แม้ว่าสามยักษ์ใหญ่และกลุ่มทุนหลายแห่งจะพากันเข้าสู่สนามการไลฟ์สดอย่างคึกคัก แต่หลินจือไป๋รู้ดีว่าตลาดนี้ไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น

เหตุผลที่ทุกคนแย่งกันเข้ามา เป็นเพราะต้องการช่วงชิงตลาดและความได้เปรียบในระยะแรก หวังจะเป็นหนึ่งในผู้นำของอุตสาหกรรมไลฟ์สด เพราะเค้กชิ้นใหญ่ชิ้นนี้ หลี่อวี๋ไลฟ์ไม่สามารถกินคนเดียวได้ทั้งหมด

ถ้าไม่ได้ตำแหน่งท็อปในตลาด กลุ่มทุนเหล่านี้ก็พร้อมจะถอนหุ้นหนีไปได้ทุกเมื่อ

ในชาติก่อน

ตอนที่การไลฟ์สดเฟื่องฟูถึงขีดสุด “หวังเสี่ยวจ่าง” ก็เคยเข้ามาร่วมวง เปิดแพลตฟอร์มแพนด้าขึ้นมา และเคยครองส่วนแบ่งเวลาชมไลฟ์สดไปได้ไม่น้อย แต่สุดท้ายกลับจบลงไม่ค่อยสวย ใครๆ ก็พูดกันไปคนละทางว่าแพ้หรือชนะ

หลินจือไป๋ไม่ได้หวังจะครองตลาดทั้งหมด

เพราะรู้ดีว่าเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเป็นไปได้

แต่สนามการแข่งขันที่อยู่เบื้องหลังการไลฟ์สดนั้นมีหลากหลายเส้นทาง เช่นในอนาคตหลินจือไป๋คิดจะดึงแนวคิดไลฟ์สดขายของเข้ามาใช้ ซึ่งไม่ต้องสนเลยว่าสิ่งนี้จะเป็นการ “ตัดหญ้า” หรือไม่ เพราะหากเขาไม่ทำ สักวันก็ต้องมีคนอื่นทำ

เขาเพียงแค่ต้องการให้ “คุณงามความดีของกลุ่มทุน” อย่าง “คุนเผิง” ที่เพิ่งสร้างชื่อเสียงขึ้นมานี้ ดูไม่น่าเกลียดจนเกินไป เพราะชื่อเสียงในปัจจุบันของคุนเผิงถือว่าดีมาก

และชื่อเสียงนี้เอง ที่จะทำให้การลงทุนอื่นๆ ในอนาคตของคุนเผิงได้รับการยอมรับได้ง่ายขึ้น

ตอนนี้หลินจือไป๋มีความคิดง่ายๆ

พยายามผลักดันให้เฉินฮวา ออกจากตลาดนี้ให้ได้

พร้อมทั้งลดคะแนนของหลินหู่ในสายตาของกลุ่มบริษัท

หลินจือไป๋มั่นใจว่า “ท่านปู่” ของตระกูลหลิน ยังคงจับตามองพฤติกรรมของคนรุ่นที่สองและสามของตระกูลอย่างใกล้ชิด

และหลินจือไป๋มั่นใจอีกว่า

คะแนนของครอบครัวเขาในสายตาของท่านปู่ เพิ่มขึ้นไปไม่น้อยแล้วในตอนนี้

ส่วนหลินกง หลินหลิว และหลินเป่า กลับต้องเสียคะแนนไปบางส่วน

ด้วยการถูกคุนเผิงพุ่งเป้าจัดการ ไม่ช้าก็เร็วคะแนนของพวกเขาจะลดจนหมด

ในวันต่อมา

ความนิยมของหลี่อวี๋ไลฟ์ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ในบรรดาประเภทของการไลฟ์สด “หมวดการเต้น” ถือว่าคึกคักที่สุด เพราะมีหลายคนเลียนแบบสไตล์ของมี่มี่

“แค่ยั่วคนดูเอง ใครๆ ก็ทำได้”

ในกลุ่มนี้ มีสองคนที่เลียนแบบได้ถึงขั้น “เหมือนเป๊ะ” ได้แก่ “คาฉี” และ “ซูซู”

มีคนในเน็ตถึงขั้นตั้งฉายาให้พวกเธอว่า “สามสาวสุดยั่วแห่งหลี่อวี๋”

การเล่นเกือบล้ำเส้นของพวกเธอ ทำออกมาได้เก่งกาจมาก ผู้ชมในไลฟ์แทบจะไม่มีใครจริงจังเลยสักคน

แต่เพราะสไตล์ของทั้งสามคล้ายกันมาก พวกเธอจึง “แก่งแย่งกัน” หนักขึ้น จากการแค่เล่นเกือบล้ำเส้นธรรมดาๆ พัฒนากลายเป็น “การล้ำเส้นอย่างเปิดเผย”

เช่นซูซู

เธอบอกว่า “ไม่ได้แค่เต้นเป็น แต่ยังเล่นเปียโนได้ด้วย”

จากนั้นก็โชว์เล่นเปียโนให้คนดู แต่เธอดันใส่บิกินีเล่น!

นี่เรียกว่าเล่นเปียโนจริงๆ เหรอ!?

“พี่ใหญ่บนบอร์ด” ถึงกับหัวเสีย แต่กลับทุ่มของขวัญ “หูฉลาม” ไปหลายสิบชิ้น

ส่วนคอมเมนต์ก็ยิ่งพิลึกเข้าไปอีก

“เปียโนตัวนี้ขาวจัง”

“เปียโนตัวนี้ใหญ่มาก”

และในวันนั้นเอง “ผู้คุม” ของแพลตฟอร์มก็ปรากฏตัว “ฟาดความยุติธรรมลงมา”

ทำให้ผู้ชมไลฟ์สดของหลี่อวี๋เพิ่งรู้ว่า “ที่แท้ในแพลตฟอร์มนี้ก็มีคนคอยจัดการพฤติกรรมแบบนี้อยู่ด้วย”

หลังจากที่ห้องไลฟ์ของ “สามสาวสุดยั่ว” ถูกแบนไปหลายครั้ง ในที่สุดพวกเธอก็เริ่มอยู่ในกรอบมากขึ้น

แต่ถึงอย่างนั้น พวกเธอก็กลายเป็นกระแสในอินเทอร์เน็ต และมีประเด็นให้พูดถึงมากมาย

ซึ่งในอดีตแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีเหตุการณ์แบบนี้

“แค่อยู่บ้านติดกล้องไลฟ์สด ก็กลายเป็นคนดังได้?”

ก่อนหน้านี้ นอกจากดาราแล้ว คนธรรมดาที่ไหนจะมีหัวข้อให้พูดถึงในระดับนี้?

การไลฟ์สด ได้เปิดเส้นทางใหม่ให้คนธรรมดาเหล่านี้เข้าสู่วงการชื่อเสียงโดยตรง!

หรือจะพูดอีกอย่างคือ

มันได้กลายเป็นเรือเล็กสำหรับคนที่ “ไร้หนทาง” ที่จะพาตัวเองขึ้นฝั่งอีกครั้งหนึ่ง

...

ในขณะที่การถ่ายทอดสดกำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว หลินจือไป๋กลับไม่ได้กังวลอะไรมากนัก เพราะปลาคาร์ป (หลี่อวี๋) ตัวนี้ได้เข้าสู่เส้นทางที่มั่นคงแล้ว คู่แข่งอื่น ๆ ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะตามทัน โดยเฉพาะเมื่อบนแพลตฟอร์มมีผู้ถ่ายทอดสดบางคนที่พัฒนาเป็นดาวเด่นไปแล้ว

วันหนึ่ง

หลินจือไป๋กำลังเลื่อนดูฟีดในโซเชียลมีเดียของตัวเอง จู่ ๆ ก็ได้รับข้อความจากพี่สาวที่ส่งมาทางแอปเฟ่ยซิน

“เพลงของจางซีหยางที่จะร้องในงานปีใหม่อาจจะโดนแย่งไป”

“หมายความว่ายังไง?”

หลินจือไป๋ขมวดคิ้ว นี่จะเป็นเรื่องวุ่นวายที่หลินหลิวก่อขึ้นอีกหรือเปล่า?

ในมุมมองของหลินจือไป๋ เรื่องแบบนี้ดูเหมือนจะเป็นฝีมือของหลินหลิวมากที่สุด เธอมักจะชอบใช้ชื่อเสียงของตัวเองเพื่อบรรลุเป้าหมายบางอย่าง

หลินซีถอนหายใจ “รองผู้กำกับที่มีอำนาจคนหนึ่งของงานปีใหม่ สนิทกับหลินกงมาก”

หลินจือไป๋ชะงักไป “ไม่ใช่หลินหลิวเหรอ?”

หลินซีตอบว่า “ไม่ใช่หลินหลิวโดยตรง แต่ก็เกี่ยวพันกับเธออยู่ดี น่าจะเป็นการร่วมมือระหว่างหลินกงกับหลินหลิว เธอก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่ารุ่นที่สามของตระกูลเฉินฮวา นอกจากบ้านเราแล้ว คนอื่น ๆ ยังพอมีความสัมพันธ์กันอยู่และมักจะร่วมมือกันทำเรื่องต่าง ๆ แต่เหตุผลหลักที่ทั้งคู่ร่วมมือกันครั้งนี้ น่าจะเป็นเพราะต้องการเล่นงานคุนเผิงอินเวสต์เมนต์ ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะเคยโดนเล่นงานโดยคุนเผิงมาก่อน ส่วนจางซีหยางก็แค่โชคร้าย หลินกงน่าจะใช้เรื่องนี้เพื่อแสดงความจริงใจในการร่วมมือกับหลินหลิว”

หลินจือไป๋หรี่ตาลง

“รุ่นที่สามรวมตัวกันเพื่อมาสู้กับฉันเหรอ?”

เขาพิมพ์ตอบกลับ “ผู้กำกับใหญ่ของงานปีใหม่ก็ยอมด้วยเหรอ?”

หลินซีตอบว่า “นั่นก็ไม่ถึงขั้นนั้นนะ ฉันเลยโทรไปคุยกับผู้กำกับใหญ่ของงานปีใหม่ ผู้กำกับบอกว่าหลินหลิวเอานักร้องระดับราชาเพลงของแผนกเธอคือจางอวิ๋นซ่าง เสนอชื่อเข้าไป งานปีใหม่อาจจะต้องเลือกคนหนึ่งระหว่างจางอวิ๋นซ่างกับจางซีหยาง”

หลินจือไป๋ถามว่า “โอกาสที่ลุงจางจะชนะไม่พอเหรอ?”

หลินซีตอบว่า “ในสถานการณ์ปกติ จางซีหยางน่าจะมีโอกาสชนะมากกว่า แต่เพราะมีรองผู้กำกับคนนั้นคอยขัดขวาง ถึงผลการซ้อมของทั้งสองจะใกล้เคียงกัน สุดท้ายก็ต้องเป็นจางซีหยางที่แพ้ ผู้กำกับใหญ่แอบบอกฉันว่าตัวเขาเองก็ช่วยไม่ได้ ต้องให้หน้ากับรองผู้กำกับคนนั้น เพราะรองผู้กำกับมีคนหนุนหลังอยู่ เว้นเสียแต่ว่า...”

หลินจือไป๋พูดว่า “เว้นเสียแต่ว่าการแสดงของจางซีหยางจะสามารถเอาชนะจางอวิ๋นซ่างได้อย่างขาดลอย?”

“ใช่” หลินซีถอนหายใจเบา ๆ

แม้ว่าจางซีหยางจะเก่งมาก แต่คู่แข่งครั้งนี้คือราชาเพลง ต่อให้เขาสามารถเอาชนะได้ แต่ช่องว่างระหว่างสองคนนี้ก็คงไม่มาก

“ในบริษัทไม่มีข้อเสนออะไรเหรอ?”

หลินจือไป๋เริ่มไม่พอใจ “จางซีหยางจะก้าวไปสู่ตำแหน่งราชาเพลง จางอวิ๋นซ่างที่เป็นราชาเพลงของเฉินฮวากรุ๊ปอยู่แล้ว ทำไมถึงไม่ยอมหลีกทาง?”

“คุณอย่าคิดว่าจางอวิ๋นซ่างถูกหลินหลิวบังคับให้เข้าไปร่วมนะ”

หลินซีหัวเราะอย่างขมขื่น “จางอวิ๋นซ่างนั่นแหละที่อยากให้จางซีหยางไม่มีวันได้เป็นราชาเพลง เพราะถ้าเฉินฮวากรุ๊ปมีราชาเพลงเพิ่มขึ้นอีกคน ทรัพยากรที่เขาได้รับก็จะถูกลดลง”

นี่คือความขัดแย้งผลประโยชน์โดยพื้นฐาน

หลินจือไป๋เข้าใจแล้ว “งั้นผู้อำนวยการแผนกดนตรีก็ไม่ได้พูดอะไร?”

หลินซีตอบว่า “ผู้อำนวยการแผนกดนตรีแน่นอนว่าไม่พอใจมาก แต่หลินหลิวตอนนี้เล่นใหญ่ถึงขนาดให้พ่อของเธอมาช่วยพูด ผู้อำนวยการแผนกดนตรีเลยไม่กล้าพูดอะไร”

เฮอะ

หลินจือไป๋เม้มปาก “นี่เป็นผู้อำนวยการแผนกดนตรีที่ช่างน่าอึดอัดใจจริง ๆ”

ลูกน้องทะเลาะกันเองขนาดนี้ แต่ในฐานะผู้อำนวยการแผนกกลับไม่กล้าเข้ามาแทรกแซง คนประเภทที่ชอบเล่นบทกลาง ๆ แบบนี้ เดี๋ยวก็ล้มแน่

หลินซีหัวเราะเบา ๆ “หลินหลิวตอนนี้เหมือนคนหมดไฟ แถมยังโดนทั้งแผนกดนตรีกันออกไป เธอคงจะเป็นหัวหน้าแผนกได้อีกไม่นาน เลยพยายามอย่างสุดกำลังที่จะเล่นงานฉัน ถึงขั้นไม่สนใจอะไรแล้ว”

“งั้นเอาแบบนี้แล้วกัน”

หลินจือไป๋พูดว่า “ฉันมีเพลงใหม่อยู่เพลงหนึ่ง เดี๋ยวส่งให้ลุงจางร้อง เพลงนี้อาจจะช่วยให้ชนะได้”

หลินซีอึ้งไป “เพลงอะไร?”

หลินจือไป๋ยิ้ม “บรรยากาศช่วงปีใหม่แบบนี้ แน่นอนว่าต้องเป็นเพลงที่ให้ความรู้สึกครึกครื้นหน่อยสิ”

...

ช่วงนี้มีคนให้ความสนใจกับงานกาล่าปีใหม่ เป็นจำนวนมาก

ข่าวที่ว่าจางอวิ๋นซ่างอาจจะมาแทนจางซีหยางบนเวทีงานปีใหม่ ไม่รู้ว่าใครเป็นคนปล่อยออกมา แต่ข่าวนี้กลับสร้างกระแสวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักทันที!

แฟน ๆ ของจางซีหยางโกรธจัด!

“หมายความว่ายังไงกัน!”

“ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าประกาศอย่างเป็นทางการแล้วเหรอ ว่าจางซีหยางจะเข้าร่วมงานปีใหม่? แล้วจางอวิ๋นซ่างโผล่มาได้ยังไง?”

“จางอวิ๋นซ่างไม่ใช่คนของบริษัทเดียวกันเหรอ!”

“บริษัทเดียวกันแท้ ๆ ยังจะมาทะเลาะกันเองอีกเหรอ? จางอวิ๋นซ่างเป็นถึงราชาเพลงแล้ว นี่มันจงใจแย่งที่ของจางซีหยางหรือเปล่า? จะมืดมนกันไปถึงไหน!”

“นี่มันไม่แฟร์เลย!”

“งานปีใหม่ถ้าไม่มีจางซีหยาง ฉันไม่ดูแล้ว!”

“ถ้าไม่ได้มีประกาศก่อนหน้านี้ ฉันคงไม่ว่าอะไร แต่ในเมื่อบอกว่าจางซีหยางจะขึ้นเวที แล้วจู่ ๆ มาบอกว่าจะเปลี่ยนเป็นจางอวิ๋นซ่าง ใครจะไปเชื่อว่าไม่มีเบื้องหลังอะไร!”

“จางอวิ๋นซ่างกำลังบีบจางซีหยาง!”

“ก็แค่กลัวว่าจางซีหยางจะได้เป็นราชาเพลง แล้วมาขโมยทรัพยากรของเขาเองล่ะสิ!”

จากนั้น

แฟน ๆ ของจางอวิ๋นซ่างก็ออกมาตอบโต้

“จะโวยวายอะไรกัน! ใครใช้ให้จางอวิ๋นซ่างของเราดังกว่าเขาล่ะ? จางซีหยางก็แค่ศิลปินระดับหนึ่งเท่านั้นเอง!”

“ที่กลับมาดังได้ก็แค่เพราะโชคดีเจอรายการ ‘ฉันคือนักร้อง’ เท่านั้นเอง ถ้าไม่มีรายการนี้ ใครจะจำจางซีหยางได้บ้าง?”

“จางอวิ๋นซ่างได้โอกาสจากงานปีใหม่ด้วยความสามารถล้วน ๆ หยุดพูดเรื่องเบื้องหลังได้แล้ว!”

“พวกคุณไม่ดูก็ไม่ต้องดู!”

“แฟนคลับของจางอวิ๋นซ่างเรามีมากกว่าจางซีหยางอยู่แล้ว!”

ทั้งสองฝ่ายเริ่มเปิดศึกเถียงกัน

เรื่องแบบนี้ถือว่าเป็นปกติ เมื่อมีข่าวลักษณะนี้ออกมา แฟน ๆ ของทั้งสองฝ่ายย่อมต้องทะเลาะกัน

ทีมงานงานกาล่าปีใหม่ไม่คิดว่าสถานการณ์จะบานปลายแบบนี้ ด้วยความกังวลว่ากระแสสังคมจะส่งผลลบ พวกเขาจึงรีบออกแถลงการณ์ชี้แจงทันที โดยระบุว่าจางอวิ๋นซ่างไม่ได้มาแทนที่จางซีหยาง

ทีมงานจะเปรียบเทียบผลการซ้อมของทั้งสองคน และจะเลือกหนึ่งในสองขึ้นเวทีแสดงเดี่ยว

ส่วนคนที่ไม่ได้รับเลือกก็จะไม่ได้ถูกตัดออก แต่จะถูกจัดไปเข้าร่วมการแสดงเพลงหมู่ของศิลปินแทน

เห็นได้ชัดว่าทีมงานพยายามทำตัวเป็นกลาง และทำให้แฟน ๆ ทั้งสองฝ่ายสงบลง

แต่บางครั้ง

“ต้นไม้ต้องการอยู่นิ่ง แต่ลมก็ไม่หยุดพัด”

วันต่อมา

ที่บริษัทเฉินฮวาเอ็นเตอร์เทนเมนต์

จางซีหยางเพิ่งมาถึงบริษัทได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงเอะอะจากด้านนอก

ไม่นานนัก ชายคนหนึ่งแต่งตัวหรูหรา เดินมาหาจางซีหยางพร้อมกับมีคนล้อมรอบเขาอยู่เจ็ดแปดคน ก่อนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ข่าวที่หลุดออกไปนั่น เป็นนายปล่อยออกมาใช่ไหม? บอกว่าฉันบีบนาย แย่งโอกาสนาย?”

“ฉันบอกว่าไม่ใช่ ดูเหมือนนายก็ไม่เชื่อ งั้นนายจะคิดว่ายังไงก็เรื่องของนาย”

จางซีหยางยักไหล่

เขารู้จักอีกฝ่ายดี คน ๆ นี้คือจางอวิ๋นซ่าง ราชาเพลงของเฉินฮวา

ระดับราชาเพลงถึงจะกล้ามาโวยวายแบบนี้ในแผนกดนตรี และเดินมาถึงหน้าตนเองอย่างกร่าง ๆ

“อวิ๋นซ่าง…”

ผู้จัดการของจางอวิ๋นซ่างรีบดึงเขาออกไปด้วยความกังวลว่าจะเกิดเรื่องใหญ่

ขณะที่ผู้จัดการและผู้ช่วยของจางซีหยางก็รีบมายืนข้าง ๆ พร้อมจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ

“อะไรของนาย”

จางอวิ๋นซ่างเตะเก้าอี้ข้าง ๆ ไปทีหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

จางซีหยางจัดเก้าอี้ให้กลับมาอยู่ที่เดิม ก่อนจะหันไปถามผู้จัดการของเขาเองว่า

“คุณเป็นคนปล่อยข่าวหรือเปล่า?”

ผู้จัดการรีบส่ายหน้า “ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากคุณ ผมจะกล้าหรือ?”

จางซีหยางพูดเสียงเรียบ “งั้นถ้าฉันจะเอาคืนเขาทีหลัง ฉันก็คงไม่ต้องรู้สึกผิดแล้วสินะ”

ผู้จัดการเบะปาก “ได้ยินมานานแล้วว่าหมอนี่หยิ่ง แต่ไม่คิดว่าจะหยิ่งขนาดนี้ เขามีหลินหลิวคอยหนุนหลังอยู่ ได้ยินว่าความสัมพันธ์ของพวกเขายังเป็นแบบนั้นอีก…”

ในตอนนั้นเอง

จางซีหยางได้รับข้อความหนึ่ง

“ไป๋ตี้” ส่งข้อความมาว่า: “ผมแต่งเพลงให้เพลงหนึ่ง เก็บไว้ร้องในงานปีใหม่”

จางซีหยางตอบกลับ: “ขอบคุณครับ”

จากนั้นเขายิ้มเล็กน้อยและพูดว่า

“ดูเหมือนฉันก็มีคนหนุนหลังเหมือนกันนะ”