สวีอี้ เงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วค้นหาหมายเลขหนึ่งในรายชื่อของเขา

เป็นหมายเลขของ "หยางเจี่ย" แมวมองที่เคยเตือนเขาเรื่องการก้าวเข้าสู่วงการบันเทิง

ผู้ชมในไลฟ์สดต่างพากันแสดงความคิดเห็น

“นี่เหรอไอดอลที่แฟนคลับถึงกับหมดเนื้อหมดตัวเพื่อสนับสนุน? โธ่…อะไรกันเนี่ย!”

“เดบิวต์คือการเริ่มต้น เด่นดังคือการจบลง และจุดสูงสุดคือการขึ้นข่าวอาชญากรรม”

“หน้าตาสวยงาม แต่จิตใจเต็มไปด้วยหนอนเน่า”

“สังคมนี้เต็มไปด้วยมายา เด็กที่หลงทางง่ายที่สุดก็คือพวกที่ใฝ่ฝันอยากเป็นดารา”

“ออกจากคุกมา ใช้ชีวิตปกติยังยากเลย จะไปเป็นไอดอลอะไรได้อีก”

“ไอดอลขายยา กุญแจมือในสถานีตำรวจ จุดสูงสุดของการเดบิวต์”

“ตัวเองไม่มีรายได้ แต่คนรอบข้างแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าหลักหมื่น ใครจะไม่อิจฉาบ้าง”

“ในวงการบันเทิง พื้นฐานครอบครัวสำคัญที่สุด”

“พวกหมาแมวข้างถนนยังกลายเป็นดาราได้ ถ้ามีเงิน”

“บริษัทบันเทิงนี่เก่งนักนะ เอาขยะมาห่อให้ดูเหมือนเพชร”

แม้ สวีอี้ จะยังลังเล แต่ผู้ชมส่วนใหญ่กลับเชื่อในสิ่งที่ เฉินหยู วิเคราะห์

หลายคนที่มีประสบการณ์ในวงการบันเทิง หรือเกี่ยวข้องกับรายการประกวดไอดอล ก็ออกมายืนยันว่า เฉินหยู พูดถูกทุกอย่าง

"รายการประกวดไอดอล ไม่ใช่การเลือกศิลปินที่มีความสามารถ แต่คือการเลือกคนที่มีทรัพยากร"

"เด็กฝึกที่มีครอบครัวร่ำรวย ถ้ายอมจ่ายเงิน ทรัพยากรและกระแสก็จะหลั่งไหลเข้ามา"

"แม้หน้าตาธรรมดา เสียงร้องไม่เข้าขั้น แต่บริษัทบันเทิงและทีมงานรายการก็สามารถปั้นให้ดูเหมือนเป็นไอดอลดังได้"

"ในทางกลับกัน ถ้าไม่มีเงินทำการตลาด ต่อให้ความสามารถดีแค่ไหน ก็ไม่มีใครสนใจ"

ความจริงของวงการนี้โหดร้ายมาโดยตลอด

อีกด้านหนึ่ง หลังจากลังเลอยู่พักใหญ่ สวีอี้ ตัดสินใจโทรหาหยางเจี่ย

“หยางเจี่ย ผมคือสวีอี้ครับ ผมอยากถามอะไรสักหน่อย”

หลังจากโทรติด สวีอี้ ได้ถามถึงค่าใช้จ่ายต่างๆ ที่จำเป็นสำหรับการเข้าร่วมรายการประกวดไอดอล

ปลายสายเป็นเสียงถอนหายใจเบาๆ ของผู้หญิงคนหนึ่ง

“เสี่ยวอี้ พี่ไม่รู้ว่าใครบอกอะไรกับเธอ แต่สิ่งที่เขาพูดมาทั้งหมดเป็นเรื่องจริง”

“ถ้าอยากเด่นดังในวงการนี้ และได้เดบิวต์เป็นไอดอล เธอต้องเตรียมเงินอย่างน้อยห้าแสนหยวน”

หยางเจี่ย บอกกับเขาด้วยน้ำเสียงที่ซับซ้อน

ค่าเรียนฝึกซ้อมที่เขาจ่ายไปก่อนหน้านี้ แทบไม่ใช่ส่วนสำคัญอะไรเลย

"เสี่ยวอี้ พี่ได้ยื่นใบลาออกกับบริษัทไปแล้ว อีกหนึ่งเดือนพี่จะออกจากงาน ก่อนออก พี่จะคุยกับเธออีกครั้ง"

"แต่ตอนนี้พี่จะบอกตามตรง ตอนที่พี่เจอเธอข้างถนน มันไม่ได้เป็นเพราะเธอมีพรสวรรค์ หรือเพราะเธอหน้าตาดีเลย"

"มันเป็นเพราะบริษัทกำหนดมาตรฐานเอาไว้ให้พวกพี่ทำงานต่างหาก"

หยางเจี่ย เล่าว่า บริษัทกำหนดมาตรฐานไว้สามข้อในการคัดเลือกเด็ก

ต้องอายุไม่เกิน 21 ปี

ชอบถ่ายรูปตัวเอง หน้าตาไม่น่าเกลียด และดูมั่นใจในตัวเอง

ข้อสุดท้ายและสำคัญที่สุด...ต้องมีเงิน

ตอนที่เห็น สวีอี้ ใส่รองเท้าผ้าใบแบรนด์เนม หยางเจี่ย คิดว่าเขามาจากครอบครัวที่มีฐานะดี จึงพาเขาเข้าสู่บริษัท

แต่หลังจากได้รู้จักกันมากขึ้น หยางเจี่ย ก็พบว่าครอบครัวของ สวีอี้ ไม่ได้ร่ำรวยอะไร แถมพ่อของเขายังพิการ

ด้วยความหวังดี หยางเจี่ย จึงเตือนเขาว่า วงการนี้ไม่เหมาะกับเขา

"เธอจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ได้ แต่ด้วยสภาพครอบครัวของเธอ มันไม่มีทางที่เธอจะเดบิวต์ได้"

"เธอเชื่อมั่นในตัวเองมากเกินไป จนมองไม่เห็นเลยว่าการจะเด่นดังขึ้นมาได้ ต้องใช้เงินจำนวนมาก และต้องพึ่งพาอำนาจของทุน"

“พี่ทำงานเป็นแมวมองมาหลายปี เด็กแบบเธอพี่เห็นมาเยอะแล้ว”

“มีหลายคนวิ่งวนอยู่ในวงการจนถึงอายุสามสิบกว่าจะรู้ว่านี่คือความฝันลมๆ แล้งๆ ที่ทุนนิยมสร้างขึ้นมา แต่ก็สายเกินไปที่จะกลับตัวแล้ว”

“เธอยังอายุน้อย รีบกลับไปเรียนหนังสือ ยังไม่สายที่จะเริ่มต้นใหม่”

หยางเจี่ย บอกอย่างตรงไปตรงมา

ในฐานะแมวมอง งานของเธอ ไม่ใช่การค้นหาเด็กที่มีศักยภาพเพื่อเป็นดาวรุ่ง

แต่เป็นงานขายฝัน

ขายความฝันอันสวยหรูของการเป็นดารา ให้เด็กที่ยังไม่รู้ตัวว่าตัวเองต้องการอะไร

เด็กวัยเดียวกับ สวีอี้ มักจะหลงใหลชีวิตที่เต็มไปด้วยแสงสีของไอดอล

เมื่อมีการชักนำและล่อลวงจากบริษัท เด็กเหล่านี้จะเชื่อผิดๆ ว่าตัวเองก็สามารถเป็นดาราได้

“เสี่ยวอี้ พี่ต้องไปตรวจสุขภาพแล้ว ดูแลตัวเองด้วยนะ”

หยางเจี่ย วางสายไป

“นี่มันความฝันใช่ไหม...”

สวีอี้ พึมพำด้วยความเจ็บปวด

เฉินหยู วางมือประสานใต้คางแล้วพูดขึ้น “หยางเจี่ยได้อธิบายกับเธออย่างชัดเจนแล้ว”

“นี่คือความฝันแม้จะดูงดงาม แต่แทบจะไม่มีทางเป็นจริง”

“ถ้าเธอคิดว่ามันคุ้มค่า เธอสามารถกดออกจากการไลฟ์สดได้เลย”

“แต่ถ้าเธอคิดว่ามันไม่คุ้มค่า ลองอยู่ฟังพี่อีกสักสองสามคำ”

สวีอี้ นิ่งเงียบ ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ

หลังจากรออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่า สวีอี้ ยังไม่ออกจากไลฟ์ เฉินหยูก็พูดขึ้นว่า

“มีคำโบราณว่า วัวหายล้อมคอก แต่ก็ยังไม่สายเกินไป*”

“ถ้าเธอเริ่มตื่นรู้แล้ว ก็จงกลับไปใช้ชีวิตของตัวเอง ทำในสิ่งที่ควรทำ”

“เส้นทางข้างหน้าอาจจะลำบาก แต่รับรองว่าไม่เลวร้ายเท่าความฝันลวงนี้แน่นอน”

สวีอี้ ถอนหายใจหนักแล้วพูดว่า “ผมสับสนไปหมดแล้ว ขอตัวก่อนนะครับ”

สิ้นเสียง สวีอี้ การสนทนาก็สิ้นสุดลง

ผู้ชมพากันแสดงความคิดเห็น

“เด็กคนนี้อาจจะยังมีหวังนะ”

“อนาคตเขาจะเป็นยังไงก็ขึ้นอยู่กับเขาแล้ว ถ้าเขายังหลงเดินในทางนี้ ต่อให้เทพเจ้าก็ช่วยไม่ได้”

“ตอนเด็ก ครูเคยถามว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร พวกเราก็อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ เป็นครู เป็นทหาร แต่เด็กสมัยนี้อยากเป็นแค่นักร้องหรือนักแสดง”

“ฉันเองเคยอยากเป็นครู แต่โตขึ้นมาเป็นแค่คนงานตัวเล็กๆ และกลายเป็นคนที่ตัวเองเกลียดที่สุด”

“อย่าพูดเลย น้ำตาจะไหลแล้ว…”

บรรยากาศในไลฟ์สดเต็มไปด้วยความหวนคิดถึงอดีต

หลายคนพูดถึงความฝันในวัยเด็กที่ไม่สามารถรักษาไว้ได้

เฉินหยู ถอนหายใจเบาๆ

“สิ่งที่ถูกที่สุดในโลกก็คือความฝัน”

“แต่ในขณะเดียวกัน สิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้ก็ยังเป็นความฝัน”

“สิ่งสำคัญคือ เธอจะสามารถรักษาความตั้งใจแรกเริ่มของตัวเองไว้ได้หรือไม่”

แต่ในกรณีของ สวีอี้ ความฝันของเขากำลังเดิมพันด้วยอนาคตของครอบครัวทั้งหมด

เดิมพันกับความฝันลวงที่ไม่มีทางเป็นจริง

เฉินหยู ทำได้แค่ช่วยบอกอนาคตของเขาและชี้ทางที่ถูกต้อง

แต่ถ้าเขาไม่เรียนรู้ที่จะช่วยตัวเอง แม้แต่เทพเจ้าก็ช่วยเขาไม่ได้