ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลังจนไม่อาจข่มตาหลับได้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงยังมีชีวิตอยู่จนเช้า

สติเริ่มเลือนราง

ขอแค่เพียงให้ความเจ็บปวดนี้จบลงเสียที

ขณะที่จุดไฟสูบบุหรี่ เสียงประตูเปิดออกดังสนั่น

“พี่!”

ธีโอ น้องชายของข้า รีบร้อนพุ่งเข้ามา ดูจากอาการหอบหายใจแล้ว คงตกใจไม่น้อย

ทั้งรู้สึกขอบคุณและรู้สึกผิด

แต่ข้าไม่อาจสบตาน้องชายที่รักได้

“เจ้ามาแล้วหรือ”

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่! หืม? พี่ทำอะไรลงไป!”

ข้าไม่อาจตอบคำถามนั้นได้

ต่อหน้าน้องชายผู้ไม่เคยลังเลที่จะทำทุกอย่างเพื่อข้า ข้าไม่อาจเอื้อนเอ่ยว่าตัวเองเป็นคนเหนี่ยวไกปืนยิงตัวเองได้

ข้าเพียงแค่แสยะยิ้มขมขื่น น้องชายจึงคว้าบุหรี่ไปจากมือข้า

“นี่มันเวลาให้พี่สูบบุหรี่หรือไง! บอกข้าที! ทำไม! ทำไมกัน!”

ดูจากท่าทางของน้องชาย คงได้ฟังเรื่องทั้งหมดจากหมอแล้ว ไม่เช่นนั้นคงไม่รีบมาจากปารีสถึงที่นี่ในทันที

“ทำไมข้าถึงไม่มีอะไรที่ทำได้ดีเลย”

แม้แต่เรื่องตายก็ยังทำไม่ได้ดี

เมื่อข้าพูดออกไปอย่างขื่นขม ธีโอก็เอื้อมมือมาหา

“ทำไมต้องทำให้ข้าปวดใจแบบนี้ด้วย!”

มือที่จับชายเสื้อข้าสั่นระริก

เมื่อมองไปที่ใบหน้าน้องชาย ก็พบว่ามีริ้วรอยปรากฏขึ้น

ใบหน้าอิดโรย

สุขภาพของเขาดูไม่ดีเลย

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะพี่ชายที่ไม่ได้เรื่องอย่างข้า

ข้าอยากจะลูบหัวเขาเหมือนเมื่อครั้งอดีตที่เขาเคยใช้ชีวิตอย่างไร้กังวล แต่แล้วธีโอก็เงยหน้าขึ้น

“พี่เคยบอกว่าจะต้องดีขึ้นไม่ใช่หรือไง? คนที่เข้าใจพี่อย่างโรเซ่ก็เริ่มมีมากขึ้นนะ! แล้วทำไม ทำไมถึงทำแบบนี้!”

ธีโอกล่าวอย่างสะอื้น น้ำตาคลอเบ้า

บางที อาจเป็นอย่างที่เขาว่าก็ได้ สถานการณ์อาจจะค่อย ๆ ดีขึ้นทีละนิดก็เป็นได้

ภาพวาดที่ข้านำไปจัดแสดงในงานแสดงศิลปะอังเดปองดองเมื่อปีที่แล้วได้รับคำชื่นชมไม่น้อย

“อาจจะเป็นเช่นนั้น”

“ใช่! แล้วทำไม ทำไมพี่ยังทำแบบนี้!”

ถ้าข้าตอบไป มันจะแก้ไขอะไรได้หรือ?

ถ้าบอกว่าสองมือนี้ไม่อาจจับพู่กันได้อีกแล้ว

ถ้าบอกว่าข้าไม่อยากเป็นภาระให้เจ้าอีกต่อไป

เจ้าจะเข้าใจหรือ?

ใช่แล้ว ต่อให้คนทั้งโลกไม่เข้าใจข้า แต่เจ้าจะเป็นคนเดียวที่เข้าใจ

เจ้าจะโอบกอดข้าไว้ จะปลอบโยนข้า จะอยู่เคียงข้างข้าเสมอ

แต่เจ้ามีทั้งลูกและภรรยาไม่ใช่หรือ

เพื่อสุขภาพของเจ้า และเพื่อครอบครัวของเจ้า ข้าไม่อาจเป็นภาระให้เจ้าได้

"เมื่อวาน ข้าเห็นทุ่งข้าวสาลี มันช่างงดงามนัก... ราวกับทองคำที่กำลังละลาย"

ทุ่งข้าวสาลีที่รอการเก็บเกี่ยวพริ้วไหวอย่างงดงาม

คืนนี้ ดวงจันทร์และดวงดาวก็คงจะส่องแสงเจิดจ้าไม่ต่างจากทุ่งข้าวสีทองนั้น

ดวงจันทร์และดวงดาว... ตะเกียง... ทุ่งข้าวสาลี...

ดอกทานตะวัน... ดอกทานตะวัน... ดอกทานตะวัน...

พรุ่งนี้เช้า ข้าคงไม่ได้เห็นดวงอาทิตย์อีกแล้ว

"พี่! พี่!"

เสียงของธีโอที่ตะโกนเรียกข้าดังขึ้นจากอีกฟากหนึ่งของสติที่เริ่มเลือนราง

เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความสะอื้น

อย่าร้องไห้เลย

ข้าอยากพูดออกไป แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดจากลำคอ

"ไม่ได้นะ! ไม่ได้นะ! พี่ต้องไม่เป็นแบบนี้! ลืมตาขึ้นมาสิ! ได้โปรด!"

ธีโอ น้องชายที่รักของข้า

ได้โปรดเก็บความเศร้าโศกไว้ในใจเถิด

"พี่! พี่!"

ข้าหวังว่าเจ้าจะให้อภัยพี่ชายที่อ่อนแอเช่นข้า