ด้วยประสบการณ์ความสำเร็จจากการถ่ายทำตอนแรกของ "ฉันคือนักร้อง" ทำให้การถ่ายทำตอนที่สองของรายการผ่านไปอย่างราบรื่นมากขึ้นสำหรับ หลินจือไป๋ เขาไม่ต้องคอยกังวลหรือลงมือจัดการอะไรมากเหมือนเดิม ส่งผลให้เขามีเวลาและความใส่ใจเหลือเฟือไปแบ่งให้กับ ปู๋เย่โหว อย่างเต็มที่ในช่วงเวลานี้

ในช่วงเทศกาลตรุษจีนเดียวกัน

นิตยสาร "สืบสวนและระทึกขวัญ" จากร้านหนังสือน่าเซินได้ปล่อยฉบับล่าสุดออกมา แม้ว่าความสนใจในช่วงเทศกาลจะถูกกระจายไปกับประเด็นอื่น ๆ จนทำให้กระแสการพูดคุยเกี่ยวกับนิตยสารลดลงจากเดือนก่อน แต่เช่นเคย ในนิตยสารฉบับนี้ก็ยังคงลงผลงานเรื่องสั้นสองเรื่องของ ปู๋เย่โหว

เรื่องแรกชื่อ “Closet”

เรื่องที่สองชื่อ “Seven Rooms”

หลังจากที่ผู้อ่านได้อ่านสองเรื่องนี้จนจบ ความรู้สึกเดียวที่เกิดขึ้นคือ... "กลับมายืนจุดเริ่มต้นอีกครั้ง พร้อมความอึ้งงันที่หน้าหนังสือ"

"หลอน!"

"มืดมน!"

เป็นที่ชัดเจนว่า ปู๋เย่โหว ซึ่งเปรียบเสมือนตัวแทนแห่งความมืดมิดได้กลับมาผงาดอีกครั้ง โดยเฉพาะเรื่อง "Closet" ที่ทำเอาผู้อ่านรู้สึกเหมือนเสียพลังชีวิตอย่างต่อเนื่องจนถึงขั้น "ค่าความมีสติ" ลดลงฮวบฮาบ

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว "Seven Rooms" ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ "ย่อยง่าย" ขึ้นเล็กน้อย แต่หลายคนก็ยังยกย่องเรื่องนี้อย่างสูง เพราะถึงแม้ว่าความเป็นเรื่องเล่าจะไม่ได้แข็งแรงมาก แต่การบรรยายบรรยากาศและความสามารถในการสร้างความหวาดกลัวทางจิตวิทยานั้นกลับโดดเด่นเป็นพิเศษ ซึ่งเป็นจุดแข็งที่ ปู๋เย่โหว ถนัดที่สุด

ในฟอรั่ม

เมื่อประเด็นเกี่ยวกับเทศกาลตรุษจีนเริ่มซาลง การพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องสั้นทั้งสองของ ปู๋เย่โหว ก็เริ่มมีมากขึ้นในกระดานสนทนา:

"สองเรื่องนี้หลอนสุดๆ!"

"หลังจากอ่าน ‘บทกวีแห่งมุมอุ่นแดด’ ทุกคนคิดว่าเขาจะเปลี่ยนแนวแล้ว ที่ไหนได้ กลับมาโหดกว่าเดิมอีก!"

"ความมืดมนเกินไปหน่อยนะ..."

"นี่คือรางวัลปลอบใจตัวเองหลังเขียน 'บทกวีแห่งมุมอุ่นแดด' เสร็จใช่ไหม?"

"ในฐานะแฟนคลับสายดาร์ก ฉันรู้สึกเหมือนทนไม่ได้... แต่ยิ่งทนไม่ได้ก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้น!"

"คนข้างบน... ไม่ไหวแต่ยังอยากอีกเหรอ?"

"การใช้ภาษาของเขานี่ทรงพลังจริงๆ"

"อ่านแล้วเหงื่อเย็นไหลพราก สนุกแบบสั่นประสาทจริงๆ!"

"ปู๋เย่โหวเขียนงานออกมาถี่ขนาดนี้ ทำไมไม่รวมเป็นเล่มเดียวไปเลย จะได้อ่านให้จุใจ!"

ไอเดียใหม่ของหลินจือไป๋

ในจังหวะที่ หลินจือไป๋ เองก็กำลังอ่านคอมเมนต์ในกระดานสนทนาของหมวดหมู่เรื่องลึกลับ-ระทึกขวัญ เขาสะดุดตากับความเห็นหนึ่งที่พูดถึงการรวมเล่มเรื่องสั้น จึงเกิดความคิดขึ้นมาทันทีว่า:

"แบบนี้ก็น่าจะทำได้เหมือนกัน!"

เพราะที่ผ่านมาเขาได้ลงผลงานของ ปู๋เย่โหว ในนิตยสารนี้ต่อเนื่องมานานถึง 4 เดือน ซึ่งการลงผลงานอย่างต่อเนื่องนี้ช่วยสร้างชื่อเสียงในวงการให้กับนักเขียนได้อย่างมาก โดยเฉพาะในกลุ่มผู้อ่านที่ชื่นชอบแนวสยองขวัญ-มืดมนแทบทุกคนรู้จักชื่อ ปู๋เย่โหว กันหมดแล้ว

ในขณะเดียวกัน ผลงานรวมเรื่องสั้นจากนักเขียน โอตสึ อิจิ ที่ หลินจือไป๋ ใช้เป็นแรงบันดาลใจก็ใกล้จะตีพิมพ์จนหมดแล้ว ดังนั้นการรวบรวมเรื่องที่เหลือจากนิตยสารและเรื่องที่ยังไม่ได้เผยแพร่มาจัดพิมพ์เป็นรวมเล่มในตอนนี้ จะเป็นการดึงดูดผู้อ่านและสร้างรายได้ที่คุ้มค่าที่สุด เพราะหากยังคงลงต่อในนิตยสารจนจบทั้งหมด เมื่อถึงเวลาจัดพิมพ์รวมเล่มจริง ๆ ความตื่นเต้นของผู้อ่านอาจจะลดลงเพราะเคยอ่านมาแล้ว

"งั้นก็ตัดสินใจแบบนี้แหละ!"

หลินจือไป๋รีบแจ้งการตัดสินใจนี้ไปยัง เจียงเฉิง เพื่อให้เขาประสานงานกับ ร้านหนังสือนาเซิน เนื่องจากทั้งสองฝ่ายมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันอยู่แล้ว ปู๋เย่โหว จะยังคงร่วมงานกับทางร้านหนังสือไปก่อน ส่วนเรื่องที่จะเปลี่ยนไปเจรจากับสำนักพิมพ์อื่นนั้น ค่อยพิจารณาอีกครั้งในอนาคต

หลินจือไป๋มั่นใจว่า:

"ในอนาคต เมื่อชื่อเสียงของปู๋เย่โหวโด่งดังมากขึ้น สำนักพิมพ์อื่น ๆ จะต้องเข้ามาเสนอโอกาสอย่างแน่นอน!"

...

เวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์

บนโลกออนไลน์เต็มไปด้วยการพูดคุยเกี่ยวกับรายการ "ฉันคือนักร้อง" หลายคนตั้งตารอชมการแข่งขันในตอนที่สอง พร้อมทั้งพยายามคาดเดาอันดับของผู้เข้าแข่งขัน บางคนก็กังวลว่าคุณภาพของตอนที่สองอาจจะไม่ดีเท่าตอนแรก

วันนี้

วันออกอากาศตอนที่สองมาถึงแล้ว คำตอบทุกอย่างจะถูกเปิดเผยในวันนี้ หลายคนต่างนั่งรอหน้าจอแต่เช้าด้วยความตื่นเต้น

"เริ่มแล้ว!"

"ที่แท้ลำดับการขึ้นแสดงตัดสินด้วยการจับฉลาก ตอนแรกฉันนึกว่าล็อคลำดับซะอีก"

"สงสาร 'หลินโส่วจัว' จริง ๆ!"

"จับฉลากได้ลำดับที่สอง ต้องขึ้นแสดงเร็วแบบนี้ ไม่แฟร์เลย!"

"เยว่ซานหลานได้ลำดับที่สามเหรอ?"

"คนที่ขึ้นแสดงช่วงแรก ๆ เสียเปรียบมาก เพราะผู้ชมโหวตหลังจากการแสดงจบทั้งหมด แน่นอนว่าความประทับใจมักอยู่ที่การแสดงท้าย ๆ"

"เซี่ยอวี่หลงได้ลำดับที่ห้า?"

"ถือว่าโอเค แต่ยังไม่ดีเท่า 'จางซีหยาง' ที่ได้ลำดับที่หก"

"ลำดับดีมาก!"

"โอ้โห! จางซีหยางนี่แมนจริง ๆ ยกอันดับที่หกให้ 'หลินโส่วจัว'!"

"การทำวิดพื้นของหลินโส่วจัวไม่เสียเปล่าเลย!"

"ฮ่า ๆ หลินโส่วจัวซาบซึ้งจนเกือบร้องไห้"

"พี่ซีหยางตอนที่แล้วร้องคนแรกแล้วยังได้ที่หนึ่ง แสดงว่ามั่นใจในฝีมือจริง ๆ แต่ก็ต้องยอมรับว่าเขาใจดีกับหลินโส่วจัวมาก ๆ"

"พี่ซีหยางคือคนที่ทำให้รายการนี้โดนใจแฟน ๆ ได้อย่างแท้จริง!"

การแสดงเริ่มขึ้นแล้ว

"พิธีกรวันนี้ก็ยังเป็นพี่ซีหยางอีกเหมือนเดิม!"

"ฝีมือการพูดของพี่ซีหยางพัฒนาขึ้นนะ วันนี้ไม่ค่อยติดขัดแล้ว ฟังเขาพูดแล้วรู้สึกสนุกด้วย รายการนี้ไม่มีพิธีกรที่จริงจังนี่กลายเป็นจุดเด่นไปซะแล้ว"

"อ้าว มีโฆษณา!"

"น้ำแร่หลงเฉวียนเป็นผู้สนับสนุนหลักเหรอ?"

"ขอบคุณผู้สนับสนุน! ฉากเวทีอัปเกรดแล้วด้วย!"

"น้ำแร่หลงเฉวียนใช้ดีนะ ฉันว่าจะสั่งมาลองบ้าง สนับสนุนรายการนี้ที่งบประมาณน้อยจริง ๆ!"

บรรยากาศบนเวที

ผู้เข้าแข่งขันทั้งเจ็ดคนต่างผลัดกันขึ้นแสดงบนเวที

สำหรับตอนนี้รายการถูกบันทึกในสตูดิโอของ "เฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์" ที่มีอุปกรณ์ทันสมัยระดับโลก ไม่ว่าจะเป็นเสียงสูงที่หวาน เสียงกลางที่แม่นยำ หรือเสียงต่ำที่หนักแน่น ทุกอย่างออกมาคมชัดไร้ที่ติ

เวทีเองก็ได้รับการอัปเกรดจากตอนที่แล้ว ทำให้ดูหรูหรามากขึ้นไปอีก แสงสีและเครื่องดนตรีจัดเต็มแบบมืออาชีพ แม้ผู้ชมทั่วไปอาจไม่ทราบถึงความเปลี่ยนแปลงในรายละเอียด แต่สิ่งที่รับรู้ได้คือการแสดงที่น่าประทับใจยิ่งกว่าเดิม!

"สบายใจแล้ว!"

"คุณภาพตอนที่สองดีกว่าตอนแรกอีก!"

"ตอนแรกฉันกังวลว่ารายการตอนสองจะดรอป แต่ดูแล้วไม่มีทางดรอปแน่นอน เพราะนักร้องพวกนี้มีฝีมือเกินความคาดหมาย!"

"เพลงของจางซีหยางเป็นเพลงแต่งเองเหรอ?"

"นี่เป็นเพลงที่ทำให้เขาโด่งดัง แต่เขาดัดแปลงใหม่ให้ฟังดูสนุกกว่าเดิม ฟังแล้วอดไม่ได้ที่จะขยับตัวตามจริง ๆ"

"เซี่ยอวี่หลงร้องเสียงสูงด้วยเหรอ?"

"โอ้โห เสียงสูงของเขาแทบจะล้มนักร้องวัยรุ่นทุกคนเลย!"

"กลุ่มนักร้องรุ่นเก๋าในรายการนี้ดูเหมือนจะเปลี่ยนบทบาทกันไปหมด เยว่ซานหลานกลับไม่ร้องเสียงสูง แต่เธอยังเต็มไปด้วยเสน่ห์เหมือนเดิม"

"หลี่หลงดูเหมือนจะตื่นเต้นไปหน่อยนะ"

"เขาร้องผิดเนื้อเพลงท่อนหนึ่งด้วย"

"หานเยว่ซวงนิ่งมาก! เก่งจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นนักร้องอายุน้อย!"

"หลินโส่วจัว! หลินโส่วจัว! เก่งมาก นี่เสียงของเขาจริง ๆ เหรอ? ทำไมรู้สึกว่ามันเปลี่ยนแนวไปเลย!"

"สุดยอดมาก!"

การประกาศผล

หลังจากการแสดงจบลง ก็ถึงช่วงเวลาประกาศอันดับ โดยมี หลินเซิ่งเทียน โปรดิวเซอร์ของรายการ เดินขึ้นมาพร้อมโทรศัพท์ในมือ ทำเอาผู้ชมในห้องส่งหัวเราะกันยกใหญ่ เพราะพวกเขารู้ว่าชายคนนี้ต้องคิดแผน "เล่นแง่" อีกแน่ ๆ

"อันดับที่สามคือ...อันดับที่สามคือ...โอเค งั้นเรามาประกาศอันดับที่สองก่อนดีกว่า"

"ต่อไปคืออันดับที่ห้า...แต่เราจะปล่อยให้เป็นปริศนา แล้วค่อยกลับมาดูอันดับที่สามอีกที"

"หรือทุกคนลองเดากันก่อนดี?"

"วันนี้อันดับที่หนึ่งแสดงได้อย่างยอดเยี่ยมมาก ดังนั้นตอนที่ประกาศชื่อเขา เราต้องตะโกนให้ดังที่สุด! แต่ก่อนอื่น ดื่มน้ำแร่หลงเฉวียนกันก่อน!"

"ทุกคนรู้สึกไหมว่าผมพูดเสียงดังขึ้น? น้ำแร่หลงเฉวียนช่วยได้จริง ๆ!"

"ฮ่า ๆ ชื่อที่ดังที่สุดนั้นคือ... เซี่ยอวี่หลง!"

...

เมื่อได้สปอนเซอร์หลักเป็นน้ำแร่หลงเฉวียนแล้ว

หลินเซิ่งเทียน ก็เริ่มโชว์ลีลาของเขา ผู้ชมทั้งรู้สึกว่าคนคนนี้พูดเยอะจนเกินไป แต่ในขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ เพราะประโยคทองของเขามีมากมายจริง ๆ

หลังจากพูดจาเยิ่นเย้อมานาน ในที่สุดผลการแข่งขันก็ถูกประกาศออกมา

อันดับที่ 1: เซี่ยอวี่หลง

อันดับที่ 2: จางซีหยาง

อันดับที่ 3: เยว่ซานหลาน

อันดับที่ 4: หลินโส่วจัว

อันดับที่ 5: หานเยว่ซวง

อันดับที่ 6: จ้าวหยู่เซี่ย

อันดับที่ 7: หลี่หลง

หลี่หลงถูกคัดออก

เมื่อรวมคะแนนสองตอนที่ผ่านมา หลี่หลง ซึ่งเป็นนักร้องที่มีฐานแฟนเล็ก ๆ ต้องออกจากการแข่งขัน แม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่ต่อ แต่การแสดงของเขาในรายการกลับได้รับการยอมรับจากนักร้องคนอื่นและผู้ชม

"เสียดายจัง..."

"สู้ ๆ นะ หลี่หลง!"

"จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้แย่เลย แต่คู่แข่งในรายการนี้เก่งเกินไป!"

"ใช่แล้ว..."

"แม้แต่นักร้องรุ่นใหม่อย่างหลินโส่วจัวและหานเยว่ซวง ก็เป็นตัวท็อปของรุ่นเดียวกัน"

"เศร้า..."

"ฉันชอบเขามากเลย!"

"หรือว่ารายการแอบโกงคะแนน?"

"ฉันรู้สึกว่าหลี่หลงน่าจะได้อันดับสี่ด้วยซ้ำในตอนนี้!"

"แต่นี่แหละคือการแข่งขัน ยังไงก็ต้องมีคนอยู่ลำดับที่เจ็ด"

"จ้าวหยู่เซี่ยรอดหวุดหวิดเลยนะ"

"ถ้าหลี่หลงไม่ตื่นเต้นจนผิดเนื้อเพลง เขาคงได้ไปต่อแน่ ๆ"

อารมณ์เศร้าในห้องส่ง

ในขณะที่ผู้ชมรู้สึกเสียใจ หลี่หลง ก็กอดนักร้องคนอื่น ๆ ทีละคน ทุกคนต่างมีน้ำตาคลอ เพราะนี่ไม่ใช่การแสดง แต่เป็นความรู้สึกจริงใจของพวกเขา เนื่องจากนักร้องเหล่านี้ล้วนเคยอยู่ในจุดตกต่ำของอาชีพ แล้วเพิ่งกลับมาได้รับความสนใจใหม่ พวกเขาจึงมีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจกันเป็นพิเศษ

การประกาศที่พลิกบรรยากาศ

"ทุกคน!"

เสียงของ หลินเซิ่งเทียน ทำให้ทุกคนหันมามองที่เขา รวมถึงผู้ชมทางบ้านที่เริ่มจะรำคาญเพราะคิดว่าเขาจะพูดอะไรยืดยาวอีก

"ผมมีแผนจะจัดรอบ 'คืนชีพ'!"

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา นักร้องทุกคนต่างรู้สึกตื่นเต้น และผู้ชมทางบ้านก็หัวเราะออกมา เสียงวิจารณ์ในช่องแชทเปลี่ยนจากการด่าเป็นเสียงเชียร์ทันที

"พูดดีมากเลย หลินเซิ่งเทียน!"

"คุณคือแสงสว่างของฉัน!"

"จะพูดเยอะอีกกี่คำก็ได้ ฉันไม่บ่นแล้ว!"

"ฮ่า ๆ เริ่มชอบหลินเซิ่งเทียนแล้วสิ ทำยังไงดี?"

"ผู้กำกับมีอำนาจขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ลืมไปเหรอ หลินเซิ่งเทียนเป็นโปรดิวเซอร์รายการ!"

"หลินเซิ่งเทียนเจ๋งสุด ๆ!"

"ใครว่าหลินเซิ่งเทียนอ่านบรรยากาศไม่เป็นนะ?"

"เฮ้อ ฉันขอโทษ"

"ไม่รู้เลยว่าใครจะมาแทนในตอนหน้า?"

"การคืนชีพ" และความคาดหวัง

แม้การจัดรอบ "คืนชีพ" จะเป็นสิ่งที่พบเจอบ่อยในรายการแข่งขัน แต่ก็เป็นสิ่งที่ผู้ชมชื่นชอบ โดยเฉพาะเมื่อ หลี่หลง ซึ่งเป็นที่รักของผู้ชมหลายคน กำลังจะมีโอกาสกลับมาอีกครั้ง

นอกจากนี้ การที่มีนักร้องใหม่เข้ามาแทนที่ในตอนหน้าก็เป็นอีกหนึ่งแรงกระตุ้นที่ทำให้ผู้ชมตั้งตารอติดตาม

รายการจบลง

หลังจากดูตอนที่สองจบ หลินจือไป๋ ซึ่งนั่งดูรายการกับครอบครัว ก็ได้ยินพี่สาวพูดขึ้นมาว่า:

"พอรายการออกอากาศครบเจ็ดวัน ทางการจะคำนวณความนิยม แล้วเอาไปเปรียบเทียบกับรายการวาไรตี้อื่น ๆ ฉันคิดว่ารายการนี้มีโอกาสติดอันดับสามใน 'อันดับความนิยมวาไรตี้ของฉินโจว' ได้เลยนะ"

"อันดับความนิยมวาไรตี้?"

หลินจือไป๋ ฟังแล้วรู้สึกสนใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้

หลินเซิ่งเทียน อธิบายพร้อมรอยยิ้มว่า:

"อันดับความนิยมวาไรตี้ก็เหมือน 'ชาร์ตฤดูกาล' ในวงการเพลงของพวกนาย เพียงแต่ความแตกต่างคือ อันดับนี้เป็นการจัดอันดับระยะยาว ไม่ได้อัปเดตทุกเดือนเหมือนของพวกนาย ส่วนจะติดอันดับสามได้หรือไม่นั้นก็ต้องรอดูว่าทางการจะคำนวณคะแนนออกมายังไง เพราะเรายังเป็นรายการใหม่ พื้นฐานยังไม่แข็งแรงพอ"

หลินจือไป๋ เข้าใจทันที ว่าแท้จริงแล้ว "อันดับความนิยมวาไรตี้" ก็คือการวัดเรตติ้งรายการ เพียงแต่มีวิธีคำนวณที่เข้มงวดมากขึ้น

ขณะเดียวกัน

ในวงการบันเทิง ทุกคนต่างจับตามองผลการจัดอันดับความนิยมของ "ฉันคือนักร้อง" อย่างใจจดใจจ่อ!