การสัมภาษณ์ครั้งสุดท้ายจบลงด้วยบทกวีลาจากของไป๋ตี้ งานประชันบทกวีในครั้งนี้จึงปิดฉากลงอย่างเป็นทางการ หลินจือไป๋ขึ้นเฮลิคอปเตอร์จากไป ทว่าผู้ชมในไลฟ์สดกลับยังรู้สึกไม่เต็มอิ่ม อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกคนที่ได้ดูการถ่ายทอดสด มีชาวเน็ตจำนวนไม่น้อยที่ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในงานประชันครั้งนี้ แต่โชคดีที่ผู้ชมจำนวนมากได้เริ่มโปรโมตและพูดถึงงานนี้กันอย่างบ้าคลั่งในโลกออนไลน์หลังไลฟ์จบลง!

"งานประชันบทกวีปีนี้สุดยอดมาก!"

"ไป๋ตี้เล่นใหญ่จัดเต็ม!"

"บทกวีของไป๋ตี้ แม้แต่ในเวทีวรรณกรรมของบลูสตาร์ ก็ถือว่าอลังการที่สุด!"

"เก่งเกินไปแล้ว!"

"จี้เฉวียนไท่ก็พอมีฝีมือนะ แต่พอยืนเทียบกับไป๋ตี้ กลายเป็นแค่เด็กน้อยเลย!"

"ยังไม่ถึงขั้นเด็กน้อยเลยมั้ง!"

"ถ้าไม่มีเจียงเหอหรือหวงอวี้โหลวเข้าข้าง จี้เฉวียนไท่จะเทียบไป๋ตี้ได้ยังไง?"

"เก๋ออู่ อาเล่ยกับอันอันนี่ยิ่งกว่าตัวตลกอีก ออกมาทีละคนเพื่อสร้างปัญหาให้ไป๋ตี้ แต่สุดท้ายโดนตบหน้าหนักทุกคน!"

"ลายมือของไป๋ตี้ก็สุดยอดมาก!"

"เขียนพู่กันจีนแบบนี้ ไม่มีใครเทียบได้เลย!"

เมื่อกระแสโหมกระพือ มีชาวเน็ตจำนวนมากเริ่มสงสัย:

"มันจะน่าทึ่งขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ไป๋ตี้เขียนอะไรไว้บ้าง?"

ด้วยความสงสัย ผู้ที่ได้ดูไลฟ์สดจึงเริ่มโพสต์ผลงานทุกชิ้นของไป๋ตี้ที่แต่งขึ้นในงานประชันลงในโลกออนไลน์แบบสรุปครบถ้วน

และยังมีบางคนที่เลือกดูย้อนหลังของไลฟ์สดด้วย เมื่อเรื่องราวถูกเผยแพร่ออกไปเรื่อย ๆ ทั้งอินเทอร์เน็ตต่างก็ตกตะลึงกับผลงานของไป๋ตี้ในงานประชันบทกวีครั้งนี้!

"โอ้แม่เจ้า!"

"นี่มันเก่งเกินไปแล้ว!"

"ถ้ารู้ว่าไป๋ตี้แสดงฝีมือขนาดนี้ ฉันคงดูไลฟ์สดแล้ว!"

"ทำไมเขาถึงมีความสามารถด้านวรรณกรรมขนาดนี้!"

"ตอนแรกนึกว่าเขาเก่งแค่การแต่งกลอนคู่!"

"ไม่คิดเลยว่าไม่ว่าจะเป็นบทกวีหรือคำกลอน เขาก็ทำได้ดีขนาดนี้ คุณค่าทางศิลปะของบทกวีสูงกว่ากลอนคู่ตั้งเยอะ!"

"ยังมีลายมือพู่กันจีนอีก!"

"มีใครพอจะอธิบายได้ไหมว่าลายมือของไป๋ตี้อยู่ในระดับไหน?"

เมื่อมีการถกเถียงเกี่ยวกับลายมือพู่กันจีนของไป๋ตี้ว่าอยู่ในระดับใด ในที่สุดผู้เชี่ยวชาญด้านลายมือชื่อดัง "เฉินหลิง" ก็ปรากฏตัว!

เฉินหลิงเป็นหนึ่งในสิบอันดับแรกของนักเขียนพู่กันจีนในฉินโจว ผลงานของเขาเคยถูกประมูลไปด้วยราคาสูงถึงหลักสิบล้านหยวน การที่เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นบุคคลสำคัญในวงการลายมือพู่กันจีนของฉินโจวจึงไม่ใช่เรื่องเกินจริง

ในคืนนั้นเอง เฉินหลิงโพสต์วิดีโอหนึ่งลงในอินเทอร์เน็ต ซึ่งเป็นวิธีการที่บุคคลมีชื่อเสียงนิยมใช้ในยุคนี้ เพราะมันมีผลกระทบต่อผู้คนมากกว่าการเขียนบทความธรรมดา

ในวิดีโอ เฉินหลิงกล่าวว่า:

"ผมได้เห็นผลงานลายมือของอาจารย์ไป๋ตี้ผ่านการถ่ายทอดสด ถึงแม้ไม่ได้อยู่ในงาน แต่แค่ดูผ่านกล้องก็สัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดา เพียงแต่ยังไม่สามารถประเมินได้ละเอียดนัก โชคดีที่ผมมีความสนิทสนมกับคุณโจวไท่ และบ้านของเขาก็อยู่ใกล้ จึงตัดสินใจมาที่บ้านของเขาในวันนี้ เพื่อดูผลงานชิ้นนี้ด้วยตาตัวเอง"

ในวิดีโอ โจวไท่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกล่าวทักทายกล้อง:

"สวัสดีครับ ผมคือโจวไท่"

จากนั้นโจวไท่ก็คลี่ผลงานของไป๋ตี้ออกมา

เฉินหลิงและกล้องขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ เขาจ้องผลงานด้วยความตั้งใจ ใบหน้าเริ่มเคร่งขรึมขึ้นเรื่อย ๆ ผ่านไปไม่กี่นาที เขาไม่อาจระงับความตื่นเต้นได้อีกต่อไปและพูดขึ้นอย่างหนักแน่นว่า:

"นี่มันช่างน่าทึ่งจริง ๆ!"

"อาจารย์ไป๋ตี้เป็นนักเขียนพู่กันที่ต่ำต้อยที่สุดที่ผมเคยเห็น เขาสร้างสรรค์วิธีการเขียนแบบใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์!"

เฉินหลิงอธิบายต่อ:

"ลายมือของไป๋ตี้เต็มไปด้วยเสน่ห์และความพลิ้วไหว ซึ่งคนทั่วไปพยายามเลียนแบบได้ยาก เพราะมันซับซ้อนและเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา!"

สุดท้าย ในความคิดเห็นของวิดีโอ มีคนถามว่า:

"ลายมือของไป๋ตี้ในฉินโจวอยู่ระดับไหน? ถือว่าอยู่ในระดับแนวหน้าหรือยัง หรือว่าเป็นอันดับหนึ่งแล้ว?"

เฉินหลิงตอบกลับว่า:

"ถ้าพูดว่าเป็นระดับแนวหน้า ก็ไม่มีปัญหา แต่จะบอกว่าเป็นอันดับหนึ่งเลยยังไม่ถึงขั้นนั้น ลายมือของไป๋ตี้สามารถติดหนึ่งในสิบอันดับแรกของฉินโจวได้แน่นอน และถ้านับความสำเร็จที่เขาคิดค้นรูปแบบการเขียนใหม่ เขาก็สามารถติดอันดับห้าได้เช่นกัน"

ก้าวสู่ท็อป 10?

พอจะติดท็อป 5?

คำประเมินนี้เข้าใจง่ายกว่าการวิเคราะห์ลายมือพู่กันเพียงอย่างเดียว ผู้คนเริ่มตระหนักถึงความสามารถที่แท้จริงของไป๋ตี้ในด้านการเขียนพู่กันจีน รวมถึงความสามารถด้านบทกวีที่เขาแสดงออกในงานประชันบทกวี และไม่นานนักก็เกิดหัวข้อที่ติดเทรนด์บนแพลตฟอร์มจี๋กวง

“ไป๋ตี้ อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งฉินโจว!”

หัวข้อร้อนแรงนี้ไม่ทันไร ก็พุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่ง!

คำว่า "อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งฉินโจว" เป็นชื่อที่มีน้ำหนักและน่าเชื่อถือไม่น้อย เพราะคำว่า "อัจฉริยะ" มักจะหมายถึงนักเขียนหนุ่มสาวที่มีความสามารถ ไม่น่าจะรวมถึงบรรดากวีหรือผู้เชี่ยวชาญด้านพู่กันจีนที่อายุมากกว่า 40-50 ปี หรือสูงกว่านั้น

“ชื่อนี้มันเท่ดีจริง ๆ!”

“อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งฉินโจว!”

“ดูน่าเกรงขามยิ่งกว่าบิดาเพลงฮิตเสียอีก!”

“ฟังแล้วหรูยิ่งกว่าบิดาเพลงตรุษจีน!”

“ถ้าเขาเข้าร่วมงานประชันบทกวีเร็วกว่านี้ ไป๋ตี้คงไม่ต้องออกเพลงตรุษจีนเยอะขนาดนั้น และคงพุ่งขึ้นสู่ระดับสองแน่นอน!”

“ดูจากตอนนี้ เขาอาจกำลังมุ่งหน้าสู่ระดับหนึ่งเลยด้วยซ้ำ!”

“งานนี้ทำให้ฉู่ฉือถูกทิ้งห่างไปเลย เพราะไป๋ตี้โดดเด่นทั้งด้านบทกวีและพู่กันจีน!”

กระแสพูดคุยยังคงร้อนแรงต่อเนื่อง

ไป๋ตี้ได้รับการขนานนามจากชาวเน็ตว่าเป็น "อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งฉินโจว" โดยไม่ต้องการการยอมรับจากบรรดานักเขียนคนอื่น ๆ เพราะนี่คือเสียงเรียกร้องจากผู้คน แม้แต่วงการวรรณกรรมทั้งหมดก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ เพราะนี่คือความจริงที่ไม่มีใครโต้แย้งได้!

หลังจากลงจากเฮลิคอปเตอร์ หลินจือไป๋ก็ได้รู้ว่าเขาได้รับฉายานี้แล้ว เขาหัวเราะออกมาเล็กน้อย

“ก่อนหน้านี้ไม่ใช่บอกว่าจี้เฉวียนไท่เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งฉินโจวเหรอ?”

แต่ก็ช่างเถอะ ชื่อนี้ช่วยเพิ่มชื่อเสียงให้เขาไม่น้อยเลย

เมื่อกลับถึงบ้าน แม่ของเขารีบเข้ามากอดเขาแน่น น้ำตาคลอด้วยความตื้นตันใจ

“ลูกชาย แม่ภูมิใจในตัวลูกมาก!”

พี่สาวของเขาพูดด้วยความเป็นห่วง

“พวกนักเขียนพวกนั้นจ้องเล่นงานนายกันชัด ๆ น่าเจ็บใจจริง ๆ งานประชันบทกวีครั้งนี้ไม่มีคนดีสักคน!”

พ่อของเขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“อย่างน้อยเจ้าตัวเล็กก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไร”

แม่ของเขาแย้งขึ้นทันที

“ไม่ได้เสียเปรียบก็จริง แต่มันไม่ยุติธรรม! พวกนักเขียนพวกนั้นคิดว่าบ้านเราน่ารังแกหรือยังไง? เรื่องนี้ไม่จบง่าย ๆ แน่ ฉันโทรหาท่านผู้เฒ่าแล้ว เขาไม่มีทางปล่อยให้คนมารังแกหลานชายของเขาได้แน่!”

หลินจือไป๋ตกใจ

“พ่อโทรหาท่านผู้เฒ่าแล้วเหรอ?”

เขาไม่คิดเลยว่าพ่อจะถึงขั้นเรียกคุณปู่มาช่วย ทั้ง ๆ ที่ปกติพ่อไม่ค่อยขอความช่วยเหลือจากคุณปู่เลย

และแน่นอนว่า ด้วยอิทธิพลของคุณปู่ในวงการบันเทิงและวรรณกรรมของฉินโจว หากเขาลงมือเมื่อไหร่ หลายคนคงไม่รอด...

สามวันต่อมา หลินจือไป๋ก็เห็นข่าวนี้:

“เจียงเหอประกาศลาออกจากตำแหน่ง โดยให้เหตุผลว่ามีอายุมากขึ้น และไม่มีแรงทำงานต่อไป”

"อายุมาก?"

"ไม่มีแรงทำงานต่อ?"

หลินจือไป๋ไม่เชื่อคำแก้ตัวนี้เลยแม้แต่นิดเดียว

เจียงเหอมีโอกาสสูงมากที่จะถูก "บีบให้ออก"

ด้วยการจัดการของท่านผู้เฒ่า และผลกระทบจากกระแสสังคมในงานประชันบทกวี ทำให้เจียงเหอต้องหลุดจากตำแหน่งไป

ต่อมาก็มีข่าวเพิ่มเติมอีก:

“หวงอวี้โหลวถูกถอดถอนออกจากตำแหน่งเนื่องจากประพฤติมิชอบทางวิชาการ และกำลังถูกสอบสวนโดยทางการ”

นี่เป็นการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและเฉียบขาด

หวงอวี้โหลวก็จบเห่เช่นกัน

จากนั้นก็มีการแต่งตั้งบุคคลใหม่เข้ามาแทนที่

ตำแหน่งรองประธานสมาคมวรรณกรรมแห่งฉินโจวคนใหม่ได้แก่จ้าวหรู

ตำแหน่งประธานสมาคมนักเขียนตกเป็นของอวิ๋นหลาน

ส่วนตำแหน่งประธานสมาคมบทกวีที่อวิ๋นหลานเคยดำรงตำแหน่ง ถูกแทนที่โดยโจวไท่

การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ทำให้หลินจือไป๋ประหลาดใจ

ถ้าไม่ใช่การจัดการของท่านผู้เฒ่า เขาคงไม่เชื่อแน่นอน

เจียงเหอและหวงอวี้โหลวพ้นทางไปแล้ว ส่วนจ้าวหรูและโจวไท่ก็ก้าวขึ้นมาแทนตำแหน่ง ชัดเจนว่านี่คือการปูทางให้กับเขา!

บางทีควรจะโทรหาคุณปู่หลินแห่งซีเฉิงโดยตรง

หลินจือไป๋หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และเป็นครั้งแรกที่เขาเป็นฝ่ายโทรหา คุณปู่หลินเจามู่

ไม่นานสายก็ถูกรับ เสียงของหลินเจามู่ดังมาจากอีกฝั่ง

"เรื่องงานประชันบทกวีฉันรู้แล้ว เธอทำได้ดีมาก"

หลินจือไป๋ถามขึ้น

"แล้วเรื่องเจียงเหอกับหวงอวี้โหลวล่ะครับ…"

หลินเจามู่ตอบเรียบ ๆ

"ต่อไปในวงการวรรณกรรมของฉินโจวจะไม่มีสองคนนี้อีกแล้ว"

"นี่เป็นการจัดการของคุณปู่สินะ แล้วจ้าวหรูกับโจวไท่ที่ขึ้นมาแทนก็ด้วยใช่ไหม?"

หลินเจามู่ถามกลับด้วยน้ำเสียงที่แฝงรอยยิ้ม

"แล้วเธอพอใจไหมล่ะ?"

"ขอบคุณคุณปู่มากครับ"

หลินเจามู่หัวเราะเบา ๆ

"ปู่ต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ ไม่คิดเลยว่าชาตินี้ปู่จะได้เห็น ‘ดาววรรณกรรม’ ถือกำเนิดขึ้นในตระกูลหลินของเรา"

ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่หลินจือไป๋สัมผัสได้ถึงความ อบอุ่นและเมตตา จากคุณปู่

หลังจากวางสาย หลินเจามู่เผยรอยยิ้มบาง ๆ พลางหันไปพูดกับเลขาคนสนิท เลขาจิน

"อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งฉินโจวงั้นเหรอ?"

เลขาจินชะงักไปเล็กน้อย แต่เขาก็จับน้ำเสียงของหลินเจามู่ได้อย่างชัดเจน

มันแฝงไว้ด้วยความ ภูมิใจ... ราวกับกำลัง โอ้อวด ออกมาอย่างชัดเจน

คืนนั้นเอง หลินเจามู่เดินเข้าสู่ศาลบรรพบุรุษของตระกูลหลินเพียงลำพัง

เขายืนอยู่หน้าป้ายวิญญาณบรรพบุรุษโดยไม่พูดอะไรอยู่นานเกือบครึ่งชั่วโมง คล้ายกำลังต่อสู้กับความคิดบางอย่างในใจ

จนกระทั่งในที่สุด หลินเจามู่เอ่ยขึ้นเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง

"ท่านพ่อ"

"หลานชายของผมคนนี้ ยอดเยี่ยมมากจริง ๆ"

“เขาคู่ควรที่จะเป็นผู้สืบทอดเฉินฮวาของตระกูลหลินเรา”