https://www.youtube.com/watch?v=Ddg3C8brZf8

ตอนนี้ หลินจื้อไป๋ ก็กลายเป็นคนทำเพลงมืออาชีพอย่างแท้จริงแล้ว ความเร็วในการสร้างสรรค์เพลงของเขาเร็วขึ้นมาก เมื่อถึงเวลาประมาณห้าทุ่ม เขาก็ทำดนตรีบรรเลงของเพลง《ขอยืมห้าร้อยปีกับสวรรค์》เสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่ในใจก็ยังรู้สึกผิดเล็กน้อย เวลานอนของเขาดูเหมือนจะลดน้อยลงไปทุกที

ต่างจากครั้งก่อนๆ ครั้งนี้หลินจื้อไป๋ไม่ได้แสร้งทำเป็นว่าใช้เวลามากมายในการแต่งเพลงให้ดูสมกับความอัจฉริยะของตัวเองอีกต่อไป ในเมื่อเขาเป็น "อัจฉริยะด้านการแต่งเพลง" ในสายตาของพี่สาวแล้ว งั้นเขาก็จะยิ่งแสดงความเป็นอัจฉริยะออกมาให้ชัดเจนยิ่งขึ้นไปอีก

ดังนั้นคืนนั้นเอง เขาก็ส่งโน้ตเพลงไปให้ จางซีหยาง

ห้านาทีต่อมา

ทั้งสองคนก็แชทโต้ตอบกัน

จางซีหยาง: "นี่เป็นเพลงที่มีบารมีจักรพรรดิที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลยครับ"

หลินจื้อไป๋: "เพลงของจักรพรรดิย่อมต้องการเสียงของจักรพรรดิ งั้นก็ตัดสินใจแล้วล่ะ พรุ่งนี้เตรียมตัวอัดเสียงนะ 'ปิกาจู'!"

จางซีหยาง: "ไม่มีปัญหา แต่... ปิกาจูนี่คืออะไรครับ?"

หลินจื้อไป๋: "ไม่สำคัญ พรุ่งนี้แปดโมงครึ่งเจอกันที่ห้องอัดเสียง"

จางซีหยาง: "ได้เลย!"

ทั้งสองตกลงกันอย่างรวดเร็ว

วันรุ่งขึ้น

หลินจื้อไป๋ถือแทร็กบรรเลงของ 《ขอยืมห้าร้อยปีกับสวรรค์》 ที่เสร็จสมบูรณ์เมื่อวาน และไปที่ห้องอัดเสียงพร้อมกับจางซีหยาง

ทั้งสองใช้เวลาตลอดช่วงเช้าอัดเพลงอย่างมุ่งมั่น

เที่ยงวัน

การอัดเสียงเสร็จสมบูรณ์ ทั้งสองทำงานได้รวดเร็วและมีประสิทธิภาพอย่างยิ่ง

จางซีหยางเตรียมตัวมาดีมาก เขาท่องจำเพลงจนขึ้นใจตั้งแต่เมื่อคืน และที่สำคัญคือ หลินจื้อไป๋กับจางซีหยางก็ร่วมงานกันจนเกิดความเข้าใจและความไว้วางใจ

เมื่อได้เพลงที่อัดเสร็จแล้ว หลินจื้อไป๋ก็เดินตรงไปที่ ห้องทำงานของหลินซี พี่สาวของเขา

ในห้องทำงานของหลินซี

วันนี้หลินซีสวมแว่นสายตาที่มีความหนาต่ำ กำลังจดจ่ออยู่กับงานที่กองอยู่บนโต๊ะ เมื่อเห็นน้องชายเดินเข้ามา เธอถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง:

"เรื่องเพลงธีมของจิ๋นซีฮ่องเต้ มีไอเดียอะไรไหม?"

"มีแล้วครับ" หลินจื้อไป๋ตอบกลับไป

"อืมม… ถ้าไม่มีไอเดียก็ไม่แปลกนะ เพลงธีมของจักรพรรดิมันยากมาก ยิ่งเป็นจิ๋นซีฮ่องเต้แล้วล่ะก็… เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ!

หลินซีชะงักไปครู่หนึ่ง เธอวางปากกาลง เงยหน้าขึ้นมามองน้องชายด้วยความตกตะลึง

"เพลงเสร็จแล้วครับ ผมส่งไปที่อีเมลพี่แล้ว ฟังดูสิครับ"

"หา!?"

หลินซีเบิกตากว้าง ในสมองราวกับหยุดประมวลผลไปชั่วขณะ—น้องชายเธอทำเพลงธีมจิ๋นซีฮ่องเต้เสร็จในเวลาแค่นี้ได้ยังไง?

"ไอเดียพุ่งพล่านน่ะครับ" หลินจื้อไป๋ชี้ไปที่หัวตัวเองพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

หลินซีกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่โทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน

เธอมองดูชื่อที่แสดงบนหน้าจอแล้วพูดกับหลินจื้อไป๋ว่า: "จางเผยเหิงโทรมา"

ในการสนทนาทางโทรศัพท์กับจางเผยเหิง

"ผู้กำกับจางคะ"

"คืออย่างนี้ครับ เรื่องเพลงธีมของจิ๋นซีฮ่องเต้ ผมคิดทบทวนทั้งคืนแล้ว มันยากเกินไปจริงๆ พวกเราขอเปลี่ยนเป็นเพลงโปรโมตธรรมดาดีกว่า ค่าตอบแทนยังคงเดิม ช่วยแจ้งไป๋ตี้ให้ทีครับ"

หลินซีมีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะพูดอย่างสงบ:

"แต่... เพลงธีมของจิ๋นซีฮ่องเต้ เราแต่งเสร็จแล้วค่ะ"

ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ...

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เสียงของจางเผยเหิงก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่มีความลังเลและตะกุกตะกัก:

"คะ... คะ... คุณหมายถึง... เสร็จแล้วเหรอครับ!?"

"นี่ไม่ใช่ความเร็วของบริษัทเฉินฮวา..."

หลินซีมองไปที่หลินจื้อไป๋ที่ยืนยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วพูดต่อว่า:

"นี่คือความเร็วของไป๋ตี้ต่างหาก"

"งั้นส่งมาให้ผมฟังหน่อยครับ!"

หลินซีวางสาย เปิดอีเมล และคลิกเปิดเพลง

《ขอยืมห้าร้อยปีกับสวรรค์》

ชื่อเพลงนี้ทำให้หลินซีมีประกายตาขึ้นมาทันที

เมื่อเธอฟังจนจบ เธอก็ถอนหายใจลึกๆ มองไปที่หลินจื้อไป๋ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

"นายไม่ใช่อัจฉริยะทางดนตรี..."

หลินซีถอนหายใจและพูดต่อ:

"นายมันอัจฉริยะเหนือมนุษย์ต่างหาก!"

หลินจื้อไป๋ยักไหล่ ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

แล้วจางเผยเหิงจะเป็นยังไงต่อไปล่ะ?

...

หลังจากวางสายโทรศัพท์ จางเผยเหิง ยังคงรู้สึกลังเลอยู่เล็กน้อย

ด้านหนึ่ง เขารู้สึกว่า:

"ไป๋ตี้คนนี้เก่งจริงๆ แต่งเพลงได้เร็วมาก นี่อาจจะเป็นช่วงเวลาที่แรงบันดาลใจพลุ่งพล่านก็ได้... หรือบางทีเขาอาจจะสามารถแต่งเพลงธีมเกี่ยวกับจิ๋นซีฮ่องเต้ออกมาได้ดีจริงๆ?"

เขาไม่ได้หวังว่าจะต้องเป็นเพลงที่สมบูรณ์แบบที่สุด เพราะเพลงธีมเกี่ยวกับจักรพรรดิจิ๋นซีเป็นเรื่องยากมาก ขอแค่ดีกว่าเพลงอื่นๆ ที่เคยแต่งมาก็พอแล้ว

แต่อีกด้านหนึ่ง ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า:

"ไป๋ตี้จะไม่ใช่แค่ทำแบบลวกๆ แล้วส่งมาให้ฉันใช่ไหม? คิดว่าฉันทำหนังแล้วจะไม่เข้าใจเรื่องดนตรีรึไง? จะบอกให้นะ... คำสั่งแต่งเพลงนี้พึ่งถูกส่งไปเมื่อวานนี้เอง!"

เพลงอื่นยังพอเข้าใจได้ แต่เพลงเกี่ยวกับ "จิ๋นซีฮ่องเต้" ไม่ใช่ใครจะมาแต่งได้ง่ายๆ นักแต่งเพลงหลายคนพยายามใช้ความคิดสร้างสรรค์จนหัวแทบแตก แต่สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้

แต่ไป๋ตี้กลับใช้เวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงแต่งเสร็จแล้วเนี่ยนะ?

มันจะเป็นไปได้ยังไง!?

แน่นอนว่าความคิดเหล่านี้ก็แค่แวบผ่านไปในใจเท่านั้น เพราะไม่นานนัก อีเมลจากทาง "เฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์" ก็ส่งไฟล์เพลงมาให้เขาแล้ว

"《ขอยืมห้าร้อยปีกับสวรรค์》"

ขณะที่จางเผยเหิงกำลังดาวน์โหลดเพลง เขาก็เห็นชื่อเพลงนี้ และหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ

"ชื่อนี้... ช่างแยบยลจริงๆ!"

จักรพรรดิจิ๋นซีฮ่องเต้—บุคคลผู้มีความสามารถอันล้นเหลือ ผู้รวมแผ่นดินจีนให้เป็นหนึ่งเดียว บุรุษผู้เปี่ยมไปด้วยความกล้าหาญและปณิธานอันยิ่งใหญ่

แต่ในบั้นปลายชีวิต เขากลับหลงใหลในการแสวงหา "ยาอายุวัฒนะ" และฝันถึงการมีชีวิตนิรันดร์ เพื่อจะได้ปกครองอาณาจักรจีนตลอดไป

ชื่อนี้ 《ขอยืมห้าร้อยปีกับสวรรค์》จับเอาแก่นแท้และความขัดแย้งในชีวิตของจักรพรรดิจิ๋นซีได้อย่างสมบูรณ์แบบ!

"เป็นชื่อเพลงที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!"

แม้เขาจะยังไม่ได้ฟังเนื้อหาของเพลง แต่แค่ชื่อเพลงก็ทำให้เขารู้สึกประทับใจแล้ว

ติ๊ง!

ดาวน์โหลดเสร็จสิ้น

จางเผยเหิงสูดหายใจลึกๆ แล้วคลิกเปิดเพลงด้วยความรู้สึกกังวล ปนความคาดหวัง

อินโทรดังขึ้น...

เสียงเครื่องดนตรีที่ทรงพลังและยิ่งใหญ่ดังก้องไปทั่วห้อง เสียงกลองและเสียงเครื่องเป่าหนักแน่นราวกับกองทัพใหญ่กำลังเคลื่อนพลไปข้างหน้า

เสียงเพลงนำพาจิตใจของเขาไปสู่สนามรบที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของดาบและหอกที่ปะทะกัน ความยิ่งใหญ่และความฮึกเหิมถูกถ่ายทอดออกมาอย่างชัดเจน

"เพียงแค่ท่อนอินโทร... ฉันก็สัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่และความเป็น 'จักรพรรดิ' แล้ว!"

เสียงร้องตามมา...

เสียงร้องที่ทรงพลัง หนักแน่น แต่ก็แฝงด้วยความอ่อนโยนในบางขณะ

จางเผยเหิงจำเสียงนี้ได้ทันที—นี่คือเสียงของ "จางซีหยาง" นักร้องชื่อดังจากเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์

“ขึ้นและลงตามเส้นโค้งของภูเขาและสายธาร

มุ่งสู่ที่ราบภาคกลางและแคว้นเหนือกับแดนใต้ที่ข้ารัก

เบื้องหน้าคือความรู้สึกมากมายทั้งมีดดาบและลมฝน

ถนอมวัยปีอันเรืองรองที่สวรรค์ประทานให้ข้า

เป็นคนต้องใจกล้าหาญ เป็นคนใยกลัวทุกข์ภัย

ความองอาจในทุกปีไม่เคยแปร

เป็นคนมีหวานมีขม

ดีชั่วแยกไว้สองข้าง

ล้วนเพื่อฝันในวันพรุ่งนี้”

...

เสียงเพลงยังคงก้องกังวานอยู่ในหูของจางเผยเหิง

สายตาของเขาเริ่มเหม่อลอย ขณะมองไปยังเนื้อเพลงตรงหน้า พร้อมกับเสียงร้องที่ดังก้องในหัวใจ

เมื่อเขาใส่ใจในเนื้อร้องท่อนสุดท้ายของท่อนหลัก:

"ดีชั่วแยกไว้สองข้าง ล้วนเพื่อฝันในวันพรุ่งนี้"

จิ๋นซีฮ่องเต้ จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์จีน ผู้สร้างอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ แต่ขณะเดียวกันก็เป็นบุคคลที่เต็มไปด้วยข้อถกเถียงในประวัติศาสตร์ มีคนยกย่องว่าเขามีคุณูปการต่อแผ่นดิน แต่ก็มีคนประณามถึงความโหดร้ายของเขา ตั้งแต่การสร้างกำแพงเมืองจีน ไปจนถึงการเผาตำราและฝังนักปราชญ์ทั้งเป็น

แต่เมื่อมองย้อนกลับไปในมุมมองของคนยุคใหม่—สิ่งที่เขาสร้างไว้ได้กลายเป็นรากฐานที่มั่นคงให้กับแผ่นดินจีนในปัจจุบัน

บางที... 'ความฝันในวันพรุ่งนี้' ของเขา อาจจะหมายถึงยุคสมัยที่เราอาศัยอยู่นี้ก็ได้?

ท่อนฮุคดังขึ้น!

เสียงเพลงกึกก้องขึ้นมาอีกครั้ง ท่วงทำนองยิ่งใหญ่ ฮึกเหิม และเสียงร้องอันทรงพลังของ จางซีหยาง ก็ระเบิดออกมา!

มองอาชาตะลุย

เหยียบย่างแผ่นดินหมื่นลี้

ข้ายืนอยู่บนเกลียวคลื่น

ยึดจับตะวันและจันทรา

ขอให้ชาวประชา

อยู่อย่างเป็นสุขร่มเย็น

ข้าใคร่อยากมีชีวิตอีกห้าร้อยปี!

ข้าใคร่อยากมีชีวิตอีกห้าร้อยปี!

จางเผยเหิงตะลึงงัน!

ในเพลงนี้ ไป๋ตี้ไม่ได้ใช้ชื่อเพลง "ขอยืมห้าร้อยปีกับสวรรค์" แบบตรงๆ แต่กลับใช้เสียงร้องผ่านมุมมองของจิ๋นซีฮ่องเต้ถ่ายทอดออกมาเป็นคำพูด:

"ข้าใคร่อยากมีชีวิตอีกห้าร้อยปี!"

มันทั้งทรงพลัง เต็มไปด้วยความยิ่งใหญ่ และแฝงไปด้วยความรู้สึกเศร้าลึกๆ ในใจ

ในช่วงเวลานั้น จางเผยเหิงรู้สึกราวกับว่าตนเองได้ย้อนเวลากลับไปอยู่ในยุคของจิ๋นซีฮ่องเต้จริงๆ เขามองเห็นจักรพรรดิผู้ยืนอยู่บนยอดเขา มองออกไปยังแผ่นดินกว้างใหญ่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน และแฝงไปด้วยความเสียดาย

"ใช่แล้ว... มันต้องเป็นเพลงนี้!"

จางเผยเหิงขนลุกซู่ไปทั้งร่าง!

"นี่คือเพลงที่ฉันต้องการ!"

เสียงของ จางเผยเหิง เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

เสียงร้องของ จางซีหยาง ช่างเหมาะสมเหลือเกินกับบทเพลงนี้ เสียงของเขามีพลัง มีความอบอุ่น แต่ขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความยิ่งใหญ่และความรู้สึกอิสระ

มันคือเสียงของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่!

"ยอดเยี่ยม... มหากาพย์สุดๆ!"

นี่ไม่ใช่แค่เพลงธรรมดา แต่เป็นผลงานชิ้นเอกที่แท้จริง!

มันแสดงถึงความยิ่งใหญ่ของ จิ๋นซีฮ่องเต้ ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งความฮึกเหิม ความกล้าหาญ และความเสียดายที่ไม่สามารถยืนหยัดอยู่บนโลกนี้ต่อไปได้อีก

"ไป๋ตี้... นายมันอัจฉริยะตัวจริง!"

ทันทีนั้น จางเผยเหิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาผู้จัดการฝ่ายผลิตภาพยนตร์

"ปล่อยข่าวออกไปเดี๋ยวนี้! เราจะปล่อยเพลงธีมจิ๋นซีฮ่องเต้《ขอยืมห้าร้อยปีกับสวรรค์》คืนนี้เวลา 20.00 น.!"

"หา? คุณได้เพลงมาแล้วเหรอ!?"

ผู้จัดการฝ่ายผลิตตกตะลึง

จางเผยเหิงยิ้มกว้าง:

"ใช่! เพลงนั้นมาจากไป๋ตี้ และเดี๋ยวฉันจะส่งให้คุณฟัง... ฟังแล้วคุณจะเข้าใจว่าทำไมฉันถึงมั่นใจขนาดนี้!"

ในหัวใจของ จางเผยเหิง ตอนนี้ มีเพียงคำเดียวที่ดังก้องอยู่:

"นี่คือ เพลงแห่งจักรพรรดิ!"