ตลอดเวลากว่ายี่สิบปีที่ผ่านมา คู่สามีภรรยาวัยกลางคนได้ออกตามหาลูกชายไปทั่วทุกสารทิศ

ผ่านความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า

พวกเขาได้พบเจอพ่อแม่ที่น่าสงสารหลายคนที่ลูก ๆ ของพวกเขาถูกลักพาตัวไปเหมือนกัน

เมื่อประสบการณ์เกิดขึ้นซ้ำ ๆ คู่สามีภรรยาก็ได้เรียนรู้อะไรมากมาย

พวกเขารู้ว่าเมื่อใดก็ตามที่เด็กตกไปอยู่ในมือของพวกค้ามนุษย์ ก็เหมือนตกนรกทั้งเป็น

แม้แต่เมื่อพวกค้ามนุษย์ขายเด็กให้กับผู้ซื้อ ผู้ซื้อก็ไม่ดูแลเด็กที่ซื้อมาดี ๆ

เด็กจะกลายเป็นเพียงเครื่องมือในการสืบสกุล หรือกลายเป็นแรงงานในครัวเรือน

โดยรวมแล้ว เด็ก ๆ จะไม่มีทางได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข

แต่ในเวลานี้

เนื้อหาที่เฉินหยูเล่าให้ฟังกลับขัดแย้งกับสิ่งที่พวกเขาคิดไว้โดยสิ้นเชิง

“คุณหมอเฉิน ที่คุณพูดมานี่เป็นความจริงเหรอ?”

ต่างจากผู้ชมที่ดูเฉินหยูถ่ายทอดสดเป็นประจำ คู่สามีภรรยาวัยกลางคนไม่รู้จักเฉินหยูดีนัก

พวกเขาได้ยินเรื่องราวความสามารถต่าง ๆ ของเฉินหยูจากลูกชายคนโตเท่านั้น

แต่ก็ไม่แน่ใจว่าวิชาเฉินหยูนั้นลึกซึ้งเพียงใด

เฉินหยูไม่เพียงแต่บอกพวกเขาว่าลูกชายที่ถูกลักพาตัวไปกำลังมีชีวิตที่สุขสบาย

แต่ยังบอกด้วยว่าระดับชีวิตของเขาสูงกว่าครอบครัวเดิมถึงสิบเท่า

ขณะที่เฉินหยูกำลังจะตอบ หญิงวัยกลางคนก็รีบพูดแทรกขึ้นว่า “คุณหมอเฉิน ไม่ใช่ว่าเราไม่เชื่อในสิ่งที่คุณพูด”

“แต่เพราะ...มันช่างเหลือเชื่อเกินไป”

“คุณหมอเฉินอาจไม่ทราบ แต่บ้านเรามีทรัพย์สินมูลค่าหลายสิบล้าน”

“คุณบอกว่าตอนนี้ชีวิตของลูกชายเราดีกว่าที่บ้านเราถึงสิบเท่า”

“ถ้าคนที่ซื้อเขามีทรัพย์สินขนาดนั้น อย่างน้อยพวกเขาต้องมีมูลค่าหลายพันล้าน”

“เศรษฐีระดับนั้นทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้”

หญิงวัยกลางคนส่ายหัวอย่างแรงด้วยความไม่เชื่อ

ในขณะเดียวกันก็รู้สึกผิดหวัง

ทันทีที่พูดจบ บรรยากาศในห้องถ่ายทอดสดก็พุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด

“คุณลุงคุณป้า คนอื่นเป็นเศรษฐี พวกคุณก็เป็นเศรษฐีเหมือนกันนี่”

“ไม่แปลกใจเลยที่บอกว่าจะให้คุณหมอเฉินหนึ่งล้านถ้าหาลูกเจอ คนที่พูดนี่มีเงินอยู่จริง ๆ ไม่ใช่พูดลอย ๆ!”

“ผมว่าที่ป้าพูดมามีเหตุผลนะ พันล้านนี่คือมหาเศรษฐีเลยนะ แล้วมหาเศรษฐีจะไปซื้อเด็กมาได้ไง?”

“แม้ผมจะไม่อยากยอมรับ แต่ต้องยอมรับว่า มีเงินแล้วทำอะไรก็ได้จริง ๆ”

“มหาเศรษฐีที่มีมูลค่าหลายพันล้านซื้อเด็กจากพ่อค้าคนกลาง ถ้ามันเป็นความจริง มันจะต้องเป็นข่าวดังแน่นอน”

“หยุดนะ! นี่เอาคุณหนูบ้านผมไปอยู่ที่ไหน?”

“คาดว่าท็อปสามเทรนด์ในวันนี้จะมาจากการถ่ายทอดสดของคุณหมอเฉินทั้งหมด”

ความสนใจของผู้ชมถูกดึงไปที่บทสนทนาเหล่านี้

มหาเศรษฐีระดับพันล้านซื้อเด็กจากพ่อค้าคนกลาง

พ่อแม่เด็กเป็นเศรษฐีหลายล้าน

ใครจะเชื่อล่ะ?

ถ้าเป็นคนอื่นพูดแบบนี้

พวกเขาอาจจะโดนด่าออกจากวงการไปแล้ว

หรืออย่างน้อยก็ทำให้ผู้พูดเกิดข้อสงสัยในชีวิตตัวเอง

เพราะการพูดแบบนี้มันต้องมีผลลัพธ์ตามมา

แต่ถ้าเป็นเฉินหยู

แม้จะมีคนสงสัยในผู้ชมเป็นล้าน ก็มีไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์

น้ำเสียงของเฉินหยูยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขาพูดอย่างใจเย็นว่า “ที่คุณพูดเมื่อกี้ ถูกต้องแล้ว”

“ผู้ที่ซื้อเด็กชายของคุณมีมูลค่าหลายพันล้าน ตอนนี้คาดว่าน่าจะใกล้จะถึงหนึ่งหมื่นล้านแล้ว”

“ข้อสอง คำว่า ‘คนรวย’ เป็นเพียงคำเรียก ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาเป็นนักบุญ”

“สิ่งที่คนธรรมดาทำได้ คนรวยก็ทำได้เช่นกัน”

“ไม่มีความแตกต่างทางศีลธรรมที่ชัดเจนระหว่างสองกลุ่มนี้”

เมื่อได้ฟังคำตอบของเฉินหยู คู่สามีภรรยามองตากัน

เมื่อลองคิดดูดี ๆ

มันก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ

พวกเขาแค่ไม่เคยเห็นคนรวยซื้อเด็กจากพ่อค้าคนกลาง

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเรื่องแบบนี้ไม่มีอยู่จริง

ชายวัยกลางคนตบไหล่ภรรยาเบา ๆ เป็นการส่งสัญญาณให้เธอสงบสติอารมณ์

แล้วเขาก็ถามคำถามต่อ

“คุณหมอเฉิน ขอบคุณที่บอกเราทั้งหมดนี้ ต้องขอโทษด้วยที่เราสงสัยคุณเมื่อกี้”

“โปรดอย่าโกรธเคืองเรา ช่วยบอกหน่อยได้ไหมว่าหลังจากลูกชายของเราถูกลักพาตัวไป เขาเจออะไรบ้าง”

“ยี่สิบปีที่ผ่านมา ผมคิดถึงเขาทุกนาที มักจะฝันว่าเขาถูกทำร้ายโดยพ่อค้าคนกลาง หรือถูกคนอื่นรังแก”

“บ่อยครั้งที่ผมตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยน้ำตา”

ชายวัยกลางคนแสดงออกถึงความจริงใจ

ใครก็ตามที่เห็นก็รู้ว่าเขาพูดความจริงทุกคำ

ทุกคำล้วนมาจากใจ

“ได้”

เฉินหยูพยักหน้า

“วันนั้น พ่อค้าคนกลางใช้ขนมหลอกล่อให้ลูกชายของคุณไปที่รถ”

“พวกเขารีบดึงเขาขึ้นรถตู้แล้วขับออกไปทันที”

“เนื่องจากเด็กยังเล็กมาก ในช่วงเวลานั้นเขาร้องไห้ไม่มากนัก”

“พ่อค้าคนกลางจึงไม่ได้ทำร้ายเขาอย่างหนัก”

“ประมาณสามเดือนต่อมา พ่อค้าคนกลางก็หาผู้ซื้อได้ และขายเด็กชายของคุณให้กับมหาเศรษฐีในเมืองชายทะเลทางใต้”

“เมื่อพาเด็กชายของคุณกลับบ้าน มหาเศรษฐีคนนั้นก็ถือว่าให้ความดูแลเขาอย่างดี”

“ลูกสาวแท้ ๆ สองคนได้รับอะไร ลูกชายคุณก็ได้รับเหมือนกัน”

“ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ว่าจะเป็นของกินหรือของใช้ ไม่มีของธรรมดาเลย มีแต่ของหรูหราทั้งสิ้น”

เฉินหยูหยีตาลงเล็กน้อย

เขาขยับนิ้วเล็กน้อยใต้โต๊ะคอมพิวเตอร์

“ตอนนี้ ลูกชายของคุณกำลังสวมนาฬิกาโรเล็กซ์รุ่นซับมารีเนอร์ ขับรถเปิดประทุนไปที่เมืองหลวงของจังหวัด”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ คู่สามีภรรยาก็มีสีหน้ายิ้มแย้ม

สวรรค์

ลูกชายไม่ได้รับความทุกข์ทรมานเลย

สวรรค์คุ้มครอง ให้เขาได้เจอกับครอบครัวที่ใจดีขนาดนี้

ไม่เพียงแต่มองเขาเหมือนลูกแท้ ๆ

แต่ยังให้ชีวิตที่มีความสุขเกินบรรยายแก่เขาด้วย

ความกังวลและความทุกข์ทรมานที่ยาวนานถึงยี่สิบปีนี้ ดูเหมือนจะถูกปลดปล่อยไปมาก

พวกเขารอคอยที่จะได้พบกับลูกชาย และเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่

เพื่อขอบคุณพ่อแม่บุญธรรมของลูกชาย

คู่สามีภรรยารู้สึกยินดีและตื่นเต้น

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดกลับตื่นเต้นมากกว่า

“นี่เหมือนถูกพาตัวจากชานเมืองโรมไปยังวุฒิสภาโรมันเลยนะ”

“ชะตาชีวิตที่เลือกแล้ว”

“ชาติที่แล้วต้องช่วยจักรวาลมาแน่ ๆ ไม่งั้นพ่อแม่แท้ ๆ กับพ่อแม่บุญธรรมจะเป็นเศรษฐีทั้งคู่ได้ยังไง”

“ขี้อิจฉาจนฟันกรามแตกแล้วเนี่ย”

“คุณหมอเฉิน คราวหน้าไม่ต้องบรรยายละเอียดขนาดนี้ก็ได้ ผมตาร้อนหมดแล้ว”

“สวมนาฬิกาโรเล็กซ์ ขับรถเปิดประทุน นี่คือสิ่งที่เราพวกกรรมกรจะได้ยินเหรอ?”

“ช่วงเวลาที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตอาจจะเป็นเพียงไม่กี่เดือนที่ถูกลักพาตัวไป”

“หมดสิ้น SSR จากชีวิตไปหมดแล้ว ทำให้เราไม่มีการ์ดอะไรให้ดึงใช่ไหม?”

บรรยากาศในห้องถ่ายทอดสดเปลี่ยนไปทันที

จากความกังวลและความเห็นอกเห็นใจในตอนแรก

กลายเป็นความอิจฉาริษยาและเรื่องตลก

คู่สามีภรรยารู้สึกอายเล็กน้อย

ไม่นึกไม่ฝันเลย

ว่าหลังจากที่ลูกชายถูกลักพาตัวไปแล้ว เขาจะมีชีวิตที่ดีเช่นนี้

ไม่เพียงแต่ไม่ได้รับความทุกข์ทรมานใด ๆ

แต่กลับได้ใช้ชีวิตอย่างราชาเสียด้วยซ้ำ

ในขณะนั้น เฉินหยูก็ถามขึ้นมาอย่างฉับพลันว่า “ทั้งสองท่านอยากทราบไหมว่าทำไมลูกชายของท่านถึงขับรถไปเมืองหลวงของจังหวัด?”

“อยากรู้ อยากรู้”

ทั้งคู่พยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง

พวกเขาไม่ได้เจอลูกชายมานานกว่ายี่สิบปี ตอนนี้ความหวังอยู่ตรงหน้า

พวกเขาอยากรู้เรื่องราวทุกอย่างเกี่ยวกับลูกชาย

เฉินหยูพูดเบา ๆ ว่า “เขาไปที่ศูนย์ข้อมูลการเปรียบเทียบข้อมูลเด็กหายของจังหวัดเพื่อฝากเลือดไว้ทำการเปรียบเทียบข้อมูล”

บรรยากาศที่สนุกสนานในห้องถ่ายทอดสดก็หยุดลงทันที