ในห้องถ่ายทอดสด มีผู้บรรยายทั้งหมดสามคน เป็นชายสองหญิงหนึ่ง ล้วนเป็นคนรุ่นใหม่ในวงวรรณกรรมที่มีพรสวรรค์สูง ตลอดการบรรยาย ทั้งสามแทบไม่แสดงจุดยืนส่วนตัวเลย เพราะนี่คือการแข่งขัน

ทว่า——

เมื่อหลินจือไป๋เขียนบทกวี《เจียงเฉิงจื่อ》จบ

ผู้บรรยายหญิงที่ดูเหมือนจะมีความลำเอียงต่อหลินจือไป๋ตั้งแต่บทกวีบทก่อน ในที่สุดก็แสดงจุดยืนอย่างชัดเจนในครั้งนี้:

“ถ้าจะบอกว่าบทก่อนหน้านี้ ยังมีคนอ้างได้ว่าเป็นเพราะคุณหลินจือไป๋โชคดี หรืออาจเตรียมตัวมาก่อนล่วงหน้า งั้นสำหรับบทกวีนี้ ฉันเชื่อว่าไม่มีใครสามารถหาข้ออ้างอะไรมาปฏิเสธข้อเท็จจริงนั้นได้อีกแล้ว”

เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย

แล้วกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า: “ความงดงามของบทกวีที่คุณหลินจือไป๋เขียนนี้ ถ้าจะบอกว่าเป็นการกลับชาติมาเกิดของ ‘เฉินหวัง’ ก็ไม่เกินจริงเลย!”

ผู้บรรยายชายอีกสองคนไม่กล้าแสดงความกล้าหาญเท่ากันนัก แต่ก็สนับสนุนในรูปแบบอ้อม ๆ ว่า: “บท《เจียงเฉิงจื่อ》บทนี้ นับเป็นบทกวีไว้ทุกข์ที่ดีที่สุดตลอดกาลในใจฉัน มีเพียงคำเดียวที่สามารถบรรยายได้ ยอดเยี่ยม!”

ขณะเดียวกัน บนเวที

การประกาศคะแนนของบรรดานักกวีก็ได้เริ่มต้นขึ้นทีละคน แต่เนื่องจากรอบที่สองจะมีเพียงหกคนที่ได้เข้ารอบเท่านั้น รูปแบบของกระบวนการจึงมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย พิธีกรจะใช้เสียงที่มีจังหวะหนักเบาสลับกันเพื่ออ่านบทกวีของนักกวีแต่ละคนอย่างชัดเจน จากนั้นจะมีการวิจารณ์ผลงานเล็กน้อย และสุดท้ายจึงประกาศคะแนน

เมื่อถึงลำดับของหลินจือไป๋

พิธีกรก็หยุดชั่วครู่ อย่างไม่ปกติ แล้วจึงพูดขึ้นว่า: “บท《เจียงเฉิงจื่อ》บทต่อไปนี้ มาจากคุณหลินจือไป๋……”

รอบที่สองเป็นการจัดอันดับ

ผู้ที่ได้อันดับหนึ่งและสองจะเข้าสู่รอบที่สามเพื่อชิงชัย

ผู้ที่ได้อันดับสามจะได้ที่สามโดยอัตโนมัติ

เพราะเช่นนั้น เมื่อได้ยินว่ากำลังจะเริ่มอ่านบทกวีของหลินจือไป๋ ผู้เข้าแข่งขันอีกห้าคนที่เหลือก็มีสีหน้าเคร่งเครียดทันที

แม้แต่จินหราน ที่ปกติแสดงท่าทีสบาย ๆ ก็พลันนั่งตัวตรงทันที ราวกับอยากจะตั้งหูให้สูงขึ้นเพื่อฟังให้ชัด

“สิบปีแล้ว ความเป็นความตายแสนห่างไกลสุดเอื้อม แม้ไม่คิดถึงแต่ใจก็ลืมไม่ลง

สุสานเดียวดายอยู่ห่างไกลนับพันลี้ ไม่มีที่ให้เอ่ยความเศร้าลึกในใจ

แม้ได้พบกันอีกก็คงไม่อาจจำกันได้ ใบหน้าเปื้อนฝุ่นผง ผมหงอกดั่งน้ำค้างขาว

ค่ำคืนนี้ในความฝันอันเงียบสงบ พลันหวนคืนสู่บ้านเกิด ที่ริมหน้าต่างเล็ก เจ้ากำลังแต่งตัว

ต่างสบตากันโดยไม่เอื้อนเอ่ย มีเพียงหยาดน้ำตาหลั่งรินเป็นพันสาย

ข้ารู้ดีว่าทุกค่ำคืนเดือนสว่างของทุกปี ใจจะปวดร้าวที่สุด ณ เนินเขาที่มีสนเตี้ยรายล้อม

……”

เสียงของพิธีกรดังกังวานอยู่บนเวที

ด้วยความเป็นผู้เรียนด้านการกระจายเสียงโดยเฉพาะ ทำให้การถ่ายทอดอารมณ์นั้นถูกจับอย่างแม่นยำ เกือบจะเพียงพริบตาเดียวก็ดึงทุกคนเข้าสู่บรรยากาศของบทกวีทันที

เมื่อพิธีกรอ่านบทกวีจบ เขาเองก็เกือบจะควบคุมตัวเองไม่ไหว รู้สึกเหมือนมีบางอย่างพลุ่งพล่านอยู่ในอก

บรรยากาศในที่เกิดเหตุยังคงคลอด้วยเสียงสะท้อนอันตราตรึง

ไป่กวนอู่ ตัวแทนจากฉู่โจว ตกตะลึงจ้องตาค้าง!

จริง ๆ แล้วแค่ได้ยินประโยคแรก เธอก็แข็งค้างไปทั้งตัวแล้ว!

หวงอวี้ ตัวแทนจากฉีโจว กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก——บทกวีระดับนี้ ตามหลักแล้วแทบจะไม่มีทางปรากฏในการแข่งขันแบบนี้เลย!

จินหรานถึงกับอ้าปากค้าง ไม่สามารถเปล่งเสียงใด ๆ ออกมาได้!

ไม่เพียงแค่นักกวีผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้เท่านั้น แม้แต่ผู้ชมจากทุกทวีป ก็ล้วนถูกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แม้ว่าหลายคนจะได้อ่านบทกวีนี้ผ่านกล้องถ่ายทอดสดไปแล้ว แต่หลายคนก็อ่านผ่าน ๆ

และก็เพิ่งได้ตระหนักจริง ๆ ถึงความหมายและคุณค่าของบทกวีนี้อย่างลึกซึ้ง ก็ตอนที่พิธีกรอ่านออกมาทั้งหมด

……

ฉินโจว

“รอบที่สามยังไม่เริ่มเลย แต่ฉันรู้สึกว่าประกาศผลได้แล้ว!”

“ถึงขั้นขึ้นหิ้งเลย! ไป๋ตี้นี่กำลังจะกลายเป็นตำนานบทกวีจริง ๆ ไม่ว่าบทกวีความเศร้าโศกของหญิงในห้องหอ หรือบทไว้ทุกข์นี้ ล้วนอยู่ระดับสุดยอด!”

“เขาแต่งแต่ละครั้ง ต้องสร้างความตกตะลึงเสมอ!”

“ทำไมการแข่งขันนี้มีแค่สามรอบ! ฉันอยากให้มีหลายรอบกว่านี้ จะได้รีดเอาบทกวีสุดยอดจากไป๋ตี้มาให้มากกว่านี้!”

“ฮ่า ๆ บทกวีสุดยอดไม่ใช่ผักในตลาดนะ จะให้รีดออกมาง่าย ๆ ได้ไงกัน”

“ถ้าฉันเป็นนักกวีที่อยู่บนเวทีเดียวกับเขา ฉันขอยอมแพ้ตั้งแต่ต้น!”

ขณะนี้——

ชาวฉินเต็มเปี่ยมด้วยความภูมิใจ พร้อมกับรู้สึกเห็นใจนักกวีคู่แข่งของหลินจือไป๋

บทกวีของหลินจือไป๋ดีแค่ไหน ความจริงแล้วผู้ชมก็อธิบายรายละเอียดไม่ได้หมด

แต่งานของซูตงโพบทนี้ มันเป็นบทกวีที่ต่อให้คนไม่มีความรู้ด้านวรรณกรรมก็ยังสามารถรู้สึกได้ว่า “นี่มันโคตรเจ๋งจริง ๆ”

ใช่แล้ว เป็นเพียงความรู้สึก——

เหมือนคำพูดหนึ่งของหลี่อันในการสัมภาษณ์ครั้งหนึ่งว่า: “ฉันดูไม่เข้าใจ แต่รู้สึกสะเทือนใจมาก”

ที่จริงผู้ชมก็ไม่ได้เข้าใจทั้งหมด แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการรู้สึกสะเทือนใจอย่างรุนแรง

นี่คือปฏิกิริยาตอบสนองโดยสัญชาตญาณของผู้ที่เติบโตภายใต้อารยธรรมตะวันออก ต่อความงามของภาษาจีน——

……

จ้าวโจว

เพราะจ้าวโจวยอมทุ่มเทในการศึกษาและบ่มเพาะวัฒนธรรมกวีนิพนธ์โบราณ

ผู้คนจำนวนมากที่นี่สามารถมองเห็นความยอดเยี่ยมของบทกวีนี้ และยังสามารถกล่าววิเคราะห์ถึงจุดดีได้บ้าง

ด้วยเหตุนี้ ความตะลึงของพวกเขาจึงยิ่งรุนแรง และยังเข้าใจความรู้สึกของนักกวีที่ต้องแข่งขันกับหลินจือไป๋ได้เป็นอย่างดี

“ปากกาของเทพเจ้า!”

“อยู่ ๆ ก็รู้สึกสงสารจินหราน!”

“คุณจินหรานกลับจ้าวโจวเถอะ!”

“อย่าแข่งต่อเลย ฝ่ายฉีโจวมีไป๋ตี้เป็นตัวแทน พวกเราสู้ไม่ได้จริง ๆ!”

“ไม่ใช่ว่าฝ่ายเรามีตัวแทนที่ไม่เก่ง แต่เพราะอีกฝ่ายเก่งเกินไปต่างหาก มันน่าหวาดหวั่นจริง ๆ!”

“บทกวีนี้ พูดได้เลยว่า ทุกวรรคล้วนเป็นตำนาน!”

“ฉันยิ่งอ่านยิ่งซาบซึ้ง ยิ่งรู้สึกว่าไป๋ตี้นั้นยอดมนุษย์จริง ๆ!”

คำเรียกขานว่า “ไป๋ตี้” เป็นสัญลักษณ์ของการยอมรับ

หากไม่ได้รับการยอมรับอย่างแท้จริง คนทั่วไปจะไม่ใช้คำนี้ จะเรียกแค่ “หลินจือไป๋”

……

ฉีโจว

“เศรษฐีอันดับหนึ่งคือเทพเจ้า!”

“ไม่ใช่แค่เทพ เขาเป็นมากกว่าเทพไปแล้วในใจฉัน!”

“ห้าต่อศูนย์? ไม่ พี่น้องชาวฉู่ ดูให้ดี เรายังจะหกต่อศูนย์ได้อีก!”

“เฮ้ ๆ ฉู่โจวจะยังจ้างตัวแทนจากต่างแดนอีกไหม!?”

“จะจ้างเท่าไหร่ก็จ้างเถอะ!”

“แค่เรามีเศรษฐีอันดับหนึ่งคนเดียวก็พอ!”

“ถ้าจ้างเพิ่มอีกหนึ่งคน ถือว่าเราแพ้!”

สถานการณ์ของการแข่งขันบทกวีชัดเจนมากแล้ว!

และเมื่อพิธีกรประกาศคะแนนออกมา สถานการณ์ก็ยิ่งชัดเจนกว่าเดิม!

คะแนนของหลินจือไป๋: 99.8!

ที่จริงน่าจะได้คะแนนเต็ม แต่ดูเหมือนจะมีกรรมการบางคนที่อยากแสดงตัว หรือมีเหตุผลอื่นบางอย่าง จึงไม่ให้คะแนนเต็ม

แต่ความจริงแล้วผู้ชมไม่ได้ใส่ใจกับคะแนนนี้เท่าไรเลย

เพราะ——

ไม่ว่าจะเป็นรอบที่แล้ว หรือรอบนี้ บทกวีของหลินจือไป๋ ล้วนเป็นคะแนนเต็มในใจของผู้ชม!

...

จงโจว

“ฉันจะไปฉู่โจวเพื่อดูหลินจือไป๋!”

“ไปด้วยกันนะ เพื่อนสาว!”

“ฉันรักเขาจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว!”

“ทุกครั้งที่ฉันคลั่งไคล้ดารา แฟนฉันก็จะหึง ไม่ยอมให้ฉันชอบดาราชาย แต่พอฉันบอกว่าช่วงนี้ชอบหลินจือไป๋ เขากลับไม่หึง แถมดูเหมือนจะชอบหลินจือไป๋มากกว่าฉันอีก!?”

“ฮ่าๆๆ สมจริงมาก!”

“ใครจะไม่ชอบหลินจือไป๋ที่เขียนบทกวีแบบนี้ได้ล่ะ!”

“ไม่ได้ยินเหรอว่าผู้บรรยายหญิงถึงกับตะโกนออกมา ว่าหลินจือไป๋คือการกลับชาติมาเกิดของเฉินหวัง!”

แฟนคลับของหลินจือไป๋ในจงโจวขยายตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะแฟนคลับหญิงที่มีจำนวนล้นหลาม!

นี่แหละคือพลังทำลายล้างของความหล่อบวกกับพรสวรรค์!

เมื่อเทียบกันแล้ว ผู้ชมชายในจงโจวก็ไม่ได้ไร้เหตุผลขนาดนั้น พวกเขากำลังวิเคราะห์ว่า ในรอบที่สามหลินจือไป๋จะยังคงบดขยี้คู่แข่งได้หรือไม่

“คู่ต่อสู้ในรอบที่สามคือจินหราน”

เพราะในรอบที่สอง หลินจือไป๋ได้อันดับหนึ่ง จินหรานได้อันดับสอง

“แม้ว่าจินหรานจะได้แค่ 94 คะแนน ห่างจากหลินจือไป๋อยู่พอสมควร แต่เขาก็ไม่ใช่ตัวละครเล็ก ๆ เลยนะ”

“ใช่ ก็ต้องดูหัวข้อรอบสามอีกที”

“ถ้าหัวข้อรอบสามเข้าทางจินหรานมากพอ เขาก็ยังพอสู้ได้อยู่”

……

ในสนามแข่งขัน หลังจากคว้าอันดับหนึ่งอีกครั้ง หลินจือไป๋ก็เข้าสู่รอบที่สามได้สำเร็จ

จินหราน ซึ่งก็ได้เข้ารอบที่สามเช่นกัน มองไปยังเขา ในแววตาเต็มไปด้วยไฟแห่งการต่อสู้ที่ลุกโชน และยังมีความหวาดหวั่นกับความหวาดกลัวที่พยายามกดไว้

คู่ต่อสู้แข็งแกร่งกว่าตนเอง!

จินหรานเข้าใจข้อนี้ดี ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะหวาดกลัว

แต่ว่าการแข่งขันด้านวรรณกรรมนี้มันน่าสนใจ มันไม่เหมือนกับงัดข้อ ที่ใครแข็งแรงกว่าก็ชนะตลอด นี่มันมีความยืดหยุ่นอยู่บ้าง ตัวเขาอาจจะยังมีโอกาสพลิกกลับมาชนะก็ได้!

เพราะเหตุนี้ จินหรานจึงยังมีใจสู้!

และเพราะจินหรานแสดงออกมาในสภาพที่เหมือนจะไม่ถูกหลินจือไป๋ข่มขวัญจนหมดสติ ผู้ชมจึงเริ่มรู้สึกว่าการแข่งขันรอบชิงจะยิ่งน่าติดตามยิ่งขึ้น!

“ต่อไปคือรอบที่สาม”

พิธีกรในกล้องยิ้มแล้วพูดว่า: “หลังจากสองรอบที่ผ่านมา เชื่อว่าทุกท่านคงเห็นแล้วว่า การแข่งขันบทกวีของเรา คีย์เวิร์ดนั้นเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน แต่ในรอบที่สาม เราหวังว่าจะมีจุดมุ่งหมายมากขึ้น ขอให้อาจารย์ทั้งสองท่านที่ผ่านเข้าสู่รอบชิงชัย แต่งบทกวีหนึ่งบท โดยใช้ศึกใหญ่ฉีฉู่เป็นฉากหลัง และเขียนจากมุมมองของทหารในยุคโบราณ”

ทหาร?

จินหรานมีสีหน้าครุ่นคิด

หัวข้อนี้เป็นแบบดั้งเดิมมากขึ้น มุมมองจากทหารแน่นอนว่าเหมาะกับแนวห้าวหาญที่สุด!

และจินหรานเองก็ได้ชื่อว่า “นักกวีแนวห้าวหาญที่ห้าวหาญที่สุดในบลูสตาร์” หัวข้อแนวนี้เขาเคยแต่งมาแล้วมากมาย เรียกได้ว่าแตะก็มา!

ส่วนหลินจือไป๋ จินหรานยังดูทางไม่ออก

จะบอกว่าเขาเป็นแนวอ่อนหวาน ก็น่าจะใช่อยู่

อย่างบท《อีเจี้ยนเหมย》ที่หลินจือไป๋แต่งในรอบแรกก็เป็นเช่นนั้น

แต่จินหรานเคยอ่านบทกวีของหลินจือไป๋มาก่อน

ในนั้นมีบทหนึ่งชื่อ《เจ้อกูเทียน·ข้าคือชายแห่งขุนเขาและสายน้ำจากเมืองชิงตู》 จะเรียกว่าแนวห้าวหาญก็ไม่ผิดเลย

“ไม่ว่าเขาจะเป็นแนวไหน แนวห้าวหาญข้าไม่เคยกลัวใคร…”

จินหรานหรี่ตาลง พูดว่าไม่กลัวก็จริง แต่ร่างกายยังคงสั่นเล็กน้อย จะเรียกว่าทั้งตื่นเต้นทั้งกลัวก็ไม่ผิด

“ไม่มีใครเดาออกหรอก…”

มุมปากของจินหรานยกขึ้นอย่างไม่สามารถควบคุมได้ มีลักษณะเหมือนกระตุกเล็กน้อย:

“ข้ามีบทกวีที่ตรงกับหัวข้อนี้อยู่หนึ่งบท เขียนไว้ตั้งแต่ปีก่อนแล้ว แค่ยังไม่เจอจังหวะที่เหมาะจะเผยแพร่เท่านั้นเอง!”

จากนี้ไป แค่ทำทีว่าเป็นผลงานแต่งสดในสนามก็พอ!

เฮ้เฮ้!

หลินจือไป๋คงคิดไม่ถึงหรอก!

หัวข้อนี้ มันเปิดช่องให้ข้าโกงทางอ้อมได้เลยล่ะ!

ส่วนหลินจือไป๋ แน่นอนว่าไม่รู้ความคิดในใจของจินหรานในตอนนี้ เขากะพริบตาด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

นี่มันหมายความว่ายังไง?

ให้แต่งบทกวีจากมุมมองของทหาร?

รอบแรกข้าลอกหลี่ชิงจ้าว

รอบที่สองข้าลอกซูตงโพ

รอบที่สามเดิมทีคิดว่าจะถ่อมตัวสักหน่อย ยังไงก็ชนะอยู่แล้ว จะฆ่าไก่ต้องใช้มีดฆ่าวัวไปทำไม

แต่ผลกลับกลายเป็นว่า รู้สึกว่าผู้จัดการแข่งขันกำลังแอบบอกอะไรกับข้า?

เพราะว่า……

ถ้าพูดถึงบทกวีจากมุมมองของทหาร สิ่งแรกที่หลินจือไป๋คิดถึง ย่อมต้องเป็น “มังกรแห่งบทกวี” อันโด่งดังในประวัติศาสตร์ของเรา!

ใครคือ “มังกรแห่งบทกวี”?

ซินชี่จี๋! นามรอง “โหยวอัน”! ฉายา “เจียซวน”!

เหมือนกับที่หลี่ไป๋กับตู้ฝู่ถูกเรียกรวมกันว่า “หลี่ตู้”

ซินชี่จี๋กับซูตงโพ ก็ถูกเรียกรวมกันว่า “ซูซิน”

ในขณะเดียวกัน ซินชี่จี๋ก็ยังถูกเรียกรวมกับหลี่ชิงจ้าวว่า “เอ๋อร์อันแห่งจี่หนาน”

สามารถถูกเรียกรวมกับทั้งสองท่านนี้ ชัดเจนมากพอที่จะแสดงว่าซินชี่จี๋คือบุคคลระดับใด ไหนจะฉายา “มังกรแห่งบทกวี” อีก ฟังแล้วก็รู้เลยว่าทรงพลังขนาดไหน!

……

ฉู่โจว

เมื่อรอบที่สองจบลง ชาวฉู่ก็หมดหวังแล้ว!

เพราะบทกวีไว้ทุกข์ของหลินจือไป๋นั้น เขียนได้สมบูรณ์แบบเกินไป!

แต่พอหัวข้อรอบที่สามประกาศออกมา ชาวฉู่ก็กลับมามีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย!

“มุมมองจากทหาร!”

“แนวห้าวหาญคือทางที่ดีที่สุด!”

“คราวนี้มีหวังแล้ว! จินหรานคือกวีแนวห้าวหาญตัวจริงเสียงจริงในยุคนี้!”

“ฮ่า ๆ ๆ ฟ้ามิได้ปิดทางของผู้ใด!”

“แต่ฉันจำได้ว่าหลินจือไป๋ก็เขียนแนวห้าวหาญได้นะ…”

“ไม่เป็นไร จินหรานน่ะเป็นผู้เชี่ยวชาญในสายนี้!”

“เหรียญทอง!”

“ต้องได้เหรียญทองสักเหรียญ!”

ระดับความคาดหวังของชาวฉู่ตอนนี้ ลดลงมาเรื่อย ๆ

ตอนแรก พวกเขาหวังว่าจะสามารถชนะฉีโจวได้แบบเจ็ดต่อศูนย์

แต่หลังจากแพ้รวดสี่รอบแรก พวกเขาก็เริ่มคิดว่า “แพ้สี่ชนะสามก็ยังพอรับได้”

จนมาถึงวันนี้

ความหวังของชาวฉู่กลายเป็น “แค่ชนะสักรอบจากเจ็ดรายการก็ยังดี”?

แต่แม้แต่ความต้องการเพียงเท่านี้ ตอนนี้ก็ยังดูจะเลือนรางเต็มที ดังนั้นชาวฉู่ในตอนนี้ถึงได้กระโดดโลดเต้นเพียงเพราะเห็นแสงแห่งความหวังเพียงนิดเดียว

แน่นอน

คนจ้าวโจวเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน!

“โอกาส!”

“โอกาสของอาจารย์จินหรานมาถึงแล้ว!”

“หัวข้อนี้ มันช่างเหมาะกับอาจารย์จินโดยเฉพาะจริง ๆ!”

“หลินจือไป๋มันก็อัจฉริยะจริง แต่นี่เข้าสู่สนามถนัดที่สุดของอาจารย์จินแล้ว สถานการณ์ก็พูดยากแล้วล่ะ!”

“ใช่เลย อาจารย์จินถนัดแนวห้าวหาญ รอบก่อน ๆ หัวข้อยังไม่เปิดโอกาสให้เขาแสดงฝีมือเต็มที่!”

“วันนี้อาจารย์จินจะล้มเทพแล้วหรือไม่?”

การใช้คำว่า “ล้มเทพ” แสดงให้เห็นว่า ในใจของคนจ้าวโจว หลินจือไป๋ได้กลายเป็นเทพเจ้าไปแล้ว

หากหลินจือไป๋ไม่ใช่เทพ

งั้นจะเรียกการที่จินหรานเอาชนะได้ว่า “ล้มเทพ” ได้อย่างไร?

ขณะเดียวกันที่ผู้ชมจากจ้าวโจวและฉู่โจวกำลังตื่นเต้นกันสุดขีด จินหรานก็เริ่มลงมือเขียนแล้ว!

นี่เป็นครั้งแรกที่จินหรานลงมือเร็วขนาดนี้ เวลาที่ใช้ในการ “คิด” ยังไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ ก็เขียนชื่อทำนองของกวีลงไปว่า:

พั่วเจิ้นจื่อ!

นี่คือทำนองฉือที่พบได้บ่อยมากในแนวห้าวหาญ

ทว่า——ยังไม่ถึงหนึ่งนาทีหลังจากที่จินหรานจับพู่กัน

หลินจือไป๋ก็ก้มหน้าเริ่มลงมือเช่นกัน เขาเองก็เขียนทำนองฉือของตนออกมาก่อนเช่นกันว่า:

พั่วเจิ้นจื่อ!

ผู้ชมจากทุกทวีปถึงกับตะลึงไปหมด!

แม้แต่ผู้บรรยายในห้องถ่ายทอดสดก็มีสีหน้าตกตะลึง!

“นี่มัน……”

“ทำนองฉือเดียวกัน?”

“ดูเหมือนอาจารย์ทั้งสองท่านจะคิดตรงกันเป๊ะเลย!”

“แต่อิงตามหัวข้อแล้ว พั่วเจิ้นจื่อก็ถือเป็นหนึ่งในทำนองฉือที่เหมาะที่สุดจริง ๆ”

“ดูเหมือนว่าครั้งนี้ทั้งสองท่านจะเลือกเส้นทางแนวห้าวหาญกันทั้งคู่แล้ว”

“เราทุกคนก็รู้กันดีว่า อาจารย์จินหรานเป็นตัวแทนของแนวห้าวหาญในวงการบทกวีแห่งบลูสตาร์!”

“บทกวีของเขา……”

ผู้บรรยายเริ่มแนะนำประวัติ แต่หลังจากพร่ำพูดไปสักพัก เสียงก็หยุดลงกะทันหัน

เพราะ——หลินจือไป๋และจินหรานต่างก็เริ่มเขียนแล้ว!

กล้องแบ่งออกเป็นสองจอ!

ด้านซ้าย คือจินหรานกำลังลงพู่กัน!

ด้านขวา คือหลินจือไป๋กำลังเขียนอย่างสง่างาม!

ทั้งสองคนต่างเขียนส่วนบทต้นอยู่ โดยเฉพาะของจินหราน กลิ่นอายแห่งความห้าวหาญอันเข้มข้นแทบจะทะลุจอออกมา

แต่!

สายตาทุกคู่กลับอดไม่ได้ที่จะเบนไปทางด้านขวา มองยังบทต้นที่หลินจือไป๋กำลังเขียนอยู่:

“ยามเมามายส่องกระบี่ใต้แสงเทียน ย้อนฝันเสียงแตรก้องระงมค่าย”

“เนื้อย่างส่งไกลใต้ธงนาย สายพิณลั่นคล้ายเสียงทรายแดนไกล”

“ฤดูใบไม้ร่วง ยามตรวจพล!”

เงียบงัน! ห้องถ่ายทอดสดเงียบราวป่าช้า!

และเมื่อหลินจือไป๋เขียนบทหลังต่อ

หน้าจอถ่ายทอดสดทั้งห้อง เหลือเพียงแค่กล้องของเขาคนเดียว:

“ม้าพุ่งพรวดดั่งลมพลันลั่นผงาด ธนูหวีดฟ้าฟาดสะท้านจน!”

“ใจหมายดับศึกทั่วมณฑล หวังชีพตนตายไปยังมีชื่อ!”

“น่าเศร้า ผมขาวไม่คืนวัย!”