รอบนี้เรียกได้ว่ามีกลิ่นของการพลิกล็อกอยู่ไม่น้อย ถึงขนาดที่ผู้ชมจากฉีโจวและฉู่โจวต่างพากันตะลึงเมื่อได้ยินผลการแข่งขัน!

หลี่ไป๋ชนะสวีไห่หยุนได้งั้นเหรอ!?

สองรอบแรก สวีไห่หยุนเล่นงานหลี่ไป๋อย่างหนักเลยนะ!

“น่าเสียดายจริง ๆ”

เสียงของพิธีกรฟังดูแปลก ๆ ขึ้นมานิดหน่อย: “อาจารย์สวีไห่หยุนมีคะแนนน้อยกว่าอาจารย์หลี่ไป๋แค่สี่คะแนนเท่านั้น……”

สี่คะแนนเหรอ?

สีหน้าของสวีไห่หยุนเปลี่ยนไปทันทีอย่างเห็นได้ชัด!

เพราะคำถามที่หลี่ไป๋ใช้ ‘ไป๋ตี้’ มาเปรียบกับ ‘เฉินหวัง’ นั้น เขาได้ไปห้าคะแนน!

พูดอีกอย่างก็คือ ถ้าไม่คิดคะแนนข้อนั้นให้หลี่ไป๋ คนที่ชนะก็ควรเป็นสวีไห่หยุนแล้ว!

หลี่ไป๋เองก็ชัดเจนว่าตระหนักถึงประเด็นนี้เช่นกัน เขาเกาหัวเบา ๆ อย่างอดไม่ได้ ดูเหมือนว่าเมื่อทุกคนมีฝีมือสูสีกัน เรื่องของสภาพจิตใจในระหว่างการแข่งขันถึงจะเป็นปัจจัยที่สำคัญที่สุด

ก่อนหน้านี้……

เพราะมีหลินจือไป๋เป็นที่พึ่ง หลี่ไป๋จึงมีสภาพจิตใจดีมาก จนสามารถเอาชนะศัตรูคู่อาฆาตอย่างเสี่ยวหลินต้าจู๋ได้ในการแข่งขันหมากล้อม

เช่นกัน

เพราะมีหลินจือไป๋เป็นหลักให้พึ่งพิง หลี่ไป๋จึงรักษาสภาพจิตใจที่ดีไว้ได้อีกครั้ง และสามารถเอาชนะสวีไห่หยุนซึ่งอยู่ระดับแถวหน้าในด้านกลอนคู่ได้!

ก็เหมือนกับการเล่นเกม

ถ้ารู้ว่าทีมตัวเองมีผู้เล่นเทพอยู่ ตอนเล่นเกมก็จะกล้าโชว์ฝีมือมากขึ้น ไม่ต้องกังวลว่าจะพลาด

เพราะยังไงผู้เล่นเทพก็จะพาทีมชนะอยู่ดี!

แต่ใครจะคิดล่ะ ว่าตอนจบของวันนี้ จะกลายเป็นการดวลกันระหว่างหลี่ไป๋กับหลินจือไป๋!

ผู้ชมฝั่งฉีโจวดีใจกันสุด ๆ!

“หมูจะเน่าก็เน่าอยู่ในหม้อของเราเองใช่ไหม รอบนี้กลายเป็นการสู้กันเองในฉีโจวซะแล้ว!?”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าสุดท้ายจะเป็นแบบนี้ ชาวฉู่โจวจบแค่เหรียญทองแดงเท่านั้นเอง!”

“หลี่ไป๋ก็ยังถือว่าเก่งอยู่นะ!”

“พูดจริงนะ ถ้าไม่ได้ห้าคะแนนจากคำถามที่เปรียบเทียบไป๋ตี้กับเฉินหวัง หลี่ไป๋ก็แพ้ไปแล้ว……”

“เรารู้สึกว่าหลังจากรอบนั้น สภาพจิตใจของสวีไห่หยุนก็ไม่มั่นคงแล้วล่ะ”

“ใช่ ๆ หลังจากรอบนั้น สวีไห่หยุนก็ไม่มั่นใจเหมือนตอนแรกเลย”

“การแข่งขันต่อไปก็นั่งสบาย ๆ ดูบนโซฟาได้แล้ว!”

“ไม่ว่าจะเป็นหลินจือไป๋หรือหลี่ไป๋ที่ชนะ ยังไงแชมป์กับรองแชมป์ก็อยู่กับพวกเราทั้งคู่!”

“หลี่ไป๋จะหยุดสถิติชนะรวดของจื้อไป๋ได้ไหมนะ?”

มีข้อเท็จจริงที่น่าตกใจอยู่ข้อหนึ่ง ซึ่งตอนนี้ทุกคนต่างต้องยอมรับ ตลอดการแข่งขันทั้งเจ็ดรายการ หลินจือไป๋ชนะมาแล้วสี่รายการติดต่อกัน

และรายการที่ห้า หลินจือไป๋ก็เข้ารอบชิงเช่นกัน ห่างจากตำแหน่งแชมป์เพียงก้าวเดียว

ถ้าชนะได้อีก ก็จะเป็นการชนะติดต่อกันห้ารายการแล้ว!

และตอนนี้ คนเดียวที่ยังมีโอกาสหยุดหลินจือไป๋ได้ก็คือหลี่ไป๋!

ในสนามแข่งขัน

หลี่ไป๋เองก็เข้าใจถึงเรื่องนี้ดี เขายิ้มแล้วพูดว่า: “ท่านประธานหลิน ผมนึกว่าผมจะแพ้สวีไห่หยุนไปแล้ว ไม่นึกว่าจะเข้ารอบชิงอีก แบบนี้ให้ผมยอมแพ้ไปเลยดีไหมครับ”

เห็นได้ชัดว่า

หลี่ไป๋อยากจะเปิดทางให้หลินจือไป๋ได้แชมป์ห้ารายการติดต่อกัน!

แต่หลินจือไป๋กลับยิ้มแล้วพูดว่า: “ไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนั้น ในเมื่อเป็นการแข่งขัน ก็ขอให้ทุ่มเทเต็มที่ก็พอแล้ว”

“พูดจริงเหรอครับ?”

หลี่ไป๋สังเกตแววตาของหลินจือไป๋ พบว่าสายตาเขาจริงจัง ไม่ได้มีท่าทีลังเลเลยแม้แต่น้อย จึงพยักหน้าแล้วพูดว่า:

“เข้าใจแล้วครับ”

หลินจือไป๋ต้องการให้ตัวเองทุ่มเทสุดความสามารถจริง ๆ เพราะแชมป์ที่ได้มานั้นจะได้มีความหมายมากขึ้น?

……

ฝั่งฉู่โจว

ไม่ว่าการดวลระหว่างหลินจือไป๋กับหลี่ไป๋จะออกมาเป็นอย่างไร ชาวฉู่โจวก็แทบไม่มีความรู้สึกอะไรอีกแล้ว

ดนตรี หมากล้อม จิตรกรรม ตัวอักษร พ่ายแพ้หมด!

วันนี้แม้แต่กลอนคู่ก็แพ้อีก!

การแข่งขันวรรณกรรมฉีฉู่ปีนี้ จะจบลงด้วยการที่ฉู่โจวถูก “โกนหัว” ทั้งหมดเลยหรือ!?

ยิ่งคิด ชาวฉู่ก็ยิ่งรู้สึกทรมาน!

นี่เป็นสถานการณ์ที่คนฉู่ทุกคนซึ่งมีจิตสำนึกรักบ้านเกิดและรู้สึกภาคภูมิใจในทวีปตนเอง ไม่สามารถยอมรับได้เลย

“แค่หลินจือไป๋คนเดียวก็สามารถกดฉู่โจวทั้งทวีปได้เลยงั้นเหรอ!?”

“น่าอับอายจริง ๆ!”

“เราจ้างตัวแทนต่างทวีปมากมาย ทุกคนล้วนเป็นระดับแนวหน้าในแต่ละด้าน แต่กลับแพ้ให้หลินจือไป๋คนเดียวหมด!”

“ฝ่ายฉีโจวจ้างแค่หลินจือไป๋คนเดียวเองนะ!”

“ใครกันที่เป็นคนคิดระบบ ‘ตัวแทนรับเชิญ’ ขึ้นมา เอามีดมาให้ข้าฆ่าตัวตายซะ!”

ระบบตัวแทนรับเชิญนั่นแหละที่ฉู่โจวเป็นคนคิดขึ้นมาก่อน ทำให้ฉีโจวตั้งตัวไม่ทัน และในช่วงหนึ่งก็ทำให้ชาวฉู่มีความสุขเหมือนได้ฉลองปีใหม่

แต่ตอนนี้ ชาวฉู่กลับรู้สึกเสียใจสุด ๆ!

พวกเขาเกลียดระบบตัวแทนรับเชิญเข้าไส้!

หรือจะพูดว่าพวกเขาอยากให้ฉีฉู่สู้กันจริง ๆ ด้วยฝีมือโดยไม่พึ่งตัวแทนรับเชิญ จะดีกว่าเปลี่ยนการแข่งขันวรรณกรรมให้กลายเป็นการประลองของเทพ!

ลองดูสถานการณ์ในปีนี้สิ

ที่บอกว่าจะเป็นการแข่งขันของฉีฉู่ แต่ที่แท้คือการต่อสู้กันระหว่างตัวแทนจากฉินโจวกับจ้าวโจว!

เหล่ามหาปรมาจารย์ของฉีฉู่กลายเป็นแค่ตัวประกอบ ไม่มีโอกาสได้แสดงฝีมือเท่าที่ควร จะมีก็แต่หลี่ไป๋กับเสี่ยวหลินต้าจู๋ไม่กี่คนเท่านั้นที่พอได้ออกหน้า

ไม่ใช่แค่ชาวเน็ตฉู่โจวที่คิดแบบนี้

ผู้นำของแวดวงวรรณกรรมฉู่โจวก็เริ่มตั้งคำถามเช่นกัน:

“ระบบตัวแทนรับเชิญควรจะมีอยู่หรือไม่? ไหนบอกว่าเป็นการต่อสู้ระหว่างฉีโจวกับฉู่โจว แล้วทำไมตลอดรายการถึงได้กลายเป็นการดวลกันของตัวแทนรับเชิญ?”

“ขอเสนอเลยว่า ปีหน้าควรยกเลิกระบบตัวแทนรับเชิญ ระบบแบบนี้ไม่มีความยั่งยืนเอาเสียเลย!”

ตอนที่ระบบตัวแทนรับเชิญยังเป็นประโยชน์ต่อฉู่โจว ทุกคนหัวเราะกันสนุกสนาน

แต่พอโดนหลินจือไป๋จากฉีโจวโจมตีจนย่อยยับ ฝ่ายฉู่โจวก็เริ่ม ‘ทบทวนตัวเอง’ ขึ้นมาทันที

……

แต่ไม่ว่าระบบตัวแทนรับเชิญจะถูกยกเลิกหรือไม่ อย่างน้อยในปีนี้ทุกอย่างได้ถูกกำหนดไว้แล้ว ฉู่โจวก็ได้แค่ทำใจยอมรับด้วยความเจ็บปวด

และดูการแข่งขันต่อไป

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อยากดูว่าหลินจือไป๋จะสามารถคว้าแชมป์ห้ารายการติดต่อกันได้หรือไม่

การแข่งขันชิงแชมป์ระหว่างสองคนเริ่มต้นขึ้นแล้ว ในรอบนี้มีกติกาว่า ทั้งสองคนจะออกโจทย์กลอนบทแรกให้กันและกัน แล้วอีกฝ่ายต้องแต่งบทที่สองตอบกลับ

เมื่อดำเนินไปหลายรอบ ทั้งสองฝ่ายกลับได้คะแนนเท่ากันอย่างน่าประหลาด

แน่นอนว่าส่วนหนึ่งก็เพราะต่างฝ่ายต่างเก็บกลอนที่ยากกว่าไว้ใช้ตอนหลัง

ตามคาด

เมื่อผ่านการดวลไปหลายข้อ ทั้งสองคนก็เริ่มเพิ่มระดับความยากของกลอนที่ใช้ในโจทย์

แต่เมื่อความยากเพิ่มขึ้น หลินจือไป๋ยังคงสามารถตอบกลับได้อย่างมั่นคง ขณะที่หลี่ไป๋เริ่มเห็นได้ชัดว่าเริ่มตามไม่ทันแล้ว

ในขณะนั้นเอง

ชาวจ้าวโจวที่รู้สึกทรมานใจไม่ต่างจากชาวฉู่โจว ก็เริ่มถอนหายใจ

“จบเห่แล้ว”

“ถึงหลี่ไป๋จะเข้ารอบชิงได้ แต่ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินจือไป๋เลย”

“ถ้าให้อาจารย์สวีไห่หยุนเข้ารอบ อย่างน้อยยังพอมีหวังจะชนะหลินจือไป๋ได้!”

“นายคิดมากแล้วล่ะ ฉันว่าต่อให้อาจารย์สวีไห่หยุนชนะหลี่ไป๋ เขาก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินจือไป๋อยู่ดี”

“จริงด้วย!”

“สังเกตดูดี ๆ จะเห็นว่า ตอนนี้ยังไม่มีโจทย์กลอนบทไหนเลยที่ทำให้หลินจือไป๋จนมุมได้!”

“พูดอีกอย่างคือ หลินจือไป๋กำลังจะชนะห้ารายการติดต่อกันแล้ว?”

“เขาชนะห้ารายการติดต่อกันไปแล้วต่างหาก!”

พร้อมกับคำวิจารณ์จากชาวเน็ตรายหนึ่ง ผลการแข่งขันชิงแชมป์ก็ประกาศออกมา

หลินจือไป๋ ชนะ!

หลี่ไป๋ไม่เสียชื่อว่าเป็นสุดยอดกวีกลอนคู่แห่งฉีโจว การที่เขาเข้ารอบชิงไม่ใช่แค่เรื่องของโชคแน่นอน แต่โชคร้ายที่หลินจือไป๋นั้นเก่งเกินไป!

เมื่อพิธีกรประกาศผล

หลินจือไป๋ คว้าแชมป์กลอนคู่ไปครอง!

...

ฉินโจว

ในขณะนี้ จิตใจของชาวฉินโจวตื่นเต้นยิ่งกว่าชาวฉีโจวเสียอีก!

เพราะการต่อสู้นัดนี้ หลินจือไป๋ไม่เพียงแค่เป็นตัวแทนของฉีโจวเท่านั้น แต่ยังเป็นตัวแทนของระดับสูงสุดของกลอนคู่ในฉินโจวอีกด้วย!

“พวกเราคือที่หนึ่ง!”

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป กลอนคู่ฉินโจวอันดับหนึ่งในทั้งแปดทวีป!”

“ก๊ากกกก อันดับหนึ่งในแปดทวีปจะจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ คืออยู่ระดับแนวหน้าแน่นอน อย่างน้อยสวีไห่หยุนก็ยังแพ้เลย!”

“หลี่ไป๋ก็สู้ไม่ได้เลย!”

“ไป๋ตี้บ้าคลั่งแล้ว แม้แต่เพื่อนร่วมทีมยังฆ่า!”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ หลี่ไป๋ก็เป็นเพื่อนร่วมทีมของหลินจือไป๋จริง ๆ คำนี้ไม่ผิด!”

ก่อนหน้านี้ หลินจือไป๋เป็นคนจัดการตัวแทนจากฉู่โจวสารพัดวิธี รวมถึงตัวแทนจากจ้าวโจวก็ถูกเล่นงานอย่างหนัก ส่วนตัวแทนจากฉีโจวนั้นนอนตีพุงรับชัยชนะอย่างมีความสุข

แต่วันนี้

หลี่ไป๋ดันเผลอเข้ารอบชิงชนะเลิศ กลายเป็นคู่แข่งชิงเหรียญกับหลินจือไป๋!

งานนี้ล่ะดีเลย

ในฐานะผู้เข้าแข่งขันจากฉีโจว และยังเป็นเพื่อนร่วมทีมของหลินจือไป๋ หลี่ไป๋ก็ถูก “จอมมาร” ผู้นี้จัดหนักเข้าให้อีกคน!

ถ้าแบบนี้ไม่เรียกว่าบ้าคลั่ง จะเรียกว่าอะไร?

แต่หลี่ไป๋ก็มีสภาพจิตใจดี แพ้ให้หลินจือไป๋ถือเป็นเรื่องปกติ ชนะได้นั่นแหละแปลก เพราะอีกฝ่ายคือท่านประธานหลินนะ!

ยิ่งไปกว่านั้น

เหรียญรางวัลที่ท่านประธานหลินได้ ก็ถือว่าเป็นเกียรติของฉีโจวเช่นกันไม่ใช่เหรอ?

แม้ว่าหลี่ไป๋จะรู้สึกเสียดายนิดหน่อย ใครจะไม่อยากได้แชมป์ล่ะ?

เขาถอนหายใจ แล้วจู่ ๆ ก็คิดขึ้นมาได้ว่า ในงานประชุมกวีวันไหว้พระจันทร์ เขาเคยใช้กลอนคู่แกล้งหลินจือไป๋มาก่อน

ตอนนี้ย้อนกลับไปคิดดู

หลี่ไป๋ก็ได้แต่ลอบตำหนิตัวเองว่า ตอนนั้นช่างไม่รู้ที่สูงที่ต่ำจริง ๆ!

……

จงโจว

หลินจือไป๋คว้าแชมป์ห้ารายการติดต่อกัน ขึ้นเทรนด์ฮอตบนโลกออนไลน์ของจงโจวทันที!

รูปถ่ายตอนเขาถือเหรียญทอง ถูกสื่อมากมายแชร์ต่อกันอย่างล้นหลาม!

แม้แต่หลินจือไป๋เองก็ไม่คาดคิดว่า ตอนนี้เขาจะโด่งดังในจงโจวขนาดนี้!

“เส้นทางของเทพยังคงดำเนินต่อไป!”

“อ๊ากกกก พรุ่งนี้คือการแข่งขันบทกวีแล้ว หลินจือไป๋จะชนะต่อได้อีกไหม!”

“เท่มาก เท่มาก ฉันรักเขาสุดหัวใจ!”

“นี่แหละคือนิยามของ ‘บ้าคลั่ง’ อย่างแท้จริง!”

“สิ่งที่ทำให้ฉันประทับใจที่สุด คือกลอนคู่ของหลี่ไป๋วันนี้ ที่กล้าใช้ ‘ไป๋ตี้’ เปรียบเทียบกับ ‘เฉินหวัง’!”

“ตอนแรกฉันยังงงอยู่เลยว่าไป๋ตี้คือใคร ไม่คิดเลยว่าจะเป็นหลินจือไป๋ แต่พอเห็นบทกลอนของหลี่ไป๋กลับรู้สึกว่าไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย!”

“ยังไงก็เถอะ ฉันว่ามันเกินไปหน่อยนะ”

“ถึงแม้หลินจือไป๋จะเก่งมาก แต่คนที่นำมาเปรียบเทียบคือเฉินหวังนะ……”

“เฉินหวังเคยเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในศิลปะทั้งสี่ ได้แก่ดนตรี หมากล้อม จิตรกรรม ตัวอักษร และยังเป็นสุดยอดด้านบทกวีอีกด้วย หลินจือไป๋อาจเปรียบได้กับเฉินหวังในสี่แขนงแรก แต่บทกวีจะเปรียบเทียบได้ด้วยหรือ?”

ก็ช่วยไม่ได้

สถานะในประวัติศาสตร์ของเฉินหวังนั้นสูงส่งเกินไป

ก็เหมือนกับซูตงโพแห่งโลกของพวกเรา

แม้ในยุคปัจจุบันจะมีอัจฉริยะอย่างหลินจือไป๋ปรากฏตัวขึ้น ก็ไม่แน่ว่าจะทำให้ทุกคนยอมรับได้ว่าเขาสามารถเทียบเคียงกับซูตงโพ

เพราะในสายตาของผู้คน ยอดกวีในประวัติศาสตร์นั้นถูกเคลือบด้วยฟิลเตอร์แห่งความยิ่งใหญ่!

ในสภาพเช่นนี้ ถ้าจะให้ทุกคนยอมรับว่าหลินจือไป๋สามารถเทียบเคียงกับเฉินหวังในประวัติศาสตร์ แค่เพียงระดับปัจจุบันยังไม่พอ!

เพราะความโด่งดังที่สุดของเฉินหวัง คือผลงานด้านบทกวีของเขา!

แต่ผลงานบทกวีของหลินจือไป๋ ยังไม่ถึงระดับของเฉินหวังเลยด้วยซ้ำ

แม้แต่แฟนพันธุ์แท้ที่รู้บทกวีทุกบทของหลินจือไป๋ ก็ยังต้องยอมรับจุดนี้

แน่นอนว่า

หลินจือไป๋ยังหนุ่มแน่น

เส้นทางสร้างสรรค์ของเขายังอีกยาวไกล

หากในวันพรุ่งนี้ มะรืนนี้ หรือในอนาคต หลินจือไป๋สามารถพิสูจน์ได้ว่าผลงานบทกวีของเขาก็ยิ่งใหญ่ไร้เทียมทานได้เช่นกัน!

ในตอนนั้น หากมีใครเปรียบ ‘ไป๋ตี้’ กับ ‘เฉินหวัง’ อีก ต่อให้บางคนอยากจะค้าน ก็คงไม่สามารถหาเหตุผลมาหักล้างได้แล้ว

……

การคว้าแชมป์ในหมวดกลอนคู่ ทำให้โลกได้เห็นอีกครั้งถึงความสามารถรอบด้านของหลินจือไป๋

แต่ที่น่าแปลกใจคือ หลังจากเขาชนะการแข่งขัน สิ่งที่ถูกสื่อรายงานมากที่สุด กลับไม่ใช่เรื่องที่เขาได้แชมป์ห้ารายการติดต่อกัน

แต่กลับเป็นหัวข้อ: “หลินจือไป๋ เทียบเคียงเฉินหวัง!?”

สื่อในหลายทวีปต่างก็พูดถึงประเด็นนี้!

ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะน่าสนใจกว่าการได้แชมป์ห้ารายการติดต่อกันเสียอีก!

ชาวเน็ตจากหลายทวีปต่างก็ร่วมวงถกประเด็นกันอย่างคึกคัก!

แทบจะทุกคนที่ได้ชมการแข่งขันวรรณกรรมฉีฉู่ ต่างก็ร่วมถกเถียงในประเด็นอันยิ่งใหญ่นี้!

“เกินไปแล้ว!”

“เฉินหวังเป็นใครกัน!?”

“ผลงานบทกวีของเฉินหวังมีแต่ผลงานคลาสสิกที่ยังคงอยู่จนถึงทุกวันนี้!”

“คุณเคยอ่านบทกวีของหลินจือไป๋หรือยัง? ถ้าเคยอ่านจะรู้ว่าในแง่ของระดับความลึกซึ้ง ไป๋ตี้ไม่แพ้เฉินหวังเลยจริง ๆ!”

“อย่างเช่นบทนี้……”

“ยังมีบทนี้อีก……”

บางคนที่รู้จักหลินจือไป๋ดี ก็เอาผลงานบทกวีของเขามาโพสต์

ส่วนคนที่ไม่รู้จัก พอได้อ่านเข้าไป ก็สัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดาในทันที

เพราะบทกวีที่หลินจือไป๋ลอกมาจากโลกก่อน ล้วนแต่เป็นผลงานระดับตำนานในอดีตทั้งนั้น!

แม้จะเปรียบเทียบกับเฉินหวัง ก็ยังถือว่าต่างฝ่ายต่างมีจุดเด่นเป็นของตนเอง!

“ก็ได้ ฉันยอมรับว่าระดับของหลินจือไป๋เข้าใกล้เฉินหวังแล้ว แต่เขาเคยแต่งบทกวีมากี่บทกันเชียว!”

“นั่นสิ”

“บทกวีคลาสสิกของเฉินหวัง มีมากกว่าหลินจือไป๋ตั้งเยอะ!”

“แต่ถ้าเราเอาไป๋ตี้มาเปรียบเทียบกับเฉินหวังอย่างจริงจัง ก็ถือว่าหลินจือไป๋ชนะไปแล้ว”

“ใช่เลย อย่างน้อยเฉินหวังก็เป็นยอดนักประพันธ์ที่ติดอันดับท็อปสามของประวัติศาสตร์ แล้วถ้าจัดโหวตขึ้นมาล่ะก็ คนส่วนใหญ่ก็คงโหวตให้เขาเป็นอันดับหนึ่งแน่นอน!”

“ที่แท้ก็เป็นสื่อที่จงใจปั่นกระแสลวงต่างหาก ในสายตาฉันหลินจือไป๋ยังห่างชั้นอีกเยอะ!”

“นั่นแหละ”

“เหอะ ฉันอยากจะดูจริง ๆ ว่าหลินจือไป๋ในรายการบทกวีวันพรุ่งนี้ จะเอาผลงานระดับไหนออกมาให้ตะลึงได้บ้าง”

และท่ามกลางกระแสวิพากษ์วิจารณ์จากทุกทวีป

หลินจือไป๋ก็ได้รับข่าวลือเหล่านั้นมาบ้างไม่มากก็น้อย

ระหว่างมื้อเย็น

หลี่ไป๋เดินเข้ามาขอโทษว่า: “รอบนี้ผมผิดเอง ไม่คิดเลยว่าจะเป็นตัวจุดชนวนกระแสใหญ่ขนาดนี้”

ตอนนั้นหลี่ไป๋ก็แค่ล้อเล่นนิดหน่อยเท่านั้นเอง

หลินจือไป๋พูดว่า: “ไม่เป็นไร ผมก็อยู่ในวงการบันเทิงเหมือนกัน”

ประโยคนี้หมายความว่า ดารานักแสดงในวงการบันเทิง มักตกอยู่ในกระแสข่าวอยู่เสมอ หลินจือไป๋ชินแล้ว ใครใช้ให้ชื่อของเขาทำยอดเข้าชมให้สื่อได้กันล่ะ

พูดไปแล้วก็เถอะ

หลินจือไป๋เองก็ไม่ใช่คนที่รังเกียจสื่อแต่อย่างใด

ถ้าไม่มีสื่อ ใครจะช่วยประชาสัมพันธ์ให้ตัวเอง? แล้วจะสร้างชื่อเสียงได้อย่างไร?

อีกอย่าง ก็แค่แฟนคลับของเฉินหวังบางคน ที่รู้สึกว่าเขาไม่คู่ควรกับนักประพันธ์ผู้ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์

ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย

ขณะนั้นเอง หูเหว่ยก็เข้ามาหาหลินจือไป๋

“พรุ่งนี้ในการแข่งขันบทกวี สนามแข่งจะอยู่บนภูเขาที่อยู่ตรงเขตติดต่อระหว่างฉีโจวกับฉู่โจว พวกเราต้องออกเดินทางแต่เช้า ขึ้นกระเช้าไปบนเขา……”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง

หูเหว่ยพูดว่า: “การแข่งขันวรรณกรรมฉีฉู่ครั้งนี้ นายก็ช่วยเราคว้าชัยชนะมาได้แล้ว ส่วนการแสดงของนายในวันพรุ่งนี้ มันเป็นเรื่องของตัวนายเองเสียมากกว่า เพราะตอนนี้มีคนมากมายกำลังจับตาดูเด็กหนุ่มผู้เปรียบเทียบกับเฉินหวังคนนี้อยู่”

พอจะจินตนาการได้เลยว่า สายตาเหล่านั้นจะจับผิดกันมากแค่ไหน

หลินจือไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า: “ยิ่งคนจับตามองมาก ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าน่าสนุกดี”

บนเส้นทางสู่ดวงดาว

ยิ่งมีคนสนใจมาก ก็ยิ่งเป็นประโยชน์ต่อตัวเอง

แน่นอนว่า สิ่งสำคัญคือต้องสามารถสลายข้อกังขาเหล่านั้นได้

พอดีตอนนั้นเอง สืออวิ๋นที่เดินผ่านมาก็หัวเราะแล้วพูดว่า: “เหล่าหู นายจะกังวลอะไรอีกล่ะ? คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเรานี่ เขาคือผู้แต่ง《ทำนองวารี》นะ”

หูเหว่ยหลุดหัวเราะออกมา

คำนี้ก็จริงอยู่เหมือนกัน

ในสายตาของหูเหว่ยกับสืออวิ๋น บท《ทำนองวารี》ของหลินจือไป๋ ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าเขาสามารถเทียบชั้นเฉินหวังในด้านบทกวีได้แล้ว!

เพียงแต่ว่า พรุ่งนี้ห้ามแต่งบทเก่า

ดังนั้น ก็ต้องดูว่าผลงานที่หลินจือไป๋จะแสดงออกมาในวันพรุ่งนี้ จะเป็นเช่นไรบ้าง