นักศึกษาที่ฉลาดก็มีความสามารถในการเข้าใจอย่างรวดเร็ว

เฉินหยูพูดหลายครั้งว่าเฝิงหลางกับหลี่ฉางจวินมีปัญหา

จากนั้นจึงเสนอขายสติกเกอร์แมวดำ

มีเพียงคำตอบเดียวเท่านั้น

นี่ไม่ใช่สติกเกอร์ธรรมดา แต่เป็นยันต์ป้องกันภัย

ยันต์ที่ปกป้องพวกเขาจากอันตรายถึงชีวิต

ตำรวจนั้นเป็นอาชีพที่มีความเสี่ยงสูง

และทั้งคู่ก็อยู่ในหน่วยงานที่มีอัตราการบาดเจ็บและเสียชีวิตสูงที่สุด

เมื่อคิดถึงความสามารถพิเศษของเฉินหยูในการถ่ายทอดสด

เฝิงหลางรีบลากหลี่ฉางจวินไปที่มุมหนึ่งและเริ่มกระซิบกระซาบเกี่ยวกับข้อสรุปของตนเอง

หลี่ฉางจวินพยักหน้าเป็นระยะและมีสีหน้าจริงจัง

“เฝิงหลาง นายกลับไปที่สถานีตำรวจได้แล้ว ฉันจะตามกลับไปทีหลัง”

“แต่...”

หลี่ฉางจวินจ้องตาเขม็ง

เฝิงหลางรีบกลืนคำพูดกลับไป

เพื่อให้ความรักของตนงอกงาม เขาต้องอดทน

หลังจากส่งเฝิงหลางไปแล้ว หลี่ฉางจวินไม่ลืมที่จะหยิบสติกเกอร์แบล็คแคทมาอันหนึ่ง

“หมอเฉิน พอจะสะดวกหยุดทำการค้าชั่วคราวได้ไหม?”

ก่อนที่เฉินหยูจะตอบ หลี่ฉางจวินก็ปิดประตูล็อค

เฉินหยูกล่าวด้วยรอยยิ้ม “หัวหน้าหลี่เชื่อว่าตัวเองป่วยแล้วหรือ?”

หลี่ฉางจวินพูดด้วยน้ำเสียงซับซ้อน “หมอเฉิน ตอนนี้ไม่มีใครอื่นแล้ว เรามาคุยกันอย่างเปิดเผยเถอะ”

“คุณบอกว่าผมจะเสียชีวิตจากการป่วยในไม่ช้า หากผมไม่ติดสติกเกอร์นี้ไว้”

“นั่นหมายความว่า ผมอาจจะเสียชีวิตในหน้าที่เร็วๆ นี้ใช่ไหม?”

เฉินหยูกล่าวว่า “มันขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคุณ”

“ถ้าคุณขอลาป่วยสิบวันครึ่งเดือน อาจจะไม่เกิดอะไรขึ้น”

“แต่จากนิสัยของคุณ คุณคงไม่ทำแบบนั้น”

เฉินหยูไม่ได้ตอบตรงๆ แต่หลี่ฉางจวินก็ได้คำตอบที่ต้องการแล้ว

“หมอเฉินช่วยบอกหน่อยได้ไหม ว่าผมควรทำอะไรในช่วงนี้?”

เฉินหยูยกนิ้วขึ้นและทำสัญลักษณ์เลขสี่

หลี่ฉางจวินรู้สึกตกตะลึงในใจ

ใครยังกล้าพูดว่าเฉินหยูเป็นแค่นักจิตวิทยา?

หลี่ฉางจวินจะเตะเขาจนตาย

“หมอเฉิน ผมได้ยินจากเฝิงหลางว่าค่ารักษาของคุณคือห้าพันหยวนทั้งการวินิจฉัยและการรักษา”

“ผมจะจ่ายคุณหนึ่งหมื่นหยวน ช่วยชี้แนะแนวทางให้ผมได้ไหม?”

หลังจากเฝิงหลางอธิบาย หลี่ฉางจวินเริ่มเข้าใจวิธีการพูดของเฉินหยู

“ได้สิ”

“ขอบคุณมาก”

หลี่ฉางจวินดีใจ

เขาวิ่งไปข้างนอกและโทรศัพท์นานสิบนาที

เมื่อกลับมา เขาก็ไม่ลืมล็อคประตูอีกครั้ง

เขาจ่ายเงินหนึ่งหมื่นหยวนทันที

เฉินหยูกล่าวว่า “ผู้ป่วยท่านนี้ คุณสามารถบอกอาการของคุณได้แล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่ฉางจวินกัดฟันกรอด

เฉินหยูเป็นนักแสดงตัวจริง

ก่อนจะจ่ายเงิน เขาเรียกตนว่า "หัวหน้า"

พอจ่ายเงินเสร็จ เขาก็เรียกตนว่า "ผู้ป่วย"

“ช่วงนี้ผมกินไม่ได้นอนไม่หลับ เพราะคดีหนึ่ง”

หลี่ฉางจวินกล่าวเสียงทุ้ม

“คดีนี้ร้ายแรงมาก ไม่แพ้คดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่เมืองจินในสมัยก่อน”

“หมอเฉินกรุณาให้สัญญากับผม”

“ฟังแล้วจะไม่เปิดเผยคำพูดใดๆ ออกไป”

เฉินหยูกล่าวว่า การสร้างความไว้วางใจต่อผู้ป่วยเป็นจรรยาบรรณพื้นฐานของแพทย์

“ในเมืองหางโจวเอง ก็เกิดคดีฆาตกรรมต่อเนื่องเช่นกัน!”

เสียงของหลี่ฉางจวินต่ำและลึก

เมื่อเดือนที่แล้ว มีผู้พบหัวหน้าแก๊งค์ตายอยู่ในบ้านของเขา

ตอนแรก หลี่ฉางจวินไม่ได้ให้ความสำคัญมากนัก

หัวหน้าแก๊งค์คนนี้ทำเรื่องชั่วร้ายมากมาย

แม้ว่าจะมีศัตรูไม่ถึงร้อย แต่อย่างน้อยก็แปดสิบคน

ฆาตกรที่ใช้วิธีโหดเหี้ยมขนาดนี้อาจจะเป็นเพียงการแก้แค้น

แต่ไม่นานนักก็มีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้นอีกครั้ง

ผู้ตายเป็นหญิงสาว เป็นเลขานุการบริษัท

หายตัวไประหว่างทางกลับบ้านจากที่ทำงาน

พบศพในบ้านร้าง

ขณะที่หลี่ฉางจวินกำลังตรวจสอบความเชื่อมโยงระหว่างสองคดี ก็มีผู้ตายรายที่สามปรากฏขึ้น

ผู้ตายรายนี้เป็นคนจรจัด

เสียชีวิตในตรอกเล็กๆ

“และผู้ตายรายที่สี่...”

พูดถึงตรงนี้ หลี่ฉางจวินตัวสั่น

“เขาถูกไฟคลอกจนตาย”

เฉินหยูเสริม

“ฮึด!”

หลี่ฉางจวินสูดหายใจลึก

เขาก้าวถอยหลังไปสองก้าว

มือขวาของเขาพลิกเสื้อขึ้นและพร้อมที่จะดึงปืน

“ผู้ป่วยท่านนี้ กรุณาสงบสติอารมณ์”

เฉินหยูเคาะโต๊ะเบาๆ

เตือนหลี่ฉางจวินว่านี่คือการรักษา

“หมอเฉิน ขอโทษ ผมเคยชินกับอาชีพ”

หลี่ฉางจวินกลับมานั่งที่โต๊ะ

แต่ยังคงเก็บมือไว้ใกล้กับปืน

เฉินหยูกล่าวว่า “เล่าต่อไปเถอะ”

หลี่ฉางจวินขมวดคิ้วและกล่าวว่า “อย่างที่หมอเฉินพูด”

“ผู้ตายรายที่สี่ถูกไฟคลอกจนตาย”

“แต่...แต่ในที่เกิดเหตุไม่มีร่องรอยของไฟเลย”

หลี่ฉางจวินสูดหายใจลึกหลายครั้ง

จากนั้นเล่าเหตุการณ์การเสียชีวิตของผู้ตายรายที่สี่จนจบ

ผู้ตายรายที่สี่เป็นเจ้าของธุรกิจ

เสียชีวิตเมื่อครึ่งเดือนก่อน

คืนวันเกิดเหตุ เจ้าของธุรกิจกลับบ้านพักผ่อนหลังจากงานเลี้ยง

เขาสั่งให้คนใช้ปลุกเขาตอนเจ็ดโมงเช้าในวันถัดไป

เช้าวันถัดไป เจ็ดโมงเช้า คนใช้มาตามคำสั่ง

เคาะประตูแต่ไม่มีเสียงตอบกลับ

คนใช้คิดว่าเจ้าของธุรกิจหลับสนิท

จึงเปิดประตูเข้าไป

เมื่อเข้าไปในห้อง คนใช้พบเจ้าของธุรกิจนอนขดอยู่บนเตียง

ทันทีที่คนใช้เอามือแตะตัวเจ้าของธุรกิจ ก็ถูกลวกจนร้องด้วยความเจ็บปวด

ร่างกายของเจ้าของธุรกิจร้อนเหมือนไฟคลอก

สิบกว่านาทีต่อมา รถพยาบาลมาถึง

และประกาศว่าเจ้าของธุรกิจเสียชีวิตแล้ว

สาเหตุการตายคือถูกไฟคลอกอย่างรุนแรงจนหลายอวัยวะล้มเหลว

แปลกตรงที่ในห้องไม่มีร่องรอยของไฟเลย

บ้านของเจ้าของธุรกิจติดตั้งระบบตรวจจับควันและสปริงเกอร์ที่ทันสมัยที่สุด

แม้เพียงแค่ควันเล็กน้อยก็จะทำให้เกิดการแจ้งเตือน

หลี่ฉางจวินสูดหายใจลึกอีกครั้ง

ระงับความกลัวและความกังวลในใจ

“เมื่อได้รับข่าว ผมรีบพาทีมไปสอบสวนทันที”

“ที่เกิดเหตุผมพบรอยเท้าผู้ชาย”

“รอยเท้านี้ตรงกับรอยเท้าที่พบในที่เกิดเหตุของผู้ตายสามรายก่อนหน้านี้”

ผู้ตายสี่รายมีรอยเท้าเดียวกัน

หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจึงรวมคดีเข้าด้วยกัน

เนื่องจากผลกระทบจากคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในเมืองจินเมื่อหลายปีก่อน

เจ้าหน้าที่ระดับสูงจึงสั่งให้ปิดข่าว

และกำหนดเส้นตายให้หลี่ฉางจวินไขคดีให้ได้

หลี่ฉางจวินได้ระดมกำลังคนและอุปกรณ์ที่ทันสมัยมากมาย

แต่จนถึงตอนนี้ นอกจากระบุได้ว่าฆาตกรเป็นชายอายุประมาณสามสิบ สูงประมาณหนึ่งเมตรเจ็ดสิบ และหนักประมาณเจ็ดสิบห้ากิโลกรัม

ก็ไม่มีเบาะแสอื่นอีกเลย

ไม่มีเวลาและวิธีการก่อเหตุที่แน่นอน

ทั้งสี่คนไม่รู้จักกัน

หลี่ฉางจวินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเปิดภาพของผู้ตาย

เฉินหยูมองแวบหนึ่งแล้วกล่าวว่า “ผู้ตายทั้งสี่สมควรตาย”

“หมอเฉิน คุณหมายความว่าอย่างไร?”

หลี่ฉางจวินถามออกมา