บทที่ 133 หน้าตาแบบนี้ ช่วยให้เดินทางลัดอายุได้อีก 20 ปี

"เชิญคนไข้รายต่อไป"

หลังจากที่ข้อความในไลฟ์สดเริ่มซาลง คนไข้รายที่สามก็ปรากฏตัวบนหน้าจอ

เมื่อเห็นชื่อและหน้าตาของผู้เข้าร่วมไลฟ์สดรายนี้ ผู้ชมถึงกับตกตะลึง

เขาดูมีอายุประมาณ 40 ปี ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนสั้น แว่นกรอบดำ ใบหน้าจริงจังสมบูรณ์แบบ

ร่างกายค่อนข้างอวบอ้วน แต่มีกลิ่นอายความน่าเกรงขามที่แม้ผ่านจอก็สัมผัสได้

ผู้ชมที่ทำงานในหน่วยงานรัฐหรือบริษัทใหญ่ๆ ถึงกับนึกถึงหัวหน้าในที่ทำงานของตัวเอง

ทั้งบุคลิกและการแต่งกายช่างคล้ายกันเสียเหลือเกิน

แม้แต่ผู้ชมทั่วไปก็ยังรู้สึกได้ว่า คนนี้ไม่ธรรมดา

ต้องเป็นหัวหน้าระดับหนึ่งในองค์กร หรือไม่ก็ผู้บริหารใหญ่แน่ๆ

แต่ที่ทำให้ผู้ชมอดขำไม่ได้ก็คือชื่อในไลฟ์ของเขา

"อุจิวะพาลูกเที่ยว"

นี่มันชื่ออะไรกัน!

หัวหน้าระดับกลางยังดูอนิเมะญี่ปุ่น? ถ้าไม่เห็นด้วยตาตัวเอง ใครจะไปเชื่อ!

“ท่านหัวหน้าก็มีมุมคาวาอี้แบบนี้เหมือนกันเหรอ”

เฉินหยู มองแวบเดียวก็กลั้นขำไว้แทบไม่อยู่

“สวัสดีครับหมอเฉิน สวัสดีทุกคนในไลฟ์”

เมื่อเขาเริ่มพูด ผู้ชมก็ช็อกไปอีกระลอก

น้ำเสียงของเขาฟังดูหนุ่มมาก!

เหมือนคนอายุ 20 กว่าปีแท้ๆ

"ลุงครับ ขอถามหน่อยว่าคุณอายุเท่าไหร่?"

ผู้ชมคนหนึ่งอดไม่ได้จนต้องส่งข้อความพร้อมเอฟเฟกต์ขึ้นจอ

"คุณเข้าใจผิดแล้วครับ ผมแค่ดูแก่เท่านั้นเอง ผมยังไม่ถึงขั้นลุงหรอก"

เขารีบอธิบาย “ผมเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยไม่นาน ปีนี้เพิ่งจะอายุ 26 เอง”

พอได้ยิน ผู้ชมในไลฟ์แทบจะระเบิด

"พี่ชายครับ แค่หน้าตาแบบนี้ บอกว่าอายุ 50 ผมก็เชื่อนะ"

“หน้าแก่เป็นเรื่องหนึ่ง แต่การแต่งตัวก็ไม่ช่วยเลย”

“แค่หน้าตาแบบนี้ คุณก็เดินทางลัดชีวิตไปได้อีก 20 ปีแล้ว!”

“ผู้ชายที่อายุเกิน 20...ฮ่าๆ”

“หลังจาก 20 ปีไปแล้ว ก็ต้องแต่งตัวให้ดูผู้ใหญ่ขึ้นสินะ”

"ถ้าคุณไม่เป็นผู้จัดการสักแห่งก็คงเสียของหน้าตานี้"

"หรือไม่ก็เป็นกำนันผู้ใหญ่บ้านอะไรทำนองนั้น"

“ผู้ชายส่วนใหญ่ พอเริ่มอ้วนก็เหมือนอายุเพิ่มไปทันที”

"ดูยังไงก็เหมือนรองหัวหน้าหน่วยงาน"

คนดูพากันหัวเราะจนแทบกลั้นไม่อยู่

อายุ 26 ปี แต่หน้าตาเหมือนคนอายุ 46 พร้อมทั้งบุคลิกที่ดูสุขุมจริงจัง

ถ้าเขายืนกอดอกไม่พูดอะไรเลย ก็เหมือนหัวหน้าตรวจงาน 100%

“ผมทำงานในบริษัทอสังหาริมทรัพย์นะครับ ไม่ใช่หัวหน้าอะไรอย่างที่ทุกคนคิด”

เขาเริ่มหน้าแดง พยายามแก้ต่างว่าเขาไม่ได้เป็นหัวหน้า

ที่เขาไว้ผมสั้น ใส่เสื้อเชิ้ตขาว กางเกงสแลคสีดำ เป็นเพราะบริษัทกำหนดมาตรฐานไว้

เสื้อผ้าก็เป็นชุดยูนิฟอร์มของบริษัททั้งหมด

“เอาล่ะ ทุกคนอย่าแซวกันอีกเลย”

เฉินหยู ตัดบทเสียงหัวเราะในไลฟ์และหันไปมองเขา

“เล่าอาการของคุณมาสิ”

อุจิวะพาลูกเที่ยว ถอนหายใจหนัก สีหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม

ผู้ชมในไลฟ์เริ่มเล่นมุกเดาว่าเขาคงอยากมาขอคำแนะนำให้ดูหนุ่มขึ้น

"ดูจากบุคลิกแบบนี้ สงสัยไม่ค่อยมีสาวมาจีบแหงๆ"

"หมอเฉิน ช่วยเขาหน่อยเถอะครับ อย่างนี้สาวๆ คงกลัวจะโดนลากไปแต่งงานเลย"

แต่คำพูดต่อมาของเขากลับทำให้ผู้ชมในไลฟ์ถึงกับอึ้ง

"หมอเฉิน ผมดูไลฟ์ของคุณมาหลายครั้งแล้ว รู้ว่าคุณเก่งมากๆ"

“ผมอยากขอให้คุณช่วยเปลี่ยนดวงของผมหน่อย”

ผู้ชมในไลฟ์เริ่มหัวเราะ "ขอเปลี่ยนดวง? โธ่! ช่างเหมือนคนดวงซวยไม่มีแฟนจริงๆ"

แต่เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ดวงของผมมันดีเกินไปจนทำให้ชีวิตผมไม่มีความสุข”

“ไม่ปิดบังเลยนะครับ ผมเคยไปหาจิตแพทย์มาแล้วสามครั้ง เพราะผมทนอยู่กับดวงแบบนี้ไม่ไหว”

“ถ้ามันยังเป็นแบบนี้ต่อไป ผมคงได้เป็นโรคซึมเศร้าแน่ๆ”

คำพูดนี้ทำให้ทั้งผู้ชมและ เฉินหยู ตะลึง

"ดวงดีเกินไป...ถึงขั้นต้องไปหาจิตแพทย์?!"

เฉินหยู พยักหน้าเบาๆ “ดวงของคุณดีเกินไปจริงๆ”

“หมอก็คิดเหมือนกันใช่ไหมครับ”

อุจิวะพาลูกเที่ยว เหมือนเจอเพื่อนที่เข้าใจ เขาพูดอย่างต่อเนื่อง

“ดวงที่ดีเกินไปนี้ ทำให้ผมกลัวจนไม่กล้าออกไปข้างนอกเลย”

“ทุกครั้งที่ออกไป ผมมักจะกลายเป็นจุดสนใจหรือฮีโร่โดยไม่ตั้งใจ”

“ไปกินข้าวที่ร้านอาหารก็มักเจอเรื่องประหลาด”

เขาหยิบประกาศเกียรติคุณจากข้างโต๊ะขึ้นมาโชว์ให้ดู

มันเต็มไปด้วยใบประกาศสำหรับ “พลเมืองดีช่วยเหลือสังคม” และรางวัลอื่นๆ

"ดูสิครับ หมอ ผมทนไม่ไหวแล้วจริงๆ"

เขาเล่าเหตุการณ์ต่างๆ ที่เจอ เช่น

“ครั้งหนึ่งผมเผลอชนลูกค้าคนหนึ่งในร้านอาหาร เขาล้มหมดสติ พอมีคนมาดูก็พบว่าเขาเป็นผู้ร้ายที่ตำรวจต้องการตัว”

“อีกครั้งหนึ่ง ผมไปเดินห้าง แล้วเจอไฟกำลังไหม้ตรงมุมที่มีถังดับเพลิงอยู่พอดี”

“วันหนึ่งหลังเลิกงาน ผมเห็นชายชราที่อุ้มเด็กแล้วทำกระเป๋าสตางค์หล่น ผมรีบเก็บแล้ววิ่งไปคืน แต่เขากลับโยนเด็กมาให้ผมก่อนจะวิ่งหนีไป”

“ตอนหลังถึงรู้ว่าเขาเป็นคนลักพาตัวเด็ก!”

ผู้ชมในไลฟ์ฟังจนตะลึง

นี่มันดวงแบบไหนกันเนี่ย!

ทุกเหตุการณ์ที่เขาเล่า ฟังดูเหมือนเขาเป็นตัวเอกในนิยายมากกว่าเป็นเรื่องจริง

เฉินหยู พูดเบาๆ “เรื่องที่เกิดกับคุณมันยุ่งยากจริงๆ”

“ผมเดาว่ามันเริ่มตั้งแต่คุณอายุประมาณแปดขวบใช่ไหม?”

“ใช่เลยครับ ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา ผมก็มี ‘ดวงซวย’ แบบนี้เรื่อยมา”

ผู้ชมในไลฟ์เริ่มปวดหัวแทน

นี่หรือคือ "ดวงซวย"?

ประกาศเกียรติคุณเต็มบ้าน ช่วยเหลือคนจนกลายเป็นฮีโร่ได้ทุกครั้ง

“เขาไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ แบบนี้ต้องเรียกว่า ตัวละครหลักในนิยาย"

ทุกคนต่างสงสารในความแปลกประหลาดนี้ แต่ก็อดขำไม่ได้ในเวลาเดียวกัน