"อาจารย์กง..."
กู้สิงร้องเรียกออกไป อยากจะพูดอะไรสักหน่อย แต่ผลคือกงชิงอี๋ไม่ได้หันกลับมา ไม่รู้ว่าเธอไม่ได้ยินหรือเปล่า
"เดินไปไกลแล้ว จะตามไปไหม"
เฉินหลิงซูพูดด้วยน้ำเสียงหึงหวงเล็กน้อย สายตาของกู้สิงเหมือนจะมองตามแผ่นหลังของกงชิงอี๋อยู่ตลอด
"หึงเหรอ"
กู้สิงปรายตามองเฉินหลิงซูแล้วพูดว่า "ผมแค่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้กงชิงอี๋เคยขอให้ผมช่วยแนะนำเรื่องการเลือกเพลงน่ะ"
"อย่างนี้นี่เอง"
เฉินหลิงซูกะพริบตา "แล้วคุณเคยคิดบ้างไหม ว่ากงชิงอี๋อาจจะรู้สึกดีๆ กับคุณ"
กู้สิงชะงักไป
เฉินหลิงซูพูดเสียงเบา "ก่อนหน้านี้เธอเพิ่งจูบคุณไปไม่ใช่เหรอ ต่อหน้าฉันเลยนะ"
"นั่นมันการแสดง"
กู้สิงนึกถึงจูบในคืนนั้น หลังจากนั้นเขากับกงชิงอี๋ก็เหมือนจะไม่ค่อยได้เจอกันตรงๆ อีกเลย
"งั้นอาจารย์กงก็ทุ่มเทกับงานมากเลยนะ"
เฉินหลิงซูพูดประชดประชัน แต่ผลคือวินาทีต่อมาเธอก็ต้องร้องอุทานออกมาเบาๆ เพียงเพราะกู้สิงอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครอยู่แถวนั้น ฟาดฝ่ามือลงบนก้นของเธออย่างแรง
กู้สิงพูดเรียบๆ "ยังกล้าประชดอีกไหม"
เฉินหลิงซูแลบลิ้นปลิ้นตา "ไม่กล้าแล้ว เจ็บจังเลย คุณนวดให้ฉันหน่อยสิ"
กู้สิงต้องยอมรับว่าเวลาเฉินหลิงซูแกล้งทำตัวน่ารักนั้นมันน่าหมั่นเขี้ยวจริงๆ เขามองไปรอบๆ โล่งกว้างไม่มีใครอยู่เลยจริงๆ
เขาหามุมอับสายตา
ออกมาซ้อม เฉินหลิงซูแต่งตัวไม่ค่อยเป็นทางการนัก ท่อนล่างสวมกางเกงยีนส์สีซีด
เนื้อผ้ากางเกงยีนส์ไม่ได้หนามากนัก ผ่านสัมผัสของผ้าฝ้ายที่รัดรูป เขาสามารถรับรู้ได้ถึงความนุ่มนวลและอุณหภูมิที่อยู่เบื้องล่าง ร่างกายของเฉินหลิงซูสั่นสะท้านเบาๆ
เธอเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมา แต่ใบหูแดงก่ำไปหมดแล้ว เธอก้มหน้า แสร้งทำเป็นดูโทรศัพท์มือถือ แต่นิ้วมือไม่ได้เลื่อนหน้าจอเลยแม้แต่น้อย
การเคลื่อนไหวของกู้สิงเป็นไปอย่างเชื่องช้าไม่รีบร้อน
ด้านข้างมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น
ที่แท้ก็มีทีมงานเดินผ่านไป
เงาร่างคนพริบตาเดียวก็ผ่านพ้นไป เฉินหลิงซูรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ทว่ากู้สิงกลับไม่หยุดมือ
ลมหายใจของเฉินหลิงซูเริ่มไม่มั่นคง เธอปรายตามองไปรอบๆ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครแล้ว จึงเอ่ยปากเสียงเบา "กู้สิง..."
"หืม"
"ถ้ามีคนมาจะทำยังไง..."
"คุณก็ดูแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่มีใครหรอก"
"แล้วถ้าเผื่อว่า..."
"เผื่อว่า?"
มือของกู้สิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ "แล้วไงล่ะ"
เฉินหลิงซูหน้าแดงซ่าน นัยน์ตาฉ่ำน้ำวาววับ อยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็พูดไม่ออก
คำพูดนี้เหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกติ ก็แล้วไงล่ะ กู้สิงเป็นสามีของฉัน เขาอยากจะนวดก้นฉันยังไงก็เรื่องของเขา...
กู้สิงมองดูท่าทางของเธอแล้ว จู่ๆ อารมณ์ก็ดีขึ้นมา มือของเขายังคงขยับต่อไป
เฉินหลิงซูเม้มริมฝีปาก ขนตาสั่นระริกอย่างหนัก
เธออยากจะหลบ แต่ร่างกายกลับไม่ยอมทำตามคำสั่ง อยากจะให้เขาหยุด แต่ก็ตัดใจให้เขาหยุดไม่ได้ ทำได้เพียงยืนอยู่ตรงนั้นปล่อยให้เขาบีบนวด ปลายหูแดงก่ำจนแทบจะมีเลือดหยดออกมา
ผ่านไปครู่ใหญ่
ในที่สุดกู้สิงก็หยุดมือ
เขาชักมือกลับ ล้วงกระเป๋าเสื้อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วพูดเรียบๆ ว่า
"เอาล่ะ ไปเถอะ แจกรางวัลเสร็จแล้ว"
เฉินหลิงซูอึ้งไปสองวินาที ก่อนจะตั้งสติได้ สรุปแล้วนี่ใครให้รางวัลใครกันแน่ เธอเงื้อค้อนทุบลงบนตัวเขา
"คนบ้า--"
กู้สิงมองเธอด้วยสีหน้าไร้เดียงสา "คุณไม่ได้เป็นคนให้ผมนวดเหรอ"
เฉินหลิงซูพูดไม่ออก
ก็เธอเป็นคนให้เขานวดเอง
แต่ไม่ได้ให้เขานวดนานขนาดนั้นสักหน่อย ยิ่งไม่ได้ให้เขานวดซะอีโรติกขนาดนั้นด้วย...
กู้สิงหัวเราะเบาๆ หันหลังเดินไปข้างหน้า เฉินหลิงซูเดินตามหลังเขาไปอย่างนั้น ผ่านไปครู่หนึ่ง จู่ๆ เธอก็ขยับเข้ามาใกล้แล้วกระซิบถาม
"สัมผัสดีไหม"
ฝีเท้าของกู้สิงชะงักไปเล็กน้อย เขาเอียงคอมองเธอ
เฉินหลิงซูกำลังเงยหน้ามองเขา แววตาเป็นประกายวาววับ มุมปากประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นิดๆ
กู้สิงอมยิ้ม ที่แท้อาจารย์เฉินก็ทั้งอดเขินอายไม่ได้ แล้วก็แอบตื่นเต้นอยู่ลึกๆ ด้วยสินะ
"ก็พอได้"
กู้สิงวิจารณ์ออกไปเช่นนั้น
เฉินหลิงซูแค่นเสียงฮึดฮัด "แค่พอได้เองเหรอ"
ในฐานะไอดอลคนหนึ่ง อีกทั้งยังมีพื้นฐานการเต้นมาหลายปี เฉินหลิงซูให้ความสำคัญกับการฝึกฝนรูปร่างทรวดทรงของตัวเองมาก เธอมั่นใจว่าหุ่นของเธอไม่ด้อยไปกว่าลั่วหนิงแน่นอน!
และแน่นอนว่ารูปร่างนั้นก็รวมถึงสัดส่วนเอวต่อสะโพกด้วย--
สัดส่วนเอวต่อสะโพกของเฉินหลิงซูถือว่าค่อนข้างเพอร์เฟกต์ ถ้าจะให้พูดว่าเธอมีส่วนไหนที่สู้ลั่วหนิงไม่ได้ ก็คงจะเป็นหน้าอกล่ะมั้ง
ทว่านั่นก็ไม่ใช่เพราะว่าของเฉินหลิงซูเล็กเกินไป แต่เป็นเพราะของลั่วหนิงใหญ่เกินไปต่างหาก
แน่นอนว่าสำหรับกู้สิงแล้ว มันก็ดีกันคนละแบบ เพราะแบบที่พอดีมือก็มีรสชาติไปอีกอย่าง
ทั้งสองกลับมาถึงโรงแรมด้วยประการฉะนี้
จู่ๆ กู้สิงก็ได้รับข้อความจากกงชิงอี๋
กงชิงอี๋: [งั้นเกมแกล้งเป็นแฟนกันก็จบลงแล้วใช่ไหม]
กู้สิงตอบกลับ: [อืม ขอบคุณอาจารย์กงที่ให้ความร่วมมือในช่วงที่ผ่านมานะ (ดอกไม้)]
กงชิงอี๋: [คุณกับเฉินหลิงซูคืนดีกันแล้วเหรอ]
กู้สิง: [ก็คงงั้นมั้ง]
กงชิงอี๋ไม่ได้ตอบกลับกู้สิงอีก
กู้สิงอยากจะเตือนกงชิงอี๋สักประโยคว่าอย่าบอกใคร แต่แล้วก็ล้มเลิกความคิดไป
เขาเชื่อว่ากงชิงอี๋จะไม่พูดไปเรื่อยเปื่อย
เพียงแต่วันนี้กงชิงอี๋เหมือนจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่
ในหัวของกู้สิงมีคำพูดของเฉินหลิงซูแวบเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย: คุณเคยคิดบ้างไหม ว่ากงชิงอี๋อาจจะรู้สึกดีๆ กับคุณ?
กงชิงอี๋ รู้สึกดีๆ กับผมงั้นเหรอ...
กู้สิงส่ายหน้า ช่างเถอะ ต่อให้รู้สึกดีๆ ก็ไม่ได้หมายความว่าอะไรสักหน่อย
ชายหญิงยุคนี้ มีความรู้สึกดีๆ ให้กันนิดหน่อย แล้วจำเป็นต้องคบกันเสมอไปหรือไง มันก็แค่ความรู้สึกสนิทใจขึ้นมานิดหน่อยเท่านั้นแหละ
ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้กู้สิงยังไม่รู้เลยว่าจะอธิบายเรื่องของเฉินหลิงซูกับลั่วหนิงยังไง
ลั่วหนิงเคยฝากฝังให้กู้สิงช่วยดูแลเฉินหลิงซูอะไรทำนองนั้น อย่าทำให้เพื่อนรักของเธอเสียใจ
แต่ลั่วหนิงไม่ได้บอกให้กู้สิงดูแลไปถึงบนเตียงนี่นา
เพียงแต่กู้สิงกับเฉินหลิงซูค่อนข้างรู้ใจกันในเรื่องนี้ ช่วงนี้ทั้งสองคนจึงแทบจะไม่พูดถึงลั่วหนิงเลย
หากจะพูดถึงก่อนหน้านี้ เฉินหลิงซูอาจจะมีความรู้สึกโกรธเคืองลั่วหนิงอยู่บ้าง
ตอนนี้พอคืนดีกับกู้สิงแล้ว ความโกรธเคืองนั้นความจริงก็หายไปกว่าครึ่ง ตอนนี้เผลอๆ อาจจะรู้สึกผิดอยู่บ้างด้วยซ้ำ——
ในที่สุดตอนนี้ก็นึกขึ้นได้แล้ว ว่าลั่วหนิงกับตัวเองเป็นเพื่อนรักที่สนิทกันมากแค่ไหน
และในขณะที่กู้สิงกำลังกลัดกลุ้มกับสถานการณ์ "เหยียบเรือสองแคม" ของตัวเอง
บนโลกอินเทอร์เน็ต
งานเฉลิมฉลองเกี่ยวกับการถ่ายทอดสด "Singer" อีพีสองที่กำลังจะมาถึงได้เริ่มขึ้นล่วงหน้าแล้ว!
ทุกคนต่างถกเถียงกันว่า นักร้องคนแรกที่จะถูกคัดออกในรายการ "Singer" จะเป็นใคร และ——
กู้สิงกับเฉินหลิงซู จะยังแจกเผือกให้ทุกคนกินฟรีในการถ่ายทอดสดทั่วโลกของ "Singer" อีพีสองอีกไหม?
