โอ้โห!

นี่มัน《บันทึกจอมโจรแห่งสุสาน》นี่นา!

นิยายเรื่องนี้เหมาะกับการทำเป็น "หนังสือเสียง" จริง ๆ เลย

พอดีว่าซอฟต์แวร์หนังสือเสียงของหลินจือไป๋กำลังอยู่ในขั้นพัฒนา

ตอนนี้ก็กำลังมองหาและติดต่อบรรดานักพากย์หนังสือเสียงอยู่เหมือนกัน

ถ้าเขียน 《บันทึกจอมโจรแห่งสุสาน》 เสร็จเร็ว ๆ คงจะช่วยดึงดูดผู้ใช้ให้มาฟังบนซอฟต์แวร์ได้ไม่น้อยเลยใช่ไหม?

หลินจือไป๋รู้สึกพอใจกับผลลัพธ์ที่ได้จากระบบในครั้งนี้มาก เลยตัดสินใจแลกยากระตุ้นจากระบบทันที พร้อมตั้งใจว่าจะเขียนนิยายเรื่องนี้ให้จบโดยเร็วที่สุด

ช่วงสองสามวันถัดมา

ยอดขายนิยายเล่มใหม่《เจตนาร้าย》ของปู๋เย่โหว ก็ยังคงพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

แม้ว่าสื่อที่อยู่ในเครือของน่าเซินจะพยายามวิจารณ์ว่านิยายเรื่องนี้มีเล่ห์กลที่ค่อนข้างธรรมดา และไม่ได้โดดเด่นในแง่ของนิยายสืบสวนสอบสวน แต่สื่อส่วนใหญ่ก็ยังเลือกที่จะสนับสนุนปู๋เย่โหว เพราะทุกคนรู้ว่านิยายเรื่องนี้ไม่ได้ตั้งใจจะเอาชนะด้วย "กลวิธีการสืบสวน" ตั้งแต่แรก

โดยเฉพาะในวงการนักเขียนเอง

"กลวิธีผู้เล่าเรื่องที่เชื่อถือไม่ได้" ที่ปู๋เย่โหวใช้ใน 《เจตนาร้าย》 ได้จุดประกายการถกเถียงอย่างกว้างขวาง

เทคนิคการเล่าเรื่องแบบนี้ทำให้นักเขียนนิยายสืบสวนหลายคนได้รับแรงบันดาลใจใหม่ ๆ

นี่คือการเปิดมิติใหม่ให้กับแนวทางการเขียนนิยายสืบสวนจริง ๆ ไม่แปลกใจที่นักเขียนหลายคนออกมาชื่นชมผลงานนี้และยกให้ปู๋เย่โหวเป็น "ปรมาจารย์ผู้บุกเบิกผู้เล่าเรื่องที่เชื่อถือไม่ได้"

หัวข้อข่าวที่น่าสนใจ

หนึ่งในผู้ที่ออกมาชื่นชมคือนักเขียนชั้นนำของฉินโจวอย่างหัวไหล

เขาโพสต์บนแพลตฟอร์มจี๋กวงว่า:

“ไม่มีข้อสงสัยเลยว่าเทคนิคผู้เล่าเรื่องที่เชื่อถือไม่ได้ใน 《เจตนาร้าย》 ของปู๋เย่โหว เป็นเทคนิคที่ยิ่งใหญ่และจะถูกเลียนแบบโดยนักเขียนนิยายสืบสวนในอนาคต ซึ่งนิยายเล่มนี้จะกลายเป็นรากฐานที่มั่นคงในการสร้างชื่อเสียงของเขาในฐานะบิดาแห่งผู้เล่าเรื่องที่เชื่อถือไม่ได้!”

ความน่าสนใจก็คือ…

หัวไหลเป็นนักเขียนที่เซ็นสัญญากับสำนักพิมพ์น่าเซิน

ขณะที่น่าเซินกำลังพยายามโจมตีปู๋เย่โหว แต่หัวไหลกลับไปสนับสนุนแทนซะอย่างนั้น!

ซึ่งก็แสดงให้เห็นถึงความเป็นตัวของตัวเองสูง เพราะนักเขียนระดับหัวไหล น่าเซินเองก็คงไม่กล้าไปจัดการอะไรเขาอยู่ดี เนื่องจากเขาเป็นตัวท็อปของสำนักพิมพ์

...

ที่สำนักพิมพ์เฉินฮวา

หลินจือไป๋ในฐานะประธานสำนักพิมพ์ และเป็นผู้ที่ดึงตัวปู๋เย่โหวมาร่วมงานได้สำเร็จ ตอนนี้สถานะของเขาในที่ประชุมก็ยิ่งโดดเด่นขึ้นเรื่อย ๆ

บรรดาผู้บริหารคนอื่น ๆ ต่างก็เลือกที่จะถอยชั่วคราวและไม่กล้าหือกับเขา การประชุมแต่ละครั้งก็เต็มไปด้วยบรรยากาศของการประนีประนอม

วันหนึ่ง

หลังจากการประชุมจบลง

เลขาคนใหม่ของหลินจือไป๋ก็พูดขึ้นว่า:

“ท่านประธานคะ มีข่าวของท่านอยู่ในหมวดข่าวเศรษฐกิจด้วยนะคะ!”

“ข่าวเศรษฐกิจ?”

หลินจือไป๋ทำหน้างง ก่อนที่เลขาจะเดินเอาแท็บเล็ตมาให้ดูพร้อมเปิดข่าวนั้น

หัวข้อข่าว: “ประธานสำนักพิมพ์เฉินฮวาคนใหม่!”

หัวข้อรอง: “ผู้บริหารที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์กลุ่มเฉินฮวา!”

“หลินจือไป๋ หลานชายคนเล็กของหลินเจามู่ ประธานกลุ่มเฉินฮวา ผู้มีอายุเพียง 19 ปี ได้รับตำแหน่งประธานสำนักพิมพ์เฉินฮวาอย่างเป็นทางการเมื่อเดือนที่ผ่านมา สำนักพิมพ์เฉินฮวาซึ่งเป็นบริษัทในเครือของกลุ่มเฉินฮวา มีมูลค่าประเมินกว่า 1 หมื่นล้านหยวน และมีจำนวนพนักงานทะลุ 800 คนในปีนี้ นับเป็นหนึ่งในสามสำนักพิมพ์ที่ใหญ่ที่สุดในฉินโจว...”

“...หลินเจามู่ ผู้สร้างอาณาจักรสื่อบันเทิงแห่งกลุ่มเฉินฮวา กำลังป่วยหนักและเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาล เป็นไปได้ว่าเขากำลังเริ่มเลือกทายาทสืบทอดตำแหน่ง โดยหลินจือไป๋ในฐานะหลานชายคนเล็กที่มากความสามารถ ก็น่าจะได้รับการสนับสนุนจากผู้เป็นปู่...”

หลินจือไป๋ไม่ได้แปลกใจที่ตัวเองตกเป็นข่าว แต่ที่ทำให้เขาประหลาดใจคือภาพที่เขาถ่ายคู่กับคุณปู่หลินเจามู่ถูกนำมาใช้ในข่าว

นี่อาจจะเป็นข่าวที่คนในกลุ่มเฉินฮวาปล่อยออกมาเอง หรือบางทีอาจเป็นความตั้งใจของคุณปู่หลินเจามู่?

หลินจือไป๋ลองพลิกดูข่าวของเหล่าทายาทคนอื่น ๆ ในกลุ่มเฉินฮวา และก็เป็นไปตามคาดเพราะมีข่าวเกี่ยวกับพวกเขาเต็มไปหมด ไม่ว่าจะเป็นหลินกงหรือแม้แต่หลินหู่กับหลินเป่าที่ยังปรากฏในข่าวในฐานะสมาชิกทายาทรุ่นที่สามของกลุ่มเฉินฮวา!

งานเข้าแล้ว!

ชีวิตที่เคยสงบสุขพังทลายไปหมด

ไม่นานหลินจือไป๋ก็ได้รับสายจากอิ่นตงหน่วนที่โทรมาแซวว่า:

“หล่อมากนะนาย ในข่าวดูขึ้นกล้องสุด ๆ เลย แถมเป็นประธานบริษัทระดับหมื่นล้านอีก!”

“อือฮึ”

“ตอนนี้นายได้อภิสิทธิ์เยอะกว่าฉันอีกนะ ฉันอยู่น่าเซินยังเป็นแค่หัวหน้าฝ่ายรายการโทรทัศน์ตัวเล็ก ๆ เอง”

หลังจากนั้นไม่นาน

ซูฉาน ก็โทรมาแหย่เช่นกัน:

“ไม่ใช่ว่า ปู๋เย่โหวตกลงมาร่วมงานกับกลุ่มเฉินฮวาเพราะหน้าตานายหรอกเหรอ?”

“ฉันให้ตัวแทนเจียง เป็นคนไปเจรจา”

“ตัวแทนเจียงดีกับนายขนาดนั้นเลย? ต้องมีอะไรลับ ๆ กันแน่…”

“เธอลองเดาดูสิ”

หลังจากส่งซูฉานไปได้ไม่นาน

เจียงเฉิง ก็โทรมาหา:

“ยินดีด้วยครับเจ้านาย ได้ออกข่าวเศรษฐกิจครั้งแรกเลยนะ ปกติผมนี่แหละที่หน้าออกข่าวพวกนี้อยู่ตลอด”

ในฐานะตัวแทนของบริษัทคุนเผิง เจียงเฉิงเองก็ปรากฏตัวในข่าวเศรษฐกิจอยู่บ่อยครั้ง

จากนั้นเจียงเฉิงก็พูดถึงเรื่องงาน:

“เรื่องเกมของบริษัท MG ที่เจ้านายบอกว่าจะพิจารณาลงทุน ผมได้ข้อมูลเพิ่มเติมมาแล้ว จะส่งไฟล์ให้เจ้านายดูนะครับ…”

สายตาหลินจือไป๋สว่างวาบขึ้นมาทันที

นี่มันเกมที่คล้ายกับ League of Legends จากชาติที่แล้วของเขานี่นา!

เมื่อได้รับเอกสารที่เจียงเฉิงส่งมา หลินจือไป๋ก็เริ่มดูทันที เกมนี้ดูเหมือน LoL อย่างมาก รูปแบบการเล่นเป็นแนวเกม "ตีป้อม" มีเลนบน เลนกลาง เลนล่าง ป่า และตัวช่วยสนับสนุน

ช่างคุ้นเคยอย่างยิ่ง!

ตัวเกมมีชื่อชั่วคราวว่า "คู่ต่อสู้" และมีแผนจะใช้งบประมาณ 2 พันล้านหยวนในการพัฒนาจนถึงเปิดตัว

“ตอนนี้คุนเผิงมีเงินสดหมุนเวียนอยู่ราว ๆ หนึ่งพันล้านหยวน”

แม้คุนเผิงจะรวยมาก แต่เงินสดหมื่นล้านก็ไม่ใช่เรื่องเล็ก เงินส่วนใหญ่นี้มาจากกำไรของละครโทรทัศน์ รายการวาไรตี้ และส่วนแบ่งรายได้จากแพลตฟอร์มไลฟ์สดของหลี่อวี๋

ในขณะที่สำนักพิมพ์เฉินฮวาไม่มีทางหาเงินสดจำนวนนี้ได้ง่าย ๆ ถึงบริษัทจะมีมูลค่าเป็นหมื่นล้าน แต่นั่นไม่ได้แปลว่าจะมีเงินสดในมือขนาดนั้น

เจียงเฉิงเสริมว่า:

“แต่ถ้าท่านประธานต้องการร่วมลงทุน พวกเขามีเงื่อนไขอยู่อย่างหนึ่งครับ”

“เงื่อนไขอะไร?”

“พวกเขาต้องการให้ฉู่ฉือทำเพลงธีมสำหรับเกมนี้”

“อันนี้ง่ายมาก”

หลินจือไป๋ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนตอบ:

“นายลองสืบข้อมูลเพิ่มเติม ถ้าไม่มีปัญหาอะไรมาก เราลงทุนหมื่นล้านได้”

“แต่พวกเขาน่าจะให้หุ้นเราแค่ประมาณ 40% เท่านั้น”

“แค่นั้นก็พอแล้ว”

เนื่องจากเกมนี้พวกเขาเป็นคนพัฒนา หลินจือไป๋ไม่ได้อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวมากนัก เขาแค่มองว่าโปรเจกต์นี้มีอนาคต เกมเปิดตัวเมื่อไหร่ ถ้ากระแสดีพอ เขาก็แค่รอรับเงินปันผล เหมือนกับตอนที่ลงทุนในหลี่อวี๋ไลฟ์

“แต่ชื่อ ‘คู่ต่อสู้’ ดูธรรมดาไปหน่อย”

หลินจือไป๋เสนอว่า:

“นายลองแนะนำพวกเขาว่าเปลี่ยนชื่อเป็น ‘League of Heroes’ ดูไหม? หรือไม่ก็ ‘Glory of Heroes’”

แน่นอนว่าเขาไม่ได้ลอก Honor of Kings เพราะ MG เองก็มีเกมยอดนิยมที่ชื่อว่า Glory of War (ศึกแห่งเกียรติยศ) อยู่แล้ว

“ชื่อใหม่ที่ท่านประธานแนะนำนี่ฟังดูดีกว่าชื่อเดิมเยอะเลย”

เจียงเฉิงหัวเราะก่อนบอกว่า:

“ผมจะลองเสนอพวกเขาดู”

ปัจจุบันคุนเผิงมีฐานะการเงินที่มั่นคงมาก หากนับรวมทรัพย์สินทั้งหมดแล้ว หลินจือไป๋มีมูลค่าทรัพย์สินอย่างน้อยหมื่นล้านหยวน

ในบรรดาทายาทรุ่นที่สามของกลุ่มเฉินฮวา หลินจือไป๋น่าจะรวยที่สุดในตอนนี้ เพราะหลินกงและคนอื่น ๆ ยังไม่ได้รับการถ่ายโอนทรัพย์สินอย่างเป็นทางการ

และถ้าหลินจือไป๋สามารถควบคุมสำนักพิมพ์เฉินฮวาได้สำเร็จ ทรัพย์สินของเขาคงเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว

ดูท่าแล้ว การเป็นมหาเศรษฐีแสนล้านคงไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อไป!

...

วันจันทร์

หลินจือไป๋ไปเรียนตามปกติ

ทันทีที่เดินเข้าห้องเรียน

เขารู้สึกได้ว่าทุกคนในห้องต่างจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความร้อนแรงและน่าเกรงขาม แต่เมื่อสายตาของเขาไปสบกับพวกนั้น แต่ละคนก็หลบตาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

ทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงกระซิบกระซาบ

“ประธานสำนักพิมพ์เฉินฮวา… หลานชายของหลินเจามู่แห่งกลุ่มเฉินฮวา… ไม่อยากเชื่อเลยว่าคนระดับนี้จะมาเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเรา!”

“ก่อนหน้านี้ทำไมฉันถึงไม่สังเกตเลยนะ?”

“เขาแซ่หลินนี่นา!”

“แต่คนแซ่หลินมีตั้งเยอะ ใครจะไปคิดว่าเขาเป็นหลินของกลุ่มเฉินฮวาล่ะ!”

“ว่าแล้ว ทำไมก่อนหน้านี้ถึงรู้สึกว่าหลินจือไป๋เหมือนเป็นคนจากอีกโลกหนึ่ง คิดว่าเพราะหน้าตา แต่ตอนนี้ถึงเข้าใจแล้วว่าไม่ใช่แค่เพราะหน้าตา”

“ดูรูปในข่าวสิ”

“ลองสังเกตคิ้วตาของเขาดู มีความคล้ายหลินเจามู่อยู่เหมือนกันนะ”

ทุกอย่างเป็นไปตามที่หลินจือไป๋คาดไว้ ชีวิตอันสงบสุขของเขาได้พังทลายลง แต่ก็ยังไม่ถึงกับแตกละเอียด

แม้เพื่อนร่วมชั้นจะรู้ว่าเขาเป็นหลานชายของประธานกลุ่มเฉินฮวา หลินเจามู่ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาคุยกับเขามากนัก แถมความสัมพันธ์กลับดูห่างเหินกว่าเดิม

กระนั้นก็ยังมีผู้หญิงบางคนรวบรวมความกล้าถามขึ้นมาว่า:

“หลินจือไป๋ ข่าวในหน้าเศรษฐกิจที่พูดถึงประธานสำนักพิมพ์เฉินฮวา หลานชายของประธานหลิน… นั่นคือเธอใช่ไหม?”

“ใช่”

หลินจือไป๋ตอบพร้อมรอยยิ้ม ไม่มีท่าทีถือตัว

ไม่นานผู้ชายบางคนก็มาขอคุยด้วยอย่างเกร็ง ๆ

“นายเป็นนักศึกษาที่ต้องเข้าเรียน แล้วบริหารบริษัทยังไง?”

“ทำงานวันเสาร์อาทิตย์”

“งั้นถ้าพวกเราจบไป จะไปสมัครงานที่บริษัทนายได้ไหม?” คนหนึ่งรวบรวมความกล้าถามเล่น ๆ

“ต้องผ่านการสัมภาษณ์เองนะ”

หลินจือไป๋ตอบพลางหัวเราะ:

“แต่ถ้าถามส่วนตัว ฉันยินดีต้อนรับทุกคน”

เสียงหัวเราะดังขึ้นทั้งห้อง ทุกคนต่างรู้สึกว่าโลกนี้ช่างมหัศจรรย์เหลือเกิน ที่มีเพื่อนร่วมชั้นระดับเทพขนาดนี้

จู่ ๆ มีผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนด้วยความตื่นเต้น:

“หลินจือไป๋! เธอติดเทรนด์ในโซเชียลด้วยนะ!”

เทรนด์เหรอ?

หลินจือไป๋เปิดแอปจี๋กวง ขึ้นมาดู และพบว่าตัวเองติดเทรนด์จริง ๆ

หัวข้อเทรนด์คือ #คุณชายทายาทมหาเศรษฐีที่หล่อที่สุดในประวัติศาสตร์

ตอนนี้อยู่อันดับที่สิบในกระแสฮิต

ใต้หัวข้อมีภาพของหลินจือไป๋จากข่าวหน้าเศรษฐกิจ

หน้าตาเขาดูดีไม่แพ้ดาราเลย

ถ้าไม่บอก นึกว่าเป็นคนดังในวงการบันเทิง

ในยุคอินเทอร์เน็ตแบบนี้ หน้าตาที่โดดเด่นคือใบเบิกทางชั้นยอด เมื่อบวกกับการที่หลินจือไป๋ยังเรียนปีสอง แต่บริหารบริษัทสำนักพิมพ์ที่มีมูลค่ามากกว่าหมื่นล้าน จึงไม่แปลกที่หัวข้อเทรนด์นี้จะมีคนเข้ามาแสดงความคิดเห็นกันอย่างล้นหลาม...