของนักเขียนอย่างปู๋เย่โหวและภาษีที่เพิ่มขึ้นตามกำไร

สุดท้าย สำนักพิมพ์เฉินฮวาคงจะได้กำไรสุทธิจากหนังสือเล่มนี้ราวๆ 100 ล้านหยวน!

ให้ตายเถอะ!

นี่ไม่ใช่เครื่องพิมพ์เงินแล้วจะเรียกว่าอะไร?

"พวกนายมันพวกนายทุนหน้าเลือด! นิยายของฉันทำเงินให้พวกนายได้ตั้งขนาดนี้ แต่กลับแบ่งเงินมาให้ฉันแค่นิดเดียว?"

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ในชาติก่อน เจ.เค. โรว์ลิ่ง (J.K. Rowling) จะมีทรัพย์สินมูลค่ากว่าหลายหมื่นล้าน

ซีรีส์แฮร์รี่พอตเตอร์ คงสร้างมูลค่าทางการตลาดที่ไม่อาจประเมินได้ และตัวเลขกำไรจริงๆ ก็คงมีแต่พวกนายทุนที่รู้

ยอดขายนิยายที่สูง มันสามารถทำให้คนทำอะไรก็ได้ตามใจจริงๆ

ไม่น่าแปลกใจที่หลินจือไป๋สามารถยืนหยัดในบริษัทได้ทันทีหลังจากที่ดึงตัวปู๋เย่โหวมาร่วมงาน

ไม่ว่าจะจัดการกับหวังจื่อ หลัวต๋า และเหรินเจียชุน ทั้งสามคนก็ไม่กล้าปริปากสักคำ

แม้แต่โปรเจกต์ "พัฒนาซอฟต์แวร์" พวกนั้นก็แสร้งทำเป็นปลีกตัวจากปัญหาไปพร้อมๆ กับยอมรับมัน

เพราะทุกคนรู้ดีว่าคุณค่าทางการตลาดของปู๋เย่โหวมันมากมายขนาดไหน

"เฮ้อ..."

หลินจือไป๋ถึงกับต้องยอมรับว่าเขาประเมินตัวตนปู๋เย่โหวในฐานะนักเขียนนิยายต่ำไป

แต่ก็ดีอยู่แล้ว

เพราะตอนนี้ เขาเองก็คือนายทุน!

...

ณ สำนักพิมพ์น่าเซิน

ในตอนนี้ ผู้บริหารระดับสูงของสำนักพิมพ์น่าเซินทุกคนสีหน้าไม่สู้ดีนัก

ปู๋เย่โหวถูกสำนักพิมพ์เฉินฮวาดึงตัวไป แถมหนังสือเล่มใหม่ เจตนาร้ายยังได้ตีพิมพ์กับทางนั้นแล้ว!

“ได้ยินมาว่าหนังสือเจตนาร้าย พิมพ์ครั้งแรกตั้ง 10 ล้านเล่มเลยนะ!”

“ละครของปู๋เย่โหวทำให้เขามีแฟนละครเยอะมาก”

“จำนวนแฟนละครพวกนี้ มากกว่าจำนวนแฟนหนังสือของเขาอีก และในกลุ่มนี้ก็มีคนพร้อมจะซื้อหนังสือของเขาไม่น้อย”

“แล้วฝ่ายนิยายสืบสวนของเราล่ะ ได้ลองอ่านเจตนาร้ายแล้วหรือยัง?”

“พวกเขาประเมินว่ายังไงบ้าง?”

“เดี๋ยวผมจะเรียกคนจากฝ่ายนั้นมาสอบถามครับ”

เมื่อได้รับคำสั่ง หัวหน้าฝ่ายนิยายสืบสวนของสำนักพิมพ์น่าเซินก็ถูกเรียกตัวมาที่ห้องประชุม

“ตอนนี้ผมกำลังอ่านเจตนาร้ายอยู่ครับ อ่านไปได้ครึ่งเล่มแล้ว” หัวหน้าฝ่ายนิยายสืบสวนกล่าว “ส่วนตัวผมคิดว่าระดับการเขียนแนวสืบสวนของปู๋เย่โหวถือว่าดีในระดับปานกลาง จะบอกว่าเยี่ยมยอดก็ไม่ใช่ แต่จะบอกว่าแย่ก็ไม่เชิง อยู่ในระดับนักเขียนสืบสวนชั้นสอง”

คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของผู้บริหารหลายคนดูดีขึ้น

“พูดแบบนี้หมายความว่า ยอดพิมพ์ครั้งแรก 10 ล้านเล่มของเจตนาร้ายอาจจะเกินจริง ตลาดอาจไม่สามารถรองรับได้ สำนักพิมพ์เฉินฮวามองศักยภาพยอดขายของเขาสูงเกินไป” บรรณาธิการใหญ่ของน่าเซินพูดขึ้น

หัวหน้าฝ่ายนิยายสืบสวนพยักหน้าเห็นด้วย

“ปู๋เย่โหว ถนัดเขียนแนวระทึกขวัญมากกว่า การเขียนสืบสวนไม่ใช่จุดแข็งหลักของเขาหรือจะพูดอีกอย่างก็คืองานก่อนหน้าของเขามักมีองค์ประกอบสืบสวนก็จริง แต่ก็เป็นแค่ส่วนเสริมเล็กๆ พอเปลี่ยนมาลองเขียนแนวสืบสวนล้วนๆ ความสามารถด้านนี้ของเขาเลยยังดูไม่ถึงขั้น...”

ทันใดนั้นเอง

รองหัวหน้าฝ่ายนิยายสืบสวนก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้องประชุมอย่างเร่งรีบ ในมือมีหนังสือเจตนาร้ายที่เพิ่งซื้อมาในช่วงเช้า ใบหน้าดูตื่นตระหนก

“เกิดเรื่องแล้ว! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!”

“ทำตัวตื่นตระหนกไปได้ มีเรื่องอะไร?” ผู้บริหารระดับสูงหลายคนเริ่มไม่พอใจ

“นิยายเล่มนี้...”

รองหัวหน้าฝ่ายยกหนังสือเจตนาร้ายขึ้น ก่อนจะกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากเพราะวิ่งมาจนหอบ

“พูดให้รู้เรื่องหน่อย!” บรรณาธิการใหญ่เริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี

“นิยายเล่มนี้ ระดับการวางแผนปริศนาอาจไม่ได้สูงส่งอะไร แต่ว่าปู๋เย่โหวได้สร้างสรรค์รูปแบบการเขียนนิยายแนวสืบสวนรูปแบบใหม่ ที่จะต้องทำให้วงการนิยายสืบสวนในฉินโจวสั่นสะเทือนแน่นอน!”

“เว่อร์ไปแล้วล่ะ! ก็แค่การเขียนแนวสืบสวนธรรมดาๆ นี่แหละ...”

หัวหน้าฝ่ายนิยายสืบสวนที่เพิ่งวิจารณ์ว่าหนังสือเล่มนี้อยู่ในระดับปานกลาง ยังไม่ทันพูดจบรองหัวหน้าฝ่ายก็สวนกลับทันที

“คุณอ่านถึงไหนแล้วครับ?”

“ประมาณตรงนี้”

“ลองอ่านต่อไปอีกสักสองสามบทสิครับ แล้วคุณจะเข้าใจเอง!”

“หืม?”

หัวหน้าฝ่ายนิยายสืบสวนขมวดคิ้ว แต่ก็รีบเปิดหนังสืออ่านต่อ

อ่านไปได้สักพัก มือที่เปิดหน้าหนังสือเริ่มชะงัก ใบหน้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นแววตกตะลึง

“มีอะไร? พูดออกมาสิ!”

บรรดาผู้บริหารระดับสูงเริ่มตื่นเต้นและร้อนใจ

หัวหน้าฝ่ายนิยายสืบสวนเงยหน้าขึ้น มองไปยังผู้บริหารด้วยสีหน้าหนักใจ

“นิยายเจตนาร้ายของปู๋เย่โหว จะกลายเป็นผลงานชิ้นเอกที่ถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์นิยายสืบสวน เขาใช้รูปแบบการเขียนที่ไม่เคยมีมาก่อนในการควบคุมคนอ่านทุกคนให้อยู่ในกำมือ และจนกว่าจะอ่านถึงตอนจบ ไม่มีใครจะคาดเดาได้เลยว่าความจริงที่ซ่อนอยู่คือ...”

วันนั้นเอง...

'ผู้เล่าเรื่องที่เชื่อถือไม่ได้' ได้ถือกำเนิดขึ้น!