พอมิเชลเดินไปที่ห้องอาบน้ำ อ็องรีที่ทำเป็นไม่สนใจก็หยิบลายเซ็นออกมาดู

ที่ผ่านมาเขาซื้อผลงานเด่นของโกฮุนเกือบทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็น <ทานตะวัน>, <ผู้มาเยือน>, <ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง> แต่ไม่ได้ตั้งใจจะครอบครองให้หมดทุกชิ้น

แม้จะสามารถทำได้ก็ตาม แต่ผลงานที่สะกิดใจเขาจริง ๆ ก็มีแค่สามชิ้นที่เขาเป็นเจ้าของ และคอนเซ็ปต์อาร์ต <กระสุน> จากภาพยนตร์ปราสาทปริศนา

ลายเซ็นอะไรแบบนี้ เทียบกับผลงานที่กำลังจะได้เห็นในวันนี้แล้ว มันไม่ใช่อะไรเลย

อ็องรี มาร์โซค่อย ๆ สอดลายเซ็นดอกทานตะวันของโกฮุนเข้าไปในหนังสืออย่างระมัดระวังไม่ให้ยับ

‘โกซูยอล……’

อ็องรี มาร์โซไม่เคยลืมผลงาน <สงคราม> ของโกซูยอลที่จัดแสดงในเวนิสเบียนนาเล่เมื่อ 19 ปีก่อน

พิธีเปิดงานเวนิสเบียนนาเล่ปี 2009 ทำให้หัวใจของเด็กชายวัย 14 ปีเต้นแรง

ถนนที่ทอดยาวไปยังวังเซโนบิโอเต็มไปด้วยผู้คน เสียงโห่ร้องและหัวเราะดังขึ้นจากทุกมุม

เสียงดนตรีแปลกใหม่ลอยมา พร้อมกับภาพถ่ายของโรมที่ปลิวว่อนราวกับใบไม้ร่วง สร้างความตื่นเต้นให้เด็กหนุ่มอ็องรี มาร์โซ

เขาตั้งความหวังไว้อย่างสูงว่าภายในนิทรรศการหลักจะมีผลงานที่ยิ่งใหญ่แค่ไหนกัน

และในที่สุดเขาก็หลงใหลในภาพวาดที่แขวนอยู่มุมหนึ่งของสวนวังเซโนบิโอ

ต้นสน 14 ต้นที่วาดบนกระดาษฮันจี

ต้นหนึ่งถูกไฟเผาจนดำไหม้ อีกต้นถูกผ่าเหลือเพียงครึ่ง

บางต้นเหลือเพียงตอไม้ บางต้นไม่มีแม้แต่กิ่งหรือใบ เหลือเพียงลำต้นแห้งเหี่ยว

ภาพวาดต้นสน 14 ชิ้นที่กระจายอยู่ทั่วสวนวังเซโนบิโอที่งดงาม เปลี่ยนสถานที่ให้กลายเป็นสนามรบกลางสมรภูมิ

กว่าที่อ็องรี มาร์โซจะตระหนักได้ว่า นั่นคือผลงานที่ถ่ายทอดสงครามเกาหลีซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 25 มิถุนายน 1950 ก็ต้องใช้เวลานาน

<สงคราม> คือผลงานที่เปรียบเทียบความเสียหายและการสูญเสียของผู้คนในสงครามกับต้นสนที่ถูกกระสุนและระเบิดทำลาย ภาพวาดทั้ง 14 ชิ้นนั้นรวมกันเป็นองค์ประกอบเดียว

สำหรับอ็องรี มาร์โซที่เคยถ่ายทอดโลกผ่านภาพบนระนาบเรียบ <สงคราม> ของโกซูยอลซึ่งใช้พื้นที่สวนทั้งแห่งจัดวางต้นสนเหล่านั้นจึงเป็นแรงสั่นสะเทือนอย่างใหญ่หลวง

และตอนนี้ เวลาก็ผ่านไป 19 ปี

จะไม่ให้คาดหวังว่าเขาจะนำเสนอผลงานเช่นไรได้อย่างไร

...

{วันนี้ก็ฝากด้วยนะ}

{และโบนัสได้รับการอนุมัติแล้ว} 08:37

“ฮึฮึฮึ”

คิมจีอู ผู้สื่อข่าวจากนิตยสารรายเดือนเยฮวา หัวเราะออกมาหลังเห็นข้อความจากบรรณาธิการอีซังชอล

เป็นผลจากบทความภาพข่าวเกี่ยวกับโกฮุนและอ็องรี มาร์โซที่สร้างกระแสฮือฮา

ยอดเข้าชมพุ่งทะลุเป้าหมายสำหรับโบนัสตั้งแต่เมื่อคืน และเช้านี้เธอก็ได้รับข้อความให้กำลังใจจากผู้บริหาร

แม้จะไม่มีหลักฐาน แต่เธอก็รู้สึกมั่นใจว่าน่าจะได้ค่าเที่ยวช่วงวันหยุดฤดูร้อนเป็นกอบเป็นกำ

‘พักโรงแรมสักคืนก็คงไม่เป็นไร’

คิมจีอูที่ตั้งใจจะไปเยือนพิพิธภัณฑ์ศิลปะเบลเวเดเรในกรุงเวียนนา ประเทศออสเตรียในปีนี้ มองไปรอบ ๆ ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว

บริเวณรอบพิพิธภัณฑ์ศิลปะโซลแน่นขนัดไปด้วยผู้คนตั้งแต่ก่อนเวลาเปิดทำการหนึ่งชั่วโมง

บรรยากาศสมกับเป็นนิทรรศการเดี่ยวของโกซูยอลแห่งแฮซง จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่หลงใหล

‘ดูท่าจะเป็นจริงแล้วแฮะ’

เมื่อฤดูใบไม้ผลินี้ ผลงาน ‘ความสุขแสนหวาน’ ของโกฮุนได้รับความสนใจอย่างล้นหลามจากสาธารณชน คิมจีอูก็หวังว่าแวดวงศิลปะจะกลับมาคึกคักอีกครั้ง

แล้วตอนนี้ในฤดูร้อน เมื่อเสาหลักของวงการศิลปะเกาหลีอย่างโกซูยอลปรากฏตัวเป็นครั้งแรกในรอบ 19 ปี ประเทศทั้งประเทศก็คึกโครมขึ้น ดูเหมือนความปรารถนานั้นจะเป็นจริง

“รถใครน่ะ?”

“อ็องรี มาร์โซมาแล้ว!”

“ขอทางหน่อยครับ!”

ขณะนั้นเอง โรลส์รอยซ์สีทองคันหนึ่งแล่นมาถึงหน้าพิพิธภัณฑ์โดยมีรถคุ้มกันทั้งด้านหน้าและด้านหลัง

ผู้สื่อข่าวต่างพุ่งเข้าไปล้อมรอบ คิมจีอูเองก็พยายามเบียดเข้าไปในหมู่คน

เมื่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกันนักข่าวออกไป อ็องรี มาร์โซก็ลงจากรถด้วยใบหน้าบึ้งตึง

“อ็องรี มาร์โซ! ท่านมีความคิดเห็นอย่างไรกับจิตรกรโกซูยอล!”

“มีแผนจะเพิ่มผลงานในพิพิธภัณฑ์มาร์โซหรือไม่!”

“ได้ยินว่าท่านชื่นชอบผลงานของจิตรกรโกซูยอลเป็นพิเศษ! ตอนนี้ครอบครองไว้กี่ชิ้นแล้ว!”

นักข่าวกรูเข้ามาซักถาม

นับตั้งแต่มีการเปิดเผยผลงานบางส่วนของเขาผ่านภาพยนตร์ปราสาทปริศนาและเริ่มก่อสร้างพิพิธภัณฑ์มาร์โซ สื่อก็จับตาดูว่าเขาจะซื้อผลงานใดบ้าง

ทว่าเศรษฐีที่ประกาศจะจัดแสดงเฉพาะผลงานที่เป็นแรงบันดาลใจให้เขากลับไม่ได้ซื้อผลงานใหม่มาเป็นเดือนแล้ว

บางคนจึงคาดว่าเป็นเพราะเขากำลังเล็งผลงานของโกซูยอลอยู่

“ตามแถลงการณ์ของพิพิธภัณฑ์ศิลปะโซล ผลงานที่จะจำหน่ายครั้งนี้มีเพียงหนึ่งชิ้นเท่านั้น! ท่านจะเข้าร่วมการประมูลหรือไม่!”

อ็องรี มาร์โซมองนักข่าวที่กรูกันเข้ามาอย่างกับฝูงแมลงวันก่อนเดินเข้าพิพิธภัณฑ์ไป

ในขณะที่นักข่าวพากันเสียดายที่เรียกเขาไว้ไม่ได้ ก็มีช่างทำกรอบภาพระดับโลกอย่างปิแอร์ มาร์โลปรากฏตัว

คิมจีอูที่มองสลับระหว่างทางเข้าพิพิธภัณฑ์กับปิแอร์ มาร์โล ตัดสินใจเดินเท้าเข้าไปข้างใน

แม้จะไม่สามารถสัมภาษณ์อย่างจริงจังในพิพิธภัณฑ์ได้ แต่เธอก็ตั้งใจจะรายงานให้ได้ว่าอ็องรี มาร์โซมองผลงานของโกซูยอลอย่างไร และโกฮุน หลานชายผู้เป็นอัจฉริยะจะมีมุมมองอย่างไรต่อผลงานของคุณปู่

เธอหยิบลูกอมที่วางไว้หน้าทางเข้าแล้วเดินเข้าไปข้างใน

‘เอาล่ะสิ’

คิมจีอูมองหาผังพื้นของพิพิธภัณฑ์ศิลปะโซล

วันนี้พิพิธภัณฑ์จัดสรรพื้นที่ทั้งห้องจัดแสดงที่ 1 ห้องจัดแสดงที่ 2 และห้องจัดแสดงพิเศษสำหรับนิทรรศการเดี่ยว ‘แดฮัน’ ของโกซูยอล

ห้องจัดแสดงที่ 1 ใช้ชื่อว่า “ความกล้าหาญ” ห้องที่ 2 ใช้ชื่อว่า “ความรัก” ส่วนห้องพิเศษใช้ชื่อว่า “ต้นสน” ซึ่งพ้องกับชื่อปากกาของเขา

‘อ็องรี มาร์โซไปทางไหนกันนะ’

เธอกวาดสายตามองหาตัวอ็องรี มาร์โซ

แล้วก็เห็นเด็กชายคนหนึ่งสะดุดตา

โกฮุนที่สวมหมวกปีกสั้น ผ้าพันคอคล้องคอ และแว่นกันแดดปิดหน้ามิด แม้อยู่ในอาคาร ก็อยู่กับเพื่อนชื่อชาชีฮยอน

“นายก็ใส่เร็ว ๆ สิ”

“ไม่เอาอะ”

“ทำไมไม่เอา?”

“มันน่าอาย จะบอกให้นะ ยายฉันยังไม่แต่งตัวแบบนี้เลย”

“อยู่กับนายแล้วคนจะรู้ว่าฉันเป็นใครน่ะสิ”

“ก็แล้วไงล่ะ”

“ฮุน!”

คิมจีอูทักด้วยความดีใจ แต่เด็กชายไม่ตอบรับ

เธอคิดว่าอาจมองผิดคน จึงก้มลงไปดูให้ชัด ๆ แล้วโกฮุนก็หันหน้ามามอง

“เป็นอะไรไป? หืม?”

“……”

“เป็นเพราะรูปเมื่อวานรึเปล่า? โกรธเหรอ?”

“ไม่ทราบว่ากำลังพูดถึงเรื่องอะไรครับ”

เมื่อโกฮุนเปล่งเสียงออกมาต่างจากปกติ คิมจีอูจึงยิ้มและนั่งยองลง

“พอได้เห็นนิทรรศการของคุณปู่แล้วเป็นยังไงบ้าง? เคยเห็นมาก่อนมั้ย?”

“น่าจะจำคนผิดแล้วครับ”

“หืม?”

“ผมไม่ใช่โกฮุนครับ”

เมื่อโกฮุนตอบอย่างเย็นชา คิมจีอูก็ทำหน้ามุ่ย

“ทุกคนบอกว่าน่ารักกันทั้งนั้นเลยนะ? ถ้ามีรูปไหนไม่ชอบก็บอกได้ เดี๋ยวลบให้ หายโกรธนะ”

เมื่อโกฮุนไม่ตอบ คิมจีอูก็พยายามเปลี่ยนบรรยากาศด้วยรอยยิ้ม

“เมื่อคืนนอนหลับดีไหม? ปวดหัวหรือเปล่า?”

โกฮุนถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วถอดหมวกปีกสั้นกับแว่นกันแดดออก

“ดูเหมือนแค่นี้จะไม่พอสินะ”

“พึ่บ”

คิมจีอูแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

ที่แต่งตัวเหมือนสมาชิกชมรมเดินป่าสำหรับผู้สูงอายุ ที่แท้ก็คือการปลอมตัวแบบหนึ่ง

โกฮุนทำปากยื่นออกมา

“วันนี้ไม่ให้สัมภาษณ์นะครับ”

“ทำไมล่ะ~”

“ไม่ใช่แค่วันนี้ครับ สักพักเลย ตั้งแต่วิดีโอร้องเพลงนั่นก็เถอะ แล้วเมื่อวานก็ด้วย อายจนอยู่ไม่ไหวแล้วครับ”

“ฮึฮึฮึฮึ”

คำว่า “อายจนอยู่ไม่ไหวแล้ว” ออกมาจากปากเด็กชายอายุสิบเอ็ดอย่างจริงจัง ทำให้เธออดหัวเราะไม่ได้

“งั้นขอถามแค่อย่างเดียว รู้ไหมว่าอ็องรี มาร์โซอยู่ไหน?”

“ห้องจัดแสดงพิเศษครับ”

“ขอบคุณ เดี๋ยวติดต่อไปนะ”

“ผมไม่ให้สัมภาษณ์นะครับ”

“ชีสเค้กล่ะ ชอบมั้ย?”

“……”

“ไม่ใช่แค่ชิ้นนะ ยกทั้งก้อนเลย”

โกฮุนทำท่าลังเล

“เคยกินซูเฟล่ชีสเค้กรึยัง?”

“ซูเฟล่?”

“มันนุ่มมากเลยนะ ฉันรู้ร้านที่ทำอร่อยเลยล่ะ ซื้อมาให้ฮุนโดยเฉพาะเลย”

เมื่อคิมจีอูยิ้มพลางเอียงศีรษะ โกฮุนจึงหันไปถามชาชีฮยอน

“อร่อยไหม?”

“อื้ม”

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง โกฮุนก็ตกลงให้สัมภาษณ์

“งั้นไว้เจอกันนะ”

“ครับ ขอให้สนุกทั้งคู่นะ”

ระหว่างที่คิมจีอูกำลังมุ่งหน้าไปยังห้องจัดแสดงพิเศษเพื่อตามหาอ็องรี มาร์โซ โกฮุนกับชาชีฮยอนก็เริ่มทะเลาะกันเบา ๆ

“เห็นมั้ย เพราะนายแท้ ๆ ถึงโดนจับได้ รีบใส่นี่สิ”

“บอกว่าไม่ใส่ไง”

ขณะเดียวกัน

อ็องรี มาร์โซก็กำลังพยักหน้าระหว่างชมภาพต้นสนของโกซูยอลที่เขาประทับใจ

แม้จะมีข่าวลือว่าเขาเปลี่ยนแนวทางหรือไม่สามารถวาดรูปได้อีกแล้ว แต่ผลงานของโกซูยอลแต่ละชิ้นก็ยังคงความสง่างามอย่างไร้ที่ติ ราวกับเวลาทำอะไรไม่ได้

‘สมกับที่รอ’

ขณะกำลังชมภาพ <ช็องอีพุมซง> ซึ่งวาดด้วยหมึกบนกระดาษฮันจี สูง 3 เมตร กว้าง 1.8 เมตร อ็องรี มาร์โซก็พยักหน้า

มิเชลที่อยู่ข้าง ๆ ก็อุทานเบา ๆ

แค่ควบคุมความเข้มของหมึกก็สามารถถ่ายทอดความยิ่งใหญ่ของต้นสนที่สะสมประวัติศาสตร์ยาวนานไว้ได้แล้ว

แม้ครึ่งหนึ่งของต้นไม้จะเสียหายอย่างหนัก แต่ก็ยังคงยืนหยัดอย่างสง่างามไม่เสื่อมเสียความมั่นคง ซึ่งทำให้ผู้ชมรู้สึกเคารพโดยไม่รู้ตัว

มิเชลนึกถึงว่าเหตุใดต้นสนใน <ช็องอีพุมซง> จึงได้รับบาดเจ็บ และเหตุใดถึงแสดงออกเช่นนั้น

“‘ช็องอีพุมซง’ แปลว่าอะไรเหรอ?”

อ็องรี มาร์โซส่ายหน้า

เขาเองก็ไม่มีความรู้เกี่ยวกับเกาหลีมากนัก จึงไม่สามารถเข้าใจ <ช็องอีพุมซง> ของโกซูยอลได้อย่างถ่องแท้

แต่แค่ได้เห็นต้นสนในภาพก็รู้สึกถึงคุณค่าที่มันปกป้องไว้ท่ามกลางกาลเวลาได้เป็นอย่างดี

“ดูเหมือนจะชอบนะคะ”

จางมีแรเข้ามาหาอ็องรีกับมิเชลระหว่างที่ทั้งคู่กำลังชมภาพ

มิเชลยิ้มกว้างทักทายจางมีแร และอ็องรี มาร์โซก็แสดงความเคารพด้วยการมองไปยังหนึ่งในศิลปินไม่กี่คนที่เขายอมรับ

มิเชลถาม

“ไม่เข้าใจความหมายของชื่อเลยค่ะ ช่วยอธิบายให้หน่อยได้ไหมคะ?”

“มันเป็นยศค่ะ”

จางมีแรอธิบานิทานเกี่ยวกับ <ช็องอีพุมซง>

“เมื่อ 600 ปีก่อน ระหว่างที่กษัตริย์ของโชซอนเสด็จผ่าน ต้นไม้ต้นนี้กีดขวางเส้นทางค่ะ ตอนนั้นกิ่งไม้กางออกเองโดยไม่ต้องตัดเลย กษัตริย์จึงเห็นว่าเป็นเรื่องดีเลยพระราชทานยศให้”

เป็นตำนานที่ดูมีอยู่จริงที่ไหนสักแห่ง

“งั้นเป็นภาพจินตนาการเหรอคะ?”

“ไม่ใช่ค่ะ มีอยู่จริงที่เมืองโพอึน เมื่อ 40 ปีก่อนก็ยังดีอยู่เลย แต่เพราะหิมะตกหนัก กิ่งไม้เลยเสียหายค่ะ ตอนนี้ก็เลยมีสภาพอย่างที่เห็น”

มิเชลพยักหน้า

“ถึงอย่างนั้นก็ยังมีความสง่างามอยู่เลยค่ะ ของจริงก็เป็นแบบนี้หรือเปล่า?”

“ไม่แน่ใจค่ะ ไม่ได้ไปเห็นมานานแล้ว แต่เท่าที่ฉันเห็น ฉันว่าน่าจะสะท้อนถึงคนเกาหลีค่ะ เป็นชนชาติที่ผ่านเรื่องยากลำบากมาเยอะ”

อ็องรี มาร์โซพยักหน้าตามคำอธิบายของจางมีแร

ในภาพวาดของโกซูยอลมีทั้งความเศร้า ความโดดเดี่ยว และความมุ่งมั่นที่แน่วแน่

ความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะเอาชนะโศกนาฏกรรม และศักดิ์ศรีที่ผุดขึ้นมาจากความเจ็บปวดนั้น ก็คืออัตลักษณ์ของแฮซง

แม้เจ้าตัวจะพูดเองว่ายังไม่รู้ว่าจิตรกรรมเกาหลีคืออะไร แต่ก็ไม่มีใครวาดภาพที่ “เกาหลี” ไปกว่านี้อีกแล้ว

“งั้นเชิญชมอย่างสบายเลยนะคะ”

“ขอบคุณค่ะ จาง”

ขณะจางมีแรกล่าวลาและมิเชลตอบกลับ อ็องรี มาร์โซก็ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าภาพ <ช็องอีพุมซง> โดยไม่ขยับไปไหน